จากป่าโปร่งถึงดงดิบ

by วัธนา บุญยัง

ความเหงานั้นเกิดขึ้นกับข้าพเจ้าได้ทุกเวลา แม้ในขณะอยู่ท่ามกลางผู้คนมากหน้าหลายตา และบ่อยครั้งที่เหงา ข้าพเจ้านึกถึงป่า นึกถึงยอดไม้สูงทะมึน มีเรือนยอดบดบังร่มเงาแสงอาทิตย์ นึกถึงทุ่งหญ้าระบัดเขียวชอุ่มในต้นฤดูฝน และ แห้งผากกรอบเกรียมยามแล้ง นึกถึงเสียงนกร้องอย่างอิสระเสรีในป่าใหญ่ นึกถึงลำธารที่มีน้ำใสไหลเย็นกระทบแก่งหินแว่วมาให้ได้ยิน ข้าพเจ้าคิดถึงป่า ในฐานะที่เป็นเหมือนบ้านเดิด เหมือนเพื่อนสนิท เป็นที่ซึ่งจะให้ความอบอุ่นและกำลังใจ เพื่อเพิ่มเติมความแข็งแกร่งให้กับชีวิต เพื่อจะได้กลับมาต่อสู้กับความวุ่นวายของสังคมเมืองต่อไป

คำนิยม
"ผมเริ่มอ่านหนังสือแนวผจญภัยจากผลงานของนักเขียนท่านนี้ ที่ได้กล่าวถึงเรื่องราวในดินแดนที่ผมเกิดและอาศัย อ่านแล้วก็เกิดความประทับใจในบทความแต่ละตอน แต่ละประโยค แต่ละเล่ม ทุกเหตุการณ์ที่ท่านเขียนเหมือนดั่งว่าทุกสิ่งยังคงมีชีวิตอยู่เหมือนเช่นในอดีต ต่อมาผมได้สืบค้นจนทราบว่า นักเขียนเป็นคนฉะเฉิงเทราเช่นกัน ผมจึงขอเข้าพบเยี่ยมเยียนท่าน มิมีครั้งใดที่เข้าหาแล้วจะไม่ได้รับความอบอุ่นจากเรื่องเล่าของท่าน ยิ่งทำให้ผมเกิดความประทับใจอย่างมิสิ้นสุด"
สมเกียรติ เกตานนท์

"เป็นแฟนคลับ วัธนา บุญยัง มายาวนาน เพราะชอบอ่านหนังสือเกี่ยวกับป่ามาก เคยติดตามอ่านเรื่องของวัธนาจากหนังสือต่วย'ตูน ทุกครั้งเมื่อได้รับหนังสือเล่มใหม่ อันดับแรกก็จะเปิดหน้าสารบัญก่อน ถ้ามีเรื่องวัธนา บุญยัง ดิฉันจะรีบอ่านเรื่องของท่านเป็นเรื่องแรกก่อนเสมอ"
ปิยนุช ธำรงสมบัติสกุล

160 pages

Published August 1, 2016