What do you think?
Rate this book
Ο επισκέπτης
Η Μαριγώ έφτασε στην εξώθυρα, έπιασε το χερούλι και το έστριψε. Όταν η πόρτα άνοιξε και είδε τον άντρα, ο τρόμος της έγινε πραγματικότητα.
«Εσύ;»
«Εγώ, ποιος ήθελες να ’ναι;»
«Τον σκότωσες… Φονιά, τον σκότωσες!»
Έκανε να τον χτυπήσει με τις γροθιές της προτού περάσει στο σπίτι της μέσα, που μύριζε φαγητό, αλλά δεν πρόλαβε…
Έπεσε λιπόθυμη καταγής.
Η Στασίνη είχε γονατίσει κατάχαμα. Είχε προσπαθήσει πολλές φορές να ξεκολλήσει τα λόγια από την κυρά της για να μάθει τα γεγονότα, αλλά πάντα εκείνη τα έκρυβε σαν να ήταν θησαυρός που ανήκε μονάχα στην ίδια.
Η σχέση των δύο γυναικών παράξενη στα μάτια πολλών, όχι, όμως, και σ’ αυτά της δούλης Στασίνης, που πρόσεχε και αγαπούσε αυτήν που τη διάταζε.
Η ιστορία μιας οικογένειας αρχίζει να ξεδιπλώνεται… Δύο αδερφές που μισήθηκαν και αγάπησαν τον ίδιο άντρα, ένας πατέρας που ανακάλυψε τον έρωτα μακριά από τη γυναίκα του, μια μάνα που επέστρεψε στην πρώτη της αγάπη, μια δολοφονία και, τέλος, μια δούλα με μια κυρά, μπλεγμένες οι δυο σε μια ιδιότυπη σχέση…
«Εσύ;»
«Εγώ, ποιος ήθελες να ’ναι;»
«Τον σκότωσες… Φονιά, τον σκότωσες!»
Έκανε να τον χτυπήσει με τις γροθιές της προτού περάσει στο σπίτι της μέσα, που μύριζε φαγητό, αλλά δεν πρόλαβε…
Έπεσε λιπόθυμη καταγής.
Η Στασίνη είχε γονατίσει κατάχαμα. Είχε προσπαθήσει πολλές φορές να ξεκολλήσει τα λόγια από την κυρά της για να μάθει τα γεγονότα, αλλά πάντα εκείνη τα έκρυβε σαν να ήταν θησαυρός που ανήκε μονάχα στην ίδια.
Η σχέση των δύο γυναικών παράξενη στα μάτια πολλών, όχι, όμως, και σ’ αυτά της δούλης Στασίνης, που πρόσεχε και αγαπούσε αυτήν που τη διάταζε.
Η ιστορία μιας οικογένειας αρχίζει να ξεδιπλώνεται… Δύο αδερφές που μισήθηκαν και αγάπησαν τον ίδιο άντρα, ένας πατέρας που ανακάλυψε τον έρωτα μακριά από τη γυναίκα του, μια μάνα που επέστρεψε στην πρώτη της αγάπη, μια δολοφονία και, τέλος, μια δούλα με μια κυρά, μπλεγμένες οι δυο σε μια ιδιότυπη σχέση…
520 pages, Paperback
Published April 7, 2022
1 person is currently reading
21 people want to read
About the author
Γιώργος Σ. Πολίτης
6 books7 followersΟ ΓΙΩΡΓΟΣ Σ. ΠΟΛΙΤΗΣ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. Σπούδασε αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων και ζωγραφική, και αργότερα παρακολούθησε επί δύο χρόνια σειρά σεμιναρίων φιλοσοφίας, ψυχολογίας και πολιτικής οικονομίας στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται αποκλειστικά με τη συγγραφή μυθιστορηματικών και θεατρικών έργων, ενώ συγχρόνως αρθρογραφεί στον περιοδικό Τύπο και στο Διαδίκτυο. Μυθιστορήματα του ιδίου: Ήφαες, Αδελαή; (2011), 24 στιγμές ακραίου πάθους (2017), Το γράμμα που δεν διαβάστηκε ποτέ (2018). Θεατρικά έργα που ανέβηκαν σε θεατρικές σκηνές των Αθηνών: Κορίτσι Διαμάντι, Το Λαχείο. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν επίσης τα μυθιστορήματά του ΤΟ ΠΡΟΞΕΝΙΟ ΤΗΣ ΙΟΥΛΙΑΣ, το οποίο προβάλλεται σε τηλεοπτική σειρά με μεγάλη επιτυχία, ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΦΙΛΙ και Ο ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
April 26, 2022
https://www.dominicamat.gr/2022/04/bl...
Βαθμολογία 3.5/5
"Η Μαριγώ έφτασε στην εξώθυρα, έπιασε το χερούλι και το έστριψε. Όταν η πόρτα άνοιξε και είδε τον άντρα, ο τρόμος της έγινε πραγματικότητα.
«Εσύ;»
«Εγώ, ποιος ήθελες να ’ναι;»
«Τον σκότωσες… Φονιά, τον σκότωσες!»
Έκανε να τον χτυπήσει με τις γροθιές της προτού περάσει στο σπίτι της μέσα, που μύριζε φαγητό, αλλά δεν πρόλαβε…
Έπεσε λιπόθυμη καταγής.
Η Στασίνη είχε γονατίσει κατάχαμα. Είχε προσπαθήσει πολλές φορές να ξεκολλήσει τα λόγια από την κυρά της για να μάθει τα γεγονότα, αλλά πάντα εκείνη τα έκρυβε σαν να ήταν θησαυρός που ανήκε μονάχα στην ίδια. Η σχέση των δύο γυναικών παράξενη στα μάτια πολλών, όχι, όμως, και σ’ αυτά της δούλης Στασίνης, που πρόσεχε και αγαπούσε αυτήν που τη διάταζε." (Απόσπασμα βιβλίου)
Η ζωή μας δεν είναι τέλεια,ούτε καί παραμύθι με ευτυχισμένο τέλος. Αλίμονο αν τρέφουμε αυταπάτες πως κάποια στιγμή θα γινόμασταν οι πρωταγωνιστές/στριες ενός παραμυθιού. Βέβαια,η ανθρώπινη φύση πάντα θα αναζητά το ιδανικό γιατί δεν μπορεί να αποδεχθεί πως στην πραγματικότητα κανείς καί καμία δεν είναι καθ'όλα άψογος/η. Αυτή η ατέλεια,όμως,είναι που μας καθιστά τόσο ανθρώπινους/ες,μοναδικούς/ες καί ξεχωριστούς/ες. Καί ξέρετε τί έχω αρχίσει να αποζητώ από τα βιβλία που διαβάζω; Πρόσωπα οικεία,όμοια με εμάς. Ωραία τα πρότυπα,-προφανώς καί δεν αντιλέγει κάποιος/α με αυτό-,αλλά πλέον θέλω να μπορώ να ταυτιστώ με τα πρόσωπα της υπόθεσης. Να μην είναι εξειδανικευμένα. Να υποκύπτουν σε πειρασμούς καί να κάνουν λάθη. Να έχουν προτερήματα κι ελαττώματα. Να συγχωρούν καί να συγχωρούνται. Να ''λυγίζουν'' καί να στέκονται πάλι στα πόδια τους. Να ζουν όλα τα συναισθήματα στο έπακρο. Χίλια ''να'',αρκεί να μπορώ να δω μέσα από τα μάτια τους καί να αισθανθώ όσα νιώθει η ψυχή τους...
Υπάρχουν,λοιπόν,βιβλία από τα οποία δεν βγαίνω ψυχικά αλώβητη μετά την ανάγνωσή των. Είναι βιβλία που βρίσκουν απευθείας,χωρίς καμία απόκλιση,στόχο στη σκέψη καί την ψυχή μου. Όχι,δεν είναι ''βαριά'' καί δυσνόητα,μα γεμάτα από αλήθειες τις οποίες η μυθοπλασία μας τις καθιστά ακόμη πιο δυνατές κι εκκωφαντικές. Όχι,δεν ωραιοποιούν καταστάσεις,ούτε πάντα υπάρχει ένας ιδανικός επίλογος. Είναι,όμως,βιβλία που μου δείχνουν τη ζωή καί τους ανθρώπους όπως ακριβώς είναι... Αυτό το ένιωσα διαβάζοντας καί το νέο κοινωνικό μυθιστόρημα του συγγραφέα Γιώργου Πολίτη,με τίτλο ''Ο Επισκέπτης'',που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Ένα βιβλίο που θα ''σκύψει'' πάνω από τις ανθρώπινες σχέσεις με σεβασμό καί προσοχή καί θα αναδείξει εις βάθος όλες τις πτυχές τους. Ένα επώδυνο μα λυτρωτικό ταξίδι στον χρόνο καί τις αναμνήσεις...
"Η ιστορία μιας οικογένειας αρχίζει να ξεδιπλώνεται… Δύο αδερφές που μισήθηκαν και αγάπησαν τον ίδιο άντρα, ένας πατέρας που ανακάλυψε τον έρωτα μακριά από τη γυναίκα του, μια μάνα που επέστρεψε στην πρώτη της αγάπη, μια δολοφονία και, τέλος, μια δούλα με μια κυρά, μπλεγμένες οι δυο σε μια ιδιότυπη σχέση…" (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Όσοι/ες έχουμε διαβάσει κι άλλα έργα του συγγραφέα,δύσκολα μπορούμε να αντισταθούμε καί να μην υποκύψουμε στην γοητεία της πένας του. Έχει αυτό το κάτι ιδιαίτερο η γραφή του. Άν καί ο λόγος του είναι δωρικός,κατά ένα οξύμωρο τρόπο,πλημμυρίζει το κείμενο από εικόνες καί συναισθήματα. Επιλέγει,συνειδητά,πρόσωπα απλά καί καθημερινά,-όχι απαραίτητα αρεστά στο σύνολό τους-,μα τόσο προσιτά που αγαπιούνται καί μισιούνται το ίδιο δυνατά. Ήρωες-αντιήρωες που αντιπροσωπεύουν πολλά από τα ψυχικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων. Καθένας καί καθεμία θα λάβει κι έναν ρόλο καί θα τον φέρει εις πέρας παρά τα όποια εμπόδια καί τις κακουχίες θα συναντήσει. Απαλλαγμένο ουσιαστικά το κείμενο από βερμπαλισμούς κι άλλες τάσεις εντυπωσιασμού θα μιλήσει για θέματα που ταλανίζουν πολλές οικογένειες. Συζυγικές σχέσεις,αγάπη,μίσος καί αντιζηλία ανάμεσα στα αδέλφια,έρωτας,πόνος,χωρισμός,εκμετάλλευση,διεκδίκηση,λανθασμένες πεποιθήσεις,συγχώρεση καί μία λύτρωση που αργεί,μα έρχεται είναι μερικοί από τους βασικούς πυλώνες της υπόθεσης.
Όλα τα πρόσωπα,λίγο έως πολύ,μοιάζουν σαν να ακροβατούν πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί που τους/τις οδηγεί στα άκρα. Άραγε,ποιες θα είναι οι αντιδράσεις τους καί με ποιες συνέπειες; Ο συγγραφέας τους/τις φτάνει στα όριά τους,όχι για να τους/τις τιμωρήσει,αλλά για να πετύχει τον σκοπό του που δεν είναι άλλος από το να αντικρίσουμε απογυμνωμένη από στολίδια την αλήθεια της ανθρώπινης ψυχής... Ίσως να φαντάζει απλή ως ιστορία,μα είναι πιο πολυεπίπεδη. Καί μην ξεχνάτε πως υπάρχει πάντα η δυσκολία στο να είναι πειστική κι άρτια μία φαινομενικά λιτή ιστορία. Καί ο συγγραφέας ξέρει πως να το μετατρέπει σε κάτι δυναμικό,ακαταμάχητο καί καθηλωτικό από την αρχή έως καί το τέλος. Με πιο κύριο θετικό πρόσημο την εξαιρετική ψυχογράφηση των προσώπων από τον συγγραφέα,το παρόν βιβλίο δεν θα αφήσει κανέναν καί καμία ανικανοποίητο/η. Ένα βιβλίο που σας προτρέπω να διαβάσετε,καθώς δίνει άλλη διάσταση στα κοινωνικά μυθιστορήματα.
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση!
Βαθμολογία 3.5/5
"Η Μαριγώ έφτασε στην εξώθυρα, έπιασε το χερούλι και το έστριψε. Όταν η πόρτα άνοιξε και είδε τον άντρα, ο τρόμος της έγινε πραγματικότητα.
«Εσύ;»
«Εγώ, ποιος ήθελες να ’ναι;»
«Τον σκότωσες… Φονιά, τον σκότωσες!»
Έκανε να τον χτυπήσει με τις γροθιές της προτού περάσει στο σπίτι της μέσα, που μύριζε φαγητό, αλλά δεν πρόλαβε…
Έπεσε λιπόθυμη καταγής.
Η Στασίνη είχε γονατίσει κατάχαμα. Είχε προσπαθήσει πολλές φορές να ξεκολλήσει τα λόγια από την κυρά της για να μάθει τα γεγονότα, αλλά πάντα εκείνη τα έκρυβε σαν να ήταν θησαυρός που ανήκε μονάχα στην ίδια. Η σχέση των δύο γυναικών παράξενη στα μάτια πολλών, όχι, όμως, και σ’ αυτά της δούλης Στασίνης, που πρόσεχε και αγαπούσε αυτήν που τη διάταζε." (Απόσπασμα βιβλίου)
Η ζωή μας δεν είναι τέλεια,ούτε καί παραμύθι με ευτυχισμένο τέλος. Αλίμονο αν τρέφουμε αυταπάτες πως κάποια στιγμή θα γινόμασταν οι πρωταγωνιστές/στριες ενός παραμυθιού. Βέβαια,η ανθρώπινη φύση πάντα θα αναζητά το ιδανικό γιατί δεν μπορεί να αποδεχθεί πως στην πραγματικότητα κανείς καί καμία δεν είναι καθ'όλα άψογος/η. Αυτή η ατέλεια,όμως,είναι που μας καθιστά τόσο ανθρώπινους/ες,μοναδικούς/ες καί ξεχωριστούς/ες. Καί ξέρετε τί έχω αρχίσει να αποζητώ από τα βιβλία που διαβάζω; Πρόσωπα οικεία,όμοια με εμάς. Ωραία τα πρότυπα,-προφανώς καί δεν αντιλέγει κάποιος/α με αυτό-,αλλά πλέον θέλω να μπορώ να ταυτιστώ με τα πρόσωπα της υπόθεσης. Να μην είναι εξειδανικευμένα. Να υποκύπτουν σε πειρασμούς καί να κάνουν λάθη. Να έχουν προτερήματα κι ελαττώματα. Να συγχωρούν καί να συγχωρούνται. Να ''λυγίζουν'' καί να στέκονται πάλι στα πόδια τους. Να ζουν όλα τα συναισθήματα στο έπακρο. Χίλια ''να'',αρκεί να μπορώ να δω μέσα από τα μάτια τους καί να αισθανθώ όσα νιώθει η ψυχή τους...
Υπάρχουν,λοιπόν,βιβλία από τα οποία δεν βγαίνω ψυχικά αλώβητη μετά την ανάγνωσή των. Είναι βιβλία που βρίσκουν απευθείας,χωρίς καμία απόκλιση,στόχο στη σκέψη καί την ψυχή μου. Όχι,δεν είναι ''βαριά'' καί δυσνόητα,μα γεμάτα από αλήθειες τις οποίες η μυθοπλασία μας τις καθιστά ακόμη πιο δυνατές κι εκκωφαντικές. Όχι,δεν ωραιοποιούν καταστάσεις,ούτε πάντα υπάρχει ένας ιδανικός επίλογος. Είναι,όμως,βιβλία που μου δείχνουν τη ζωή καί τους ανθρώπους όπως ακριβώς είναι... Αυτό το ένιωσα διαβάζοντας καί το νέο κοινωνικό μυθιστόρημα του συγγραφέα Γιώργου Πολίτη,με τίτλο ''Ο Επισκέπτης'',που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Ένα βιβλίο που θα ''σκύψει'' πάνω από τις ανθρώπινες σχέσεις με σεβασμό καί προσοχή καί θα αναδείξει εις βάθος όλες τις πτυχές τους. Ένα επώδυνο μα λυτρωτικό ταξίδι στον χρόνο καί τις αναμνήσεις...
"Η ιστορία μιας οικογένειας αρχίζει να ξεδιπλώνεται… Δύο αδερφές που μισήθηκαν και αγάπησαν τον ίδιο άντρα, ένας πατέρας που ανακάλυψε τον έρωτα μακριά από τη γυναίκα του, μια μάνα που επέστρεψε στην πρώτη της αγάπη, μια δολοφονία και, τέλος, μια δούλα με μια κυρά, μπλεγμένες οι δυο σε μια ιδιότυπη σχέση…" (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Όσοι/ες έχουμε διαβάσει κι άλλα έργα του συγγραφέα,δύσκολα μπορούμε να αντισταθούμε καί να μην υποκύψουμε στην γοητεία της πένας του. Έχει αυτό το κάτι ιδιαίτερο η γραφή του. Άν καί ο λόγος του είναι δωρικός,κατά ένα οξύμωρο τρόπο,πλημμυρίζει το κείμενο από εικόνες καί συναισθήματα. Επιλέγει,συνειδητά,πρόσωπα απλά καί καθημερινά,-όχι απαραίτητα αρεστά στο σύνολό τους-,μα τόσο προσιτά που αγαπιούνται καί μισιούνται το ίδιο δυνατά. Ήρωες-αντιήρωες που αντιπροσωπεύουν πολλά από τα ψυχικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων. Καθένας καί καθεμία θα λάβει κι έναν ρόλο καί θα τον φέρει εις πέρας παρά τα όποια εμπόδια καί τις κακουχίες θα συναντήσει. Απαλλαγμένο ουσιαστικά το κείμενο από βερμπαλισμούς κι άλλες τάσεις εντυπωσιασμού θα μιλήσει για θέματα που ταλανίζουν πολλές οικογένειες. Συζυγικές σχέσεις,αγάπη,μίσος καί αντιζηλία ανάμεσα στα αδέλφια,έρωτας,πόνος,χωρισμός,εκμετάλλευση,διεκδίκηση,λανθασμένες πεποιθήσεις,συγχώρεση καί μία λύτρωση που αργεί,μα έρχεται είναι μερικοί από τους βασικούς πυλώνες της υπόθεσης.
Όλα τα πρόσωπα,λίγο έως πολύ,μοιάζουν σαν να ακροβατούν πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί που τους/τις οδηγεί στα άκρα. Άραγε,ποιες θα είναι οι αντιδράσεις τους καί με ποιες συνέπειες; Ο συγγραφέας τους/τις φτάνει στα όριά τους,όχι για να τους/τις τιμωρήσει,αλλά για να πετύχει τον σκοπό του που δεν είναι άλλος από το να αντικρίσουμε απογυμνωμένη από στολίδια την αλήθεια της ανθρώπινης ψυχής... Ίσως να φαντάζει απλή ως ιστορία,μα είναι πιο πολυεπίπεδη. Καί μην ξεχνάτε πως υπάρχει πάντα η δυσκολία στο να είναι πειστική κι άρτια μία φαινομενικά λιτή ιστορία. Καί ο συγγραφέας ξέρει πως να το μετατρέπει σε κάτι δυναμικό,ακαταμάχητο καί καθηλωτικό από την αρχή έως καί το τέλος. Με πιο κύριο θετικό πρόσημο την εξαιρετική ψυχογράφηση των προσώπων από τον συγγραφέα,το παρόν βιβλίο δεν θα αφήσει κανέναν καί καμία ανικανοποίητο/η. Ένα βιβλίο που σας προτρέπω να διαβάσετε,καθώς δίνει άλλη διάσταση στα κοινωνικά μυθιστορήματα.
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση!
Read
July 24, 2022Ο ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ είναι το καινούργιο βιβλίου του αγαπητού κύριου Πολίτη, το οποίο είναι μία αναγνωστική πρόταση για όσους αγαπούν τα κοινωνικά βιβλία. Την γραφή του κύριου Πολίτη την γνωρίζω και θα ήθελα να την γνωρίσετε και εσείς ( αν δεν την ξέρετε ήδη), γιατί είναι άκρως απολαυστική, δελεαστική και θα γευτείτε όμορφη Ελληνική Γλώσσα εμπλουτισμένη με το γλυκόπικρο λικέρ της κοινωνίας μας.
Ξεκινώντας την ανάγνωση του βιβλίου χαμογέλασα από την πρώτη σελίδα καθώς θεώρησα ότι θα διαβάσω ένα βιβλίο που θα μου ταιριάξει γάντι. (Μπράβο κύριε Πολίτη σκέφτηκα θα με πάρετε από το χέρι και θα ταξιδέψουμε μαζί στην Βοιωτία και στην άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής, στην έκθεση και στην απογύμνωση της). Ο συγγραφέας ξεπέρασε τις προσδοκίες μου, γιατί κατάφερε να υφάνει ένα υφαντό με πολύχρωμες κλωστές. Υπάρχουν τα έντονα χρώματα του ουράνιου τόξου, αλλά υπάρχουν και τα σκούρα χρώματα του εβένου ξύλου που είναι τόσο σκληρά, μα τόσο σκληρά που τρελαίνεσαι πραγματικά και βυθίζεσαι μαζί τους μέσα στα βρόμικα βαθιά νερά. Το πως συνδέει τους χαρακτήρες και τα γεγονότα με εξίταρε αληθινά. Η ιστορία μας στηρίζεται στην ζωή μιας οικογένειας σε ένα μικρό χωριό της Βοιωτίας και όπως καλά γνωρίζεται στα χωριά γίνονται τα πιο τρομερά γεγονότα για κοινωνικούς σχολιασμούς, αφού περιέχουν τόσο αλατοπίπερο που γλυκαίνεται ο ουρανίσκος! Η ιστορία μιας οικογένειας αρχίζει να ξεδιπλώνεται…..
Το μαγικό είναι ότι αναλύονται στο βιβλίο τόσο λεπτομερέστατοι χαρακτήρες που είμαι σίγουρη ότι τους έχω γνωρίσει. Μπορώ να σας πω ειλικρινά μερικούς τους πόνεσα πολύ όπως τη Μαριγώ, τη Στασίνη και άλλους μου δημιούργησαν τέτοια αποστροφή που δεν θα ήθελα να κάτσω ούτε στο ίδιο τραπέζι… αν δεν είναι μαγική πένα αυτή, πείτε μου τι είναι; Θα μου πείτε τόσα ξέρανε τόσα έκαναν…. Όχι…. υπήρχαν και υπάρχουν κοινωνικά στερεότυπα πολύ βαθιά ριζωμένα στην κοινωνία μας και όταν μία οικογένεια αιμορραγεί από τις ρίζες της, τότε με μαθητική ακρίβεια το σπίτι θα γκρεμιστεί από τα θεμέλια.
Το βιβλίο είναι γραμμένο με πολύ ειλικρίνεια όσο φωτεινό και σκοτεινό είναι και θίγει κοινωνικά θέματα. Ο ρόλος της γυναίκας που καταπίνει τις πίκρες για να διατηρήσει την φαμίλια της, τον άντρα που πρέπει να είναι κουβαλητής με τους εθισμούς του στα ωραία και απαγορευμένα, τα παιδιά που παίρνουν στοιχεία από τους γονείς τους, τα λάθη που κάνουν και ξανακάνουν ,ενώ το μυαλό τους δεν πήζει με κανένα πηκτικό ένζυμο έρχονται για ξεκινήσει το παραμύθι μας με τίτλο Επισκέπτης. Μα τι εξαιρετικός τίτλος για να περιγράψεις αυτό το βιβλίο που θολώνει από την κάπνα των τσιγάρων; Επισκέπτης έρχεται και στρώνεται το τραπέζι και όλα είναι πεντακάθαρα για να μη μας παρεξηγήσει ο μουσαφίρης μας. Όλα γίνονται για τον επισκέπτη που περιμένουμε για να λυτρωθούμε!
Η ιδέα ή το νόημα που πήρα από το βιβλίο ως αναγνώστρια, είναι ότι πρέπει να ακολουθούμε τα όνειρα μας, την ευτυχία μας και να αγωνιζόμαστε να είμαστε σε μέρη που γαληνεύει η καρδιά μας. Μίση, αδικίες, απέχθειες, ανελευθερίες, εγκλήματα είναι πάθη που φέρνουν διχόνοια, δυστυχία και οδηγούν στην καταστροφή. Τα συμβόλαια διατηρούνται πάντα όταν οι όροι εκπληρώνονται και από τις δυο μεριές!! Ο Επισκέπτης είναι ένα βιβλίο που η μυθοπλασία δένει με την πραγματικότητα τόσο ρεαλιστικά και ηδονικά που ήταν ένα νοερό ταξίδι πλούσιο σε συναισθήματα και εμπειρίες!!! Το ότι υπήρχαν πινελιές σχολίου από τον αφηγητή μου άρεσε αρκετά και χαμογέλασα στα σημεία αυτά!!
Ξεκινώντας την ανάγνωση του βιβλίου χαμογέλασα από την πρώτη σελίδα καθώς θεώρησα ότι θα διαβάσω ένα βιβλίο που θα μου ταιριάξει γάντι. (Μπράβο κύριε Πολίτη σκέφτηκα θα με πάρετε από το χέρι και θα ταξιδέψουμε μαζί στην Βοιωτία και στην άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής, στην έκθεση και στην απογύμνωση της). Ο συγγραφέας ξεπέρασε τις προσδοκίες μου, γιατί κατάφερε να υφάνει ένα υφαντό με πολύχρωμες κλωστές. Υπάρχουν τα έντονα χρώματα του ουράνιου τόξου, αλλά υπάρχουν και τα σκούρα χρώματα του εβένου ξύλου που είναι τόσο σκληρά, μα τόσο σκληρά που τρελαίνεσαι πραγματικά και βυθίζεσαι μαζί τους μέσα στα βρόμικα βαθιά νερά. Το πως συνδέει τους χαρακτήρες και τα γεγονότα με εξίταρε αληθινά. Η ιστορία μας στηρίζεται στην ζωή μιας οικογένειας σε ένα μικρό χωριό της Βοιωτίας και όπως καλά γνωρίζεται στα χωριά γίνονται τα πιο τρομερά γεγονότα για κοινωνικούς σχολιασμούς, αφού περιέχουν τόσο αλατοπίπερο που γλυκαίνεται ο ουρανίσκος! Η ιστορία μιας οικογένειας αρχίζει να ξεδιπλώνεται…..
Το μαγικό είναι ότι αναλύονται στο βιβλίο τόσο λεπτομερέστατοι χαρακτήρες που είμαι σίγουρη ότι τους έχω γνωρίσει. Μπορώ να σας πω ειλικρινά μερικούς τους πόνεσα πολύ όπως τη Μαριγώ, τη Στασίνη και άλλους μου δημιούργησαν τέτοια αποστροφή που δεν θα ήθελα να κάτσω ούτε στο ίδιο τραπέζι… αν δεν είναι μαγική πένα αυτή, πείτε μου τι είναι; Θα μου πείτε τόσα ξέρανε τόσα έκαναν…. Όχι…. υπήρχαν και υπάρχουν κοινωνικά στερεότυπα πολύ βαθιά ριζωμένα στην κοινωνία μας και όταν μία οικογένεια αιμορραγεί από τις ρίζες της, τότε με μαθητική ακρίβεια το σπίτι θα γκρεμιστεί από τα θεμέλια.
Το βιβλίο είναι γραμμένο με πολύ ειλικρίνεια όσο φωτεινό και σκοτεινό είναι και θίγει κοινωνικά θέματα. Ο ρόλος της γυναίκας που καταπίνει τις πίκρες για να διατηρήσει την φαμίλια της, τον άντρα που πρέπει να είναι κουβαλητής με τους εθισμούς του στα ωραία και απαγορευμένα, τα παιδιά που παίρνουν στοιχεία από τους γονείς τους, τα λάθη που κάνουν και ξανακάνουν ,ενώ το μυαλό τους δεν πήζει με κανένα πηκτικό ένζυμο έρχονται για ξεκινήσει το παραμύθι μας με τίτλο Επισκέπτης. Μα τι εξαιρετικός τίτλος για να περιγράψεις αυτό το βιβλίο που θολώνει από την κάπνα των τσιγάρων; Επισκέπτης έρχεται και στρώνεται το τραπέζι και όλα είναι πεντακάθαρα για να μη μας παρεξηγήσει ο μουσαφίρης μας. Όλα γίνονται για τον επισκέπτη που περιμένουμε για να λυτρωθούμε!
Η ιδέα ή το νόημα που πήρα από το βιβλίο ως αναγνώστρια, είναι ότι πρέπει να ακολουθούμε τα όνειρα μας, την ευτυχία μας και να αγωνιζόμαστε να είμαστε σε μέρη που γαληνεύει η καρδιά μας. Μίση, αδικίες, απέχθειες, ανελευθερίες, εγκλήματα είναι πάθη που φέρνουν διχόνοια, δυστυχία και οδηγούν στην καταστροφή. Τα συμβόλαια διατηρούνται πάντα όταν οι όροι εκπληρώνονται και από τις δυο μεριές!! Ο Επισκέπτης είναι ένα βιβλίο που η μυθοπλασία δένει με την πραγματικότητα τόσο ρεαλιστικά και ηδονικά που ήταν ένα νοερό ταξίδι πλούσιο σε συναισθήματα και εμπειρίες!!! Το ότι υπήρχαν πινελιές σχολίου από τον αφηγητή μου άρεσε αρκετά και χαμογέλασα στα σημεία αυτά!!
June 20, 2025
Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα χωριό κάπου κοντά στη Λαμία το 1968 και εμβόλιμα έχουμε και κάποιες σκηνές με την κεντρική ηρωίδα περίπου 20 χρόνια μετά στο 1984. Παρακολουθούμε την ιστορία μιας οικογένειας με 3 παιδιά όπου ο άντρας και λίγο τζόγο παίζει και λίγο ξενοκοιτάει, η γυναίκα μένει πίσω με τα παιδιά ενώ έχει και έναν παλιό ανεκπλήρωτο έρωτα που τον ξανασυναντάει κάποια στιγμή. Οι 2 μεγάλες κόρες τσακώνονται για τον ίδιο άντρα, ο οποίος είναι ένα ρεμάλι και μισό και ενώ τα έχει αρχικά με τη μεγάλη αδερφή παντρεύεται τη μικρή και τα λοιπά και τα λοιπά.
Και ενώ γίνονται όλα αυτά ο συγγραφέας “φιλοσοφεί” σχετικά με τη θέση του άνδρα και της γυναίκας στην ελληνική κοινωνία της δεκαετίας του 60, τις παθογένειες γενικά της ελληνικής οικογένειας και άλλα σχετικά, με έναν τρόπο που κάποιες φορές με ανάγκαζε να διαβάσω και να ξαναδιαβάσω την ίδια πρόταση γιατί έχανα το νόημα. Ίσως να είναι δικό μου το πρόβλημα δεν λέω… Βέβαια απ’ τα μισά του βιβλίου και μετά μάλλον συνήθισα τον τρόπο γραφής γιατί οφείλω να ομολογήσω ότι έρεε κάπως καλύτερα.
Πάντως θεωρώ ότι για τη συγκεκριμένη ιστορία δεν απαιτούνταν οι 510 σελίδες στις οποίες εκτίνεται το βιβλίο. Θα μπορούσε να είχε ολοκληρωθεί και νωρίτερα και ίσως τότε, αν δεν είχε πλατειάσει τόσο πολύ ο συγγραφέας, κατά τη γνώμη μου να ήταν και πιο ενδιαφέρον.
Και ενώ γίνονται όλα αυτά ο συγγραφέας “φιλοσοφεί” σχετικά με τη θέση του άνδρα και της γυναίκας στην ελληνική κοινωνία της δεκαετίας του 60, τις παθογένειες γενικά της ελληνικής οικογένειας και άλλα σχετικά, με έναν τρόπο που κάποιες φορές με ανάγκαζε να διαβάσω και να ξαναδιαβάσω την ίδια πρόταση γιατί έχανα το νόημα. Ίσως να είναι δικό μου το πρόβλημα δεν λέω… Βέβαια απ’ τα μισά του βιβλίου και μετά μάλλον συνήθισα τον τρόπο γραφής γιατί οφείλω να ομολογήσω ότι έρεε κάπως καλύτερα.
Πάντως θεωρώ ότι για τη συγκεκριμένη ιστορία δεν απαιτούνταν οι 510 σελίδες στις οποίες εκτίνεται το βιβλίο. Θα μπορούσε να είχε ολοκληρωθεί και νωρίτερα και ίσως τότε, αν δεν είχε πλατειάσει τόσο πολύ ο συγγραφέας, κατά τη γνώμη μου να ήταν και πιο ενδιαφέρον.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews