What do you think?
Rate this book
Vince Corso #3
Ich töte wen ich will
Der erste Band einer neuen Krimireihe um den römischen Ermittler Vince Corso
Das Grauen aus dem Epilog – ein büchernärrischer Junge (im Jahr 1959) im Begriff, die ersten Seiten von Dr. Jekyll und Mr. Hyde zu lesen ... da, ein Geräusch. Später findet ihn der Vater mit ausgestochenen Augen und zerbrochenem Bleistift in den blutigen Händen im Korridor – gibt die Ikonographie dieses atmosphärischen Krimis vor.
Im Zentrum steht Vince Corso, ein freigestellter Studienrat mit einer bizarren neuen Profession: Er ist Bibliotherapeut. Mit tausend Zweifeln empfiehlt er seinen Klienten die passende Lektüre, quer durch die Genres, einmalig und originell, um ihnen einen Ausweg aus ihren Leiden aufzuzeigen. Sein »Pronto Soccorso Letterario« befindet sich im Dachgeschoss der Via Merulana in Rom – genau die aus Gaddas grässlicher Bescherung. Anfangs gibt er sich melancholischen Gedanken hin, seine geliebte Feng ist nach China abgereist, nicht mal ein Haar von ihr ist ihm geblieben. Zurück vom Feinkostbüdchen findet er sein Studio verwüstet, die Bücher zerfleddert, den Hund vergiftet.
In letzter Minute schafft es Vince mit Django in die Notaufnahme. Bohrende Fragen nach dem Wer und Warum von so viel blinder Gewalt. Der Hund im künstlichen Koma, banges Warten. Zufällig oder weniger, wird er Zeuge immer brutalerer Morde. Und stets taucht ein Blinder mit rotweißem Stock auf der Szene auf. Vince setzt ihm nach, wird unfreiwillig zum Detektiv. Längst schon ist er im Handlungsgeflecht einer Mörderbande gefangen, deren Versammlungsort die Verliese unterhalb Santa Maria Maggiore sind. Auf der anderen Seite hat ihn der im Abruzzen-Dialekt fluchende Kommissar Ingravallo auf die Liste der Mordverdächtigen gesetzt.
Fabio Stassi treibt ein raffiniertes Spiel, in dem Literatur und Realität verschwimmen: Da kullern Köpfe unter Straßenbahnen hervor, wird reichen Damen in der Via Merulana die Kehle aufgeschlitzt, ein Häftling namens Queequeg schreibt an Vince aus der Haftanstalt Regina Coeli, französische Chansons geleiten uns durch die Kapitel und der melancholische Vince selbst ist ein Suchender, schreibt regelmäßig Briefe an den Vater, den er nie kennengelernt hat. Ein vielschichtiges Buch, das Höchstspannung mit dem Vergnügen der literarischen Spurensuche verbindet und die Leser durch seine dichte Atmosphäre in den Bann zieht. Und nicht zuletzt ein Buch für alle, die einem Rom jenseits der Klischees verfallen sind – auch eine Liste von Vince Corsos Spaziergängen durch die Stadt ist zu finden.
In jener Nacht Ende Juni, so sagte Vince Corso später aus, habe er geträumt, dass ein Schwarm Nachtfalter aus dem Portal der Basilika Santa Maria Maggiore strömte und die Straßen Roms heimsuchte. Ein unwichtiges Detail, aber es war das erste, was ihm einfiel, als er sämtliche Ereignisse jenes Tages nacheinander erzählen sollte. Er hatte damit beginnen müssen, dass die Diebe zwischen Mittag und zwei Uhr nachmittags in seine Wohnung eingedrungen waren, und dass die Tür auf den ersten Blick keine Spuren von Gewaltanwendung zeigte …
Das Grauen aus dem Epilog – ein büchernärrischer Junge (im Jahr 1959) im Begriff, die ersten Seiten von Dr. Jekyll und Mr. Hyde zu lesen ... da, ein Geräusch. Später findet ihn der Vater mit ausgestochenen Augen und zerbrochenem Bleistift in den blutigen Händen im Korridor – gibt die Ikonographie dieses atmosphärischen Krimis vor.
Im Zentrum steht Vince Corso, ein freigestellter Studienrat mit einer bizarren neuen Profession: Er ist Bibliotherapeut. Mit tausend Zweifeln empfiehlt er seinen Klienten die passende Lektüre, quer durch die Genres, einmalig und originell, um ihnen einen Ausweg aus ihren Leiden aufzuzeigen. Sein »Pronto Soccorso Letterario« befindet sich im Dachgeschoss der Via Merulana in Rom – genau die aus Gaddas grässlicher Bescherung. Anfangs gibt er sich melancholischen Gedanken hin, seine geliebte Feng ist nach China abgereist, nicht mal ein Haar von ihr ist ihm geblieben. Zurück vom Feinkostbüdchen findet er sein Studio verwüstet, die Bücher zerfleddert, den Hund vergiftet.
In letzter Minute schafft es Vince mit Django in die Notaufnahme. Bohrende Fragen nach dem Wer und Warum von so viel blinder Gewalt. Der Hund im künstlichen Koma, banges Warten. Zufällig oder weniger, wird er Zeuge immer brutalerer Morde. Und stets taucht ein Blinder mit rotweißem Stock auf der Szene auf. Vince setzt ihm nach, wird unfreiwillig zum Detektiv. Längst schon ist er im Handlungsgeflecht einer Mörderbande gefangen, deren Versammlungsort die Verliese unterhalb Santa Maria Maggiore sind. Auf der anderen Seite hat ihn der im Abruzzen-Dialekt fluchende Kommissar Ingravallo auf die Liste der Mordverdächtigen gesetzt.
Fabio Stassi treibt ein raffiniertes Spiel, in dem Literatur und Realität verschwimmen: Da kullern Köpfe unter Straßenbahnen hervor, wird reichen Damen in der Via Merulana die Kehle aufgeschlitzt, ein Häftling namens Queequeg schreibt an Vince aus der Haftanstalt Regina Coeli, französische Chansons geleiten uns durch die Kapitel und der melancholische Vince selbst ist ein Suchender, schreibt regelmäßig Briefe an den Vater, den er nie kennengelernt hat. Ein vielschichtiges Buch, das Höchstspannung mit dem Vergnügen der literarischen Spurensuche verbindet und die Leser durch seine dichte Atmosphäre in den Bann zieht. Und nicht zuletzt ein Buch für alle, die einem Rom jenseits der Klischees verfallen sind – auch eine Liste von Vince Corsos Spaziergängen durch die Stadt ist zu finden.
In jener Nacht Ende Juni, so sagte Vince Corso später aus, habe er geträumt, dass ein Schwarm Nachtfalter aus dem Portal der Basilika Santa Maria Maggiore strömte und die Straßen Roms heimsuchte. Ein unwichtiges Detail, aber es war das erste, was ihm einfiel, als er sämtliche Ereignisse jenes Tages nacheinander erzählen sollte. Er hatte damit beginnen müssen, dass die Diebe zwischen Mittag und zwei Uhr nachmittags in seine Wohnung eingedrungen waren, und dass die Tür auf den ersten Blick keine Spuren von Gewaltanwendung zeigte …
- GenresCrime
304 pages, Hardcover
First published July 23, 2020
7 people are currently reading
167 people want to read
About the author
Fabio Stassi
46 books87 followers(Italiano) http://it.wikipedia.org/wiki/Fabio_St...
(Deutsch) http://de.wikipedia.org/wiki/Fabio_St...
(Deutsch) http://de.wikipedia.org/wiki/Fabio_St...
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 43 reviews
July 11, 2022
Ο Βίντσε, γυρίζει σπίτι και το βρίσκει αναστατωμένο και τον σκύλο του δηλητηριασμένο, κάτι που τον σοκάρει και προτεραιότητά του είναι η περίθαλψη του.
Όμως, εντελώς τυχαία, διάφορα τραγικά περιστατικά συμβαίνουν και σε όλα σχεδόν είναι παρόν - αυτό τον μπερδεύει και τον βάζει στο στόχαστρο...ή μήπως είναι ήδη?
Σε αυτό το τρίτο βιβλίο, ο Stassi συνεχίζει να μας δείχνει την αγάπη του για τα βιβλία, τις γνώσεις του για τα βιβλία με έναν πιο νουάρ θα έλεγα τρόπο. Οι ώρες περισυλλογής στο πλευρό του Ντζάγκο, βγάζουν στο Βίντσε την ανάγκη να μιλήσει για την έλλειψη της πατρικής φιγούρας και πόσο αυτό του έχει στοιχίσει μέσω ενός γράμματος που με συγκίνησε.
Πιο σκοτεινό από τα προηγούμενα δυο βιβλία του, αλλά πιο λογοτεχνικό επίσης.
"Η αλήθεια είναι ότι δεν δίνουμε ποτέ, το ίδιο νόημα στις λέξεις που λέμε, γι'αυτό θα πρέπει να ακούμε όχι τόσο αυτά που λένε οι άνθρωποι, αλλά τη μουσική που συνθέτουν όταν μιλάνε."
Όμως, εντελώς τυχαία, διάφορα τραγικά περιστατικά συμβαίνουν και σε όλα σχεδόν είναι παρόν - αυτό τον μπερδεύει και τον βάζει στο στόχαστρο...ή μήπως είναι ήδη?
Σε αυτό το τρίτο βιβλίο, ο Stassi συνεχίζει να μας δείχνει την αγάπη του για τα βιβλία, τις γνώσεις του για τα βιβλία με έναν πιο νουάρ θα έλεγα τρόπο. Οι ώρες περισυλλογής στο πλευρό του Ντζάγκο, βγάζουν στο Βίντσε την ανάγκη να μιλήσει για την έλλειψη της πατρικής φιγούρας και πόσο αυτό του έχει στοιχίσει μέσω ενός γράμματος που με συγκίνησε.
Πιο σκοτεινό από τα προηγούμενα δυο βιβλία του, αλλά πιο λογοτεχνικό επίσης.
"Η αλήθεια είναι ότι δεν δίνουμε ποτέ, το ίδιο νόημα στις λέξεις που λέμε, γι'αυτό θα πρέπει να ακούμε όχι τόσο αυτά που λένε οι άνθρωποι, αλλά τη μουσική που συνθέτουν όταν μιλάνε."
June 27, 2022
Ο Αγαπημένος Βίντσε μπλέκει σε μια νέα υπόθεση, σε ένα λαβύρινθο όπου προσπαθεί να ξετυλίξει τον μίτο της Αριάδνης.
Στο ίδιο στυλ με τα προηγούμενα δυο βιβλία κινείται και αυτό. Αρκετά βιβλία προτείνονται, η φιλοσοφική διάθεση είναι διάχυτη σε όλο το βιβλίο και λίγο περισσότερο υπερισχύει το νουαρ στοιχείο, καθώς έχουμε πολλές δολοφονίες.
Ήμουν στα 4⭐️ όμως μετά από την συζήτηση που είχαμε μαζί του στο in the same book πήρε 5 ⭐️με μεγάλη ευκολία.
Fabio, περιμένουμε το επόμενο 🎉💪🏻
Στο ίδιο στυλ με τα προηγούμενα δυο βιβλία κινείται και αυτό. Αρκετά βιβλία προτείνονται, η φιλοσοφική διάθεση είναι διάχυτη σε όλο το βιβλίο και λίγο περισσότερο υπερισχύει το νουαρ στοιχείο, καθώς έχουμε πολλές δολοφονίες.
Ήμουν στα 4⭐️ όμως μετά από την συζήτηση που είχαμε μαζί του στο in the same book πήρε 5 ⭐️με μεγάλη ευκολία.
Fabio, περιμένουμε το επόμενο 🎉💪🏻
October 2, 2020
La mia recensione su «Minima et moralia»:
http://www.minimaetmoralia.it/wp/mist...
«cosa fa di preciso Vince Corso? Un lavoro bizzarro: cura le persone con i libri; prova a guarirne i turbamenti con i romanzi e con la poesia, ma anche coi saggi e le biografie. Sarebbe lo psicologo ideale di ogni innamorato della letteratura e della parola scritta, un indagatore dell’animo umano che in maniera quasi socratica aiuta il prossimo a partorire qualcosa che si avvicini alla verità. Nel contempo, come un personaggio uscito da un hard-boiled, si ritrova spesso invischiato in situazioni più grosse di lui, misteri dei quali comprende poco o nulla. Chi legge dovrà quindi accompagnarlo per le strade di Roma alla ricerca del bandolo della matassa.»
http://www.minimaetmoralia.it/wp/mist...
«cosa fa di preciso Vince Corso? Un lavoro bizzarro: cura le persone con i libri; prova a guarirne i turbamenti con i romanzi e con la poesia, ma anche coi saggi e le biografie. Sarebbe lo psicologo ideale di ogni innamorato della letteratura e della parola scritta, un indagatore dell’animo umano che in maniera quasi socratica aiuta il prossimo a partorire qualcosa che si avvicini alla verità. Nel contempo, come un personaggio uscito da un hard-boiled, si ritrova spesso invischiato in situazioni più grosse di lui, misteri dei quali comprende poco o nulla. Chi legge dovrà quindi accompagnarlo per le strade di Roma alla ricerca del bandolo della matassa.»
May 29, 2022
Είναι το τρίτο βιβλίο του Fabio Stassi με πρωταγωνιστή τον άνεργο φιλόλογο και βιβλιοθεραπευτή Βίντσε Κόρσο. Άγνωστοι μπαίνουν στο σπίτι του, κάνουν κομμάτια τα βινύλιά του, προκαλούν ζημιές στα βιβλία του και δηλητηριάζουν τον σκύλο του. Και από εκεί ξεκινά η φρενήρης μάχη μεταξύ πραγματικότητας και μύθου. Πολυεπίπεδη αφήγηση όπου μια σειρά δολοφονιών τής προσδίδει, φαινομενικά, νουάρ χαρακτηριστικά. Προδιαθέτει αναλόγως και ο τίτλος. Αλλά όχι. Δεν ακολουθεί κάποια από τις γνωστές φόρμες. Πρόκειται για μια αλλότροπη μεταγλώττιση της γεωμετρίας της πραγματικότητας, ουσιαστικά ένα υπερ-μυθιστόρημα που μετατρέπει τις αφορμές τής απτής πραγματικότητας σε βατήρες λογοτεχνικής αιώρησης. Ο Κάρλο Εμίλιο Γκάντα, ο Ερνέστο Σάμπατο, ο Αντόνιο Ταμπούκι, ο Μέλβιλ με τον Μόμπι Ντικ του, ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, ο Έρνεστ Μπράμα και ο Τυφλός Ντετέκτιβ του, γίνονται μια μυστηριώδης συγκολλητική μάζα που κυλάει με τη δική της ταχύτητα και κλείνει τις ρωγμές μεταξύ της κανονικής ζωής και του μύθου. Από τις σπάνιες φορές στη σύγχρονη λογοτεχνία που η γήινη υπόσταση του λόγου γδέρνει με τόση δεξιοτεχνία τη σάρκα της φαντασίας.
https://www.facebook.com/Kostas.Kyria...
https://www.facebook.com/Kostas.Kyria...
July 4, 2022
"Η αλήθεια είναι ότι δεν δίνουμε ποτέ το ίδιο νόημα στις λέξεις που λέμε,γι'αυτό θα πρέπει να ακούμε όχι τόσο αυτά που λένε οι άνθρωποι,αλλα τη μουσική που συνθέτουν όταν μιλάνε."
"Δεν έχουμε πάντοτε τις λέξεις για να πούμε τα πάντα,όμως τα συναισθήματα υπάρχουν ακόμη και χωρίς αυτές."
"(...)διαβάζω σημαίνει βλέπω και γράφω σημαίνει είμαι τυφλός"
Ένας πιο εσωτερικός και φιλοσοφημένος Κόρσο αυτή τη φορά,ένα τρίτο μέρος γεμάτο εκπλήξεις με πληγές που πρέπει να κλείσει ο ήρωάς μας και να προχωρήσει...
"Δεν έχουμε πάντοτε τις λέξεις για να πούμε τα πάντα,όμως τα συναισθήματα υπάρχουν ακόμη και χωρίς αυτές."
"(...)διαβάζω σημαίνει βλέπω και γράφω σημαίνει είμαι τυφλός"
Ένας πιο εσωτερικός και φιλοσοφημένος Κόρσο αυτή τη φορά,ένα τρίτο μέρος γεμάτο εκπλήξεις με πληγές που πρέπει να κλείσει ο ήρωάς μας και να προχωρήσει...
June 22, 2024
Bibliotherapeut
Das will man nicht erleben. Beim nach Hause kommen entdeckt Vince Corso, dass sein kleines Apartment aufgebrochen wurde, seine Bücher aus den Regalen gerissen, seine Platten zerstört. Und sein kleiner Hund Django liegt schwer gezeichnet in der Wohnung. Vergiftet? Vince ist entsetzt. Wer sollte einen Grund haben, ihm so etwas anzutun. Alles wäre erträglich, aber sein unschuldiger kleiner Django, das ist zu viel. Seine Tätigkeit, die er selbst als Blibliotherapeut bezeichnet, kann er so kaum ausüben. Lieber ist er in der Tierklinik, um sich nach seinem Hund zu erkundigen. Gleichzeitig geschehen in Vince Corsos Quartier seltsame Morde und Vince ist immer in der Nähe.
Durch die Morde, die Vince vor ein Rätsel stellen, wird Vince auch zum Ermittler. Als Bibliotherapeut möchte er eigentlich nichts mit Verbrechen zu tun haben. Oder wenn jedenfalls nur, im Roman. Lieber empfiehlt er seinen Klienten oder Klientinnen Bücher, die ihm am besten zu einer Situation zu passen scheinen. Meist sind es Frauen, die ihn aufsuchen. Und Vince bemüht sich, ihnen mit seinen Ratschlägen und einem Buch zu helfen. Mord ist nicht sein Geschäft. Doch in der momentanen Situation fragt er sich, ob er überhaupt noch ein Geschäft hat.
Für einen passionierten Leser kann es doch kaum eine bessere Leseempfehlung geben, als einen Roman, in dem es sich jemand zur Aufgabe gemacht hat, Bücher zu empfehlen. Wenn das Ganze noch in einen Krimi mündet, kann eigentlich nichts besseres passieren. Doch ganz so einfach ist es nicht mit Vince Corso. Die Hinweise erschließen sich nicht durch eine klassische Ermittlung, sondern eher durch sein literarisches Wissen. Wenn man da, wie man möglicherweise zugeben muss, nicht mithalten kann, geht Einiges beim Lesen an einem vorbei. Dadurch wirken die Gedanken von Vince sehr nach innen gerichtet und einige Begegnungen ohne Zusammenhang. Erst zum Schluss wird alles offenbart und auch das ist schon recht weit hergeholt. Immerhin wird alles geklärt und wegen der tollen Idee bleibt man gerne am Ball.
Im italienischen Original handelt es sich um eine bisher dreiteilige Reihe, wobei dieses wohl der dritte Band ist. Natürlich ist die Entscheidung für einen Verlag nicht leicht, ob eine Serie in der richtigen Reihenfolge veröffentlicht wird oder ob man mit dem ersten Band anfängt. Inwieweit die Bände um Vince Corso aufeinander aufbauen, ist nicht bekannt. Hervorzuheben ist aber die herausragende Aufmachung des Buches, die schöne Farbgestaltung, das glatte schwere Papier und nicht zu vergessen ein Lesebändchen.
Das will man nicht erleben. Beim nach Hause kommen entdeckt Vince Corso, dass sein kleines Apartment aufgebrochen wurde, seine Bücher aus den Regalen gerissen, seine Platten zerstört. Und sein kleiner Hund Django liegt schwer gezeichnet in der Wohnung. Vergiftet? Vince ist entsetzt. Wer sollte einen Grund haben, ihm so etwas anzutun. Alles wäre erträglich, aber sein unschuldiger kleiner Django, das ist zu viel. Seine Tätigkeit, die er selbst als Blibliotherapeut bezeichnet, kann er so kaum ausüben. Lieber ist er in der Tierklinik, um sich nach seinem Hund zu erkundigen. Gleichzeitig geschehen in Vince Corsos Quartier seltsame Morde und Vince ist immer in der Nähe.
Durch die Morde, die Vince vor ein Rätsel stellen, wird Vince auch zum Ermittler. Als Bibliotherapeut möchte er eigentlich nichts mit Verbrechen zu tun haben. Oder wenn jedenfalls nur, im Roman. Lieber empfiehlt er seinen Klienten oder Klientinnen Bücher, die ihm am besten zu einer Situation zu passen scheinen. Meist sind es Frauen, die ihn aufsuchen. Und Vince bemüht sich, ihnen mit seinen Ratschlägen und einem Buch zu helfen. Mord ist nicht sein Geschäft. Doch in der momentanen Situation fragt er sich, ob er überhaupt noch ein Geschäft hat.
Für einen passionierten Leser kann es doch kaum eine bessere Leseempfehlung geben, als einen Roman, in dem es sich jemand zur Aufgabe gemacht hat, Bücher zu empfehlen. Wenn das Ganze noch in einen Krimi mündet, kann eigentlich nichts besseres passieren. Doch ganz so einfach ist es nicht mit Vince Corso. Die Hinweise erschließen sich nicht durch eine klassische Ermittlung, sondern eher durch sein literarisches Wissen. Wenn man da, wie man möglicherweise zugeben muss, nicht mithalten kann, geht Einiges beim Lesen an einem vorbei. Dadurch wirken die Gedanken von Vince sehr nach innen gerichtet und einige Begegnungen ohne Zusammenhang. Erst zum Schluss wird alles offenbart und auch das ist schon recht weit hergeholt. Immerhin wird alles geklärt und wegen der tollen Idee bleibt man gerne am Ball.
Im italienischen Original handelt es sich um eine bisher dreiteilige Reihe, wobei dieses wohl der dritte Band ist. Natürlich ist die Entscheidung für einen Verlag nicht leicht, ob eine Serie in der richtigen Reihenfolge veröffentlicht wird oder ob man mit dem ersten Band anfängt. Inwieweit die Bände um Vince Corso aufeinander aufbauen, ist nicht bekannt. Hervorzuheben ist aber die herausragende Aufmachung des Buches, die schöne Farbgestaltung, das glatte schwere Papier und nicht zu vergessen ein Lesebändchen.
Read
December 30, 2024συνηθως θέλω να μην γράφω πολλά για τα βιβλία που διαβάζω αλλά για τον Βιντσε θα γράψω όσα γράψω γιατί η αγάπη μου γι’ αυτόν είναι όση είναι και σε κάποιον πρέπει να τα πω
πάρα πολυ φίλος μου ο Βιντσε,
για λόγους τόσο προφανείς αλλά και τόσο μικρούς που δεν θα εξηγήσω καν.
Είναι (όπως και οι προκάτοχοί του) ένα βιβλίο για τα βιβλία, αλλά βασικά είναι ένα βιβλίο για την παράνοια της ίδιας μας της φαντασίας, για το πώς επιλέγουμε την ουτοπία που μας βασανίζει, πώς οι λαβύρινθοι, μέσα σε όλο τους το σκόπιμο αλλά τυχαίο χάος, ορίζονται από το κέντρο και το έξω.
Είναι μία ιστορία που με μια ειλικρινέστατη κατανόηση και μία πολύ τρυφερή, πραγματική φροντίδα, λέει: «άκουσέ με, υπέροχο μέρος το κεφάλι σου, πολύχρωμο και δαιδαλώδες και πλατύ και απέραντο, βυθός και σπιτικό και πυροτέχνημα, αλλά σε παρακαλώ μην χαθείς τελείως εκεί, έλα να ζήσεις εδώ μαζί μας (και σου υπόσχομαι ότι δεν θα τα χάσεις τα χρώματα σου, αλήθεια)»
μπορεί να μην θυμάμαι τα γεγονότα των άλλων βιβλίων επαρκώς, και μπορεί αν ήμουν πιο σχολαστική και με αυτό τα πράγματα να μου φαίνονταν τώρα κάπως διαφορετικά
(μπορεί να κάνω και τις προβολαρες του αιώνα ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΕΧΩ ΤΩΡΑ)
συνήθως δεν έχω καμιά τρελή κάψα να γνωρίσω ή να μιλήσω στους δημιουργούς της τέχνης που νιώθω να με αφορά, αλλά πολυ ευχαρίστως θα ρώταγα τον Φαμπιο Στασσι
αν γράφοντας την πρώτη σελίδα του Βιντσε στην «Χαμένη Αναγνώστρια», είχε ήδη κατα νου το προτελευταίο κεφάλαιο του «Σκοτώνω Όποιον Θέλω», και τι κάνει όταν δεν μπορεί να κοιμηθεί τα βράδια.
αντίο φίλε Βίντσε, θα θυμάμαι πάντα ζεστά τον μικρό οικείο πόνο της αμοιβαίας κατανόησης κάθε φορά που διάβαζα ότι κατέβαινες νωρίτερα από την στάση που έπρεπε για να περπατήσεις και να σκεφτείς, ή κάθε φορά που δεν μπορούσες να αντισταθείς στην παρόρμηση να παρέχεις το ορθό φακτ, ακόμα και εν μέσω δραματικού σημαντικού μονολόγου κάποιου άλλου
καλά ταξίδια, δεν θα σε ξαναδω σε κάποια συνέχεια σου
είναι άλλωστε καιρός κι εσύ κι εγώ να ζήσουμε έξω
πάρα πολυ φίλος μου ο Βιντσε,
για λόγους τόσο προφανείς αλλά και τόσο μικρούς που δεν θα εξηγήσω καν.
Είναι (όπως και οι προκάτοχοί του) ένα βιβλίο για τα βιβλία, αλλά βασικά είναι ένα βιβλίο για την παράνοια της ίδιας μας της φαντασίας, για το πώς επιλέγουμε την ουτοπία που μας βασανίζει, πώς οι λαβύρινθοι, μέσα σε όλο τους το σκόπιμο αλλά τυχαίο χάος, ορίζονται από το κέντρο και το έξω.
Είναι μία ιστορία που με μια ειλικρινέστατη κατανόηση και μία πολύ τρυφερή, πραγματική φροντίδα, λέει: «άκουσέ με, υπέροχο μέρος το κεφάλι σου, πολύχρωμο και δαιδαλώδες και πλατύ και απέραντο, βυθός και σπιτικό και πυροτέχνημα, αλλά σε παρακαλώ μην χαθείς τελείως εκεί, έλα να ζήσεις εδώ μαζί μας (και σου υπόσχομαι ότι δεν θα τα χάσεις τα χρώματα σου, αλήθεια)»
μπορεί να μην θυμάμαι τα γεγονότα των άλλων βιβλίων επαρκώς, και μπορεί αν ήμουν πιο σχολαστική και με αυτό τα πράγματα να μου φαίνονταν τώρα κάπως διαφορετικά
(μπορεί να κάνω και τις προβολαρες του αιώνα ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΕΧΩ ΤΩΡΑ)
συνήθως δεν έχω καμιά τρελή κάψα να γνωρίσω ή να μιλήσω στους δημιουργούς της τέχνης που νιώθω να με αφορά, αλλά πολυ ευχαρίστως θα ρώταγα τον Φαμπιο Στασσι
αν γράφοντας την πρώτη σελίδα του Βιντσε στην «Χαμένη Αναγνώστρια», είχε ήδη κατα νου το προτελευταίο κεφάλαιο του «Σκοτώνω Όποιον Θέλω», και τι κάνει όταν δεν μπορεί να κοιμηθεί τα βράδια.
αντίο φίλε Βίντσε, θα θυμάμαι πάντα ζεστά τον μικρό οικείο πόνο της αμοιβαίας κατανόησης κάθε φορά που διάβαζα ότι κατέβαινες νωρίτερα από την στάση που έπρεπε για να περπατήσεις και να σκεφτείς, ή κάθε φορά που δεν μπορούσες να αντισταθείς στην παρόρμηση να παρέχεις το ορθό φακτ, ακόμα και εν μέσω δραματικού σημαντικού μονολόγου κάποιου άλλου
καλά ταξίδια, δεν θα σε ξαναδω σε κάποια συνέχεια σου
είναι άλλωστε καιρός κι εσύ κι εγώ να ζήσουμε έξω
July 11, 2022
Τα σκοτώνω όποιον θέλω είναι το τρίτο βιβλίο μιας άτυπης τετραλογίας με ήρωα τον Βιντσε Κόρσο, ενός μελαγχολικού φιλολόγου ,που θυμίζει τους ήρωες του Ταμπούκι, με ��ην ιδιότητα του βιβλιοθεραπευτή.
Τα βιβλία είναι γνωστό ότι μπορούν να θεραπεύσουν την ψυχή, να γεμίσουν τα κενά της καρδιάς, να μας ταξιδέψουν στο χώρο κ το χρόνο κ να κάνουν ορατές τις αποσιωπημένες αλήθειες...
Μέσα απ:το βιβλίο θα κάνετε μία βουτιά στα υπαρξιακά και ψυχολογικά άδυτα του σύγχρονου ανθρώπου.
Θα μπείτε σ'ενα λαβύρινθο που με οδηγό τα βιβλία θα προσπαθήσετε να λύσετε το μυστήριο που εξελίσσεται.Το 3ο βιβλίο είναι πιο σκοτεινό και συνδέεται με τον Ερνέστο Σαμπατο γιατί όπως μας είπε κ ο ίδιος ο συγγραφέας που είχαμε την τιμή να τον ακούσουμε στη λέσχη ανάγνωσης @inthesamebook η γραφή είναι ένα είδος τύφλωσης...
Ήταν μοναδική εμπειρία να ακούς τις σκέψεις του συγγραφέα για το έργο του. Να ευχαριστήσουμε κ τη μεταφράστρια Δήμητρα Δοτση για το δύσκολο έργο που επιτέλεσε για δύο ολόκληρες ώρες.
Όπως μας εξήγησε ο συγγραφέας η γραφή δε μένει ποτέ στάσιμη γιατί αποτελεί αντανάκλαση της ζωής και δυστυχώς υποφέρει μαζί μας... Τα βιβλία του έχουν κοινό την μουσικότητα κ ένα αίσθημα ανησυχίας καθώς κάνει ξεκάθαρο πως η ανάγνωση είναι μία μορφή εμπειρίας κ πραγματικός πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος ο αναγνώστης.
Μας προβλημάτισε η αντίθετη αρίθμηση των κεφαλαίων όπου έγινε όπως μας είπε γιατί κάθε τέλος είναι μία αρχή...
Η κουβέντα μαζί του μας θύμισε ότι οι αναγνώστες δεν έχουν εθνικότητα όπως και η λογοτεχνία δεν έχει σύνορα κάθε αναγνώστης είναι ένας επαναστάτης που αμφισβητεί την τάξη του κόσμου...
Δεν θα σας πω αλλά γιατί πρέπει μόνοι σας να ανακαλύψετε και να περιπλανηθείτε στα άδυτα του μυαλού ενός αληθινού λογοτέχνη γεμάτο τρυφερότητα ,σεμνότητα και αλληλεγγύη...
Τα βιβλία είναι γνωστό ότι μπορούν να θεραπεύσουν την ψυχή, να γεμίσουν τα κενά της καρδιάς, να μας ταξιδέψουν στο χώρο κ το χρόνο κ να κάνουν ορατές τις αποσιωπημένες αλήθειες...
Μέσα απ:το βιβλίο θα κάνετε μία βουτιά στα υπαρξιακά και ψυχολογικά άδυτα του σύγχρονου ανθρώπου.
Θα μπείτε σ'ενα λαβύρινθο που με οδηγό τα βιβλία θα προσπαθήσετε να λύσετε το μυστήριο που εξελίσσεται.Το 3ο βιβλίο είναι πιο σκοτεινό και συνδέεται με τον Ερνέστο Σαμπατο γιατί όπως μας είπε κ ο ίδιος ο συγγραφέας που είχαμε την τιμή να τον ακούσουμε στη λέσχη ανάγνωσης @inthesamebook η γραφή είναι ένα είδος τύφλωσης...
Ήταν μοναδική εμπειρία να ακούς τις σκέψεις του συγγραφέα για το έργο του. Να ευχαριστήσουμε κ τη μεταφράστρια Δήμητρα Δοτση για το δύσκολο έργο που επιτέλεσε για δύο ολόκληρες ώρες.
Όπως μας εξήγησε ο συγγραφέας η γραφή δε μένει ποτέ στάσιμη γιατί αποτελεί αντανάκλαση της ζωής και δυστυχώς υποφέρει μαζί μας... Τα βιβλία του έχουν κοινό την μουσικότητα κ ένα αίσθημα ανησυχίας καθώς κάνει ξεκάθαρο πως η ανάγνωση είναι μία μορφή εμπειρίας κ πραγματικός πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος ο αναγνώστης.
Μας προβλημάτισε η αντίθετη αρίθμηση των κεφαλαίων όπου έγινε όπως μας είπε γιατί κάθε τέλος είναι μία αρχή...
Η κουβέντα μαζί του μας θύμισε ότι οι αναγνώστες δεν έχουν εθνικότητα όπως και η λογοτεχνία δεν έχει σύνορα κάθε αναγνώστης είναι ένας επαναστάτης που αμφισβητεί την τάξη του κόσμου...
Δεν θα σας πω αλλά γιατί πρέπει μόνοι σας να ανακαλύψετε και να περιπλανηθείτε στα άδυτα του μυαλού ενός αληθινού λογοτέχνη γεμάτο τρυφερότητα ,σεμνότητα και αλληλεγγύη...
July 22, 2023
Στο τρίτο αυτό βιβλίο του Ιταλού Fabio Stassi συνεχίζονται οι περιπέτειες του αγαπημένου μου βιβλιοθεραπευτή Βίνσεντ Κόρσο. Όπως και στα προηγούμενα βιβλία του ,έτσι και εδώ, υπάρχει έντονο το στοιχείο της διακειμενικότητας με επικρατέστερη την αναφορά του στο "έπος" του Sabato "Περί ηρώων και τάφων". Eπηρεασμένος από την "Σέχτα των Τυφλών", ο Stassi χτίζει μια ιστορία γύρω από αυτήν ,με αρκετά αστυνομικά στοιχεία αλλά και έντονες φιλοσοφικές-υπαρξιακές αναζητήσεις. Επίσης, όσοι έχετε διαβάσει και αγαπήσει το βιβλίο "Η χορτοφάγος" θα βρείτε μια ακόμα ευχάριστη "έκπληξη" μέσα στις σελίδες αυτές!
Σχετικά με την πλοκή,θα έλεγα ότι κινείται σε πιο αργούς ρυθμούς ,σε σχέση με τα δύο προηγούμενα μυθιστορήματά του, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα κακό. Αυτή τη φορά βλέπουμε έναν Stassi πιο "εσωτερικό"και έναν ήρωα που επιχειρεί να κατανοήσει τον ίδιο του τον εαυτό στην προσπάθειά του να επουλώσει τις πληγές του παρελθόντος.
Όσο για τη μετάφραση της Δήμητρας Δότση τί να πω!!! Άριστη απόδοση της γλώσσας. Αγαπώ ιδιαίτερα τους Ιταλούς συγγραφείς και κάθε φορά που διαβάζω βιβλίο μεταφρασμένο από εκείνη πραγματικά δεν καταλαβαίνω ότι είναι μετάφραση!
**spoiler alert & trigger warning**
Από τις πρώτες κιόλας σελίδες μαθαίνουμε ότι ο σκύλος του ήρωα δηλητηριάζεται και καθόλη τη διάρκεια του μυθιστορήματος παλεύει για τη ζωή του. Δεν υπάρχουν σκηνές κακοποίησης ούτε θάνατος ζώου, παρόλα αυτά οι εικόνες του σκύλου στην κλινική με τον ορό μου θύμισε έντονα όλα όσα πέρασε το δικό μου σκυλάκι πριν λίγα χρόνια (σε αντίθεση με το βιβλίο δεν είχε happy end) και γι'αυτόν τον λόγο καθόλη τη διάρκεια της ανάγνωσης υπήρχε ένας κόμπος στον λαιμό και ένα σφίξιμο στο στομάχι.
Σχετικά με την πλοκή,θα έλεγα ότι κινείται σε πιο αργούς ρυθμούς ,σε σχέση με τα δύο προηγούμενα μυθιστορήματά του, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα κακό. Αυτή τη φορά βλέπουμε έναν Stassi πιο "εσωτερικό"και έναν ήρωα που επιχειρεί να κατανοήσει τον ίδιο του τον εαυτό στην προσπάθειά του να επουλώσει τις πληγές του παρελθόντος.
Όσο για τη μετάφραση της Δήμητρας Δότση τί να πω!!! Άριστη απόδοση της γλώσσας. Αγαπώ ιδιαίτερα τους Ιταλούς συγγραφείς και κάθε φορά που διαβάζω βιβλίο μεταφρασμένο από εκείνη πραγματικά δεν καταλαβαίνω ότι είναι μετάφραση!
**spoiler alert & trigger warning**
Από τις πρώτες κιόλας σελίδες μαθαίνουμε ότι ο σκύλος του ήρωα δηλητηριάζεται και καθόλη τη διάρκεια του μυθιστορήματος παλεύει για τη ζωή του. Δεν υπάρχουν σκηνές κακοποίησης ούτε θάνατος ζώου, παρόλα αυτά οι εικόνες του σκύλου στην κλινική με τον ορό μου θύμισε έντονα όλα όσα πέρασε το δικό μου σκυλάκι πριν λίγα χρόνια (σε αντίθεση με το βιβλίο δεν είχε happy end) και γι'αυτόν τον λόγο καθόλη τη διάρκεια της ανάγνωσης υπήρχε ένας κόμπος στον λαιμό και ένα σφίξιμο στο στομάχι.
October 12, 2020
"Questa storia è nata in un carcere. Un detenuto albanese mi rivelò, in un incontro, il vero significato dell’antico soprannome della mia famiglia, Vrascadù. Avevo sempre creduto che volesse dire Braccia Cadute e fosse una contrazione del siciliano. Si trattava invece di una frase arbëreshë; il ragazzo mi consegnò la traduzione su una pagina strappata che ho portato con me per anni: Uccido chi voglio. È il titolo di questo romanzo, e il motivo per cui comincia con un altro biglietto spedito da Regina Coeli."
Fabio Stassi scrive gialli letterari nei quali il grande enigma da risolvere è accompagnato da tanti piccoli enigmi disseminati tra le pagine. Sono enigmi letterari, citazioni, rimandi che sfidano il lettore.
Cosa mi ricorda questa frase, da dove è presa?, ti chiedi. Ed il divertimento consiste soprattutto in questo: o indovinare –se conosci l’opera- da dove la citazione è tratta, oppure segnartela ed inserire il libro nella wishlist. Uno scrittore promoter.
Ne "La lettrice scomparsa" la chiave di volta del mistero era nascosta in un libro di Nathaniel Hawthorne, Wakefield, che non conoscevo e mi affrettai a cercarlo. Di altri ormai noti, apprezzai il “ritorno”.
In “Uccido chi voglio” il biblioterapeuta Vincent Corso (prima citazione di tutta la serie, omaggio palese a Gregory Corso), che abita in una soffitta di Via Merulana (seconda citazione di tutta la serie) deve vedersela, tra le altre cose con:
- Due strozzine assassinate in casa
- Un gigantesco ergastolano tatuato che si fa chiamare Queequeg
- Una testa che rotola sotto un tram
- Un commissario di nome Francesco Ingravallo
- Una stella tatuata dietro l’orecchio delle vittime…
I primi quattro indizi sono decisamente facili, il quinto è meno scontato.
Il libro è cinematografico e la sequenza centrale si svolge in un luogo che conosco come le mie tasche, pur non essendoci mai andata (ma chissà se prima di morire…), il Cimitero Acattolico di Roma, a due passi dall’Angelo del dolore e dalle tombe di Shelley, Keats (Here lies one whose name was writ in water), Gregory Corso, Gadda…
Un noir, più che un thriller truculento, soffuso di ombre e in cui la realtà assume i contorni dell’allucinazione. Un ottimo noir.
Fabio Stassi scrive gialli letterari nei quali il grande enigma da risolvere è accompagnato da tanti piccoli enigmi disseminati tra le pagine. Sono enigmi letterari, citazioni, rimandi che sfidano il lettore.
Cosa mi ricorda questa frase, da dove è presa?, ti chiedi. Ed il divertimento consiste soprattutto in questo: o indovinare –se conosci l’opera- da dove la citazione è tratta, oppure segnartela ed inserire il libro nella wishlist. Uno scrittore promoter.
Ne "La lettrice scomparsa" la chiave di volta del mistero era nascosta in un libro di Nathaniel Hawthorne, Wakefield, che non conoscevo e mi affrettai a cercarlo. Di altri ormai noti, apprezzai il “ritorno”.
In “Uccido chi voglio” il biblioterapeuta Vincent Corso (prima citazione di tutta la serie, omaggio palese a Gregory Corso), che abita in una soffitta di Via Merulana (seconda citazione di tutta la serie) deve vedersela, tra le altre cose con:
- Due strozzine assassinate in casa
- Un gigantesco ergastolano tatuato che si fa chiamare Queequeg
- Una testa che rotola sotto un tram
- Un commissario di nome Francesco Ingravallo
- Una stella tatuata dietro l’orecchio delle vittime…
I primi quattro indizi sono decisamente facili, il quinto è meno scontato.
Il libro è cinematografico e la sequenza centrale si svolge in un luogo che conosco come le mie tasche, pur non essendoci mai andata (ma chissà se prima di morire…), il Cimitero Acattolico di Roma, a due passi dall’Angelo del dolore e dalle tombe di Shelley, Keats (Here lies one whose name was writ in water), Gregory Corso, Gadda…
Un noir, più che un thriller truculento, soffuso di ombre e in cui la realtà assume i contorni dell’allucinazione. Un ottimo noir.
July 8, 2023
Αναμφίβολα το πιο αδύναμο βιβλίο αυτής της σειράς, προφανώς γραμμένο "στο πόδι" ίσως για να προλάβει να εκμεταλλευθεί την επιτυχία των προηγούμενων δυο βιβλίων.
Χωρίς φαντασία, προβλέψιμο, και με εντελώς κοινότυπη πλοκή που έχουμε διαβάσει και δει ατελείωτες φορες. Λιγότερες αναφορές σε βιβλια, που οπωσδήποτε γοητεύουν ενα αναγνώστη.
Απογοητευτικό
Χωρίς φαντασία, προβλέψιμο, και με εντελώς κοινότυπη πλοκή που έχουμε διαβάσει και δει ατελείωτες φορες. Λιγότερες αναφορές σε βιβλια, που οπωσδήποτε γοητεύουν ενα αναγνώστη.
Απογοητευτικό
July 25, 2022
"Διαβάζω σημαίνει βλέπω και γράφω σημαίνει είμαι τυφλός..."
September 22, 2020
Uno straordinario esempio di meta-letteratura. Luoghi e personaggi di romanzi già scritti si mescolano in una Roma surreale in questo fantastico giallo meta-letterario.
August 7, 2020
Letto d’un fiato, divertendomi molto e prendendo nota di diversi rimedi letterari che devo ancora testare.
Fabio Stassi sa scrivere libri che parlano di libri in modo arguto e non banale e lo fa camminando in una Roma letteraria e magica. Ed ogni volta che esco dai suoi libri, penso sempre al potere salvifico dell’immaginazione.
Ne parlo qui: https://librinvaligia.blogspot.com/20...
Fabio Stassi sa scrivere libri che parlano di libri in modo arguto e non banale e lo fa camminando in una Roma letteraria e magica. Ed ogni volta che esco dai suoi libri, penso sempre al potere salvifico dell’immaginazione.
Ne parlo qui: https://librinvaligia.blogspot.com/20...
April 17, 2024
Rzecz, która jak rzadko inna zasługuje na miano kryminału literackiego. Największą frajdę przy czytaniu sprawia tropienie cytatów z dzieł literatury światowej, mniej lub bardziej dosłownych. Sama intryga stanowi szaradę, przywodzącą na myśl klasyków gatunku. Stassi kreuje dziwnie staroświeckie klimaty, somnambuliczne, nierealistyczne, zupełnie oderwane nastrojem od roku 2016, w którym umiejscowił akcję. W ogóle świat fikcji literackiej jest tu tak mocno spleciony z realizmem, że momentami czułam się jak w dziełach... czyich, nie zdradzę, rozszyfrujcie sami (a jeśli nie zdołacie, autor zamieścił na końcu ściągę). Przyznam, że trochę mnie nużyły niekończące się spacery głównego bohatera i narratora po Rzymie, zdające się nie mieć celu ani sensu. Dla miłośników tego miasta jest to zapewne dodatkowy walor, bo to jedna z tych książek, które można czytać z przewodnikiem turystycznym. A że w gatunku literackim preferuję twarde fakty i realizm, powróciłam z tego Rzymu z uczuciem lekkiej dezorientacji i rozczarowania.
October 4, 2020
Uccido chi voglio di Fabio Stassi, terzo libro della saga di Vince Corso, il nostro caro amico bibloterapeuta.
Abbiamo iniziato con "La lettrice scomparsa", che ci ha presentato Vince, proseguito con "Ogni coincidenza ha un'anima" ed ultimo "Uccido chi voglio".
Ma chi è Vince Corso...
È un professore precario, escluso dalle graduatorie e per sbarcare il lunario s'inventa un lavoro, "il bibloterapeuta", dove cura i malanni delle persone con i libri. Un lavoro strampalato, come le persone che si rivolgono a lui. Persone con problemi e storie particolari che cercano in Vince una soluzione. Non è mai stato molto convinto di riuscire in questa impresa e la sua vita rimane sempre un punto interrogativo.
In Uccido chi voglio abbiamo un quadro differente rispetto agli altri due libri. Qualcuno è entrato a casa sua distrugendogli i vinili ed i libri, ma cosa più importante hanno avvelenato Django, il suo cane. Vince è stato preso di mira e si trova incastrato in una serie di omicidi che lo vedono presente in ogni scena... ma come è possibile. Dovrà scoprire chi, cosa e quando tutto è iniziato, cercare di salvare il suo cane e rincorrere l'amore perduto.
Ringrazio di cuore @Raccontarerosi e @libraia71 per avermi presentato Fabio Stassi e la sua meravigliosa scrittura, io non lo avrei mai scovato.
Questo è un libro che ti appassiona, coinvolge e rapisce. Con una scrittura semplice e ordinata, accompagna a capire l'io nascosto di ognuno di noi. Tramite Vince che apre il suo cuore, manifestando i suoi sentimenti di mancanza, di un padre mai conosciuto, che cerca di raggiungere attraverso delle lettere inviate ad un ignoto. La paura di perdere l'unico essere vivente a cui si è veramente affezionato ed a cui ha permesso di far parte della sua vita quotidiana, la paura di legarsi ad una donna di cui è innamorato e in fine la paura di essere ammazzato. Un giallo in cui una serie di enigmi devono essere risolti con astuzia, nella quale Corso si troverà a un metro dalla follia e nel mezzo di un’indagine, ma da inquisitore a inquisito, con un finale sororendente che lascia un bel sorriso. Questo è un libro che parla di libri nel vero senso della parola.
Abbiamo iniziato con "La lettrice scomparsa", che ci ha presentato Vince, proseguito con "Ogni coincidenza ha un'anima" ed ultimo "Uccido chi voglio".
Ma chi è Vince Corso...
È un professore precario, escluso dalle graduatorie e per sbarcare il lunario s'inventa un lavoro, "il bibloterapeuta", dove cura i malanni delle persone con i libri. Un lavoro strampalato, come le persone che si rivolgono a lui. Persone con problemi e storie particolari che cercano in Vince una soluzione. Non è mai stato molto convinto di riuscire in questa impresa e la sua vita rimane sempre un punto interrogativo.
In Uccido chi voglio abbiamo un quadro differente rispetto agli altri due libri. Qualcuno è entrato a casa sua distrugendogli i vinili ed i libri, ma cosa più importante hanno avvelenato Django, il suo cane. Vince è stato preso di mira e si trova incastrato in una serie di omicidi che lo vedono presente in ogni scena... ma come è possibile. Dovrà scoprire chi, cosa e quando tutto è iniziato, cercare di salvare il suo cane e rincorrere l'amore perduto.
Ringrazio di cuore @Raccontarerosi e @libraia71 per avermi presentato Fabio Stassi e la sua meravigliosa scrittura, io non lo avrei mai scovato.
Questo è un libro che ti appassiona, coinvolge e rapisce. Con una scrittura semplice e ordinata, accompagna a capire l'io nascosto di ognuno di noi. Tramite Vince che apre il suo cuore, manifestando i suoi sentimenti di mancanza, di un padre mai conosciuto, che cerca di raggiungere attraverso delle lettere inviate ad un ignoto. La paura di perdere l'unico essere vivente a cui si è veramente affezionato ed a cui ha permesso di far parte della sua vita quotidiana, la paura di legarsi ad una donna di cui è innamorato e in fine la paura di essere ammazzato. Un giallo in cui una serie di enigmi devono essere risolti con astuzia, nella quale Corso si troverà a un metro dalla follia e nel mezzo di un’indagine, ma da inquisitore a inquisito, con un finale sororendente che lascia un bel sorriso. Questo è un libro che parla di libri nel vero senso della parola.
December 14, 2020
Adesso chiunque saprà che tutto quello che è stato scritto è in grado di avverarsi: pestilenze, epidemie, assassinii, fino all’apocalisse, che tra tutti è il romanzo più visionario e più realista che sia mai stato concepito.
Severo, ma giusto.
Severo, ma giusto.
This entire review has been hidden because of spoilers.
June 24, 2023
Το πιο αστυνομικό, αλλά και το πιο αδύναμο της τριλογίας με τον βιβλιοθεραπευτή, χωρίς να σημαίνει αυτό ότι δεν διαβάζεται ευχάριστα. Στα αρνητικά του, το ότι δεν διαβάζεται αυτόνομα, χωρίς δηλαδή να χρειάζεται να διαβαστούν και τα δύο προηγούμενα.
November 27, 2022
Ένα καταπληκτικό βιβλίο γεμάτο νοήματα και προβληματισμούς, ειδικά στις τελευταίες 20 σελίδες.
January 26, 2021
Il primo libro dove ho trovato il mio cognome
June 9, 2024
Ein gefährliches Buch, weil ich nach der Lektüre eine umfangreiche List mit vielen Buchempfehlungen mitnehme. Zudem ist es eine Ode an den großen, italienischen Schriftsteller Carlo Emilio Gadda, sowie ein munteres Spiel mit literarischen Anspielungen. Mega-Meta.
January 29, 2024
Era sempre stato così, per lui: le cose accadevano prima nei libri e poi nella vita, tanto che avrebbe dovuto fare più attenzione, ed evitare di sottolineare certe frasi
che gli erano piaciute.
che gli erano piaciute.
August 9, 2023
“Doveva saperlo che la letteratura addestra a perdersi, non a ritrovarsi, sta sempre dalla parte dell’errore, del bivio sbagliato, del bosco al posto del sentiero.” (p. 218)
January 28, 2023
δεν το έχω νιώσει ξανά αυτό με κάποιο βιβλίο αλλά με το που το τελειώσει σκέφτηκα ότι μάλλον πρέπει να το ξαναδιαβάσω κάποια στιγμή για να το κατανοήσω ίσως καλύτερα
είναι το τρίτο βιβλίο μιας άτυπης τετραλογίας και εγώ το έμαθα αφού είχα ξεκινήσει να το διαβάζω και κάπως ένιωθα ότι ίσως έχω χάσει κάποια επεισόδια από τα προηγούμενα δυο βιβλία 🤔
παρόλα αυτά υπήρχαν πολλά στοιχεία στο βιβλίο που μου άρεσαν και αξίζει να τα αναφέρω:
- η αγάπη του συγγραφέα για τα βιβλία είναι διάχυτη και απολαυστική!
- μ αρέσει πολύ πως θίγει την δύσκολη σχέση του με τον πατέρα του και το πως τον έχει επηρεάσει η έλλειψη ενός πατρικού προτύπου
- η σχέση αφοσίωσης που έχει με τον σκύλο του είναι αξιοζήλευτη 🫶
- η αντίθετη αρίθμηση των κεφαλαίων γιατί «κάθε τέλος είναι μια αρχή»
- και τα διαφορά λόγια που υπογράμμισα διάσπαρτα στο βιβλίο μεταξύ των οποίων είναι τα εξής:
«Η αλήθεια είναι ότι δεν δίνουμε ποτέ το ίδιο νόημα στις λέξεις που λέμε, γι’αυτό θα πρέπει να ακούμε όχι τόσο αυτά που λένε οι άνθρωποι, αλλά τη μουσική που συνθέτουν όταν μιλάνε.»
«Δεν έχουμε πάντοτε τις λέξεις για να πούμε τα πάντα, όμως τα συναισθήματα υπάρχουν ακόμη και χωρίς αυτές. Γι’αυτό πρέπει να τις διαλέγουμε προσεκτικά, ή να τις αφήνουμε κατά μέρος.»
«Είναι εύκολο να παραμένεις ψυχρός την ημέρα, όμως τη νύχτα είναι εντελώς διαφορετικό.»
θα κλείσω λέγοντας πως μακάρι να υπήρχε όντως σαν επάγγελμα αυτό του Βιντσε Κόρσο γιατί σίγουρα θα ήταν πολύ ωραίο οτιδήποτε βιώνουμε να μπορούμε να το κάνουμε παρέα με ένα αντίστοιχο βιβλίο
είναι το τρίτο βιβλίο μιας άτυπης τετραλογίας και εγώ το έμαθα αφού είχα ξεκινήσει να το διαβάζω και κάπως ένιωθα ότι ίσως έχω χάσει κάποια επεισόδια από τα προηγούμενα δυο βιβλία 🤔
παρόλα αυτά υπήρχαν πολλά στοιχεία στο βιβλίο που μου άρεσαν και αξίζει να τα αναφέρω:
- η αγάπη του συγγραφέα για τα βιβλία είναι διάχυτη και απολαυστική!
- μ αρέσει πολύ πως θίγει την δύσκολη σχέση του με τον πατέρα του και το πως τον έχει επηρεάσει η έλλειψη ενός πατρικού προτύπου
- η σχέση αφοσίωσης που έχει με τον σκύλο του είναι αξιοζήλευτη 🫶
- η αντίθετη αρίθμηση των κεφαλαίων γιατί «κάθε τέλος είναι μια αρχή»
- και τα διαφορά λόγια που υπογράμμισα διάσπαρτα στο βιβλίο μεταξύ των οποίων είναι τα εξής:
«Η αλήθεια είναι ότι δεν δίνουμε ποτέ το ίδιο νόημα στις λέξεις που λέμε, γι’αυτό θα πρέπει να ακούμε όχι τόσο αυτά που λένε οι άνθρωποι, αλλά τη μουσική που συνθέτουν όταν μιλάνε.»
«Δεν έχουμε πάντοτε τις λέξεις για να πούμε τα πάντα, όμως τα συναισθήματα υπάρχουν ακόμη και χωρίς αυτές. Γι’αυτό πρέπει να τις διαλέγουμε προσεκτικά, ή να τις αφήνουμε κατά μέρος.»
«Είναι εύκολο να παραμένεις ψυχρός την ημέρα, όμως τη νύχτα είναι εντελώς διαφορετικό.»
θα κλείσω λέγοντας πως μακάρι να υπήρχε όντως σαν επάγγελμα αυτό του Βιντσε Κόρσο γιατί σίγουρα θα ήταν πολύ ωραίο οτιδήποτε βιώνουμε να μπορούμε να το κάνουμε παρέα με ένα αντίστοιχο βιβλίο
January 2, 2021
"Uccido chi voglio" di Fabio Stassi
Giallo, thriller, noir. Insomma dall'inizio alla fine il fiato è sospeso. Procedendo nella lettura mi auguravo, ad ogni pagina, che fosse tutto un brutto sogno, un incubo terribile del protagonista, Vince Corso. Invece no, a Vince stava accadendo davvero tutto ciò che viene narrato. Capitano cose terribili e il nostro eroe rischia di cadere in una trappola assurda.
La vicenda ci prende e ci porta via. Ci si perde con Corso in una Roma caldissima, umida, insolita, surreale.
Insieme a Vince Corso i protagonisti sono i libri, la letteratura, le parole.
Sempre più bravo Fabio Stassi. Complimenti. 👏👏
Giallo, thriller, noir. Insomma dall'inizio alla fine il fiato è sospeso. Procedendo nella lettura mi auguravo, ad ogni pagina, che fosse tutto un brutto sogno, un incubo terribile del protagonista, Vince Corso. Invece no, a Vince stava accadendo davvero tutto ciò che viene narrato. Capitano cose terribili e il nostro eroe rischia di cadere in una trappola assurda.
La vicenda ci prende e ci porta via. Ci si perde con Corso in una Roma caldissima, umida, insolita, surreale.
Insieme a Vince Corso i protagonisti sono i libri, la letteratura, le parole.
Sempre più bravo Fabio Stassi. Complimenti. 👏👏
August 23, 2022
I primi due volumi di vince corso sono le prove generali un po' fumose e inconcludenti che Fabio Stassi usa per arrivare a questo libro in cui finalmente l'eco di Gadda diventa esplicita. Dismessi i panni dell'imitatore stassi riesce finalmente a scrivere una storia che ti convince e coinvolge, ti ammalia senza illuderti né deluderti troppo, omaggiando Gadda senza il timore di esserne accusato. Nei precedenti libri c'era troppa vanità che hanno scontato i lettori mentre in questo finalmente l'autore accetta se stesso e il libro che cercava. O almeno così mi è parso ma ogni lettore è un'ombra, o viceversa lo è ogni storia?
March 22, 2021
Titolo: Uccido chi voglio
Autore: Fabio Stassi
Pagine:289
Il protagonista Vince Corso vive delle vicende rocambolesche in cui è spettatore passivo di uccisioni truci e violente in una realtà quotidiana contemporanea dei nostri giorni. L’autore pone al centro l’importanza della lettura come momento di guarigione, di “salvezza dell’anima”, i personaggi interpreti di un realismo fatto di un luogo simbolo in un contesto romano multietnico e interculturale con il desiderio di offrire specifiche di profondità nel completare gli aspetti della narrazione. Le ombre che ci portiamo dietro sono sempre presenti, ci possiamo trovare vittime inavvertitamente di episodi così agghiaccianti come le vicende dell’attentato terroristico dell’ISIS che accadde a Nizza e l’albergo dove lavorava la madre al quale spediva le cartoline indirizzate al padre, poco presente durante la sua infanzia sia fisicamente che affettivamente, nel quale riscatta la sua modalità di scrittura con una lunga lettera molto sentita e profonda verso quest’ultimo. Ne consiglio la lettura.
Autore: Fabio Stassi
Pagine:289
Il protagonista Vince Corso vive delle vicende rocambolesche in cui è spettatore passivo di uccisioni truci e violente in una realtà quotidiana contemporanea dei nostri giorni. L’autore pone al centro l’importanza della lettura come momento di guarigione, di “salvezza dell’anima”, i personaggi interpreti di un realismo fatto di un luogo simbolo in un contesto romano multietnico e interculturale con il desiderio di offrire specifiche di profondità nel completare gli aspetti della narrazione. Le ombre che ci portiamo dietro sono sempre presenti, ci possiamo trovare vittime inavvertitamente di episodi così agghiaccianti come le vicende dell’attentato terroristico dell’ISIS che accadde a Nizza e l’albergo dove lavorava la madre al quale spediva le cartoline indirizzate al padre, poco presente durante la sua infanzia sia fisicamente che affettivamente, nel quale riscatta la sua modalità di scrittura con una lunga lettera molto sentita e profonda verso quest’ultimo. Ne consiglio la lettura.
January 11, 2023
“Non so se il mondo esista per davvero, ma bisogna fare attenzione a quello che si immagina. Forse siamo solo il sogno di qualcun altro.”
Terzo libro con protagonista Vince Corso, insegnante precario che per vivere si è inventato il mestiere di biblioterapeuta e offre i suoi consigli per curare i mali dell’anima attraverso i libri.
In "Uccido chi voglio" abbiamo un quadro differente rispetto ai due libri precedenti: qualcuno si è intrufolato in casa sua distruggendogli i vinili ed i libri, ma cosa più importante, avvelenando Django, il suo cane. Vince è stato preso di mira e si trova incastrato in una serie di omicidi che lo vedono presente su ogni scena del delitto. Pilotato nei suoi spostamenti con un disegno occulto, è spinto in giro per una Roma stanca e decadente ad inseguire fantasmi. Dovrà scoprire chi, cosa e quando tutto è iniziato, cercare di salvare il suo cane e rincorrere l'amore perduto.
Per Vince una nuova avventura a tinte più nere che mai, un enigma che lo porta a smarrirsi tra le ombre e a interrogarsi sul potere minaccioso e salvifico delle parole.
Una lettura come sempre densa di riferimenti letterari e spunti di lettura, una storia in cui i veri protagonisti sono i libri ed il loro potere. Simboli e citazioni, inseguimenti e smarrimenti si susseguono in un gioco di specchi in cui realtà e finzione si guardano e si interrogano.
Infine, dopo tante cartoline, Vince scrive una lunga lettera al padre che insegue da sempre, intensa e definitiva .
Terzo libro con protagonista Vince Corso, insegnante precario che per vivere si è inventato il mestiere di biblioterapeuta e offre i suoi consigli per curare i mali dell’anima attraverso i libri.
In "Uccido chi voglio" abbiamo un quadro differente rispetto ai due libri precedenti: qualcuno si è intrufolato in casa sua distruggendogli i vinili ed i libri, ma cosa più importante, avvelenando Django, il suo cane. Vince è stato preso di mira e si trova incastrato in una serie di omicidi che lo vedono presente su ogni scena del delitto. Pilotato nei suoi spostamenti con un disegno occulto, è spinto in giro per una Roma stanca e decadente ad inseguire fantasmi. Dovrà scoprire chi, cosa e quando tutto è iniziato, cercare di salvare il suo cane e rincorrere l'amore perduto.
Per Vince una nuova avventura a tinte più nere che mai, un enigma che lo porta a smarrirsi tra le ombre e a interrogarsi sul potere minaccioso e salvifico delle parole.
Una lettura come sempre densa di riferimenti letterari e spunti di lettura, una storia in cui i veri protagonisti sono i libri ed il loro potere. Simboli e citazioni, inseguimenti e smarrimenti si susseguono in un gioco di specchi in cui realtà e finzione si guardano e si interrogano.
Infine, dopo tante cartoline, Vince scrive una lunga lettera al padre che insegue da sempre, intensa e definitiva .
Displaying 1 - 30 of 43 reviews