Δέρμα

by Βίβιαν Στεργίου

Ένα βαρετό πάρτι στην καλοκαιρινή Αθήνα αυξάνει τη μοναξιά των αποτυχημένων καλλιτεχνών που έχουν μαζευτεί για να σκοτώσουν την ώρα τους. Ο Μέγας Αλέξανδρος φεύγει για να κατακτήσει το Λονδίνο, αλλά εθίζεται στην ιντερνετική συνομιλία με μια κοπέλα που ζει στην Καισαριανή. Στον σταθμό των τρένων του Αμβούργου, ένα ζευγάρι χωρίζει, ήρεμα, με λίγες γερμανικές λέξεις που θυμάται από το φροντιστήριο. Ένας Fachidiot: όταν η λύση σε ένα πρόβλημα γίνεται χειρότερη του προβλήματος. Δύο φίλες χρησιμοποιούν την τεχνολογία της διαρκούς επικοινωνίας ως τρόπο για να αγνοούν η μία την άλλη μέχρι την οριστική αποξένωση. Ένα γυναικείο σώμα υποβάλλεται σε γυναικολογικές εξετάσεις και συνδέεται με τις ρίζες του, χορεύει στα μπαρ και στο τέλος απορρίπτεται. Τρεις συγκάτοικοι ονειρεύονται να βρουν καλές δουλειές στη Βόρεια Ευρώπη, χωρίς να είναι σίγουροι πού θέλουν να ζουν. Ο χοντρός Νιλς περνάει ένα καλοκαίρι στο εξοχικό της πλαστικής κούκλας που τον διδάσκει ότι, αν θέλει να επιτύχει επαγγελματικά, πρέπει να γυμνάζεται περισσότερο και να συμπεριφέρεται σωστά ονλάιν.

Με χαλαρές συνδέσεις μεταξύ τους, οι ιστορίες αυτές έχουν ως κεντρικό θέμα την καθημερινότητα των ηρώων τους• τίποτα σημαντικό δεν συμβαίνει, εκτός από την ίδια τους τη ζωή.

Genres: Greece, Short Stories, Womens, Fiction

358 pages, Paperback

First published April 4, 2022

About the author

Η Βίβιαν Στεργίου γεννήθηκε το 1992 στα Τρίκαλα. Σπούδασε Νομική στη Νομική Αθηνών και Οικονομική Ανάλυση του Δικαίου στη Νομική της Ουτρέχτης. Είναι υποψήφια διδάκτωρ της Νομικής Αθηνών.
Απ' τις εκδόσεις Πόλις κυκλοφορεί η πρώτη της συλλογή διηγημάτων, με τίτλο "Μπλε Υγρό" (2017).
Ζει στην Αθήνα.

Reviews

[Maria Bikaki · Rating 4 out of 5]

«Δε γίνεται με κάποιον τρόπο να μπαίνει μια τελεία στα πράγματα, στη ζωή και στο ίντερνετ, και να χάνονται οι άνθρωποι και η ανάμνηση τους, να σβήνονται τελείως; Delete. Δε γίνεται να μην υπάρχει το ενδεχόμενο να ερωτηθείς πως τα περνούν, να μη γίνεται με τίποτα να ξαναβρεθείτε, να μην υπάρχει η τεχνική δυνατότητα ενός μηνύματος, να μη γίνεται να βρει κανείς τους άλλους πατώντας απλώς δύο κουμπιά, να μη ρωτάει η γαμημένη τεχνητή μνήμη αν θα πληρώσω τα εισιτήρια με τη δική της κάρτα ή με τη δική μου; Δε γίνεται κάπως μια ΑΙ, ένα ρομπότ, ένα software, τέλος πάντων, ταϊσμένο μ’ ένα τρις data το δευτερόλεπτο, να καταλαβαίνει ότι η σκέψη τους μου φέρνει ενοχή, μια αίσθηση σαπίλας και άγχος και ότι πάντα σκέφτομαι με μίσος εκείνη την εικόνα στο Facebook με τον ΦΜ, τα πόδια τους σαν τις ακρίδες που πηδούν στα χόρτα, πλεγμένα σαν μαλλιά, καλοσχηματισμένα, λεπτά, χωρίς καθόλου κυτταρίτιδα, πόδια εντόμων που πηδούν από σημείο σε σημείο; Δε γίνεται κάποια ΑΙ να καταλάβει επιτέλους πως μέσα μου νιώθω σαν ένα χαζό χορτάρι που το τρώνε φίλοι-έντομα με μάτια-οθόνες κινητών; Μα τι βλακείες λέω; Ο ΦΜ δε θα με κοίταζε ποτέ. Τα πόδια των ακρίδων πλέκονται μόνο με πόδια ακρίδων. Εγώ είμαι χρυσόμυγα πασχαλίτσα, η χοντρή καλή θεία που δίνει συμβουλές. Μέχρι να βρουν τον τρόπο να κάνουμε παρέα μόνο με ρομπότ και σεξ μέσω pornhub,μια τεχνολογία απόλυτου delete μας την οφείλουν. Κάτι που με κάποιο τρόπο να βάζει μια τελεία, να σταματάει το χρόνο, να ρίχνει ένα λευκό κενό, μια σιωπή πάνω στις εξελίξεις, κάτι.
Γιατί υπάρχει το Messenger, για να νιώθω διαρκώς ανεπαρκής; Τσεκάρω πάλι το κινητό. Δεν έχει ανοίξει καν το μήνυμα, ούτε τη φωτογραφία μου. Αφήνω το κινητό υπερβολικά κοντά τη λίμνη. Ένας παφλασμός θα μπορούσε να το τελειώσει . Για ένα δευτερόλεπτο χαίρομαι, αλλά αμέσως κάτι μέσα μου γίνεται βαρύ, δημιουργεί μια τρύπα στο έδαφος του εσωτερικού μου κόσμου. Με αηδιάζω. Είμαι το πιο άσχημο εμετικό χορτάρι που έχει φυτρώσει ποτέ στη γη. Δε γίνεται, με κάποιον τρόπο να πληροφορηθείς ότι κάποιος άλλους υπάρχει ακόμα και ζει και έχει κινητό και απλώς δε νοιάζεται για σένα; Δε γίνεται με κάποιο τρόπο, να μην καθίσταται εφικτό να σε βρουν ώστε να μη νιώθεις απόρριψη κάθε φορά που κανείς δε σε ψάχνει; Ένα σκασμός λουζέρια σαν εμένα θα αγόραζαν αμέσως τη μηχανή εξαφάνισης που θα τους έτριβε στη μούρη η Σίλικον Βάλεϊ».
18 διηγήματα χωρισμένα σε ζεύγη 9 ενοτήτων για τη ζωή, για τη γενιά των millennial, μιας γενιάς που της έταξαν τα πάντα και τελικά βρέθηκε να στερηθεί τα πάντα. Άνθρωποι σκορπισμένοι στα πέρατα του κόσμου, ήρωες χαμένοι στη ρουτίνα της καθημερινότητας, ήρωες που έμαθαν να ζουν μέσα από την εικονική πραγματικότητα των social media. Η Βίβιαν Στεργίου με μια απίστευτη ωμότητα και ειλικρίνεια παρουσιάζει τα παιδιά της κρίσης με τις περγαμηνές, το ένα πτυχίο μετά το άλλο να χρησιμεύουν ως κάδρα στο σαλόνι του σπιτιού μας, τα παιδιά εκείνα που σταμάτησαν να ονειρεύονται, που παλεύουν με την μοναξιά, με τον καπιταλισμό και την παγκοσμιοποίηση που τους θέλει σε συγκεκριμένα καλούπια και πρότυπα. 18 ιστορίες για την κατασκευασμένη εικόνα που προωθούμε στα μέσα δικτύωσης, για τα προσωπικά αδιέξοδα, τα άγχη της καθημερινότητας. Πειστικό, συγκινητικό και αισθαντικό. Αξιολογότατη προσπάθεια από τη συγγραφέα. 4*

"Η ίδια η ζωή είναι ανθυγιεινή, γιατί υποτίθεται πως πρέπει να λειτουργώ εγώ σαν καλοκουρδισμένο μηχάνημα που μόλις ξεπεράσει τα όρια χτυπάει συναγερμός, όπως στ' αμάξια που κάνουν όπισθεν και σε προειδοποιούν όταν δεν έχεις χώρο. Θυμάμαι να μαζεύω σαν αλεξικέραυνο το συναίσθημα σου το οποίο, χρόνια μετά, καταλαβαίνω πως ήταν μια απόρριψη ή κάποιου είδους εγκλωβισμός. Εφτά χρόνια μετά, σου λέω να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου-αφελής σκέψη που την πιστεύω, είτε από βλακεία είτε από ένστικτο επιβίωσης. Γλωσσού, μου λες.Ναι, οκέι, λοιπόν";

[Nicoleta Balopitou · Rating 5 out of 5]

Με λίγες λέξεις, απλά η καλύτερη συλλογή διηγημάτων Ελληνίδας/Έλληνα συγγραφέα που έχω διαβάσει μέχρι και σήμερα. Ευτυχώς που αγόρασα μαζί και την πρώτη της, το Μπλε Υγρό, κι έτσι δεν κινδυνεύω από στερητικό σύνδρομο. Οι μιλένιαλς, η γενιά μου, έχει επιτέλους και στην Ελλάδα έναν λογοτεχνικό λόγο/μία λογοτεχνική φωνή για να χαίρεται.

[Aggeliki Spiliopoulou · Rating 4 out of 5]

" Το δέρμα δεν γίνεται ν' αγγίξει χωρίς να το αγγίξουν. Όποτε αγγίζει, αγγίζετε' κι όποτε παίρνεις ανάσα, κάθε μικρό δευτερόλεπτο, κάπου στο δέρμα σου υπάρχει ένα σημείο που αγγίζει κάποιο άλλο."

" Το δέρμα, όταν θέλει κάτι, πρέπει να εκχωρήσει μέρος της κυριαρχίας του."

Εννέα ενότητες , δεκαοχτώ διηγήματα.
Άνθρωποι σύγχρονοι που βιώνουν μια νέα πραγματικότητα καταλύοντας σύνορα γεωγραφικά και τρόπους επικοινωνίας. 
Η εισβολή του διαδικτύου ορίζει την μεταμοντέρνα κουλτούρα μετασχηματίζοντας πολιτισμικές διαδικασίες και κώδικες επικοινωνίας.
Ο ύστερος καπιταλισμός, όχι μόνο επέβαλε νέες συνθήκες εργασίας μα συνετέλεσε στη  διαμόρφωση μορφών επικοινωνίας όπου το πρωτότυπο και το αντίγραφο συγχέονται, το αυθεντικό και το πραγματικό αντικαθίστανται από το εικονικό.
Homo economicus και Homo communicans.
Άνθρωποι καθημερινοί εγκλωβισμένοι στη ρουτίνα της ζωής σωματοποιούν τα άγχη τους, ζωές προβλέψιμες, πάθη που υποβόσκουν, ορμές που σιγούνται.
Φρέσκια γραφή, που συνδυάζει ώριμη ματιά με μετανεωτερικούς κοινωνικούς προβληματισμούς.

[Anna Varna · Rating 4 out of 5]

Θα ήθελα πολύ να είμαι φίλη της Βίβιαν Στεργίου. Να πηγαίναμε για μπύρες σε ένα από αυτά τα παρακμιακά μπαρ στο Βερολίνο ή τις Βρυξέλλες και να μιλούσαμε για την Ανν Σεξτον, να μοιραζόμασταν ιστορίες κυτταρίτιδας, να κοιτούσαμε ενδιάμεσα το κινητό μήπως μας είχε στείλει, να λέγαμε για τους φίλους μας που δουλεύουν ανασφάλιστοι σέρβις στα μπιτσόμπαρα της Βελίκας και για τις μανάδες μας που προσπαθούν να ελέγξουν τον ιερό χώρο τους, την κουζίνα τους. Μάλλον δε θα ήθελε εκείνη όμως. Ίσως με βλέπει σαν αυτούς γέρους που έχουν Facebook και πηγαίνουν σε παρουσιάσεις βιβλίων. Ή σαν εκείνες τις γκόμενες που νομίζουν ότι θα πάνε μπροστά επειδή πάνε σε σεμινάρια και θέλουν να κάνουν διδακτορικό. Δεν πειράζει. Το βιβλίο της το ρούφηξα, το απόλαυσα, το συζήτησα πολύ, το προτείνω παρόλο που θα σας τσιμπήσει σχεδόν σίγουρα, θα σας ενοχλήσει ίσως. Θα δείτε όμως καθαρά και δίκαια και γενναία αυτή τη γενιά, των millenials που κατηγορούμε για δικαιωματισμο και ζηλεύουμε ταυτόχρονα.

[Μαρία Γεωργιάδου · Rating 3 out of 5]

ήθελα πολύ να μου αρέσει περισσότερο. αλήθεια.

[Tasos · Rating 3 out of 5]

Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο. Οι ήρωες της Βίβιαν Στεργίου μάλλον θα θεωρούσαν το τραγούδι από τις Τρύπες παρωχημένο, της γενιάς των boomer στην οποία δεν ανήκουν, αλλά αυτό μου ήρθε διαβάζοντας τη συλλογή των δεκαοχτώ διηγημάτων της, που έχουν ταξινομηθεί σε ζεύγη και σε εννέα κεφάλαια, αλλά θα μπορούσαν να διασταυρώνονται, να αφορούν τα ίδια πρόσωπα, να ανήκουν στο ίδιο σύμπαν.
Γιατί μοιάζουν να έχουν ξεχάσει πού θέλουν να πάνε ή δεν ξέρουν πού ακριβώς βρίσκονται. Γιατί είναι διασκορπισμένοι στην Ευρώπη, ψηφιακοί νομάδες και expats, χίπστερς και κουλ τυπάκια, γύρω στα τριάντα. Με μεταπτυχιακά και διδακτορικά, με γνώσεις στην ποπ και μη κουλτούρα, με εξεζητημένα λογοτεχνικά γούστα. Τους φαντάζομαι με κοκκάλινα γυαλιά και επιμελώς ατημέλητα ρούχα και χτενίσματα, να παραγγέλνουν καφέδες με πάνω από πέντε λέξεις στην περιγραφή και με το κινητό συνέχεια στο χέρι, με γενναία πακέτα δεδομένων ή σε μόνιμη αναζήτηση wi-fi για τη συνεχή αναμετάδοση της ζωής τους σε στόριζ.
Η Στεργίου καταφέρνει με το δεύτερο βιβλίο της να αποτυπώσει αυτή την κατακερματισμένη αφηγηματικότητα μιας ��λόκληρης γενιάς, βουτηγμένης στα social media, ανερμάτιστης και «χαωμένης». Κάτω από αυτή την επιδερμικότητα της γαμάτης ζωής στο Instagram και στο μετα-σύμπαν, η συγγραφέας δεν χαρίζεται στους ήρωές της, αλλά ούτε τους κοιτάζει αφ’ υψήλού κι ευτυχώς ανήκει στην ίδια γενιά με αυτούς, οπότε όσα γράφει κουβαλούν την αλήθεια της βιωματικότητας. Κι αυτή η αίσθηση της «τρουίλας» είναι που μένει στο τέλος της ανάγνωσης ενός βιβλίου που καταφέρνει να εισχωρήσει πιο κάτω από τον τίτλο του.

[Takisx · Rating 5 out of 5]

Σε λένε Βίβιαν, είσαι και δεν είσαι 30 χρόνων,και γράφεις τα πιο γαμάτα διηγήματα που έχω διαβάσει εδώ και καιρό.

Ε τι άλλο θέλει κανείς για να σε λατρέψει;;

Πάρτο το 5αστερο σού, γιατί σου ανήκει δικαιωματικά.

[νίκη κωνσταντίνου-σγουρού · Rating 4 out of 5]

*υπερμορφωμένοι μιλένιαλς, η μοναξιά του εξωτερικού, οι ηλιαχτίδες σχεδόν πάντα αναπάντεχες, ξινόμηλα και χόρτα που θέλουν πλύσιμο, η μεταβίβαση της ενοχής, η λέξη προνόμιο που ακόμα δεν ήταν της μόδας, διπλό πουλόβερ και σούπα και μπίρες // μέσα στις τόσες ιστορίες μια συνειδητοποιημένη και σταθερή γυναικεία φωνή που ξέρει πως ανάμεσα στις μηλιές γαλήνη βρίσκουν μόνο τα παιδιά της πόλης

🍏

και το δέρμα σαν χορτάρι:
«και μόλις αποκοιμήθηκε, όπως όπως μέσα σ’ αυτή την τρέλα της αλκοολούχας υπερέντασης, της κόλλησε η φράση «πιο πράσινη απ’ τη χλόη» από ένα ποίημα της κάρσον, που μεταφράζει ένα ποίημα της σαπφώς, που μεταφράζει την αίσθηση που έχουν οι ερωτευμένοι όταν κοιτούν αυτό που θέλουν ενώ αυτό κοιτάει αλλού.»

[Georgina Koutrouditsou · Rating 3 out of 5]

Μια συγγραφική φωνή που ανήκει στη δική μου γενιά και διαβάζω με πολύ ενδιαφέρον το πολιτικοκοινωνικό της σχόλιο κάθε εβδομάδα στη Lifo. Ήταν μια ζωντανή συλλογή, που υιοθετούσε έναν προφορικό λόγο θα έλεγα, όχι τόσο λυρικά λογοτεχνικό, με θέματα επίκαιρα που αφορούν τη δική μας σύγχρονη, σκληρή πραγματικότητα. Νέοι που αναζητούν ένα καλύτερο επαγγελματικό, και όχι μόνο, μέλλον στο εξωτερικό, σπουδές χωρίς επαγγελματικό αντίκρισμα και πολλά άλλα. Μπορεί να μην ταυτίστηκα με τις εμπειρίες των ηρώων της, αλλά «είδα» πολλά γνωστά πρόσωπα σε αυτά. Είναι σημαντικό να υπάρχουν και τέτοιες συγγραφικές φωνές που αποτυπώνουν το σήμερα και εκφράζουν μια άλλη οπτική γωνία, διαφορετική από των «μεγάλων».

[philosophie · Rating 4 out of 5]

Νομίζεις πως η ζωή σου θα μοιάζει με φιλοσοφικό δοκίμιο, αλλά τελικά εκτυλίσσεται σαν ένα εφηβικό μυθιστόρημα με κακομαθημένους μιλένιαλ.

[Iro · Rating 4 out of 5]

Μακράν ό,τι πιο φρέσκο διάβασα τα τελευταία χρόνια. Απολαυστικά διηγήματα, ήρωες που τους ξέρεις, γλώσσα τωρινή, καθημερινή, χωρίς ποτέ να γίνεται δήθεν ή θου κύριε φασαίικη. Οι εμφυλοι ρόλοι, οι σχέσεις μας, τα social, η εργασιακή κουλτούρα στην Ευρώπη, το άγχος της επιβίωσης, οι ανθρωπιστικές επιστήμες, η καθημερινότητα μιας ολόκληρης γενιάς που επιτέλους δεν απευθύνεται μόνο στον εαυτό της. Ένα δροσερό αεράκι φύσηξε στην ελληνική λογοτεχνία.

[Michelle · Rating 3 out of 5]

Το "Δέρμα" της Βίβιαν Στέργιου με άφησε με ανάμεικτα συναισθήματα. Εκτίμησα τη λιτή, σύγχρονη γραφή από μία νέα συγγραφέα με καθαρή φωνή για το "τώρα" και αναγνωρίζω τη δύναμη και την πρόθεση του βιβλίου αλλά σε πολλά σημεία ένιωσα άγχος και ένα βάρος για την πραγματικότητα των νέων σήμερα. Ίσως αυτός να ήταν και ο στόχος - να ταρακουνήσει τον αναγνώστη.

Η γραφή είναι σύγχρονη, λιτή και αιχμηρή, με ξεκάθαρη εστίαση στην εικόνα του σώματος, στο "δήθεν" διαφόρων ατόμων, στις ρωγμές των σχέσεων και σε μια αίσθηση διαρκούς αποξένωσης και απογοήτευσης. Η Στεργίου περιγράφει με μεγάλη ευστοχία την πραγματικότητα και τη συναισθηματική κατάσταση της σημερινής νεολαίας που υποχρεώνεται να φύγει από την χώρα της για να σπουδάσει ή να εργαστεί στο εξωτερικό - όπου τα πράγματα δεν είναι κ τόσο ρόδινα. Διαβάζοντας τις διάφορες ιστορίες αισθάνθηκα ότι δίαβαζα ένα πολύ προσωπικό ημερολόγιο όπου κυριαρχούσε η μελαχολία, η έλλειψη ελπίδας και η ανασφάλεια για το μέλλον.

[Katerina Koltsida · Rating 5 out of 5]

Αγαπώ ιδιαίτερα τη μικρή λογοτεχνική φόρμα (διηγήματα/νουβέλες) που όμως είναι το ευκολότερο και το δυσκολότερο λογοτεχνικό είδος. Το ευκολότερο γιατί όλοι μπορούμε να γράψουμε μερικά διηγήματα που να είναι αξιοπρεπή και ευκολοδιάβαστα, αλλά είναι εξαιρετικά δύσκολο να ξεπεράσει κανείς το μέσο όρο, το «ενδιαφέρον» ή το «όμορφο». Να καταφέρει στη μικρή φόρμα να δώσει εν συντομία όσα και στη μεγάλη: χαρακτήρες, συναίσθημα, τόπο, χρόνο, ιστορία, κοινωνική ή/και πολιτική διάσταση, άποψη, πρωτοτυπία, και ει δυνατόν κάτι νέο, κάτι διαφορετικό, κάτι πρωτότυπο. Δηλαδή όλα αυτά που συναντάμε στο ΔΕΡΜΑ, το δεύτερο βιβλίο της Βίβιαν Στεργίου.

Σκεπτόμενη λίγο νωρίτερα το κείμενο αυτό που θα έγραφα έλεγα μέσα μου οτι πρέπει να αποφύγω υπερβολικές εκφράσεις – όπως εξαιρετικό ή υπέροχο – γιατί τούτες τις κρατάμε για τα πολύ μεγάλα έργα. Και τότε σκέφτηκα οτι αυτά τα 18 διηγήματα της Στεργίου περιέχουν όλα εκείνα που συνθέτουν ένα σπουδαίο έργο. Η συγγραφέας δεν προσπερνά τίποτα – αντίθετα τα κοιτά όλα στα μάτια, κατάφατσα. Και δεν διστάζει να τα περιγράφει όπως είναι, όχι ωμά, όχι απότομα, απλά απόλυτα αληθινά. Οι ήρωές της στερούνται αρκετών (συνήθως απαραίτητων για την επιβίωση) πραγμάτων αλλά οπωσδήποτε όχι αυτογνωσίας. Και παρόλα αυτά έχουν αυτοπεποίθηση και έχουν κουράγιο και κέφι για τη ζωή και κυρίως έχουν επίγνωση των όσων είναι και των όσων μπορούν να κάνουν. Και η ανάγνωση των ιστοριών τους είναι ένα ταξίδι, ή μάλλον μια καταβύθιση στην ζωή αλλά και την ψυχή των σημερινών τριαντάρηδων. Των παιδιών της κρίσης που παλεύουν για πράγματα που εμείς, οι μεσήλικες θεωρούσαμε στην ηλικία τους αυτονόητα. Είναι τα παιδιά που δεν ελπίζουν, όπως οι προηγούμενες γενιές, να βιώσουν το «αμερικανικό όνειρο» αλλά εκείνοι που θα ζήσουν μια πραγματικότητα πιο αληθινή, πιο γήινη και πιο μεστή από τους προηγούμενος, μια πραγματικότητα όπως την περιγράφει η Στεργίου: γυμνή από τα άχρηστα, άδεια από τα ψεύτικα, με το μαχαίρι στο κόκκαλο, αλλά αληθινή (ακόμα κιαν αφορά φανταστικές σχέσεις μέσα από τα ΜΚΔ).

Προσπαθώ να σκεφτώ ποια είναι η πιο αγαπημένη μου, από τις ιστορίες της, αλλά δε μπορώ. Κάθε μια έχει αυτό το ΚΑΤΙ, που μόνο ένα μεγάλο ταλέντο μπορεί να βάλει, μαγικά, στο έργο του, και να το κάνει μοναδικό, διαφορετικό και υπέροχο.

Βίβιαν, σε ευχαριστούμε !

[Artemis M. · Rating 2 out of 5]

Βαρέθηκα και το τελείωσα με το ζόρι. Καταλαβαίνω την αγωνία της συγγραφέως να αποδίδουν τα διηγήματά της τον (υποτιθέμενο) τρόπο ζωής και τις (υποτιθέμενες) αγωνίες της γενιάς της, καθώς και να είναι όσο πιο "relevant" γίνεται, αλλά όλο το εγχείρημα βρίθει μιζέριας, δυσθυμίας και αχρείαστα πολλών αηδιαστικών εικόνων που τίποτα δεν προσφέρουν στις ιστορίες. Υπάρχουν και καλές στιγμές σε κάποια διηγήματα, αλλά στο τέλος μένει στον αναγνώστη μια αίσθηση κούρασης από τις συνεχείς παραληρηματικές αφηγήσεις. Επίσης, τι φάση με την επιτηδευμένα συνεχιζόμενη αναφορά στην "απλήρωτη μαθητεία στην Google"; Γιατί αυτή η εμμονή να αναφέρεται σε κάθε διήγημα;

[Κωνσταντίνος Τσουμπός · Rating 5 out of 5]

Η Βίβιαν Στεργίου εχει την ικανότητα να αποτυπώσει την πιο ωμή, άβολη και αμήχανη, προσβλητική κ (αυτο) κοροϊδευτική σκέψη της που θα σε κάνει όμως να νιώσεις τρομερή απελευθέρωση- αυτό δεν είναι και η αλήθεια άλλωστε;!

[Xenia Germeni · Rating 3 out of 5]

"Καμια σχέση μαζί του. Και ναι, τώρα κοιτάζει πάλι το κινητό της. Και όχι, δεν έστειλε. Και όχι, καμία κλήση. Και όχι, δεν έχει ανεβάσει τικαι πουθενά. Και όχι, ούτε μειλ ούτε ινμποξ. Ένας άνθρωπος εξαφανίζεται και οι τόσες μέθοδοι επικοινωνίας γίνονται ακυρωμενες πιθανότητες. Ένας άνθρωπος σου λέει πως θέλει χώρο και ξαφνικά αδειάζεις μέσα σου σαν να σε ρουφηξαν με ηλεκτρική σκούπα απ' το δέρμα, τα μάτια, την τρύπα του κόλπου και το στόμα. Ένας άνθρωπος σου λέει πως θέλει χρόνο και ξαφνικά έχεις όλο το χρόνο του κόσμου, τίποτα δεν έχεις πια να κάνεις, σαν τι να είχες να κάνεις δηλαδή; Ξαφνικά έχεις μια ολόκληρη κενή ζωή ν'απλωνεται μπροστά σου και λες "έλα μωρό μου, παρ' το, παρ' το κενό μου και καν' το βέρα σου"." -Βίβιαν Στέργιου, Δέρμα από τη συλλογή: Δέρμα, εκδόσεις Πόλις ΥΓ Γραφή για όσους δεν ενοχλούνται από την πραγματικότητα. Αφορά και τη δική μου γενιά generation X και 20 χρόνια πιο μικρούς. Ίσως τους λίγο μεγαλύτερους μου τους αφήσει με μια απορία γιατί βλέπεις το χάσμα γενεών λέγεται τεχνολογία, πολιτικά ορθώς. Σαν σελίδες ημερολογίων ή σημειώσεων των ηρώων και ηρωιδων που ζουν με ταχύτητα και στρες. Παλεύουν με το χθες, το σήμερα και το αύριο. Λογοτεχνία, ποίηση, ταξίδια, τροφές, σεξ, insta, face, LinkedIn, tiktok, messanger, portrait hub, potential potential και μοναξιά μοναξιά μοναξιά και κάπου κρυμμένη η λατρεμένη Lucia Berlin και εγώ•όπως σε αυτό το απόσπασμα. Δεν μπορώ να βάλω πάνω από τρία διότι από τη μέση και μετά κάπου αισθάνθηκα μια επιτηδευμενη φλυαρία. Η βασική ιδέα ωστόσο είναι ζωντανή και τόσο πραγματική που τουλάχιστον πιστεύω σε ηλικίες από 28-37 θα βρείτε τον εαυτό σας. Εγώ εκπρόσωπος μιας άλλης γενιάς και ίσως από συγκυρίες ή επιλογή (?) βρήκα σε τους 4 ιστορίες τον εαυτό μου...

[Panagiotis · Rating 5 out of 5]

Αν ένα βιβλίο το νιώθεις να μιλάει στο μυαλό σου, σαν να είναι η φωνή που βάζει λέξεις στο μουρμουρητο που είχες κάπου πίσω στο κεφάλι σου, συγχαρητήρια μόλις ανακάλυψες ένα φοβερό βιβλίο.

Μεγάλη μαστοριά από την κα. Βίβιαν Στεργίου. Σύγχρονος λόγος, σύγχρονη ματιά σε ανθρώπινα θέματα που είναι τόσο παλιά, τόσο διαχρονικά.

Διαβάστε το οπωσδήποτε!

[Elda · Rating 4 out of 5]

If only the Rooney gals had access to this one

[Kalliopi · Rating 3 out of 5]

3.4

[Mary Goul · Rating 4 out of 5]

Δέρμα της Βίβιαν Στεργίου. "Είμαι σε φάση πόσο γαμάτο να γράψεις κάτι και να γίνει σειρά. Γιατί ξέρεις,το Game of thrones ήταν βιβλίο και λέω οκέι... προφανώς δεν μπορείς να γράψεις τόσο επαγγελματικά και δεν ξέρω κανέναν επαγγελματία συγγραφέα, όλοι κάτι άλλο κάνουν, φάση πιο σοβαρό. Αλλά δεν ξέρω , έτσι για την καύλα, πιστεύω γαμάει να γράφεις και λέω φέτος το καλοκαίρι να δοκιμάσω ίσως να γράψω, ξέρεις... " Το απόσπασμα αυτό είναι από την πρώτη ιστορία, η πρώτη εντύπωση που πήρα διαβάζοντας το βιβλίο ήταν ότι κάπως έτσι τυχαία άρχισε να γράφει συνειρμικές σκέψεις να πηδάει από σκέψη σε σκέψη και από θέμα σε θέμα σαν να πρόκειται για ένα ημερολόγιο μέσα από το οποίο βλέπουμε την καθημερινή ζωή των millennials. Η συγγραφέας λίγο κάτω από τα 30 όταν το έγραψε, δείχνει σαν να έχει φάει την ζωή με το κουτάλι, έχει υπερβολικό πάθος, υπερβολικό θυμό και αγανάκτηση για την αδικία της ζωής των εικοσάρηδων και ενώ από την μία στηλιτεύει την δηθενιά της γενιάς της,από την άλλη η δηθενιά αυτή περνάει στο κείμενο από τις υπερβολικά πολλές αναφορές στα διαβασμένα βιβλία της καθώς και από τον πολύ επιτηδευμένο φιλοσοφικό στοχασμό .Το καλοκαίρι το διάβασα πρώτη φορά αυτό το βιβλίο και η πρώτη μου αντίδραση ήταν,η απόρριψη,δεν είναι λογοτεχνία αυτό, είπα...Τι να μας πει τώρα αυτή η κακομαθημένη γενιά που θεωρούσε ότι θα είχε τον κόσμο στο πιάτο και μετά μια οικονομική κρίση και μια πανδημία τους χτύπησε την πόρτα και τους χάλασε τα σχέδια, τι να πουν και οι προηγούμενες γενιές που επέζησαν ενός πολέμου,ενός εμφυλίου,μιας δικτατορίας κτλ είπα...και μετά δεν ησύχασα λεπτό,το σκεφτόμουν συνέχεια,μιλούσα συνέχεια γι'αυτό στις παρέες μου για το πόσο μεσήλικας νιώθω ,για το χάσμα των γενεών και κάτι με έτρωγε συνέχεια.Και το ξαναδιάβασα,και στην δεύτερη αυτή ανάγνωση στεναχωρέθηκα για αυτά τα παιδιά που ζουν σε μια εικονική πραγματικότητα και αλληλεπιδρούν με άβαταρ, λυπήθηκα που ενώ έχουν δύο τρία πτυχία, βρέθηκαν χωρίς δουλειά να μην μπορούν να ζήσουν την γαμάτη ζωή που ονειρεύτηκαν. Στεναχωρήθηκα για όλη αυτήν την κυνικότητα της σημερινής γλώσσας που χρησιμοποιούν και για όλη αυτή την μοναξιά που περιφέρουν από το insta στο Facebook στο τικ τοκ ή το linkedin .Και αφού μετά από τόσο καιρό τα 18 αυτά κείμενα έρχονται συνέχεια στο μυαλό μου και έχουν περάσει ύπουλα κάτω από το "δέρμα " μου, τότε το βιβλίο αυτό έχει κάνει πολύ καλά την δουλειά του, γιατί αυτή είναι η μία δουλειά της λογοτεχνίας να μας κάνει να κατανοούμε τον κόσμο.Και η συγγραφέας το έχει σίγουρα με την γραφή αρκεί να αφαιρεθεί ή έστω να μετριαστεί η υπερβολή που όμως δικαιολογείται από το νεαρό της ηλικίας.Διαβάστε το και προβληματιστείτε!

[Maria Ch · Rating 2 out of 5]

Ο τρόπος γραφής είναι έξυπνος και ενδιαφέρον, αλλά όλες οι ιστορίες πάνω κάτω είναι ίδιες, η καυστική περιγραφή και το λογύδριο της συγγραφέα για να αποδείξει ότι είναι relevant κουράζουν στην πολλή ώρα.

[Alexandros Zographakis · Rating 3 out of 5]

Η θολή γραμμή των οριζόντων που δεν θα σχίσουμε, θα μπορούσε να είναι η λογοτεχνία. Η λογοτεχνία είναι αυτός ο λογικός(;) χώρος που διαρκώς αποτραβιέται, εκεί στο βάθος καθώς όλο και περισσότερες έννοιες και θεωρίες βρίσκουν τη θέση τους στο εύτακτο παζλ της επιστήμης που ξεδιπλώνει την κατανόησή μας αυτού του κόσμου. Η λογοτεχνία είναι το αταξινόμητο, αυτό που αντιστέκεται στις τετράγωνες ερμηνείες, το τελευταίο απολειφάδι πίστης του άθεου. Αλλά η λογοτεχνία δεν είναι «ό,τι βρέξει ας κατεβάσει». Μέσα σε αυτό το αταξινόμητο δεν δύναται να βρίσκει καταφύγιο ο κάθε αυτοματισμός, ο θυμός, και το κάθε τραύμα που ως λεκτικό αλισβερίσι στοχεύει σε ένα μείγμα καταγγελτικής αυτοθεραπείας.

Αλλαγή κάδρου.

Όταν πια φτάσει η στιγμή που οι άλλοι αρχίζουν να πιστεύουν σε σένα, εσύ, παραδόξως, πρέπει να σε παρατήσεις. Εσύ, πρέπει να έχεις ήδη συνειδητοποιήσει ότι έχει φτάσει η στιγμή ν’ αρχίσεις να σε αμφισβητείς. Δεν υπάρχει δικαίωση, αν θες να λες αλήθειες. Η δικαίωση είναι πλάνη· η δικαίωση, που νομίζεις ότι έρχεται από το κοινό που σε παρακολουθεί και σε διαβάζει, είναι το μέσο της αφομοίωσής σου απ’ αυτό που πάσχιζες να γλιτώσεις. Η δικαίωση που νιώθεις γιατί, όπως λέει και ο ποιητής «Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι· τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα», είναι και το νεύμα για αυτό το «τους ζυγούς λύσατε», για επανάπαυση. Η δική σου δουλειά ήταν να σε πιστεύεις όταν δεν υπήρχε υποστήριξη. Τώρα, έχεις υποχρέωση να αρχίσεις να ψάχνεσαι. Μόνο έτσι θα μείνεις μπροστά.

Γιατί τα αναφέρω όλα αυτά σε ένα κείμενο για την τελευταία συλλογή διηγημάτων της Βίβιαν Στεργίου; Γιατί αυτά έχουν νόημα μόνο σε κάποια που είναι μόνο τριάντα ετών. Αυτά έχουν νόημα σε κάποια που ακόμη δεν έχει βγει στη σύνταξη· και δεν θα βγει στη σύνταξη γιατί κανένας από τη γενιά της Βίβιαν Στεργίου δεν θα πάρει σύνταξη. Και τα λέω γιατί στη συγκεκριμένη συλλογή εντοπίζονται ήδη αυτοματισμοί και ευκολίες που με τον μανδύα του θυμού, της γλώσσας των μιλένιαλς, αλλά και της νοσταλγίας έχουν κάνει την εμφάνισή τους και απειλούν να οδηγήσουν τη συγγραφέα, από τόσο νωρίς, στο απάγκιο λιμάνι της κοινοτοπίας. Γιατί η υπερβολή στον θυμό για τη ζωή των εικοσάρηδων, όπως παρουσιάζεται από τη συγγραφέα, οδηγεί τον επίμονο αναγνώστη που στέκεται σε κάποια απόσταση απ’ όλα όσα περιγράφονται να απορεί και τελικά να (την) απορρίπτει. Η συνάρμοση λιστών –αχ, αυτές οι λίστες! (βλ., για παράδειγμα, σελ. 24, 104, 111, 118, 293) – κατακυριεύει το κείμενο και το αμαυρώνει, όταν η συγγραφέας θα μπορούσε να διαχειριστεί το υλικό της διαφορετικά. Τι εννοώ όταν λέω «συνάρμοση λιστών»; Η Στεργίου καταφεύγει σε πολλά σημεία, περισσότερα από τις σελίδες που αναφέρω ως παραδείγματα, στην κατασκευή λιστών, στη συνάρμοση περιπτώσεων για να εκθέσει τη θέση της, ή την αντίθεσή της προς μια κατάσταση, ή απλώς για να προχωρήσει την πλοκή. «Όποτε πήγαινα να φτύσω στα μούτρα κάποιον συμφοιτητή μου που δεν ήξερε τι είναι υποτροφίες –επειδή δεν χρειάστηκε να ξέρει–, που δεν είχε κάνει ποτέ αίτηση για τίποτε –ούτε για μείωση των διδάκτρων ούτε για φοιτητική στέγη ούτε για πρόσβαση σε φαρμακευτική περίθαλψη ούτε για επίδομα–, που δεν είχε βάλει ποτέ ανακοίνωση ότι ψάχνει συγκατοίκους, μήπως έτσι βγει το νοίκι, ότι ψάχνει άτομα να μοιραστούνε τη βενζίνη, ότι ψάχνει μεταχειρισμένη μεγάλη βαλίτσα ή ότι πουλάει τη δική του βαλίτσα στη μισή τιμή, όποτε γνώριζα κάποιον λοιπόν [...]» (σελ. 104). Η εμμονή στη λίστα στερεί από το ύφος και τη λογοτεχνικότητα του κειμένου της και προάγει τον επιφυλλιδογραφικό εαυτό της γιατί την κάνει να φαίνεται ότι κατασκευάζει επιχειρήματα. Επιπροσθέτως, συνιστά ευκολία που μεταδίδει ένα διαρκές και σπιντάτο παραλήρημα που από κάποιο σημείο και πέρα γεννάει αμφιθυμία στον αναγνώστη.

— πλήρες κείμενο: https://www.istos.gr/literature/revie...

[Foteini Androni · Rating 3 out of 5]

Η συγγραφέας γράφει πολύ όμορφα για τους προβληματισμούς της γενιάς της, την ανάγκη να βρει κάποιος το "δρόμο" του, την αναζήτηση εργασίας, την ανεργία, τη wanderlust, τη μετανάστευση σε κάποια ευρωπαϊκή πόλη με όλα τα προβλήματα και τις χαρές που τη συνοδεύουν, τον έρωτα, το σεξ και τη φιλία σε έναν ψηφιακό κόσμο, την αγωνία για την έλλειψη χρημάτων πάρα τις πολυετές σπουδές τους, τα βιβλία που διαβάζουν, τις καταχρήσεις, την αυτοκριτική για το σώμα τους, τη νοσταλγία των παιδικών χρόνων και την αγάπη για τη φύση, με μία γλώσσα δυνατή και παραστατική, πολιτική και φεμινιστική. Μου άρεσε πολύ το βιβλίο. Σαν τη πρώτη βουτιά του καλοκαιριού που κάνει το δέρμα σου να ανατριχιάσει και να αναζωωγονηθεί ταυτόχρονα. Παρόλα αυτά σε κάποια σημεία αισθάνθηκα σα να μπούκωσα από τη συνεχόμενη κριτική που ασκούν οι ήρωες της ενάντια σε όλα αυτά που οι ίδιοι απεχθάνονται αλλά τελικά υιοθετούν και αφομοιώνουν : την ψηφιακή πραγματικότητα, τις start up και την πράσινη επιχειρηματικότητα, το lifestyle της υγιεινής ζωής, τα προνόμια και τη δυσανάλογη σύγκριση ανάμεσα στους έχοντες από τους γονείς τους τις ευκαιρίες για καλυτερες σπουδές και δουλειές και των μη εχόντων.. Όχι ότι δε συμφωνώ αλλά βρήκα τη διαρκή κριτική αυτών των φαινομένων απαισιόδοξη και ανέλπιδη.. Ίσως στο βάθος είμαι πιο ρομαντική και θέλω να πιστεύω ότι ο κόσμος όντως κάποια στιγμή θα αλλάξει.. Επίσης, σε κάποια σημεία θεώρησα ότι η συγγραφέας χρησιμοποίησε κάποιες λέξεις και εκφράσεις ωμές, υπερβολικές και αταίριαστες με το ύφος των διηγημάτων της. Κλείνω παραθέτοντας μία από τις ωραιότερες ερωτικές σκηνές χωρισμού που έχω διαβάσει ποτέ:
"Έχει σημασία, για παράδειγμα-για μένα-, να φιληθούμε στη στάση του μετρό Κότσμπουσερ Τορ. Κάπως το νιώθω, ως κάτι εντελώς αναγκαίο. Αν γίνει αυτό το θέλημά μου, η στάση θα σημαδευτεί, και νυν και αεί και εις τον αιώνα των αιώνων. Έτσι, δεν θα μπορώ να κατεβώ στη συγκεκριμένη στάση στο μέλλον, χωρίς να σε σκεφτώ-όσο κι αν προσπαθήσω, θα είναι αδύνατον-, θα είσαι πια μέσα στον οργανισμό μου, κομμάτι ενός συστήματος".

[Michael Sfakianos · Rating 4 out of 5]

Η Βίβιαν Στεργίου είναι μία από τις πιο εκφραστικές σύγχρονες Ελληνίδες συγγραφείς. Αυτό γίνεται φανερό από το πρώτο κιόλας διήγημα της συλλογής και παραμένει αισθητό σε όλο το βιβλίο.

Οι ιστορίες είναι οργανωμένες σε 9 ζεύγη. Κάποια από αυτά έχουν έναν πολύ προφανή σύνδεσμο, ενώ άλλα συνδέονται πιο χαλαρά. Ορισμένοι χαρακτήρες εμφανίζονται σε περισσότερα από ένα ζεύγη, αλλά ακόμη κι αυτοί δεν κατονομάζονται ξεκάθαρα. Επιπλέον, η οπτική γωνία αλλάζει σημαντικά – καμία ιστορία δεν έχει τον ίδιο αφηγητή, ακόμα κι αν διαδραματίζονται στο ίδιο σύμπαν.

Όσον αφορά το περιεχόμενο, είμαι σχεδόν βέβαιος πως η Στεργίου αναφέρεται έντονα στον εαυτό της. Δεν τη γνωρίζω προσωπικά, αλλά διαβάζοντας το βιογραφικό της καταλαβαίνω πως οι ιστορίες για νεαρά κορίτσια που ζουν σε μια μικρή ελληνική πόλη ή για οικονομικούς μετανάστες που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα στη Βόρεια Ευρώπη είναι βιώματα που η συγγραφέας έχει ζήσει η ίδια.

Απόλαυσα πραγματικά αυτό το βιβλίο, καθώς συνδύαζε τη φρεσκάδα μιας νέας δημιουργού με τα προτερήματα μιας εξαιρετικής χειρίστριας της γλώσσας.

[Natasa · Rating 3 out of 5]

Πιο έντονη απ'το "Μπλε υγρό" της αυτή τη φορά η Στεργίου αλλά καθόλου ροζ! Ίσα ίσα που τη βρήκα ακόμα πιο κυνική. Πιο περιγραφική της εποχής που ζούμε. Με μια τάση να εστιάζει στα "σκατά...αυτό που μένει απ'την ανθρώπινη εμπειρία". Εκείνο που μου αρέσει στη Στεργίου είναι που οι ήρωές της είναι πολυφωνικοί, είναι και βίγκαν, είναι και λαίμαργοι, είναι και εθνικιστές, είναι κι επαναστάτες, είναι και ευαίσθητοι, είναι και αναίσθητοι, άνεργοι, πλούσιοι, βολεμένοι, απελπισμένοι, σπανίως αισιόδοξοι... Μου άφησε πάντως την αίσθηση ότι περιπλανιέται κι αυτή στη λογοτεχνία, όπως οι ηρωές της σε Αθήνα, Ολλανδία και διάφορες γερμανικές πόλεις. Αν είχα τη δυνατότητα, θα τη ρωτούσα αν ξαναδιαβάζει μετά από καιρό αυτά που έχει ήδη εκδώσει και πώς της φαίνονται. Πώς σου φαίνονται Βίβιαν;

[Γιώργος Μαντάς · Rating 5 out of 5]

Πάρα πολύ ωραία διηγήματα. Σύγχρονη γλώσσα, ζωντανοί ήρωες, ευάλωτοι, κυνικοί, φοβισμένοι, σκληροί, μ' ένα σωρό αντιφάσεις στον χαρακτήρα και τις πράξεις τους.
Μου άρεσε πολύ η ειρωνεία, η κρυμμένη μελαγχολία και η ευαισθησία των ηρώων σε κάποιες από τις ιστορίες.
Και τα δεκαοκτώ διηγήματα ήταν απολαυστικά αλλά αγαπημένα μου έγιναν τα: ''''Πρατήριο υγρών καυσίμων'' (ευφυέστατο), ''Marketable skills'', ''Δέρμα'' και ''Πόδια ακριδών''.
Χάρηκα που βρήκα κι άλλη καλή σύγχρονη διηγηματογράφο.

[George Makridakis · Rating 4 out of 5]

Συλλογή διηγημάτων με ιστορίες millennials.
Μία από τις όχι συχνές περιπτώσεις όπου η συλλογή είναι όντως τέτοια, και όχι απλά ένα σύνολο από διηγήματα.
Στενά δεμένες, αλλά ταυτόχρονα με ικανοποιητική ποικιλία.
Πολύ καλό catch της πραγματικότητάς των ηρώων, κυνισμός και ύφος που ταιριάζει.

Μου άρεσαν περισσότερο οι τρεις δυάδες στη μέση: Τέσσερα-Πέντε-Έξι

[Eva Fiolitaki · Rating 3 out of 5]

Απίστευτο το πώς αρέσει σε όλους τους ήρωες αυτών των εννέα διηγημάτων να μας λένε πόσο αγαπούν τα - ίδιου στυλ πάνω κάτω μεταξύ τους - βιβλία τους. Μπορεί να διάβαζα ίσα με 350 σελίδες το ίδιο διήγημα; Μπορεί.

[Louisa · Rating 2 out of 5]

Κουράστηκα δυστυχώς

[Γιάγκος Πλατής · Rating 3 out of 5]

Μου άρεσε που μια συνομήλικη συγγραφέας μίλησε για τα θέματα της γενιάς μας. Λείπουν τέτοια βιβλία. Η Στεργίου πραγματικά σε βάζει στο κλίμα ενός 30αρη σήμερα, στα όσα πέρασε και όσα περνάει. Ωστόσο, ένιωσα ότι σε πολλές ιστορίες υπήρχε επιτηδευμένη προσπάθεια να φανεί πολύ επίκαιρη.