สมิทธิ์ อายุ 35 ปี

by กว่าชื่น บางคมบาง, เกรียงไกร วชิรธรรมพร, ฆนาธร ขาวสนิท

รวมเรื่องสั้นลำดับที่ 3 ของสำนักพิมพ์อะโวคาโด บุ๊กส์ ที่ยังดีดไม่หยุด
นอกจากจะมี "มาริสา อายุ 27 ปี" กับ "เบญจ์ อายุ 19 ปี"
จึงชวนพี่น้องนักเขียนรุ่นใหญ่รุ่นเล็กอีก 15 ชีวิตที่เราคารวะฝีมือ
ให้มาสร้างเรื่องราวให้กับนายสมิทธิ์ ที่ตอนนี้มีอายุ 35 ปีกันอีกเล่ม

Genres: Fiction

336 pages, Paperback

Published March 1, 2022

Reviews

[Pawarut Jongsirirag · Rating 5 out of 5]

เป็นรวมเรื่องสั้นไทยที่คุณภาพคับเเก้วมากที่สุดเล่มนึงที่ผมเคยอ่านมา

ด้วยชื่อของนักเขียน ผมคงไม่ต้องอธิบายอะไรมากนักถึงคุณภาพของเรื่องสั้นเเต่ละเรื่อง เเต่สิ่งที่ทำให้ผมประทับใจในเล่มนี้ไม่ใช่เรื่องของคุณภาพนะครับ เเต่คือความหลากหลายทั้งรส รูป เเละท่วงทำนอง เรามีเรื่องสั้นที่พูดถึงความสัมพันธ์ของหนุ่มสาว พี่น้องที่ร้าวราน พ่อเเม่ที่เละเทะ เรื่องราวของคนตัวเล็กตัวน้อย ชีวิตของเมืองกรุง เรื่องเล่าล้อเลี่ยนทางประวัติศาสตร์ ไปจนถึงไซไฟเเละรหัสคดี

นอกจากความหลากหลายทางด้านรูปเรื่องเเล้ว ลีลาการร้อยเรียงเรื่องเล่าก็มีความเเตกต่างกันตามเเต่สไตล์ของนักเขียนเเต่ละคน บางเรื่องเล่าอย่างเนิบช้าลงรายละเอียด บางเรื่องเล่าผ่านบทสนทนา หรือบางเรื่องเล่าไม่ครบให้คนอ่านเติมช่องว่างให้เติมเต็มเอง

ด้วยรูป รส เสียงที่เเตกต่างกันไปถึง 15 เเบบไม่รู้ว่าผมคิดไปเองมั้ย เเต่ผมคิดว่ามันกลายเป็นรวมเรื่องสั้นที่นิยามวรรณกรรมไทยร่วมสมัยได้ค่อนข้างดี มีความครบถ้วนในภาพรวมที่เราสามารถยกเป็นตัวอย่างให้กับคนที่สนใจในวรรณกรรมไทยได้ ว่าเล่มนี้เเหละคือหมุดหมายของช่วงยุคสมัยนี้ เหมาะจะเป็นเล่มเริ่มต้นสำหรับคนที่ไม่เคยสัมผัสงานของไทยให้ได้ลิ้มลองรสชาติเเบบไทยๆดูบ้างครับ

ทั้งหมด 15 เรื่อง เรื่องที่ผมชอบเป็นพิเศษ คือ 35 มิลลิเมตร ของเกรียงไกร วชิรธรรมธร ผมชอบความเรียบง่ายทั้งการเล่าเเละเนื้อเรื่อง เรื่องเล็กๆมุมหนึ่งของผู้คน ที่เล่าด้วยลีลาอย่างซีนหนึ่งในภาพยนตร์ / วินสตัน สมิทธิ ลอดอุโมงค์ ของ จิรัฏฐ์ ประเสริฐทรัพย์ เรื่องนี้ไซไฟเเนวลูกบ้าที่ผสมวิทยาศาสตร์เเละเเนวคิดเรื่องศาสนาเเบบบ้าๆบอๆดีครับ / ขัย ของปราบต์ เล่าถึงชีวิตของพี่น้องในความร้านรานของครอบครัว ผมว่าเรื่องนี้จัดจ้านดีครับ / ลมหายใจสุดท้าย ของ วุฒิชัย กฤษณะประกรกิจ เรื่องนี้ผมคิดว่าเศร้าที่สุด เเละสับสนที่สุดในเล่มนี้ เเละสุดท้ายคือเรือง Nothing compare 2 us ของอุรุดา โควินท์ เรื่องนี้คือนิยามของความสัมพันธ์ที่ทุกคนต่างคือผู้เเพ้เเละผู้ชนะ การยื้อหยุดในตำเเหน่งเเห่งที่ของความสัมพันธ์ มุมหนึ่งคือเรื่องที่น่าติ่นเต้น เเต่อีกด้านมันก็ดูเศร้ามากพอดู

ส่วนเรื่องอื่นๆนั้น ก็ให้รสชาติที่จัดจ้านไม่ต่างกัน ผมคิดว่ามันจะต้องมีซักเรื่องที่โดนใจอย่างเเน่นอนครับ

[Mook Woramon · Rating 3 out of 5]

สมิทธิ์อายุ 35 ปี
ฉันอายุ 34 ย่าง 35 ปี

ตอนแรกนึกว่าเราจะเป็นเพื่อนกันได้
แต่พอได้รู้จักกันแล้ว ฉันไม่ชอบคุณค่ะ คุณสมิทธิ์

คุณมาตอกย้ำความเจ็บปวดรวดร้าวของชีวิต
โดยไม่ให้ความหวัง ความฝันอะไรกับฉันเลย

ฉันรู้ว่าประเทศนี้มันไร้ความหวัง
แต่ฉันก็ไม่ชอบให้ใครมาตอกย้ำถึงความสิ้นหวัง

เพราะความหวังเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันใช้ชีวิตอยู่ต่อไปได้

ถ้าไม่ให้ฉันหวัง แล้วฉันจะเหลืออะไร

=============================
ถ้าให้บอกความรู้สึกหลังอ่าน ก็เป็นไปตามนั้น

ไม่ชอบ ไม่ได้หมายความว่าไม่ดี แต่ไม่โดน

ยังไงก็ตาม มีเรื่องที่ชอบอยู่สามเรื่อง
- เกินเอ่ยออกโอษฐ์อ้า: เศร้า รันทดสุดๆ
- สมิทธิ์กับชีวิตที่ล่องลอยไร้บทสรุป: ตลก จิกกัดดี
- สมิทธิ์.35: สืบสวน หักมุม

[เมื่อฉันรีวิวหนังสือ · Rating 3 out of 5]

รู้สึกว่าอ่านยากอยู่เหมือนกัน แต่ก็เป็นบางบท ส่วนตัวชอบบทที่พูดเกี่ยวกับ gen Y ที่อายุ 35 กับ gen Z มากอ่านแล้วแบบเออมันใช่ รู้สึกว่าเล่มนี้เขียนป่านมุมมองของคนอายุ 35 จริงๆ ที่ชีวิตผ่านการทำงาน มีความกดดันต่างๆ ซึ่งนักเขียนแต่บะท่านเน้นย้ำตรงนี้ได้ดีและชัดเจนมากๆ แต่อย่างที่บอกว่าบางบทก็รู้สึกว่ามันติสท์มากอ่านรอบเดียวไม่เข้าใจต้องอ่านอีกรอบอะไรแบบนี้

[Amuno · Rating 4 out of 5]

ใช้เวลาอ่านนานเหมือนกัน คงเป็นเพราะเล่มนี้คือรวมเรื่องสั้นที่มีนักเขียนหลายคน ทำให้อารมณ์การอ่านไม่จำเป็นต้องต่อเนื่อง หยุดอ่านก็ไม่ได้เสียจังหวะอะไรเลย
อ่านเล่มนี้เพราะตัวเองอายุ 35 ปีพอดี
สมิทธิ์ในเล่มที่อายุ 35 ปี มีทั้งคนที่ยังคงตามหาความหมายของชีวิต คนที่ทิ้งชีวิตช่วงหนึ่งเอาไว้ในอดีต คนที่ต้องทำหน้าที่ดูแลพ่อที่ป่วยอัลไซเมอร์ คนที่ตกหลุมรักใครสักคน คนที่ตกงานในช่วงเวลาที่โลกเปลี่ยนผันและโหยหาอดีตยามที่ตัวเองเป็นวัยรุ่น
มองเห็นตัวเองเป็นสมิทธิ์ในเรื่องสั้นหลายๆ เรื่องเลย
แต่เรื่องที่ทำให้น้ำตาแตกที่สุดคือเรื่องที่คุณชมัยภร แสงกระจ่างเขียน คือเป็นนักเขียนที่เก่งมากสำหรับเรา คุณชมัยภรสวมบทบาทผู้ชายอายุ 35 ปีที่ต้องรับบท Caregiver ที่ทำให้คนอ่านเชื่อแบบไร้ข้อแม้ บางอารมณ์ก็รู้สึกโกรธทุกๆ อย่าง บางอารมณ์ก็อยากหนีไปไหนสักที่ แต่ถึงอย่างนั้นก็รักคนที่เราต้องดูแลเสียเหลือเกิน

ทำได้ยังไงนะคะ เก่งมากเลย เราอ่านสองรอบ ร้องไห้สองรอบ เฉพาะเรื่องสั้นเรื่องนี้

เรื่องที่ชอบอีกเรื่องหนึ่งคือของอาจารย์ต้น อนุสรณ์ ติปยานนท์ ด้วยความที่ชอบสำนวนของอาจารย์ต้นอยู่แล้ว ชอบบรรยากาศในเรื่อง ชอบสำนวน ชอบการบรรยาย ชอบความยาวของเรื่องที่เหมาะเจาะและพอดี ชอบตอนจบ ชอบความโรแมนติกที่ดูเหมือนจะไม่โรแมนติก

เห็นคะแนนใน Goodreads แล้วใจแป้ว เราชอบเล่มนี้มาก แต่ก็คิดว่าคนที่จะชอบเล่มนี้ได้ต้องผ่านชีวิตมาพอสมควร ถึงจะอ่านแล้วรู้สึก Relate กับมัน

เรื่องสั้นเรื่องอื่นๆ ก็ดีไม่น้อยไปกว่ากันนะคะ แค่สองเรื่องนี้ที่เรายกตัวอย่างมาข้างต้นทำงานกับใจของเราได้ดีมากๆ แค่นั้นเอง
แนะนำๆ

[panuchread · Rating 4 out of 5]

เรื่องสั้น 15 เรื่องของชายอายุ 35 ชื่อสมิทธิ์ ผ่านมุมมอง 15 นักเขียน แต่ละเรื่องกลิ่นอายก็จะต่างกันไป เกินครึ่งคือพล็อตดีมาก แหวกแนว หลายอารมณ์ หลายรสชาติมากๆ ส่วนใหญ่จะจัดจ้านจนแอบรู้สึกว่ามีเรื่องที่จืดๆ ไปเลยเหมือนกัน เราชอบมากอยู่ 4 เรื่อง ได้อยู่ 3 ไม่เข้าใจ 3 เฉยๆ 4 ไม่ชอบ 1 🥲

👍🏻 ขอพูดถึงเรื่องที่ชอบมากก่อน
• เกินเอ่ยออกโอษฐ์อ้า เป็นเรื่องของลูกชายที่ต้องดูแลพ่อป่วยอัลไซเมอร์คนเดียว อธิบายความอึดอัดคับข้องใจ ความยากลำบาก กลืนไม่เข้าคายไม่ออก การตบตีกับตัวเองได้ดีมาก ขนาดชีวิตเราไม่ได้เจอสถานการณ์แบบนั้น ยังเข้าใจและอินมากๆๆ มีบางช่วงที่แอบขอบตาร้อนเหมือนกัน

• สมิทธิ์.35 เรื่องของนักสืบที่ถูกว่าจ้างให้ตามหาปืนกระบอกหนึ่ง อ่านแล้วลุ้นตาม ���พลินมาก บรรยากาศกดดันเล็กๆ

• อาจเป็นลูกสาวของสมิทธิ์ เรื่องนี้ตอนแรกไม่คิดว่าจะชอบ แต่อ่านๆ ไปแล้วชอบเฉย โดยเฉพาะตอนจบ มันรู้สึกค้างๆ แต่ก็ไม่ค้างดี 55555 เป็นเรื่องของผู้หญิงที่ตามหาพ่อแท้ๆ ที่ไม่เคยรู้จักหรือเห็นหน้ามาก่อน เพราะกลัวว่าอาจเผลอไปคบกับคนที่มีสายเลือดเดียวกัน แต่ข้อมูลที่ได้มาก็ชวนสับสนมาก

• Nothing compares 2 u เรื่องรัก 3 เส้า (?) เรียกงี้ได้มั้ยนะ คือมันไม่เส้าแบบน้ำเน่า แต่มัน complicated ตัวละครผญมีเสน่ห์มาก และบ้านที่เป็นเซ็ตติ้งก็น่าอยู่มาก 55555 สำนวนการเขียนมีเอกลักษณ์สุดๆ

👎🏻 ส่วนเรื่องที่ไม่ชอบ
• สมิทธิ์กับชีวิตที่ล่องลอยไร้บทสรุป เรื่องของชายที่มีหลานสาววัย 15 เป็นเฟมทวิต เรียกร้องสิทธิ์ต่างๆ ซึ่งตัวน้ามองว่าเยอะไป คือเราอ่านแล้วไม่รู้สึกว่าเสียดสีสังคม แต่มาแซะตรงๆ เลยมากกว่า น้ามีความอวยเจนวายของตัวเอง ทั้งวัฒนธรรม ความชอบ ความคิด แล้วแซะเจนเด็กๆ เหมือนเป็นตัวตลก มันแปลกๆๆ และมีการแอบอ่านทวิตส่วนตัวหลานด้วย เอาไปนินทากับเพื่อนด้วย แถมเพื่อนยังวิจารณ์หุ่นอวบอึ๋มของหลานอีก เรียกว่าขอให้ในชีวิตไม่ต้องรู้จักคนแบบสมิทธิ์ในเรื่องนี้อะ 🤢