თავიდანვე უფრო ისეთი მიდგომით დავიწყე რო აბა საინტერესოა რა იქნება და არა ისე, რომ ახალი რამე გამეგო და არ ვამბობ, რომ ეს სწორია, მარა ხომ არ მოვიტყუები? ასე იყო :) ამიტომაც გაათმაგებული ეჭვით და ჩაკირკიტებით წავიკითხე. და მშვენიერი რამეა, მინდა გითხრათ. არის რაღაცეები, რაც მე ცოტა სხვანაირად ვიცი, მარა იოგაში ცნობიერ დონეზე სიმართლის ძიება უმადური საქმეა. თუმცა ვერც იმას წაუვალ, რომ რაც მგონია რომ ვიცი, მგონია რომ ვიცი (და ეხლა ადვაიტურ-ფილოსოფიურად არ გვულისხმობ). ძალიან მომეწონა, შტაინერებისა და კრიშნამურთების გარდა არიან ამ წიგნში მამარდაშვილი და რუსთაველიც. თან რუსთაველის ერთი აფორიზმი ზუსტად ისეა დანახული, როგორც ოდესღაც მე თვითონ დავინახე და ძალიან ბედნიერი ვიყავი ამით, თითქოს რუსთაველი ამოვხსენი :) თუმცა, გამიკვირდა რომ ადიშანკარაჩარია არსად იყო ნახსენები, მაგრამ ეს შეიძლება აშტავაკრას ამბავი უფროა, ვიდრე დგებუაძის. სხვათა შორის თარგმანიც მომეწონა - არც ისეა, სპეციალურად არქაულად რომ წერენ, არც ისე რო ძალიან თანამედროვედ, მშვენიერი ბალანსია მე თუ მკითხავთ.
P.S. არ ვამომბ რომ არასწორია, მაგრამ ჯნანა სადაც მხვდება ყველგან ყურსა და თვალს მჭრის. რატომღაც თვიდანვე გიანას შევეჩივიე (სწორია ორივე და ზუსტად ერთი და იგივე მნიშვნელობა აქვთ).