Ο αστυνόμος Σεβαστιανός, ακολουθώντας τα ίχνη του αίματος, θα ξετυλίξει το κουβάρι μιας ιστορίας, της οποίας τα νήματα κινούν η απληστία, η αλαζονεία και η εκδίκηση. Μια υπόθεση που δύο αρχικά άσχετα γεγονότα μεταξύ τους, μια εξαφάνιση γόνου ισχυρής οικογένειας και μια πιθανή αυτοκτονία, τον οδηγούν σε συγκρουσιακές καταστάσεις, με πολλές ανατροπές. Ο οξυδερκής αλλά δύστροπος Αντρέας Σεβαστιανός δεν είναι και ο πιο εύκολος άνθρωπος για να συνεργαστεί κανείς μαζί του. Στην αρχή κινείται αργά, αλλά η ατμόσφαιρα γρήγορα βαραίνει. Ο ύποπτος γίνεται θύμα.
Θα ξεκινήσω λέγοντας σ' εσένα, αγαπητέ αναγνώστη, πως πρέπει να προσέχεις. Μόλις ανοίξεις το βιβλίο, ΜΗ, επαναλαμβάνω, ΜΗ διαβάσεις το εσωτερικό του εξωφύλλου. Παρότι θα σου κινήσει την περιέργεια, θεωρώ πως θα σου πάρει λίγη από την ικανοποίηση που θα λάμβανες πλάθοντας δικά σου σενάρια σχετικά με την εξέλιξη της υπόθεσης.
Όλα ξεκινούν με έναν ανήσυχο πατριό, που αναζητά τον εξαφανισμένο θετό γιο του, ο οποίος δεν έχει δώσει σημάδια για πάνω από δέκα μέρες. Παρά το γεγονός ότι είναι ενήλικος, ο Βασίλης Βελέντζος φοβάται για τον Αριστοτέλη, του οποίου η ψυχική υγεία φαίνεται να είναι κλονισμένη μετά τον θάνατο της μαμάς του και την αυτοκτονία της συντρόφου του, ενώ και το παρελθόν του είναι εναντίον του. Τα πράγματα όμως αρχίζουν να εξελίσσονται πολύ διαφορετικά από ό,τι θα περίμενε κανείς, όταν ο Αριστοτέλης βρίσκεται από τον Σεβαστιανό χωρίς κόπο. Η δική του ιστορία για τα πράγματα είναι πολύ διαφορετική και σύντομα όλα αρχίζουν και περιπλέκονται. Ποιος είναι το θύμα και ποιος ο θύτης; Πώς συνδέονται φαινομενικά ασύνδετα εγκλήματα μεταξύ τους; Ποιος κινεί τα νήματα και ποιος τα κόβει;
Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που κινείται γρήγορα και μας οδηγεί όλο και πιο βαθιά στα άδυτα της σκοτεινής ψυχής των ανθρώπων. Ένα μυθιστόρημα για τα πάθη του ανθρώπου, που τον οδηγούν στα μονοπάτια του αίματος. Θα ακολουθήσει ο Σεβαστιανός τα ίχνη ή θα χαθεί στην πορεία;
Συνολικά, τα Ίχνη του Αίματος ήταν ένα ευκολοδιάβαστο βιβλίο με φόντο την Ελλάδα και με έναν ομολογουμένως αχώνευτο πρωταγωνιστή, που όμως ταίριαζε με την ασυνήθιστη υπόθεση που έπρεπε να εξιχνιαστεί. Μπορώ να πω ότι σε σημεία γέλασα, σε άλλα κράτησα την αναπνοή μου, ενώ σε άλλα προσπαθούσα να μην "πετάξω" αντικείμενα στο κεφάλι του Σεβαστιανού,
Ευκολοδιάβαστο και γρήγορο αστυνομικό. Αν ο Σεβαστιανός δεν θύμιζε μια πιο κακή εκδοχή του αστυνόμου Χαρίτου και δεν είχε κάποιες εξόφθαλμες (για μένα) υπερβολές, ίσως έπαιρνε και παραπάνω αστέρι