Trash Story

by Mateusz Górniak

Trash Story to kołysanka dla epoki telewizji i pępkowe społeczeństwa katastrofy. Historię zaczyna opowiadać Mati, chłopak z małego miasteczka na Śląsku, który pragnie wyjść poza mówienie "ja" i rozsadzić dostępne mu formy snucia opowieści. Narrację przechwytują więc przedmioty, śmieci, postaci z kreskówek i filmowe konwencje. Toster opowiada o dojrzewaniu, brudna fałdka na pościeli o miłości, Krowa żegna się z Kurczakiem, paranoiczny detektyw prowadzi dochodzenie dotyczące konkursu na esej katyński dla podstawówek, a Walduś Kiepski fantazjuje o wielkim wybuchu. Logiką tej fikcji literackiej są nieustające zmiany perspektywy, a recykling, wywrotowy humor i kulturowe przechwycenia pracują na rzecz strategii czułościowych.

Genres: Polish Literature, Audiobook, Fiction

120 pages, Paperback

First published May 13, 2022

Reviews

[Jowix]

Chłopackości o tym stężeniu zupełnie już nie potrzebuję.

[marta]

shout out dla ciebie mati chcialabym wiedziec o co chodzilo ale to chyba tajemnica !!!!

[Tomasz]

„Trash Story” Matiego Górniaka, hałaśliwy zbiór miniatur prosto ze śmietnika idei i z telewizyjnych migawek oglądanych w zapadniętej kanapie po pracy.

Piękne zdanie otwierające „Mam na imię Mati i pier­do­lę po­li­cyj­ne pały, chcę być dobry dla mamy i taty, a na obiad jeść fryty ba­ta­ty” sugeruje pewien rodzaj narracji, prostoduszny i ufny, taki który oddaje głos tym, którym w literaturze głosu oddawać nie wypada — bo to zbyt infantylne lub nudne. Jednocześnie w tej narracji wyczuć można teatralne naleciałości (personifikacja przedmiotów i zwierząt, wplecione w opowieść didaskalia).

Jednakowoż jest tu wyczuwalna pewna charakterystyczna, ostatnio modna, nostalgia za dzieciństwem osób urodzonych w późnych najntisach. Nostalgia skryta jest tu za przedmiotami, oblana słodko dziecinną percepcją i harmidrem nowych mediów do których autor szeroko nawiązuje, a zarazem najzwyklejszą, najbardziej normicką prozą codzienności.

Krowa na rowerze, śmierć od wbitej w tyłek szczotki do kibla i konkurs na esej katyński. Z poszatkowanej, mocno wizualnej współczesności, powstają takie teksty. I dobrze że powstają.

[Paweł]

Przeczytałem gdzieś dość entuzjastyczną recenzję (albo też opatrznie ją zrozumiałem, może to była głęboka ironia), więc sięgnąłem po debiut Pana Mateusza Górniaka i po przeczytaniu poczułem się rozczarowany. Oczekiwałem czegoś świeżego, nowego głosu na polskiej literackiej scenie, a otrzymałem coś, co można uznać za powiastkę, bo nie powieść, ale też za zbiorek opowiadań, z pozlepianą fabułą, która prowadzi czytelnika znikąd donikąd albo nawet pozostawia w punkcie wyjścia.
I nie będę nadmiernie się czepiał skromniutkiego formatu: ledwie ponad 100 stroniczek (bo nie stron) luźno zapisanych tekstem. Objętość wszak nie świadczy o wartości utworu. Ale dosłownie nic mnie w tej książce nie zainteresowało: ani fabuła, ani bohaterowie, ani te kilka mrugnięć okiem do odbiorcy. To jest słabe, bo nie ma tam nic, oprócz zapisywania pewnych działań, czy też nawet refleksji bohaterów, ale nie jesteśmy świadkami, jak powstają motywacje - autor nam to podsuwa pod sam nos. Mam też wrażenie, że napisał to ktoś w moim wieku, a nie osoba kilkanaście lat młodsza, bo kody popkulturowe są dziwnie przesunięte. Stylistycznie lektura nie męczy, ale czy to jakaś zaleta, że coś "szybko się czyta"? Potem nie zostaje nic i mógłbym mieć jakąś rozterkę: czy o to chodziło? Czy to jakiś znak czasów? Mógłbym mieć, ale jest mi to całkowicie obojętne, szkoda czasu.
Funkcjonuje takie powiedzonko, że kłopot z drugą książką (powieścią) jest taki, że istnieje presja, żeby przynajmniej dorównać debiutowi. No i puenta pisze się sama, bo druga powieść tego autora zbiera gorsze oceny niż "Trash Story".

[Marika_reads]

uwielbiam to co się dzieje w głowie Mateusza Górniaka.

[Domcia]

Takie typu pretensjonalne i edgy ale zakończone jakąś essą lub innym elo coś tam. Trochę fajne, trochę niefajne ale dużo jest fragmentów, które są bardzo piękne, na przykład: "Chciało mu się napoju aloesowego, zapiekanki z kurczakiem i sosem czosnkowym, coli, gulaszu i umrzeć jak najszybciej". No chyba nie da się tego nie odczuć.

Niestety po prostu zakochałam się w pierwszym zdaniu "Trash story", typu: "Mam na imię Mati i pierdolę policyjne pały, chcę być dobry dla mamy i taty, a na obiad jeść fryty i bataty" i potem już nigdy nie było tak pięknie, ale nie szkodzi.

Takie wiecie. 2,5/5 xD

[phero_nike]

smakowicie specyficzne, prosze o wiecej1!

[Flavia]

...mówiłam już, że nie lubię amerykańskiego stylu pisania?

[alaaa]

nie mam pojecia o czym jest ta ksiazka btw mati super;3

[Fela ⟡]

„No więc, jeśli je się przy kimś pieroga, i to palcami, to oznacza, że się tego kogoś kocha” i uważam, że to piękne. Jednak samo „Trash story”… ni to chłodzi, ni to grzeje.

[kam]

Dziwaczne. Takie Ha!Art lubię.

A na zachętę przytoczę przypadkowo wybrany akapit, bo całkiem podoba mi się ta narracja:
„Chore na pa­ra­no­ję koty budzą miesz­kań­ców oko­li­cy, dni za­czy­na­ją się coraz wcze­śniej. Ast­ma­ty­cy kasz­lą i splu­wa­ją tu i tam, krą­żąc wokół domów. Chłop­cy ka­tu­ją sku­te­ry i mo­to­ryn­ki, jest dym i jest ja­zgot, ktoś pu­ścił drona, a ktoś la­taw­ca. Robi się na tyle cie­pło, że We­te­ran zpo­bli­skiej ko­pal­ni wy­jeż­dża wóz­kiem in­wa­lidz­kim na ganek, gdzie nad ga­ze­tą po­pi­ja śnia­da­nie piwem i pa­trzy na so­bot­ni fer­ment; na spa­ce­ru­ją­ce wdowy po gór­ni­kach, na cień drze­wa prze­su­wa­ją­cy się po ga­ra­żu, na wra­ca­ją­cych z fuchy chło­pa­ków i na grubą Ka­ro­lin­kę, która ostrze­li­wu­je niebo z uzi na po­ma­rań­czo­we kulki."

[Lambert Król]

Mój egzemplarz zamoczył się i potem zaczął pleśnieć.

[julka]

nie wiem o co chodzi, ale buja

[Wojciechus Wroobellus]

3+.
Moje spotkania z najnowszymi prozatorskimi debiutami były w tym roku raczej niefortunne, dlatego do tego starałem się podejść bez oczekiwań. No i okazało się, że ten Górniak całkiem mi podszedł. Opowiadanka w tej króciutkiej książce są luźne, niezobowiązujące i humorystyczne. Zdarzają się też bardziej dramatyczne momenty, co dobrze gra z komedią absurdu, na którą składa się większość treści. Językowo powiedziałbym, że nic zaskakującego - taka, hm, post-masłowszczyzna. Ale nie brzmi to jak styl wymuszony, który tylko udaje język ulicy. Powiedziałbym, że „Trash Story” to taki fajny eksperyment z fragmentami, które zdradzają, że autor ma poważniejsze zacięcie do opowiadania.

[lusia]

Naprawdę wierzyłam, że to będzie dobra książka. Finalnie okazała się być w porządku, szczena nie opada, ale też czasami robiło się już żenująco. Uwielbiam tego typu teksty, ale tu brakowało mi jakiegoś pomysłu, jakby Górniak chciał bardzo napisać coś w jakimś stylu, tyle że nie wpadł do końca na to co to będzie. Potem wychodziły takie historie o gównie i kale, przyprawione agresją, która prowadzi do niczego.

Dobre opowiadania skończyły się na “Normiku”. Cała seria z Kenny’m, w ogóle mi nie podpasowała, taka randomowa i w sumie bez żadnej formy (szkoda, bo zapowiadało się spoko). Fajne odniesienie do “Fight Clubu” w “Kinie Zemsty”, chociaż w tej ekonomii nie opyla się podpalać mebli z Ikeii.

Najwyżej oceniłam “Krowę”. Zajebista historia, dobra puenta, świetne użycie języka. Coś się tam w końcu dzieje, da się to czytać jako historię, nie tylko zlepek słów stojących obok siebie. Tak samo “Ostatni dzień telewizji” – gówno może być też w dobrym tekście! Świetny komentarz społeczny, dobrze napisane zdania, jakaś rutyna i obrzydzenie, które się nawarstwiają i trafiają do człowieka.

Najniżej dałam “Naszą nową pralnię”. Whole load of nothing, fajny pomysł z pralnią, która może być cozy, ale bracie nie na całe opowiadanie tylko dwa zdania max. Znowu próbowanie zrobienia czegoś z niczego.

[Przemysław Skoczyński]

To proza dosyć nietypowa, wymagająca od czytelnika sporej tolerancji, bo odbiegająca od schematu, jednocześnie cudownie intertekstualna, co mnie akurat cieszyło najbardziej. Rzecz pogrywająca z popkulturą i tematycznie właśnie „śmieciowa”. Postmodernistyczny bajzel, czasem zabawny, czasem błyskotliwy i odsłaniający unikalne sensy, ale chyba jednak najczęściej brandzlujący się własną zajebistością

[kacperminiak]

trash story to próba kreacji jakiegoś osobnego świata, który dużo korzysta z najntisów i z ulicy; jest pomysł, fajna forma, trochę śmiechu ale jako całość wypada średnio zerknę do innych jego książek, to na pewno, bo lubię taką polską prozę; a ten cytacik na dole zapamiętam chyba na zawsze:

,,wiedział, że delicja szampańska najlepiej smakuje między dwiema pryncypałkami”

znam to, czuję, tęsknię, zjadłem tak w trakcie lektury

[Krzysztof Cieślik]

Znać talent, wolę od większości debiutów ostatnich lat, ale bardzo nierówne

[martaannaludwika]

przede wszystkim: gdzie jest ten trash? a niektóre storisy elegancik, zwłaszcza pralnia i katyń

[Tomasz Blaszak]

Grzebanie w śmieciach popkultury bywa przyjemne, rozpoznawanie odniesień daje sporą frajdę, a do twórcy czuję sympatię.

Ot, historyja opowiedziana śmieciami, szaloną narracją i tyle, świata na nowo nie odkryto. A że łyknąłem na raz, doceniam styl.

[Iris Horia]

3,5

[shiroe]

czuję się straumatyzowana

[yamasavva]

2,5/5

[Paul]

Momentami Górniak fajnie pisze ale jako książka to nie ma sensu bytu.

To jest zlepek shit postów z wykopu a nie książka.

[Aleksandra ☀️]

4,5

Wszyscy jesteśmy Normikami i mamy przejebane. Ale przynajmniej sobie jemy fajne, smaczne jedzonko.

[aamelia.v]

2,5. niektóre opowiadania naprawdę miały potencjał, większość jednak była albo nudna, albo przekombinowana i ta próba przekombinowania w ogóle mi nie zaimponowała

[Agata]

3.5
Do połowy dziwna i intrygująca, później zaczyna się nudzić

[echo]

książka jak kolorowy bełt śmierdzących wspomnień, wraz z którymi wypływa też jakaś dziwna, przetrawiona czułość — do tego, co tanie, krzywe, tandetne jak Polska otrząsająca się z szoku kapitalistycznej transformacji, a nawet nostalgiczne dla osób starszych ode mnie o parę lat albo po prostu takich, które żyją swoje małe życia równolegle do mojego małego życia i nie spotykamy się, choć czujemy swoją obecność i kiwamy głowami do tej samej pustki

[Łukasz Zych]

Interesting

[Helena]

to było zdecydowanie zaskoczenie. gdy zaczęłam "trash story" (jako część mojego corocznego wyzwania nikowego), byłam przekonana, że będzie to coś zupełnie nie dla mnie: nadużywanie wulgaryzmów i generalnej obrzydliwości w celu uzyskania quasi-masłowskiego efektu (co bardzo, bardzo irytuje mnie we współczesnej literaturze polskiej, zwłaszcza ludzi z mojego pokolenia), nawiązania popkulturowe w ogóle nie z mojego świata, wobec czego dla mnie nieinteresujące, opowiadania właściwie o niczym - a warto dodać, że ogólnie nie lubię zbiorów opowiadań. JEDNAKŻE mniej więcej w połowie tego krótkiego zestawu nastąpiła znacząca zmiana. dwa opowiadania bardzo mi się spodobały, a jedno (to o wypadku) nawet skłoniło do uronienia paru łez (chociaż może była to kwestia hormonów, więc trudno mi ocenić rzeczywistą jakość). niestety, te dwa opowiadania były wyjątkami, nie regułą, i elementy, które mnie irytowały (głównie wspomniane opatowanie "realizmem" na granicy obrzydzenia) pojawiały się dalej. wobec tego pewnie bym nie rekomendowała nikomu tej książki i raczej nie sięgnę po nic więcej tego autora (chyba że za rok też będzie w poczcie nikowym), ALE muszę jednak przyznać, że w tych dwóch opowiadaniach środkowych było coś wyjątkowego. i je doceniam.