Ooit Zal Ik Iemand zijn is het eerlijke levensverhaal van een man zonder papieren, Manso, neergeschreven door zijn leerkracht Nederlands.
Manso vertrok uit Sierra Leone toen hij nog een tiener was. Hij wilde de wereld zien en die droom was zo sterk dat hij er (te) veel risico’s voor nam en er zijn moeder voor achterliet. Hij wilde kiezen voor een betere toekomst. Hij kwam uiteindelijk in België terecht, waar hij het Klein-Kasteeltje ontvluchtte en naar Antwerpen trok. Intussen ligt dit 10 jaar achter hem en leerde Manso Nederlands, probeert hij op alle mogelijke manieren te werken en heeft hij een breed sociaal netwerk uitgebouwd. Hij voelt zich hier thuis. Dit is thuis. De uitzichtloze en zenuwslopende procedure om hier bestaansrecht te krijgen weegt echter op zijn geluk.
Jan Bleyen schrijft in korte zinnen. Dit maakt het boek zeer vlot leesbaar en geeft je als lezer het gevoel dat je mee in het gesprek zit met Manso. Manso is vaak kritisch doch genuanceerd voor zichzelf en zijn omgeving. Bovenal blijft me zijn gevoel voor humor bij en hoe hij die gebruikt om met kritische blik de mens en maatschappij te belichten.
Het is schrijnend om te lezen hoe moeizaam het proces verloopt om papieren te bekomen.
“We begrijpen dat mensen oorlog ontvluchten. We begrijpen ook waarom mensen wegtrekken van verpletterende armoede. Wat we niet begrijpen is de noodzaak om te ontsnappen aan een onheilspellend gebrek aan keuzemogelijkheden.”
De reden waarom iemand zijn land ontvlucht is steeds een persoonlijk verhaal, zo blijkt. De manier waarop hieraan aandacht wordt gegeven in het boek vond ik opmerkelijk en mooi.
Tot slot zorgen de tekeningen van Charlotte Peys voor gepaste intermezzo’s. Ze geven het verhaal van Manso op een zeer creatieve manier weer.
Meer reviews via Boeken_lief op Instagram!