Imperium wstrząsają wewnętrzne konflikty. Prowincje walczą o pozycję i wpływy. Możne rody walczą o prowincje. Pospólstwo walczy o bogactwa. Imperator walczy o spełnienie swojego snu o potędze i chwale. Wszyscy zdają się walczyć z wszystkimi, zapominając, że prawdziwe niebezpieczeństwa czyhają za wschodnią granicą Imperium, gdzie Sklavianie rosną w siłę i w niematerialnym świecie skąd demony podejmują próby zdobycia władzy nad ludzkością.
Nathaniela Everson, Wielki Mistrz Szarych Płaszczy, wydaje się jedynym dostrzegającym wszelkie aspekty konfliktu i szukającym sposobu na ochronienie ludzi, niezależnie kim są i gdzie mieszkają. Czyni go to jednak wrogiem wszystkich pragnących podboju i dominacji – zarówno po jednej, jak i drugiej stronie Rubieży.
Czy szczególna więź wychowanków Komandorii 54 sprawi, że wspólnie stawią czoła niebezpieczeństwom, czy wręcz przeciwnie staną do bratobójczej walki?
Lojalność, honor, miłość, przyjaźń, rodzina… nastały czasy, kiedy te słowa straciły moc i znaczenie. Co więc pozostało?!
Įsivaizduokite kokį trišuolių čempioną, kuris pateko Mėnulin ir ten demonstruoja, kaip moka šuoliuot. Tai panašiai per laiką šuoliuoja Guzekas. Vienas iš tų jaunų rekrutų, kuriuos sutikome pirmojoje knygoje – jau Ordino grosmeisteris, kitas – nuo Ordino atskilusios formuotės vadovas. Ir štai tas jų pastatymas priešingose barikadų pusėse – pagrindinis knygos pliusas. Tiksliau – pliusiukas. Nes neišnaudotas taip, kaip buvo galima. Beveik visa velniava, su kuria iš principo ir turėtų kautis Pilkieji Apsiaustai – kažkur prapuolė, visa intriga susitelkė į politinius žaidimus. Net nežinau, Martinas ar Guzekas labiau negailestingas savo herojams. Nes pas lenką jie irgi krenta kaip lapai, o šventa vieta tuščia nebūna – tad kaip grybai po lietaus dygsta nauji herojai, kuriuose jau imi painiotis. Gerokai niūresnė ir žiauresnė knyga už pirmas dvi. Bet taip vietomis dirbtinai, tai stipresnį įspūdį išsklaido, kaip dūmą. Bet skaitosi greitai, smagiai, lengvai. Ir taip pat greitai, smagiai, lengvai pasimirš. Nes nėra visai blogai, bet nėra ir kažkas tokio, ką įsimintum. Toks visiškas vidurys visom prasmėm. Tai ir balas – visisiškai per vidurį. Trys iš penkių. Ir šitai knygai, ir visai trilogijai.
generalnie spoko ale to nie było to w 55% audiobooka miałam nieodparte wrażenie że byl tam dialog wyciągnięty w całości lub prawie w całości z któregoś z tomów "Księgi całości" Feliksa Kresa mogę się mylić
Po przeczytaniu ostatniej strony stwierdziłam, że zakończenie jest cholernie niesatysfakcjonujące, ale z perspektywy całej opowieści, niestety, ma sens. Życie chłoszcze i toczy się dalej. Po prostu.
W trzecim tomie autor skierował się w kierunku Gry o Tron. Rzeź, zmiany i mętlik taki, że czasami warto sobie rozrysować na spokojnie kto jest kim. Poprzednie jakoś w innym tonie były utrzymane i ten trochę mnie zmęczył. W sumie dałbym 3.5 gwiazdki gdyby się dało. Trzy to stanowczo zbyt mało, więc są cztery.
Нема більшого за людей зла це основна тема. Третя історія використана автором для того щоб завершити сюжетні лінії. Таке враження, що автору набридло. Має право.