What do you think?
Rate this book
Ζώνη 5
«Καλώς ήρθατε στη ΖΩΝΗ ΠΕΝΤΕ.
ΕΔΩ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ η θλίψη και κάθε της έκφραση.
ΕΔΩ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ το δάκρυ και το μαύρο χρώμα.
ΕΔΩ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ο πόνος και η μνήμη του».
Η ιστορία της γυναίκας που πέρασε στη ΖΩΝΗ ΠΕΝΤΕ για να ανταμώσει ξανά το παιδί της. Η μόνη της αποστολή είναι να μη δακρύσει, να μη λυγίσει ό,τι κι αν αντικρίσουν τα μάτια της.
Και ίσως να τα καταφέρει… Αρκεί να πάψει να ψιθυρίζει τα βράδια πως άλλο βασανιστήριο δεν γνώρισε πέρα από κείνο της φωνής του.
Η Ειρήνη Βαρδάκη με το νέο της βιβλίο μάς μεταφέρει σε έναν κόσμο παράλληλο, εκεί όπου όλα θυμίζουν έντονα το σήμερα…
ΕΔΩ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ η θλίψη και κάθε της έκφραση.
ΕΔΩ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ το δάκρυ και το μαύρο χρώμα.
ΕΔΩ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ο πόνος και η μνήμη του».
Η ιστορία της γυναίκας που πέρασε στη ΖΩΝΗ ΠΕΝΤΕ για να ανταμώσει ξανά το παιδί της. Η μόνη της αποστολή είναι να μη δακρύσει, να μη λυγίσει ό,τι κι αν αντικρίσουν τα μάτια της.
Και ίσως να τα καταφέρει… Αρκεί να πάψει να ψιθυρίζει τα βράδια πως άλλο βασανιστήριο δεν γνώρισε πέρα από κείνο της φωνής του.
Η Ειρήνη Βαρδάκη με το νέο της βιβλίο μάς μεταφέρει σε έναν κόσμο παράλληλο, εκεί όπου όλα θυμίζουν έντονα το σήμερα…
484 pages, Paperback
First published May 23, 2022
7 people are currently reading
278 people want to read
About the author
Ειρήνη Βαρδάκη
10 books431 followersΗ Ειρήνη Βαρδάκη γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Στα μυθιστορήματά της το έγκλημα έρχεται σε ένα ιδιάζον γκρο πλαν, με το ψυχολογικό θρίλερ να αποκαλύπτει διαρκώς νέες, διαφορετικές πτυχές του. Ανήκει στα νεότερα μέλη της ΕΛΣΑΛ.
Το «ΝΑ ΜΕ ΞΕΧΝΑΣ» είναι το ένατο μυθιστόρημα της.
Έχουν προηγηθεί:
2017 ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΑ,
2018 ΤΟ Ρ ΤΗΣ ΕΡΩΜΕΝΗΣ
2019 ΑΝΑΡΜΟΣΤΟΝ ΕΣΤΙ
2020 ΤΣΙΧΛΟΦΟΥΣΚΑ
2021 Ο ΜΕΝΤΟΡΑΣ
2022 ΖΩΝΗ 5
2023 Ο ΕΡΑΣΤΗΣ ΤΗΣ
2024 ΤΟ ΑΛΛΟ ΚΟΡΙΤΣΙ
και η επανέκδοση του ΤΟ Ρ ΤΗΣ ΕΡΩΜΕΝΗΣ.
Παράλληλα έχει γράψει για πέντε συλλογές διηγημάτων.
Το «ΝΑ ΜΕ ΞΕΧΝΑΣ» είναι το ένατο μυθιστόρημα της.
Έχουν προηγηθεί:
2017 ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΑ,
2018 ΤΟ Ρ ΤΗΣ ΕΡΩΜΕΝΗΣ
2019 ΑΝΑΡΜΟΣΤΟΝ ΕΣΤΙ
2020 ΤΣΙΧΛΟΦΟΥΣΚΑ
2021 Ο ΜΕΝΤΟΡΑΣ
2022 ΖΩΝΗ 5
2023 Ο ΕΡΑΣΤΗΣ ΤΗΣ
2024 ΤΟ ΑΛΛΟ ΚΟΡΙΤΣΙ
και η επανέκδοση του ΤΟ Ρ ΤΗΣ ΕΡΩΜΕΝΗΣ.
Παράλληλα έχει γράψει για πέντε συλλογές διηγημάτων.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 90 reviews
October 7, 2024
Βλακώδες και κακογραμμένο.
Σε όλη τη διάρκεια της αναγνωσης, ριπές κακής γραφής και κύματα θλιβερού, άτοπου λυρισμού χτυπάνε τον αναγνώστη. Ενώ η ανατροπή/αποκάλυψη στο φινάλε είναι πιο προβλέψιμη και από γάμο στο τέλος ταινίας του Δαλιανίδη.
Στο πρώτο μέρος, ο πάπας αυτοκτονεί live και η Ιταλία καταλαμβάνεται από ένα φασιστικό καθεστώς, αλλά δε μαθαίνουμε τίποτε περισσότερο γι' αυτό. Στη συνέχεια, πληροφορούμαστε ότι ο κόσμος κυριεύεται από μια αρρώστια που προκαλεί αυτοκτονίες, πράγμα που συμβαίνει και στην ταπεινή ψωροκώσταινα. Εφεξής δεν θα ξανασχοληθούμε με τον έξω κόσμο.
Η πρωταγωνίστρια, άγαμη μητέρα ενός τέκνου (δε μαθαίνουμε ποτέ σχετικά με τον πατέρα) πηγαίνει σε μια έκθεση ζωγραφικής και γίνεται μάρτυρας μιας πολλαπλής αυτοκτονίας. Ανάμεσα στους αυτοκτονήσαντες είναι και αυτός που την προσκάλεσε, ο Χάρης. Από τα αίματα την ανασύρει ένας Μάνος, φίλος του Χάρη, με τον οποίο στη συνέχεια έχει κάποιες επαφές, ενώ την πηγαίνει και σε μία εκδήλωση θρησκόληπτων μανιακών, που σε προϊδεάζει από την αρχή για την ιδιότητά του που αποκαλύπτεται στο φινάλε, ενώ οι διάλογοι μεταξύ τους είναι πιο ψεύτικοι κι από κινέζικο ρόλεξ.
Αργότερα, λες και κόπηκε στο μοντάζ υλικό, μαθαίνουμε ότι εγκαθιδρύθηκε η δικτατορία του Λευκού Στρατιώτη και οι πάντες πρέπει να είναι σε ντελίριο ευτυχίας, αλλιώς κλείνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά η ηρωίδα... δουλεύει στην "Πράβδα" του καθεστώτος και είναι πιο άνετη.
Ο γιος της για μια μικρή παρασπονδία (γκράφιτι) συλλαμβάνεται και κλείνεται στο στρατόπεδο της Ζώνης 5, εκεί που πάνε οι επικίνδυνοι καταθλιπτικοί. Η μάνα αποφασίζει να γίνει στρατιωτίνα για να τον βρει. Καταλήγει φύλακας στο νεκροταφείο των αυτοκτονημένων, όπου... φροντίζουν να μη μπορεί κανείς να ανάψει τα καντήλια, τιμωρώντας όσους τόλμησαν να υποκύψουν στην αυτοκτονική αρρώστια και όπου τα κυπαρίσσια είναι κουρεμένα έτσι ώστε να δείχνουν προς το έδαφος και όχι στον ουρανό. Αντέχετε ακόμη;
Σε κάποιο σημείο του έργου η συγγραφέας αποφασίζει ότι ένα POV δεν αρκεί και προσθέτει ένα δεύτερο, του έγκλειστου μικρού Άλεξ (γιου της ηρωίδας) ο οποίος μιλάει σα μικρομέγαλο και έχει ένα τετράδιο κι ένα στιλό (παρ' όλο που απαογρεύεται) για να γράφει στη μητέρα που άφησε πίσω. Βέβαια, πλέον δεν ονομάζεται Άλεξ, αλλά 323 (σαν το μοντέλο της Μάζντα).
Με τα πολλά, η δόλια μάνα καταφέρνει να μετατεθεί στο στρατόπεδο για να ξαναβρει το γιο της, αλλά πλέον λειτουργεί όλο και περισσότερο σα να έχει αποδεχτεί το καθεστώς (για το οποίο δε μαθαίνουμε το παραμικρό, πλην του ότι υπάρχει και έχει επιβληθεί και ότι υπάρχει μια μικρή αλλά ψυχωμένη αντίσταση). Εκεί θα τη βιάσουν μερικοί συνάδελφοί της φρουροί σε μια "παρτούζα επιβολής του νόμου" (αν σε διατάξουν, κάθεσαι και κάνεις ό,τι σου λένε, δεν έχει "δε θέλω"), αλλά και θα γνωρισει τον "φρουρό με το ανθρώπινο πρόσωπο", που είναι καλούλης μωρέ, αν και πιστός στο καθεστώς.
Το δράμα κυλάει με αγκομαχητό μία με τη διήγηση της Λίζας (μάνα) και μία με τις εξιστορήσεις του Mazda 323 Άλεξ, μέχρι και λίγο πριν το τέλος (δε θα σας το αποκαλύψω, να υποφέρετε να το διαβάσετε για να μάθετε), το οποίο σε αφήνει άφωνο με την έλλειψη πρωτοτυπίας και τα λυρικά μπουκέτα με σιδερογροθιά με τα οποία η συγγραφέας περιποιείται τον αναγνώστη.
Το βιβλίο έχει λάθη, είναι ασυνάρτητο και κακογραμμένο, ο λόγος πουθενά δεν έχει συνοχή, τρικυμία εν κρανίω, σκέψεις, ουρλιαχτά, κλάματα, όλα στο μπλέντερ, επιτηδευμένες διατυπώσεις και χύμα λόγια. Κούραση, απογοήτευση και κυρίως χαμένος χρόνος στην ανάγνωση.
Θα αφήσω μερικά λαθάκια σαν κερασάκι:
Με μηδέν βαθμούς το χώμα δεν είναι "νοτισμένο". Παγωμένο είναι.
Όταν η ηρωίδα συναντά τον τυφλό πατέρα της στο στρατόπεδο και του υπόσχεται ότι θα πάει να τον δει κρυφά το βράδυ και τελικά αποτυγχάνει... τον ξεχνάει και δεν αναφέρεται ποτέ ξανά σε αυτόν. Και μάλλον τον ξεχνάει και η συγγραφέας, γιατί ούτε ο γιος που τον έχει δει στο στρατόπεδο τον μνημονεύει ξανά. Βιαστικά, σαν δεύτερη σκέψη, αναφέρεται μόνο στον επίλογο.
Ο "γενναίος 360" (σαν τις μοίρες του κύκλου, all around), κάποια στιγμή επιστρέφοντας από τα βασανιστήρια, τον... "θάλαμο 101" της ζώνης 5, πρώτος χωρίς να έχει σπάσει, γίνεται "ατσάλινος 360". Κάποια στιγμή ξαναγίνεται "γενναίος 360" και μένει έτσι μέχρι το τέλος.
Όλα αυτά όμως δε θα είχαν σημασία αν το βιβλίο διαβαζόταν, πράγμα που ΔΕΝ συμβαίνει. 480 σελίδες και δεν έχεις ΜΙΑ καλή (συγγραφικά) στιγμή για να πιαστείς, να βρεις στήριγμα να συνεχίσεις...
Δεν ξέρω τι είδαν οι εκστασιασμένοι που άφησαν διθυραμβικές κριτικές, αλλά μην ξεγελαστείτε, το βιβλίο είναι κακογραμμένο και αφόρητο, ντροπή για το είδος "Δυστοπία".
Σε όλη τη διάρκεια της αναγνωσης, ριπές κακής γραφής και κύματα θλιβερού, άτοπου λυρισμού χτυπάνε τον αναγνώστη. Ενώ η ανατροπή/αποκάλυψη στο φινάλε είναι πιο προβλέψιμη και από γάμο στο τέλος ταινίας του Δαλιανίδη.
Στο πρώτο μέρος, ο πάπας αυτοκτονεί live και η Ιταλία καταλαμβάνεται από ένα φασιστικό καθεστώς, αλλά δε μαθαίνουμε τίποτε περισσότερο γι' αυτό. Στη συνέχεια, πληροφορούμαστε ότι ο κόσμος κυριεύεται από μια αρρώστια που προκαλεί αυτοκτονίες, πράγμα που συμβαίνει και στην ταπεινή ψωροκώσταινα. Εφεξής δεν θα ξανασχοληθούμε με τον έξω κόσμο.
Η πρωταγωνίστρια, άγαμη μητέρα ενός τέκνου (δε μαθαίνουμε ποτέ σχετικά με τον πατέρα) πηγαίνει σε μια έκθεση ζωγραφικής και γίνεται μάρτυρας μιας πολλαπλής αυτοκτονίας. Ανάμεσα στους αυτοκτονήσαντες είναι και αυτός που την προσκάλεσε, ο Χάρης. Από τα αίματα την ανασύρει ένας Μάνος, φίλος του Χάρη, με τον οποίο στη συνέχεια έχει κάποιες επαφές, ενώ την πηγαίνει και σε μία εκδήλωση θρησκόληπτων μανιακών, που σε προϊδεάζει από την αρχή για την ιδιότητά του που αποκαλύπτεται στο φινάλε, ενώ οι διάλογοι μεταξύ τους είναι πιο ψεύτικοι κι από κινέζικο ρόλεξ.
Αργότερα, λες και κόπηκε στο μοντάζ υλικό, μαθαίνουμε ότι εγκαθιδρύθηκε η δικτατορία του Λευκού Στρατιώτη και οι πάντες πρέπει να είναι σε ντελίριο ευτυχίας, αλλιώς κλείνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά η ηρωίδα... δουλεύει στην "Πράβδα" του καθεστώτος και είναι πιο άνετη.
Ο γιος της για μια μικρή παρασπονδία (γκράφιτι) συλλαμβάνεται και κλείνεται στο στρατόπεδο της Ζώνης 5, εκεί που πάνε οι επικίνδυνοι καταθλιπτικοί. Η μάνα αποφασίζει να γίνει στρατιωτίνα για να τον βρει. Καταλήγει φύλακας στο νεκροταφείο των αυτοκτονημένων, όπου... φροντίζουν να μη μπορεί κανείς να ανάψει τα καντήλια, τιμωρώντας όσους τόλμησαν να υποκύψουν στην αυτοκτονική αρρώστια και όπου τα κυπαρίσσια είναι κουρεμένα έτσι ώστε να δείχνουν προς το έδαφος και όχι στον ουρανό. Αντέχετε ακόμη;
Σε κάποιο σημείο του έργου η συγγραφέας αποφασίζει ότι ένα POV δεν αρκεί και προσθέτει ένα δεύτερο, του έγκλειστου μικρού Άλεξ (γιου της ηρωίδας) ο οποίος μιλάει σα μικρομέγαλο και έχει ένα τετράδιο κι ένα στιλό (παρ' όλο που απαογρεύεται) για να γράφει στη μητέρα που άφησε πίσω. Βέβαια, πλέον δεν ονομάζεται Άλεξ, αλλά 323 (σαν το μοντέλο της Μάζντα).
Με τα πολλά, η δόλια μάνα καταφέρνει να μετατεθεί στο στρατόπεδο για να ξαναβρει το γιο της, αλλά πλέον λειτουργεί όλο και περισσότερο σα να έχει αποδεχτεί το καθεστώς (για το οποίο δε μαθαίνουμε το παραμικρό, πλην του ότι υπάρχει και έχει επιβληθεί και ότι υπάρχει μια μικρή αλλά ψυχωμένη αντίσταση). Εκεί θα τη βιάσουν μερικοί συνάδελφοί της φρουροί σε μια "παρτούζα επιβολής του νόμου" (αν σε διατάξουν, κάθεσαι και κάνεις ό,τι σου λένε, δεν έχει "δε θέλω"), αλλά και θα γνωρισει τον "φρουρό με το ανθρώπινο πρόσωπο", που είναι καλούλης μωρέ, αν και πιστός στο καθεστώς.
Το δράμα κυλάει με αγκομαχητό μία με τη διήγηση της Λίζας (μάνα) και μία με τις εξιστορήσεις του Mazda 323 Άλεξ, μέχρι και λίγο πριν το τέλος (δε θα σας το αποκαλύψω, να υποφέρετε να το διαβάσετε για να μάθετε), το οποίο σε αφήνει άφωνο με την έλλειψη πρωτοτυπίας και τα λυρικά μπουκέτα με σιδερογροθιά με τα οποία η συγγραφέας περιποιείται τον αναγνώστη.
Το βιβλίο έχει λάθη, είναι ασυνάρτητο και κακογραμμένο, ο λόγος πουθενά δεν έχει συνοχή, τρικυμία εν κρανίω, σκέψεις, ουρλιαχτά, κλάματα, όλα στο μπλέντερ, επιτηδευμένες διατυπώσεις και χύμα λόγια. Κούραση, απογοήτευση και κυρίως χαμένος χρόνος στην ανάγνωση.
Θα αφήσω μερικά λαθάκια σαν κερασάκι:
Με μηδέν βαθμούς το χώμα δεν είναι "νοτισμένο". Παγωμένο είναι.
Όταν η ηρωίδα συναντά τον τυφλό πατέρα της στο στρατόπεδο και του υπόσχεται ότι θα πάει να τον δει κρυφά το βράδυ και τελικά αποτυγχάνει... τον ξεχνάει και δεν αναφέρεται ποτέ ξανά σε αυτόν. Και μάλλον τον ξεχνάει και η συγγραφέας, γιατί ούτε ο γιος που τον έχει δει στο στρατόπεδο τον μνημονεύει ξανά. Βιαστικά, σαν δεύτερη σκέψη, αναφέρεται μόνο στον επίλογο.
Ο "γενναίος 360" (σαν τις μοίρες του κύκλου, all around), κάποια στιγμή επιστρέφοντας από τα βασανιστήρια, τον... "θάλαμο 101" της ζώνης 5, πρώτος χωρίς να έχει σπάσει, γίνεται "ατσάλινος 360". Κάποια στιγμή ξαναγίνεται "γενναίος 360" και μένει έτσι μέχρι το τέλος.
Όλα αυτά όμως δε θα είχαν σημασία αν το βιβλίο διαβαζόταν, πράγμα που ΔΕΝ συμβαίνει. 480 σελίδες και δεν έχεις ΜΙΑ καλή (συγγραφικά) στιγμή για να πιαστείς, να βρεις στήριγμα να συνεχίσεις...
Δεν ξέρω τι είδαν οι εκστασιασμένοι που άφησαν διθυραμβικές κριτικές, αλλά μην ξεγελαστείτε, το βιβλίο είναι κακογραμμένο και αφόρητο, ντροπή για το είδος "Δυστοπία".
June 7, 2022
«… Για ένα ρουά ματ που δεν θα ξεχάσει ποτέ κανένας»
Τη γνώρισα με «Το Ρ της ερωμένης», την αγάπησα με το «Ανάρμοστον εστί», τη λάτρεψα με την «Τσιχλόφουσκα». Κι επιστρέφει τώρα με τη «Ζώνη 5» κι εγώ μένω εδώ να αναρωτιέμαι που μπορεί να φτάσει αυτό το κορίτσι! Τι άλλο θα συλλάβει το μυαλό της και τι θα γράψει η πένα της;
Γενικά είμαι ενθουσιώδης κι αυθόρμητος χαρακτήρας και όταν κάτι μου αρέσει πολύ θέλω να βγω, να το πω, να το συζητήσω, να το φωνάξω. Με τη «Ζώνη 5», πράγμα παράξενο, θέλω να μαζευτώ στη γωνιά μου, να μη μιλήσω με άνθρωπο γι’ αυτό, να μη το συζητήσω. Να το κρατήσω, έτσι απλά και εγωιστικά, δικό μου. Όμως νιώθω ότι οφείλω να μοιραστώ μαζί σας λίγες σκέψεις για αυτό το βιβλίο. Να σας μεταγγίσω ένα μικρό μέρος των συναισθημάτων που μου δημιούργησε.
Με το «Ζώνη 5» η Ειρήνη Βαρδάκη αποδεικνύει όχι μόνο ότι είναι σπουδαία μυθιστοριογράφος αλλά και ότι είναι πάρα πολύ γενναία ως λογοτέχνης. Άφησε πίσω την πενταετή επιτυχημένη πορεία της στο ψυχολογικό θρίλερ και εισήλθε με θάρρος και θράσος σε ένα εντελώς διαφορετικό είδος, ένα είδος που ελάχιστα εκπροσωπείται στην Ελλάδα, τη δυστοπία. Αν αυτό δεν είναι λογοτεχνική γενναιότητα, τότε δε ξέρω τι είναι.
Το «Ζώνη 5» είναι ένα τολμηρό και ριψοκίνδυνο βήμα σε μια κοινωνία επιθετική και μισάνθρωπη, που δεν επιτρέπει στους πολίτες να αναπτύξουν και να ξεδιπλώσουν την προσωπικότητά τους, να αφήσουν ελεύθερο το συναίσθημα να εκφραστεί και να δείξουν το ευάλωτο της ανθρώπινης φύσης! Σε μια εποχή που τα social media δημιουργούν τεράστιο περιθώριο έκφρασης, εμείς πόσο ελεύθεροι νιώθουμε να εκφραστούμε; Να δείξουμε ότι πονάμε, ότι λυπούμαστε, ότι φοβόμαστε, ότι ζηλεύουμε, ότι φθονούμε, ότι νιώθουμε μόνοι;
Θα συμφωνήσετε ίσως μαζί μου ότι η απάντηση είναι «καθόλου ελεύθεροι». Καθόλου ελεύθεροι γιατί η ανθρωποφαγία καιροφυλακτεί και θα κατασπαράξει οποιονδήποτε δεν χαμογελά, δε γελά και δεν είναι χαρούμενος και αισιόδοξος! Καθένας από εμάς, αν τολμήσει να εκφράσει κάτι παραπάνω, πέρα από το φανταχτερό life style ή χαρούμενες στιγμές με φίλους και οικογένεια, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να έρθει αντιμέτωπος με την αρνητικότητα, τη χλεύη και την ειρωνεία του διαδικτυακού του περίγυρου. Σε αυτή την κοινωνία λοιπόν, η Ειρήνη Βαρδάκη έρχεται να μας μιλήσει για αξίες όπως η αυτοθυσία, η μητρότητα, η φιλία, τα ιδανικά, η πίστη και η αφοσίωση.
Το «Ζώνη 5» είναι ένα πανέξυπνο ανατριχιαστικό και πρωτότυπο για τα ελληνικά δεδομένα, δυστοπικό μυθιστόρημα, που με γέμισε αγωνία για ένα μέλλον που φαντάζει πολύ οικείο, με συγκίνησε και με έκανε να θυμώσω πολύ. Είναι ένα μυθιστόρημα που ακόμη και σήμερα, 3 μέρες μετά συνεχίζω να το σκέφτομαι και να βιώνω ξανά και ξανά τα ίδια συναισθήματα. Μια ιστορία που θα σας κάνει να αμφισβητήσετε –ξανά- την ανθρώπινη φύση. Είναι σαφέστατα η πιο ώριμη στιγμή της Ειρήνης και, προσωπική μου άποψη, σημείο καμπής στην λογοτεχνική της πορεία. Με το χέρι στην καρδιά… διαβάστε το!
Τη γνώρισα με «Το Ρ της ερωμένης», την αγάπησα με το «Ανάρμοστον εστί», τη λάτρεψα με την «Τσιχλόφουσκα». Κι επιστρέφει τώρα με τη «Ζώνη 5» κι εγώ μένω εδώ να αναρωτιέμαι που μπορεί να φτάσει αυτό το κορίτσι! Τι άλλο θα συλλάβει το μυαλό της και τι θα γράψει η πένα της;
Γενικά είμαι ενθουσιώδης κι αυθόρμητος χαρακτήρας και όταν κάτι μου αρέσει πολύ θέλω να βγω, να το πω, να το συζητήσω, να το φωνάξω. Με τη «Ζώνη 5», πράγμα παράξενο, θέλω να μαζευτώ στη γωνιά μου, να μη μιλήσω με άνθρωπο γι’ αυτό, να μη το συζητήσω. Να το κρατήσω, έτσι απλά και εγωιστικά, δικό μου. Όμως νιώθω ότι οφείλω να μοιραστώ μαζί σας λίγες σκέψεις για αυτό το βιβλίο. Να σας μεταγγίσω ένα μικρό μέρος των συναισθημάτων που μου δημιούργησε.
Με το «Ζώνη 5» η Ειρήνη Βαρδάκη αποδεικνύει όχι μόνο ότι είναι σπουδαία μυθιστοριογράφος αλλά και ότι είναι πάρα πολύ γενναία ως λογοτέχνης. Άφησε πίσω την πενταετή επιτυχημένη πορεία της στο ψυχολογικό θρίλερ και εισήλθε με θάρρος και θράσος σε ένα εντελώς διαφορετικό είδος, ένα είδος που ελάχιστα εκπροσωπείται στην Ελλάδα, τη δυστοπία. Αν αυτό δεν είναι λογοτεχνική γενναιότητα, τότε δε ξέρω τι είναι.
Το «Ζώνη 5» είναι ένα τολμηρό και ριψοκίνδυνο βήμα σε μια κοινωνία επιθετική και μισάνθρωπη, που δεν επιτρέπει στους πολίτες να αναπτύξουν και να ξεδιπλώσουν την προσωπικότητά τους, να αφήσουν ελεύθερο το συναίσθημα να εκφραστεί και να δείξουν το ευάλωτο της ανθρώπινης φύσης! Σε μια εποχή που τα social media δημιουργούν τεράστιο περιθώριο έκφρασης, εμείς πόσο ελεύθεροι νιώθουμε να εκφραστούμε; Να δείξουμε ότι πονάμε, ότι λυπούμαστε, ότι φοβόμαστε, ότι ζηλεύουμε, ότι φθονούμε, ότι νιώθουμε μόνοι;
Θα συμφωνήσετε ίσως μαζί μου ότι η απάντηση είναι «καθόλου ελεύθεροι». Καθόλου ελεύθεροι γιατί η ανθρωποφαγία καιροφυλακτεί και θα κατασπαράξει οποιονδήποτε δεν χαμογελά, δε γελά και δεν είναι χαρούμενος και αισιόδοξος! Καθένας από εμάς, αν τολμήσει να εκφράσει κάτι παραπάνω, πέρα από το φανταχτερό life style ή χαρούμενες στιγμές με φίλους και οικογένεια, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να έρθει αντιμέτωπος με την αρνητικότητα, τη χλεύη και την ειρωνεία του διαδικτυακού του περίγυρου. Σε αυτή την κοινωνία λοιπόν, η Ειρήνη Βαρδάκη έρχεται να μας μιλήσει για αξίες όπως η αυτοθυσία, η μητρότητα, η φιλία, τα ιδανικά, η πίστη και η αφοσίωση.
Το «Ζώνη 5» είναι ένα πανέξυπνο ανατριχιαστικό και πρωτότυπο για τα ελληνικά δεδομένα, δυστοπικό μυθιστόρημα, που με γέμισε αγωνία για ένα μέλλον που φαντάζει πολύ οικείο, με συγκίνησε και με έκανε να θυμώσω πολύ. Είναι ένα μυθιστόρημα που ακόμη και σήμερα, 3 μέρες μετά συνεχίζω να το σκέφτομαι και να βιώνω ξανά και ξανά τα ίδια συναισθήματα. Μια ιστορία που θα σας κάνει να αμφισβητήσετε –ξανά- την ανθρώπινη φύση. Είναι σαφέστατα η πιο ώριμη στιγμή της Ειρήνης και, προσωπική μου άποψη, σημείο καμπής στην λογοτεχνική της πορεία. Με το χέρι στην καρδιά… διαβάστε το!
July 7, 2022
9/10 🐾
Η Βαρδάκη άλλαξε είδος, και πλέον μου ταιριάζει περισσότερο! Και θεωρώ ότι το συγκεκριμένο είδος, όντας αρκετά δύσκολο και απαιτητικό, και της ταιριάζει καλύτερα, και αναδεικνύει περισσότερο το ταλέντο της!
Προς το παρόν θα αναφέρω τα πράγματα που δεν μου άρεσαν, και θα επιστρέψω (μάλλον!) όταν (αν!) καταφέρω να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά!
👇🏻
1ον, Σε κάποια φάση μπορώ να πω ότι με κούρασε! Θα το ήθελα λιιιιίγο μικρότερο!
2. Την ηρωίδα όχι απλά δεν την χώνεψα, αλλά ήθελα να την πυροβολήσω εγώ ο ίδιος!
3. Τα κεφάλαια ήταν ΤΕΡΑΣΤΙΑ! Οι ψυχαναγκαστικοί, που θέλουν να τελειώνουν το κεφάλαιο πριν αφήσουν το βιβλίο θα με καταλάβουν απόλυτα!!!
Σε γενικές γραμμές, ένα καταπληκτικό βιβλίο που πλησιάζει το άριστα! Αν στο εξώφυλλο είχε ξένο όνομα, δεν αποκλείεται να το βλέπαμε σειρά στο Netflix!
Η Βαρδάκη άλλαξε είδος, και πλέον μου ταιριάζει περισσότερο! Και θεωρώ ότι το συγκεκριμένο είδος, όντας αρκετά δύσκολο και απαιτητικό, και της ταιριάζει καλύτερα, και αναδεικνύει περισσότερο το ταλέντο της!
Προς το παρόν θα αναφέρω τα πράγματα που δεν μου άρεσαν, και θα επιστρέψω (μάλλον!) όταν (αν!) καταφέρω να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά!
👇🏻
1ον, Σε κάποια φάση μπορώ να πω ότι με κούρασε! Θα το ήθελα λιιιιίγο μικρότερο!
2. Την ηρωίδα όχι απλά δεν την χώνεψα, αλλά ήθελα να την πυροβολήσω εγώ ο ίδιος!
3. Τα κεφάλαια ήταν ΤΕΡΑΣΤΙΑ! Οι ψυχαναγκαστικοί, που θέλουν να τελειώνουν το κεφάλαιο πριν αφήσουν το βιβλίο θα με καταλάβουν απόλυτα!!!
Σε γενικές γραμμές, ένα καταπληκτικό βιβλίο που πλησιάζει το άριστα! Αν στο εξώφυλλο είχε ξένο όνομα, δεν αποκλείεται να το βλέπαμε σειρά στο Netflix!
February 13, 2024
Έχω μια τρομερά αιρετική άποψη που πάει ως εξής: η λογοτεχνία είναι κάτι παραπάνω από μια καλή ιδέα. Η λογοτεχνία είναι τέχνη, η τέχνη του να μπορείς να δημιουργήσεις με τον λόγο σου εικόνες, χαρακτήρες, ιστορίες. Είναι όμως και η τέχνη του ορθού και πλούσιου λόγου.
Και πάμε στο βιβλίο.
Η συγγραφέας είχε μια καλή, αν και όχι πρωτότυπη, ιδέα. Το πόσο μη πρωτότυπη είναι μπορεί κάποιος εύκολα να το καταλάβει από την περιγραφή εγκαθίδρυσης του καθεστώτος που είναι καθαρή αντιγραφή από την Ιστορία μιας θεραπαινίδας, οριακά χρησιμοποιεί τις ίδιες λέξεις.
Δεν πειράζει, η δυστοπία σαν είδος δεν μπορεί να είναι και φοβερά πρωτότυπη, το μεγάλο πρόβλημα είναι άλλου.
Μια ωραία μέρα λοιπόν, μια μυστηριώδη ασθένεια που προκαλεί κατάθλιψη και οδηγεί τους ανθρώπους στην αυτοκτονία, χτυπάει την ανθρωπότητα.
Η κυβέρνηση για να ανταπεξέλθει καταλύει την δημοκρατία και ξεκινάει το δικτατορικό καθεστώς του Λευκού Στρατιώτη που είναι κάτι ανάμεσα στην Γαλαάδ και στην Ωκεανία του 1984 με κερασάκι στην τούρτα ότι απαγορεύεται η θλίψη και όποιος λέει ή κάνει στενάχωρα πράγματα το καθεστώς τον τιμωρεί με εξαναγκαστικά έργα. Πράγμα που δεν βγάζει κανένα νόημα. Αν θέλεις να κάνεις τους ανθρώπους χαρούμενους ώστε να μην αυτοκτονήσουν, τους πας Λούνα Παρκ, δεν τους βάζεις να δουλεύουν 12ωρα.
Οι πολίτες χωρίζονται σε κατηγορίες με τους προύχοντες στην ζώνη 1, τους στρατιώτες του καθεστώτος στην ζώνη 2, τα ακίνδυνα λαϊκά στρώματα στην ζώνη 3 και τους επικίνδυνους καταθλιπτικούς στην ζώνη 5 (υπάρχει και η ζώνη 4 αλλά ανάθεμα κι αν κατάλαβα γιατί, μάλλον το 5 ακουγόταν καλύτερα).
Εντωμεταξύ όλα έχουν ξεκινήσει από την Ιταλία (φαντάζομαι διόλου τυχαία, βλ Μπέργκαμο) και υποτίθεται ότι ο Λευκός Στρατιώτης είναι μια παγκόσμια νέου τύπου διακυβέρνηση, αλλά μετά λογικά το ξεχάσαμε αυτό και προχωρήσαμε την ζωή μας με το βλέμμα μόνο στα εγχώρια. Κρατήστε όμως την παγκόσμια επιβολή του Λευκού Στρατιώτη, θα επιστρέψω.
Τέλος πάντων, την πρωταγωνίστρια μας την Λίζα την βρίσκει η επιβολή του καθεστώτος να μεγαλώνει μόνη της τον γιο της (για τον πατέρα δεν μάθαμε ποτέ τίποτα) και να προσπαθεί να επιβιώσει χωρίς να έχει καμιά όρεξη να αντισταθεί. Θα μπορούσαν να την έλεγαν και κυρ Παντελή, αλλά φαντάζομαι δεν θα ακουγόταν πολύ ωραίο.
Ο γιος όμως, που στα 13 του μιλάει και σκέφτεται σαν τον Τσε Γκεβάρα, δεν είναι πρόθυμος να παραδοθεί αμαχητί στο καθεστώς, οπότε πάει μέρα - μεσημέρι και κάνει ένα γκράφιτι, οπότε φυσικά τον πιάνουν και τον πάνε στη ζώνη 5.
Κι επειδή πρέπει να μάθουμε τι συμβαίνει στην ζώνη 5, πλέον έχουμε και την οπτική γωνία του γιου ή τέλος πάντως της 40+ εκδοχής του γιου γιατί 13χρονο παιδί έτσι δεν εκφράζεται. Κατανοώ ότι έπρεπε να έχουμε και δεύτερο αφηγητή για να μάθουμε και την φάση της ζώνης 5, αλλά ή έπρεπε να τον εμφανίσει νωρίτερα ή θα έπρεπε η αφήγηση να είναι τριτοπρόσωπη. Επίσης, έχω βαρεθεί να διαβάζω οπτική γωνία παιδιού που είναι η ενήλικη άποψη για το πώς γράφει / σκέφτεται ένα παιδί. Do your homework ppl πριν γράψετε, pls.
Η μάνα τώρα αποφασίζει ότι θα βασιστεί σε μια σειρά από συμπτώσεις που ελπίζει πως θα συμβούν και αποφασίζει να περάσει στην ζώνη 2 ώστε να βρεθεί ως φύλακας στην ζώνη 5 και να καταφέρει να τον σώσει. Μεγαλοφυές σχέδιο...
Obviously τα καταφέρνει, μιας και κάπως έπρεπε να προχωρήσει η πλοκή και καταλήγει στην ζώνη 5.
Εκεί είναι πιο άχρηστη κι από ψυγείο σε ιγκλού αλλά ευτυχώς δεν έχει και πολύ σημασία μιας και το καθεστώς που δημιουργήθηκε σε έναν μήνα, χρειάστηκε άλλον ένα μήνα για να πέσει, οπότε όλα καλά.
Α ναι, υπάρχει κι ένας παππούς τον οποίο τον θυμομασταν μια στο τόσο μέχρι να τον ξεχάσουμε εντελώς.
Φυσικά υπάρχει και ο εγκάθετος του καθεστώτος που το παίζει επαναστάτης αλλά ήταν τόσο προβλέψιμο που βαριέμαι να ασχοληθώ με αυτό.
Οπότε έχουμε:
1. Τεράστια νοηματικά κενά. Θυμάστε που σας είπα για την παγκόσμια Νέα τάξη πραγμάτων; Μια παγκόσμια δικτατορία τέτοιου τύπου ούτε σε έναν μήνα στήνεται ούτε σε έναν μήνα πέφτει. Επίσης δεν είναι δυνατόν μέσα σε μια παγκόσμια δικτατορία να ανακαλυφθεί (και να είναι και φθηνό) το φάρμακο για την παγκόσμια κατάθλιψη που οδήγησε στην παγκόσμια δικτατορία.
2. Σκόρπιες ιδέες που δεν οδηγούν πουθενά. Στη σελίδα 388 μας επισκέπτεται και η κλιματική αλλαγή. Για τρεις γραμμές.
3. Περιττό λυρισμό. Μια επιτηδευμένη επίκληση στο συναίσθημα που το μόνο συναίσθημα που σου προκαλούσε ήταν εκνευρισμός.
4. Απαράδεκτοι διάλογοι. Δεν μιλάνε έτσι οι άνθρωποι μεταξύ τους.
5. Έλλειψη συνοχής. Δεν μπορεί ο ένας ήρωας να λέγεται γενναίος 360 μέχρι να τον βασανίσουν, μετά να αποφασίζεις ότι λέγεται ατσαλένιος και τρεις σελίδες μετά να το ξεχνάς εντελώς και να επιστρέφεις στην αρχική ιδέα.
6. Και το χειρότερο μου: αποσιωπητικά. Πολλά αποσιωπητικά. Πάρα πολλά αποσιωπητικά. Δεν είναι facebook post. Είναι βιβλίο. Υπάρχουν και κάποιοι γραμματικοί και συντακτικοί κανόνες. Αν δεν λυπάστε εμάς, λυπηθείτε την άμοιρη την γλώσσα!
Είναι το δεύτερο βιβλίο της Ειρήνης Βαρδάκης που διαβάζω και τρίτο δεν πρόκειται να υπάρξει. Υπάρχουν ιδέες, δε λέω όχι, όμως ξεκάθαρα αυτός ο "ερασιτεχνικός" τρόπος γραφής, δεν μου ταιριάζει. Αυτό όμως που πραγματικά με θλίβει είναι ότι συνεχίζονται να παράγονται και να πωλούνται τέτοια βιβλία, που δεν προάγουν την γλώσσα και την λογοτεχνία, βασίζονται απλά στο ότι είναι page turners που μπορεί να διαβάσει ο οποιοσδήποτε, ενώ την ίδια στιγμή πολλοί αξιόλογοι νέοι συγγραφείς δεν μπορούν να εκδώσουν. Αυτό, όπως και η πληγή των συγγραφέων - influencer και τα βιβλία (λέμε τώρα) αυτοβοήθειας είναι ότι θα ήθελα να αφήσουμε πίσω μας το 2024 αν και δεν συντηρώ πολλές ελπίδες...
Υστερόγραφο και τεράστιο Disclaimer: παραδέχομαι ότι όσο κι αν προσπαθώ για το αντίθετο, είμαι σε μεγάλο βαθμό ελιτίστρια. Όμως πιστεύω ότι το διάβασμα κάνει καλό, ο,τι και να διαβάζει κάποιος. Δεν πιστεύω λοιπόν σε καλά και κακά λογοτεχνικά είδη. Δεν χρειάζεται όλα τα βιβλία να είναι βαθιά και βαριά και κουλτουριάρικα. Χρειάζονται και τα page turners και τα χαρούμενα και τα απλά και όλα. Οπότε η κριτική δεν αφορά το είδος ή την απλή γλώσσα του συγκεκριμένου. Αφορά την κακή νοηματική προσέγγιση, την κακή χρήση της γλώσσας και την έλλειψη σωστής επιμέλειας που πιθανώς θα έσωζε πολλά.
Και πάμε στο βιβλίο.
Η συγγραφέας είχε μια καλή, αν και όχι πρωτότυπη, ιδέα. Το πόσο μη πρωτότυπη είναι μπορεί κάποιος εύκολα να το καταλάβει από την περιγραφή εγκαθίδρυσης του καθεστώτος που είναι καθαρή αντιγραφή από την Ιστορία μιας θεραπαινίδας, οριακά χρησιμοποιεί τις ίδιες λέξεις.
Δεν πειράζει, η δυστοπία σαν είδος δεν μπορεί να είναι και φοβερά πρωτότυπη, το μεγάλο πρόβλημα είναι άλλου.
Μια ωραία μέρα λοιπόν, μια μυστηριώδη ασθένεια που προκαλεί κατάθλιψη και οδηγεί τους ανθρώπους στην αυτοκτονία, χτυπάει την ανθρωπότητα.
Η κυβέρνηση για να ανταπεξέλθει καταλύει την δημοκρατία και ξεκινάει το δικτατορικό καθεστώς του Λευκού Στρατιώτη που είναι κάτι ανάμεσα στην Γαλαάδ και στην Ωκεανία του 1984 με κερασάκι στην τούρτα ότι απαγορεύεται η θλίψη και όποιος λέει ή κάνει στενάχωρα πράγματα το καθεστώς τον τιμωρεί με εξαναγκαστικά έργα. Πράγμα που δεν βγάζει κανένα νόημα. Αν θέλεις να κάνεις τους ανθρώπους χαρούμενους ώστε να μην αυτοκτονήσουν, τους πας Λούνα Παρκ, δεν τους βάζεις να δουλεύουν 12ωρα.
Οι πολίτες χωρίζονται σε κατηγορίες με τους προύχοντες στην ζώνη 1, τους στρατιώτες του καθεστώτος στην ζώνη 2, τα ακίνδυνα λαϊκά στρώματα στην ζώνη 3 και τους επικίνδυνους καταθλιπτικούς στην ζώνη 5 (υπάρχει και η ζώνη 4 αλλά ανάθεμα κι αν κατάλαβα γιατί, μάλλον το 5 ακουγόταν καλύτερα).
Εντωμεταξύ όλα έχουν ξεκινήσει από την Ιταλία (φαντάζομαι διόλου τυχαία, βλ Μπέργκαμο) και υποτίθεται ότι ο Λευκός Στρατιώτης είναι μια παγκόσμια νέου τύπου διακυβέρνηση, αλλά μετά λογικά το ξεχάσαμε αυτό και προχωρήσαμε την ζωή μας με το βλέμμα μόνο στα εγχώρια. Κρατήστε όμως την παγκόσμια επιβολή του Λευκού Στρατιώτη, θα επιστρέψω.
Τέλος πάντων, την πρωταγωνίστρια μας την Λίζα την βρίσκει η επιβολή του καθεστώτος να μεγαλώνει μόνη της τον γιο της (για τον πατέρα δεν μάθαμε ποτέ τίποτα) και να προσπαθεί να επιβιώσει χωρίς να έχει καμιά όρεξη να αντισταθεί. Θα μπορούσαν να την έλεγαν και κυρ Παντελή, αλλά φαντάζομαι δεν θα ακουγόταν πολύ ωραίο.
Ο γιος όμως, που στα 13 του μιλάει και σκέφτεται σαν τον Τσε Γκεβάρα, δεν είναι πρόθυμος να παραδοθεί αμαχητί στο καθεστώς, οπότε πάει μέρα - μεσημέρι και κάνει ένα γκράφιτι, οπότε φυσικά τον πιάνουν και τον πάνε στη ζώνη 5.
Κι επειδή πρέπει να μάθουμε τι συμβαίνει στην ζώνη 5, πλέον έχουμε και την οπτική γωνία του γιου ή τέλος πάντως της 40+ εκδοχής του γιου γιατί 13χρονο παιδί έτσι δεν εκφράζεται. Κατανοώ ότι έπρεπε να έχουμε και δεύτερο αφηγητή για να μάθουμε και την φάση της ζώνης 5, αλλά ή έπρεπε να τον εμφανίσει νωρίτερα ή θα έπρεπε η αφήγηση να είναι τριτοπρόσωπη. Επίσης, έχω βαρεθεί να διαβάζω οπτική γωνία παιδιού που είναι η ενήλικη άποψη για το πώς γράφει / σκέφτεται ένα παιδί. Do your homework ppl πριν γράψετε, pls.
Η μάνα τώρα αποφασίζει ότι θα βασιστεί σε μια σειρά από συμπτώσεις που ελπίζει πως θα συμβούν και αποφασίζει να περάσει στην ζώνη 2 ώστε να βρεθεί ως φύλακας στην ζώνη 5 και να καταφέρει να τον σώσει. Μεγαλοφυές σχέδιο...
Obviously τα καταφέρνει, μιας και κάπως έπρεπε να προχωρήσει η πλοκή και καταλήγει στην ζώνη 5.
Εκεί είναι πιο άχρηστη κι από ψυγείο σε ιγκλού αλλά ευτυχώς δεν έχει και πολύ σημασία μιας και το καθεστώς που δημιουργήθηκε σε έναν μήνα, χρειάστηκε άλλον ένα μήνα για να πέσει, οπότε όλα καλά.
Α ναι, υπάρχει κι ένας παππούς τον οποίο τον θυμομασταν μια στο τόσο μέχρι να τον ξεχάσουμε εντελώς.
Φυσικά υπάρχει και ο εγκάθετος του καθεστώτος που το παίζει επαναστάτης αλλά ήταν τόσο προβλέψιμο που βαριέμαι να ασχοληθώ με αυτό.
Οπότε έχουμε:
1. Τεράστια νοηματικά κενά. Θυμάστε που σας είπα για την παγκόσμια Νέα τάξη πραγμάτων; Μια παγκόσμια δικτατορία τέτοιου τύπου ούτε σε έναν μήνα στήνεται ούτε σε έναν μήνα πέφτει. Επίσης δεν είναι δυνατόν μέσα σε μια παγκόσμια δικτατορία να ανακαλυφθεί (και να είναι και φθηνό) το φάρμακο για την παγκόσμια κατάθλιψη που οδήγησε στην παγκόσμια δικτατορία.
2. Σκόρπιες ιδέες που δεν οδηγούν πουθενά. Στη σελίδα 388 μας επισκέπτεται και η κλιματική αλλαγή. Για τρεις γραμμές.
3. Περιττό λυρισμό. Μια επιτηδευμένη επίκληση στο συναίσθημα που το μόνο συναίσθημα που σου προκαλούσε ήταν εκνευρισμός.
4. Απαράδεκτοι διάλογοι. Δεν μιλάνε έτσι οι άνθρωποι μεταξύ τους.
5. Έλλειψη συνοχής. Δεν μπορεί ο ένας ήρωας να λέγεται γενναίος 360 μέχρι να τον βασανίσουν, μετά να αποφασίζεις ότι λέγεται ατσαλένιος και τρεις σελίδες μετά να το ξεχνάς εντελώς και να επιστρέφεις στην αρχική ιδέα.
6. Και το χειρότερο μου: αποσιωπητικά. Πολλά αποσιωπητικά. Πάρα πολλά αποσιωπητικά. Δεν είναι facebook post. Είναι βιβλίο. Υπάρχουν και κάποιοι γραμματικοί και συντακτικοί κανόνες. Αν δεν λυπάστε εμάς, λυπηθείτε την άμοιρη την γλώσσα!
Είναι το δεύτερο βιβλίο της Ειρήνης Βαρδάκης που διαβάζω και τρίτο δεν πρόκειται να υπάρξει. Υπάρχουν ιδέες, δε λέω όχι, όμως ξεκάθαρα αυτός ο "ερασιτεχνικός" τρόπος γραφής, δεν μου ταιριάζει. Αυτό όμως που πραγματικά με θλίβει είναι ότι συνεχίζονται να παράγονται και να πωλούνται τέτοια βιβλία, που δεν προάγουν την γλώσσα και την λογοτεχνία, βασίζονται απλά στο ότι είναι page turners που μπορεί να διαβάσει ο οποιοσδήποτε, ενώ την ίδια στιγμή πολλοί αξιόλογοι νέοι συγγραφείς δεν μπορούν να εκδώσουν. Αυτό, όπως και η πληγή των συγγραφέων - influencer και τα βιβλία (λέμε τώρα) αυτοβοήθειας είναι ότι θα ήθελα να αφήσουμε πίσω μας το 2024 αν και δεν συντηρώ πολλές ελπίδες...
Υστερόγραφο και τεράστιο Disclaimer: παραδέχομαι ότι όσο κι αν προσπαθώ για το αντίθετο, είμαι σε μεγάλο βαθμό ελιτίστρια. Όμως πιστεύω ότι το διάβασμα κάνει καλό, ο,τι και να διαβάζει κάποιος. Δεν πιστεύω λοιπόν σε καλά και κακά λογοτεχνικά είδη. Δεν χρειάζεται όλα τα βιβλία να είναι βαθιά και βαριά και κουλτουριάρικα. Χρειάζονται και τα page turners και τα χαρούμενα και τα απλά και όλα. Οπότε η κριτική δεν αφορά το είδος ή την απλή γλώσσα του συγκεκριμένου. Αφορά την κακή νοηματική προσέγγιση, την κακή χρήση της γλώσσας και την έλλειψη σωστής επιμέλειας που πιθανώς θα έσωζε πολλά.
June 19, 2022
Η Ειρήνη Βαρδάκη είναι ολοφάνερα η κορυφαία συγγραφέας της σύγχρονης εποχής. Ξεκάθαρο πεντάρι!
July 6, 2022
Δείτε επίσης και στο Chill and read
Έχω δυο ώρες που τελείωσα την ανάγνωση του νέου βιβλίου της Ειρήνης Βαρδάκη με τίτλο «Ζώνη 5» και ειλικρινά δεν ξέρω τι να πω. Από που να αρχίσω και που να τελειώσω. Καταρχήν, θα πρέπει να σας τονίσω τη διαφορά του συγκεκριμένου βιβλίου της σε σχέση με τα προηγούμενα. Αυτή τη φορά δε διαβάζουμε κάποιο ψυχολογικό θρίλερ, αλλά μια δυστοπία. Μια δυστοπία που μοιάζει τόσο πολύ στην πραγματικότητα. Και δεν αναφέρομαι στην πανδημία, αλλά σε κάτι πολύ διαφορετικό και επίκαιρο.
Η ζωή στο βιβλίο δεν είναι πολύ διαφορετική από αυτή που ζούμε κι εμείς τα τελευταία χρόνια. Οι γρήγοροι ρυθμοί της ζωής, το άγχος της καθημερινότητας, έχουν κάνει τους ανθρώπους θλιμμένους και καταθλιπτικούς. Μόνο που στον κόσμο του βιβλίου τα πράγματα σε σχέση με την κατάθλιψη είναι λιγάκι πιο έντονα. Ο κόσμος μαστίζεται από μια νέα αρρώστια. Οξεία αντιδραστική κατάθλιψη. Αυτή η νέα αρρώστια εξαπλώνεται σε Ευρώπη και Αμερική και οι άνθρωποι που ασθενούν αυτοκτονούν σωρηδόν.
Κάποιοι προσπαθούν να καταπολεμήσουν την ασθένεια. Πολλοί με τον λάθος τρόπο. Απολυταρχικά καθεστώτα εγκαθίστανται στις «πολιτισμένες» χώρες του κόσμου. Λάβαρό τους είναι η θρησκεία και η εναντίωση στη θλίψη. Λέξεις όπως το «λυπάμαι» ή πράξεις όπως το κλάμα απαγορεύονται σε αυτά τα καθεστώτα. Ο Λευκός Στρατιώτης δεν επιτρέπει τα έντονα αρνητικά συναισθήματα που είναι σημάδια της ασθένειας. Θέλει τους πολίτες χαμογελαστούς. Τους θέλει πειθήνια όργανά το, με σκυμμένο το κεφάλι. Θέλει τους άντρες ανώτερους από τις γυναίκες, τους υγιείς ανώτερους από τους ασθενείς και τους ανάπηρους οποιασδήποτε μορφής. Γι’ αυτό και πραξικοπηματικά αναλαμβάνει την εξουσία σε όσες περισσότερες χώρες μπορεί.
Και μαζί του φέρνει τον σκοταδισμό, θα πω εγώ. Σας θυμίζει τίποτα όλο αυτό; Μπορεί να μη χρειάστηκε κάποιο πραξικόπημα, αλλά μήπως κατά ‘κει δεν οδεύουμε; Ο σκοταδισμός που επιστρέφει δυναμικά τα τελευταία χρόνια έχει χτυπήσει την πόρτα του μυαλού σας ή νομίζετε πως όλα αυτά είναι πολύ μακριά από εμάς και δεν μας αγγίζουν; Η απαγόρευση των αμβλώσεων δεν είναι πραγματικότητα μόνο σε κάποιες πολιτείες των ΗΠΑ, όπως ίσως πολλοί νομίζουν και μάλλον το αποδίδου�� στον πουριτανισμό των Αμερικανών. Παρόμοιος νόμος ισχύει και σε άλλες πολιτισμένες χώρες του κόσμου όπου επίσης υπάρχει αυτό το κίνητρο της θρησκείας. Πολλοί λένε ότι παρά την εξέλιξη που έχει η Αμερική, το πόσο μπροστά είναι σε τόσους τομείς της επιστήμης και της κοινωνίας, τα μυαλά που διαθέτει, κατά βάση είναι όλοι τους πολύ πουριτανοί. Τι σημαίνει όμως αυτό πραγματικά; Αν το κράτος που υποτίθεται ότι είναι το πιο ισχυρό του πλανήτη, τουλάχιστον στον δυτικό κόσμο, επιστρέφει στον σκοταδισμό του μεσαίωνα, τι ακριβώς περιμένετε ότι θα ακολουθήσει;
Η Ειρήνη Βαρδάκη έχει κάνει μια πολύ έξυπνη κίνηση με αυτό το βιβλίο. Υπερβάλει σε κάποια σημεία της πραγματικότητάς μας ώστε να δημιουργήσει μια δυστοπία, που δυστυχώς δεν είναι και πολύ μακριά, και περιμένει να δει πόσοι από εμάς θα θορυβηθούμε. Πόσοι θα αναγνωρίσουμε τον κόσμο μας. Και τι θα κάνουμε γι’ αυτό. Αυτό είναι το πρώτο βήμα, το πρώτο trigger point που πυροδοτεί και περιμένει να δει πόσα «πρόβατα» θα ξυπνήσουν. Δεν πιστεύω να παρεξηγήθηκε κανείς. Πρόβατα είμαστε όλοι. Τρώμε το σανό που μας ταΐζουν όμορφα και ήσυχα στα παχνιά μας και δεν κινούμαστε από τη βολή μας. Αυτή τη βολή που πασχίσαμε να πετύχουμε. Ποια βολή; Αυτή στην οποία ζούμε την όποια τακτοποιημένη ζωούλα μας. Την ήσυχη, ήρεμη ζωή μας που δε θέλουμε να ταραχτεί γιατί δε μας αρέσουν οι αλλαγές. Γιατί νομίζουμε ότι έχουμε παλέψει αρκετά και δε θέλουμε να παλέψουμε άλλο. Δε θέλουμε και να μπλέξουμε. Κι εδώ είναι που μπαίνει το δεύτερο «τυράκι».
Η Λίζα ζει μόνη με τον δεκατριάχρονο γιο της, τον Άλεξ. Υπάρχει κι ο τυφλός πατέρας της στη ζωή που τον επισκέπτεται όποτε μπορεί. Η Λίζα δε βλέπει συχνά τις ειδήσεις. Όταν όμως βλέπει για το πραξικόπημα στην Ιταλία, θεωρεί ότι είναι κάτι που αφορά τη γείτονα χώρα, κάτι που δεν αγγίζει τη Λίζα, ούτε τον Άλεξ. Όταν ο ίδιος ο Πάπας αυτοκτονεί υπό την απειλή όπλων, είναι τρομακτικό, αλλά ακόμα μακρινό. Όταν άνθρωποι εκτελούνται έξω από το σπίτι τους, είναι κάτι που πρέπει να μείνει μακριά από τη Λίζα και το γιο της. Πρέπει να υπακούσουν σε ό,τι τους λένε για να μείνουν ασφαλείς. Δεν πρέπει να αντισταθούν γιατί κινδυνεύουν. Και ναι, ποιος δε θα συμφωνήσει ότι μια μάνα φοβάται για το παιδί της όταν υπάρχει η απειλή της εν ψυχρώ εκτέλεσης; Κι εδώ έρχεται η Βαρδάκη να κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα και το δίλημμα μεγάλο. Γιατί, από την άνεση του καναπέ μας μπορεί να λέμε ότι εμείς στη θέση της Λίζας θα αντιστεκόμασταν. Δε θα αφήναμε την ελευθερία να πεθάνει. Θα βρίσκαμε τον τρόπο να πολεμήσουμε, να αντισταθούμε και ταυτόχρονα να κρατήσουμε την οικογένειά μας ασφαλή. Εμείς λοιπόν που δεν έχουμε ζήσει Χούντα ή πόλεμο, δεν έχουμε ιδέα τι θα κάναμε σε μια κατάσταση όπως αυτή. Μη γελιέστε.
Τι θα κάνατε στη θέση της Λίζας; Όταν μαθαίνει πως ο γιος της συλλαμβάνεται και οδηγείται στο στρατόπεδο της Ζώνης 5; Όταν ξέρει πως δε θα τον ξαναδεί ποτέ; Όταν δεν έχει ιδέα αν είναι ακόμα ζωντανός ή αν έχει πεθάνει; Γιατί ο Άλεξ, με την τόλμη την νιότης του έγραψε ένα σύνθημα, ένα απαγορευμένο σύνθημα, για να θυμίσει σε όλους πως αυτό που ζουν είναι λάθος, πως είναι βασισμένο στο ψέμα. Και αυτή την τόλμη πληρώνει τώρα στη Ζώνη 5. Η Λίζα κάνει τα πάντα για να μείνει στην «καλή πλευρά» του καθεστώτος ενώ παράλληλα προσπαθεί να μάθει ό,τι μπορεί για το παιδί της. Τάσσεται υπέρ του καθεστώτος, δεν εισχωρεί ακριβώς. Προδίδει ανθρώπους που τη βοηθούν. Γίνεται στρατιώτης και η ίδια και παίρνει το μέρος του νικητή. Αυτό είναι που η Λίζα τονίζει σε ολόκληρο το βιβλίο. Θέλει να είναι με τους νικητές και πιστεύει πως το καθεστώς είναι αυτό που θα νικήσει. Δεν πιστεύει στην Αντίσταση και στην επανάσταση, ακόμα κι αν ο ίδιος της ο γιος είναι επαναστάτης. Και αυτό είναι ένα σημείο που διχάζει.
Τελικά η Λίζα κάνει ό,τι μπορεί για να βρει ξανά το γιο της και να τον ελευθερώσει; Ή μήπως κάνει ό,τι μπορεί για να πάει κοντά του και να μάθει αν ζει, αν είναι καλά, να δει αν μπορεί να τον ελευθερώσει, χωρίς όμως στην ουσία να αντισταθεί στον Λευκό Στρατιώτη; Είναι πολύ λεπτές οι ισορροπίες και οι πράξεις της Λίζας δεν είναι πάντα ξεκάθαρες, όπως ούτε ο τελικός σκοπός της. Ναι, αγαπάει το παιδί της και θέλει να είναι καλά, αλλά παρά τα όσα άσχημα σημαίνει το καθεστώς τόσο για εκείνη την ίδια, όσο και για το παιδί της, συνεχίζει να πιστεύει στο καθεστώς και να το υποστηρίζει. Αυτό μου θυμίζει τον τρόπο που οι περισσότεροι αντιδράμε τα τελευταία χρόνια. Κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά μας σε όσα συμβαίνουν σε συνανθρώπους μας, αρκεί οι ίδιοι να μην μπλέξουμε. Καταδικάζουμε πράξεις γιατί αυτό κάνει η πλειοψηφία ή η εξουσία, χωρίς να μπορούμε να σκεφτούμε οι ίδιοι για τον εαυτό μας. Καταπίνουμε μασημένη τροφή και δεν καταλαβαίνουμε πως βήμα το βήμα βυθιζόμαστε σε ένα βούρκο, σε μια κινούμενη άμμο που μας φυλακίζει εξαιτίας αυτής μας της αδράνειας.
Είπα πολλά και μπορώ να πω άλλα τόσα, να μη σταματήσω να μιλάω μέχρι να μην έχω άλλο σάλιο στο στόμα μου. Φοβάμαι. Φοβάμαι για το μέλλον μας. Το μέλλον των παιδιών μας. Όσα περιγράφει η Βαρδάκη δεν είναι επιστημονική φαντασία. Είναι πιο κοντά από όσο μπορούμε να φανταστούμε. Είναι μπροστά στα μάτια μας και δεν το βλέπουμε. Είναι σκληρός ο λόγος της. Ωμός σε πολλά σημεία. Δεν είναι εξωπραγματικός όμως. Ίσως λιγάκι υπερβολικός, όπως είπα και νωρίτερα, έχει σκοπό όμως αυτή η υπερβολή. Τα χάπια που καταπίνουν στη Ζώνη 5, εμείς τα καταπίνουμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Αδρανοποιούμαστε, χάνουμε την ανθρωπιά μας μέρα με τη μέρα. Ελπίζω, χάρη στο ταλέντο της Ειρήνης Βαρδάκη, να μπορέσουμε να ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε την πραγματικότητα. Σε δύσκολους καιρούς, όλοι οι μεγάλοι λογοτέχνες, όπως και οι καλλιτέχνες, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου μέσα από τα έργα τους. Αυτό κάνει και η Ειρήνη Βαρδάκη με τον εξαιρετικό της λόγο. Ακούστε τη! Διαβάστε τη!
Έχω δυο ώρες που τελείωσα την ανάγνωση του νέου βιβλίου της Ειρήνης Βαρδάκη με τίτλο «Ζώνη 5» και ειλικρινά δεν ξέρω τι να πω. Από που να αρχίσω και που να τελειώσω. Καταρχήν, θα πρέπει να σας τονίσω τη διαφορά του συγκεκριμένου βιβλίου της σε σχέση με τα προηγούμενα. Αυτή τη φορά δε διαβάζουμε κάποιο ψυχολογικό θρίλερ, αλλά μια δυστοπία. Μια δυστοπία που μοιάζει τόσο πολύ στην πραγματικότητα. Και δεν αναφέρομαι στην πανδημία, αλλά σε κάτι πολύ διαφορετικό και επίκαιρο.
Η ζωή στο βιβλίο δεν είναι πολύ διαφορετική από αυτή που ζούμε κι εμείς τα τελευταία χρόνια. Οι γρήγοροι ρυθμοί της ζωής, το άγχος της καθημερινότητας, έχουν κάνει τους ανθρώπους θλιμμένους και καταθλιπτικούς. Μόνο που στον κόσμο του βιβλίου τα πράγματα σε σχέση με την κατάθλιψη είναι λιγάκι πιο έντονα. Ο κόσμος μαστίζεται από μια νέα αρρώστια. Οξεία αντιδραστική κατάθλιψη. Αυτή η νέα αρρώστια εξαπλώνεται σε Ευρώπη και Αμερική και οι άνθρωποι που ασθενούν αυτοκτονούν σωρηδόν.
Κάποιοι προσπαθούν να καταπολεμήσουν την ασθένεια. Πολλοί με τον λάθος τρόπο. Απολυταρχικά καθεστώτα εγκαθίστανται στις «πολιτισμένες» χώρες του κόσμου. Λάβαρό τους είναι η θρησκεία και η εναντίωση στη θλίψη. Λέξεις όπως το «λυπάμαι» ή πράξεις όπως το κλάμα απαγορεύονται σε αυτά τα καθεστώτα. Ο Λευκός Στρατιώτης δεν επιτρέπει τα έντονα αρνητικά συναισθήματα που είναι σημάδια της ασθένειας. Θέλει τους πολίτες χαμογελαστούς. Τους θέλει πειθήνια όργανά το, με σκυμμένο το κεφάλι. Θέλει τους άντρες ανώτερους από τις γυναίκες, τους υγιείς ανώτερους από τους ασθενείς και τους ανάπηρους οποιασδήποτε μορφής. Γι’ αυτό και πραξικοπηματικά αναλαμβάνει την εξουσία σε όσες περισσότερες χώρες μπορεί.
Και μαζί του φέρνει τον σκοταδισμό, θα πω εγώ. Σας θυμίζει τίποτα όλο αυτό; Μπορεί να μη χρειάστηκε κάποιο πραξικόπημα, αλλά μήπως κατά ‘κει δεν οδεύουμε; Ο σκοταδισμός που επιστρέφει δυναμικά τα τελευταία χρόνια έχει χτυπήσει την πόρτα του μυαλού σας ή νομίζετε πως όλα αυτά είναι πολύ μακριά από εμάς και δεν μας αγγίζουν; Η απαγόρευση των αμβλώσεων δεν είναι πραγματικότητα μόνο σε κάποιες πολιτείες των ΗΠΑ, όπως ίσως πολλοί νομίζουν και μάλλον το αποδίδου�� στον πουριτανισμό των Αμερικανών. Παρόμοιος νόμος ισχύει και σε άλλες πολιτισμένες χώρες του κόσμου όπου επίσης υπάρχει αυτό το κίνητρο της θρησκείας. Πολλοί λένε ότι παρά την εξέλιξη που έχει η Αμερική, το πόσο μπροστά είναι σε τόσους τομείς της επιστήμης και της κοινωνίας, τα μυαλά που διαθέτει, κατά βάση είναι όλοι τους πολύ πουριτανοί. Τι σημαίνει όμως αυτό πραγματικά; Αν το κράτος που υποτίθεται ότι είναι το πιο ισχυρό του πλανήτη, τουλάχιστον στον δυτικό κόσμο, επιστρέφει στον σκοταδισμό του μεσαίωνα, τι ακριβώς περιμένετε ότι θα ακολουθήσει;
Η Ειρήνη Βαρδάκη έχει κάνει μια πολύ έξυπνη κίνηση με αυτό το βιβλίο. Υπερβάλει σε κάποια σημεία της πραγματικότητάς μας ώστε να δημιουργήσει μια δυστοπία, που δυστυχώς δεν είναι και πολύ μακριά, και περιμένει να δει πόσοι από εμάς θα θορυβηθούμε. Πόσοι θα αναγνωρίσουμε τον κόσμο μας. Και τι θα κάνουμε γι’ αυτό. Αυτό είναι το πρώτο βήμα, το πρώτο trigger point που πυροδοτεί και περιμένει να δει πόσα «πρόβατα» θα ξυπνήσουν. Δεν πιστεύω να παρεξηγήθηκε κανείς. Πρόβατα είμαστε όλοι. Τρώμε το σανό που μας ταΐζουν όμορφα και ήσυχα στα παχνιά μας και δεν κινούμαστε από τη βολή μας. Αυτή τη βολή που πασχίσαμε να πετύχουμε. Ποια βολή; Αυτή στην οποία ζούμε την όποια τακτοποιημένη ζωούλα μας. Την ήσυχη, ήρεμη ζωή μας που δε θέλουμε να ταραχτεί γιατί δε μας αρέσουν οι αλλαγές. Γιατί νομίζουμε ότι έχουμε παλέψει αρκετά και δε θέλουμε να παλέψουμε άλλο. Δε θέλουμε και να μπλέξουμε. Κι εδώ είναι που μπαίνει το δεύτερο «τυράκι».
Η Λίζα ζει μόνη με τον δεκατριάχρονο γιο της, τον Άλεξ. Υπάρχει κι ο τυφλός πατέρας της στη ζωή που τον επισκέπτεται όποτε μπορεί. Η Λίζα δε βλέπει συχνά τις ειδήσεις. Όταν όμως βλέπει για το πραξικόπημα στην Ιταλία, θεωρεί ότι είναι κάτι που αφορά τη γείτονα χώρα, κάτι που δεν αγγίζει τη Λίζα, ούτε τον Άλεξ. Όταν ο ίδιος ο Πάπας αυτοκτονεί υπό την απειλή όπλων, είναι τρομακτικό, αλλά ακόμα μακρινό. Όταν άνθρωποι εκτελούνται έξω από το σπίτι τους, είναι κάτι που πρέπει να μείνει μακριά από τη Λίζα και το γιο της. Πρέπει να υπακούσουν σε ό,τι τους λένε για να μείνουν ασφαλείς. Δεν πρέπει να αντισταθούν γιατί κινδυνεύουν. Και ναι, ποιος δε θα συμφωνήσει ότι μια μάνα φοβάται για το παιδί της όταν υπάρχει η απειλή της εν ψυχρώ εκτέλεσης; Κι εδώ έρχεται η Βαρδάκη να κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα και το δίλημμα μεγάλο. Γιατί, από την άνεση του καναπέ μας μπορεί να λέμε ότι εμείς στη θέση της Λίζας θα αντιστεκόμασταν. Δε θα αφήναμε την ελευθερία να πεθάνει. Θα βρίσκαμε τον τρόπο να πολεμήσουμε, να αντισταθούμε και ταυτόχρονα να κρατήσουμε την οικογένειά μας ασφαλή. Εμείς λοιπόν που δεν έχουμε ζήσει Χούντα ή πόλεμο, δεν έχουμε ιδέα τι θα κάναμε σε μια κατάσταση όπως αυτή. Μη γελιέστε.
Τι θα κάνατε στη θέση της Λίζας; Όταν μαθαίνει πως ο γιος της συλλαμβάνεται και οδηγείται στο στρατόπεδο της Ζώνης 5; Όταν ξέρει πως δε θα τον ξαναδεί ποτέ; Όταν δεν έχει ιδέα αν είναι ακόμα ζωντανός ή αν έχει πεθάνει; Γιατί ο Άλεξ, με την τόλμη την νιότης του έγραψε ένα σύνθημα, ένα απαγορευμένο σύνθημα, για να θυμίσει σε όλους πως αυτό που ζουν είναι λάθος, πως είναι βασισμένο στο ψέμα. Και αυτή την τόλμη πληρώνει τώρα στη Ζώνη 5. Η Λίζα κάνει τα πάντα για να μείνει στην «καλή πλευρά» του καθεστώτος ενώ παράλληλα προσπαθεί να μάθει ό,τι μπορεί για το παιδί της. Τάσσεται υπέρ του καθεστώτος, δεν εισχωρεί ακριβώς. Προδίδει ανθρώπους που τη βοηθούν. Γίνεται στρατιώτης και η ίδια και παίρνει το μέρος του νικητή. Αυτό είναι που η Λίζα τονίζει σε ολόκληρο το βιβλίο. Θέλει να είναι με τους νικητές και πιστεύει πως το καθεστώς είναι αυτό που θα νικήσει. Δεν πιστεύει στην Αντίσταση και στην επανάσταση, ακόμα κι αν ο ίδιος της ο γιος είναι επαναστάτης. Και αυτό είναι ένα σημείο που διχάζει.
Τελικά η Λίζα κάνει ό,τι μπορεί για να βρει ξανά το γιο της και να τον ελευθερώσει; Ή μήπως κάνει ό,τι μπορεί για να πάει κοντά του και να μάθει αν ζει, αν είναι καλά, να δει αν μπορεί να τον ελευθερώσει, χωρίς όμως στην ουσία να αντισταθεί στον Λευκό Στρατιώτη; Είναι πολύ λεπτές οι ισορροπίες και οι πράξεις της Λίζας δεν είναι πάντα ξεκάθαρες, όπως ούτε ο τελικός σκοπός της. Ναι, αγαπάει το παιδί της και θέλει να είναι καλά, αλλά παρά τα όσα άσχημα σημαίνει το καθεστώς τόσο για εκείνη την ίδια, όσο και για το παιδί της, συνεχίζει να πιστεύει στο καθεστώς και να το υποστηρίζει. Αυτό μου θυμίζει τον τρόπο που οι περισσότεροι αντιδράμε τα τελευταία χρόνια. Κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά μας σε όσα συμβαίνουν σε συνανθρώπους μας, αρκεί οι ίδιοι να μην μπλέξουμε. Καταδικάζουμε πράξεις γιατί αυτό κάνει η πλειοψηφία ή η εξουσία, χωρίς να μπορούμε να σκεφτούμε οι ίδιοι για τον εαυτό μας. Καταπίνουμε μασημένη τροφή και δεν καταλαβαίνουμε πως βήμα το βήμα βυθιζόμαστε σε ένα βούρκο, σε μια κινούμενη άμμο που μας φυλακίζει εξαιτίας αυτής μας της αδράνειας.
Είπα πολλά και μπορώ να πω άλλα τόσα, να μη σταματήσω να μιλάω μέχρι να μην έχω άλλο σάλιο στο στόμα μου. Φοβάμαι. Φοβάμαι για το μέλλον μας. Το μέλλον των παιδιών μας. Όσα περιγράφει η Βαρδάκη δεν είναι επιστημονική φαντασία. Είναι πιο κοντά από όσο μπορούμε να φανταστούμε. Είναι μπροστά στα μάτια μας και δεν το βλέπουμε. Είναι σκληρός ο λόγος της. Ωμός σε πολλά σημεία. Δεν είναι εξωπραγματικός όμως. Ίσως λιγάκι υπερβολικός, όπως είπα και νωρίτερα, έχει σκοπό όμως αυτή η υπερβολή. Τα χάπια που καταπίνουν στη Ζώνη 5, εμείς τα καταπίνουμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Αδρανοποιούμαστε, χάνουμε την ανθρωπιά μας μέρα με τη μέρα. Ελπίζω, χάρη στο ταλέντο της Ειρήνης Βαρδάκη, να μπορέσουμε να ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε την πραγματικότητα. Σε δύσκολους καιρούς, όλοι οι μεγάλοι λογοτέχνες, όπως και οι καλλιτέχνες, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου μέσα από τα έργα τους. Αυτό κάνει και η Ειρήνη Βαρδάκη με τον εξαιρετικό της λόγο. Ακούστε τη! Διαβάστε τη!
June 11, 2022
BOOM!!! 💥💥💥
✍🏼 Το "ΖΩΝΗ 5" κατ' εμέ, είναι ένα καθηλωτικό-δυστοπικό θρίλερ με βαθιά κοινωνικό χαρακτήρα. Η αφήγηση της ιστορίας είναι σε πρώτο πρόσωπο δοσμένη και γραμμένη από ξυράφι. Στο βιβλίο αυτό ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με τον χειρότερό του εφιάλτη, κι ακόμα περισσότερο, με τον ίδιο του τον εαυτό. Η αγωνία, η δράση κι ο ψυχολογικός πόλεμος που βιώνουν οι κεντρικοί χαρακτήρες, ανεβάζουν την αδρεναλίνη στο κόκκινο. Όσο για τις ανατροπές στο φινάλε; Είναι δυνατές και εκρηκτικές! 💥🔥
Ειρήνη μου, θερμά συγχαρητήρια και πάλι καλοτάξιδο σου εύχομαι από καρδιάς!!! 💙🙏🏼😇📖
✍🏼 Το "ΖΩΝΗ 5" κατ' εμέ, είναι ένα καθηλωτικό-δυστοπικό θρίλερ με βαθιά κοινωνικό χαρακτήρα. Η αφήγηση της ιστορίας είναι σε πρώτο πρόσωπο δοσμένη και γραμμένη από ξυράφι. Στο βιβλίο αυτό ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με τον χειρότερό του εφιάλτη, κι ακόμα περισσότερο, με τον ίδιο του τον εαυτό. Η αγωνία, η δράση κι ο ψυχολογικός πόλεμος που βιώνουν οι κεντρικοί χαρακτήρες, ανεβάζουν την αδρεναλίνη στο κόκκινο. Όσο για τις ανατροπές στο φινάλε; Είναι δυνατές και εκρηκτικές! 💥🔥
Ειρήνη μου, θερμά συγχαρητήρια και πάλι καλοτάξιδο σου εύχομαι από καρδιάς!!! 💙🙏🏼😇📖
July 2, 2022
Η Ειρήνη Βαρδάκη με τη "Ζώνη 5" αποκαλύπτει τη μεγάλη αλήθεια: ότι η μόνη πατρίδα, θρησκεία και ιδεολογία που έχουμε οι γονείς είναι τα παιδιά μας. Ένα σπαρακτικό μυθιστόρημα που αξίζει όλα τα θλιμμένα χαμόγελα κι όλα τα ζωγραφισμένα δάκρυα του κόσμου. Μακάρι να έχει αυτό το βιβλίο την τύχη που θα είχε αν ήταν τυπωμένο πάνω του όνομα από το εξωτερικό.
June 3, 2022
Που πας Κοκκινοσκουφίτσα; Πάω μηλόπιτα στη γιαγιάκα μου. Κι έτσι η Ειρηνη Βαρδάκη έβαλε την κόκκινη κάπα με την κουκούλα , πήρε το καλαθάκι της και ξεκίνησε για το σπίτι της γιαγιάς. Και μάζευε και λουλουδάκια στο δρόμο. Κι εκεί λίγο πριν το μονοπάτι της Καλύβας, έστριψε, βγήκε σ ένα ξέφωτο που την περίμενε ένα Cessna Skyhawk , και μετά προσγειώθηκε στο Cointrin , πήγε στο cern, χτύπησε ωραία ωραία την πόρτα και είπε του εμβρόντητου καθηγητή πυρηνικής φυσικής που της άνοιξε, καλημέρα σας, έφερα τον επιταχυντή αδρονίων.
Τώρα αν με ρωτάτε που θα πάει μετά απ αυτό η Ειρηνη, κύριος οιδε! Μπορεί να ξαναγυρίσει στην καλύβα που την περιμένουν η γιαγιά κι ο λύκος παίζοντας μπιρίμπα. Μπορεί να πάει στο ακρωτήριο καναβεραλ και να καβαλήσει κανα διαστημικό λεωφορείο για τον Κρόνο. Αλλά ότι κι αν κάνει θα είναι σίγουρα συναρπαστικό. Γιατί δεν παίζεται η φαντασία της!
Τη ζώνη 5 τη διάβασα με κομμένη την ανάσα. Είναι ένα βιβλίο ευφυές, σκληρό, λυρικό, και ... αναπάντεχο.
Είναι ...🤯
Τώρα αν με ρωτάτε που θα πάει μετά απ αυτό η Ειρηνη, κύριος οιδε! Μπορεί να ξαναγυρίσει στην καλύβα που την περιμένουν η γιαγιά κι ο λύκος παίζοντας μπιρίμπα. Μπορεί να πάει στο ακρωτήριο καναβεραλ και να καβαλήσει κανα διαστημικό λεωφορείο για τον Κρόνο. Αλλά ότι κι αν κάνει θα είναι σίγουρα συναρπαστικό. Γιατί δεν παίζεται η φαντασία της!
Τη ζώνη 5 τη διάβασα με κομμένη την ανάσα. Είναι ένα βιβλίο ευφυές, σκληρό, λυρικό, και ... αναπάντεχο.
Είναι ...🤯
December 17, 2022
Δεν διαβάζω συχνά ελληνική λογοτεχνία αλλά το συγκεκριμένο πραγματικά δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από όσα γράφονται έξω🫶🏼
August 24, 2022
Συγκλονιστικό!
June 18, 2024
Ιντριγκαρισμένη από τις κακές κριτικές πήρα το βιβλίο με πρόθεση να γελάσω χαιρέκακα και να επιδοθώ μετά στην προσφιλή μου συνήθεια: Κράξιμο και nitpicking στο Goodreads. Τελικά βρίσκομαι στην πολύ παράξενη θέση να πω πως αυτές οι κριτικές έχουν δίκιο και άδικο μαζί. Η πλοκή του βιβλίου όντως μοιάζει με τοίχο που κάποιος του πετάει π��νω μακαρόνια για να δει αν θα κολλήσουν, και τα περισσότερα όντως καταλήγουν στο πάτωμα ΑΛΛΑ...η κοπέλα έχει κάτι που σε λίγα ελληνικά βιβλία έχω δει: Μια πολύ οργανική αίσθηση του αφηγηματικού ρυθμού. Θες να γυρνάς τις σελίδες βρε αδελφέ, κι ας ξέρεις ότι καραδοκεί καινούρια παπάτζα στην επόμενη σελίδα. Ξέρει να σου σερβίρει ακόμα και τα άβραστα μακαρόνια της, να τα τρως και να λες κι ευχαριστώ. Μου 'ρχεται πρόχειρα στο μυαλό τουλάχιστον μια ντουζινά συγγραφείς που χαίρουν της εκτίμησης σοβαρών κι έγκριτων βιβλιοφιλικών site που θα μπορούσαν να παραδειγματιστούν από την αμεσότητα του λόγου της Βαρδάκη. Πλέον καταλαβαίνω απόλυτα αυτούς που την επικρινουν, αλλά καταλαβαίνω απόλυτα και γιατί έχει κάνει τόσο χαμό. Αν επιλέξει κάποια στιγμή να γυρίσει ολότελα την πλάτη της στο ποπ ή γιατί όχι, να αγκαλιάσει την pulp στόφα της, με ένα πιο γερό κλείσιμο του ματιού, εγώ βλέπω μεγάλο potential εδώ. Αν συμφωνήσουμε πάντως ότι κακή λογοτεχνία είναι μόνο η βαρετή, η Βαρδάκη δεν ανήκει στους κακούς λογοτέχνες. Δυόμιση αστεράκια για το βιβλίο. Το αφήνω τώρα στα δύο - γιατί στα τρία θα με πουν mainstream και θα αδικήσω και τα λετζιτ τριάρια μου- αλλά γενικώς επιφυλάσσομαι για τρίστερο στο μέλλον.
July 12, 2022
Είναι η πρώτη φορά που θα γράψω την άποψη μου για ένα βιβλίο και θα έχω δίπλα του δυο ταινίες επιστημονικής φαντασίας.
Σε ένα δυσοίωνο μέλλον οι άνθρωποι χωρίζονται σε πολίτες 5 ζωνών. Στη ζώνη 5 στα στρατόπεδα δηλαδή αυτά κλείνονται όσοι άνθρωποι έχουν πάνω από όλα συναισθήματα, που τα εξωτερικεύουν. Βιώνουν τον πόνο , την οργή , την αγανάκτηση. Πιστεύετε πως αυτό δεν θα συμβεί ποτέ; ίσως. Άλλωστε πιστεύαμε πως όταν θα ερχόταν η πανδημία του covid θα μας κλείνανε όλους μέσα στα σπίτια μας; Και θα βγαίναμε έξω μόνο με ειδικές βεβαιώσεις ,μάσκες και μηνύματα σε ειδικό αλγόριθμο;
Η ΖΩΝΗ 5 είναι ένα μυθιστόρημα που μοιάζει με ταινία επιστημονικής φαντασίας. Ο εφιάλτης της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων , των ελευθεριών και της κοινωνικής ανισότητας δεν είναι ένα ουτοπικό σενάριο. Το έχουμε δει να γίνετε πραγματικότητα σε όλη την ιστορία αυτού του πλανήτη. Από τους παγκόσμιους πολέμους , και τα φασιστικά καθεστώτα. Και όλα αυτά γίνονται από τα δια στροφικά μυαλά των ανθρώπων, που οραματίστηκαν κοινωνίες υποταγμένες και ανθρώπους καρικατούρες.
Η ΖΩΝΗ 5 της Ειρήνης Βαρδάκη της βασίλισσας του crime εξιστορεί μια τέτοια κατάσταση , όταν οι κυβερνήσεις του κόσμου, με αφορμή μια επικίνδυνη αρρώστια (βλέπε αυτοκτονίες) αποφασίζουν να κατηγοριοποιήσουν τους πολίτες σε 5 Ζώνες. Και εκείνους που αντιδρούν, που έχουν την δύναμη της βούλησης για να κάνουν κακό στον εαυτό τους , σε εκείνους που νιώθουν τα συναισθήματα να τους κατακλύζουν, να τους κλείσουν σε στρατόπεδα στην ΖΩΝΗ 5. Ποια η διαφορά με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Β Παγκοσμίου Πολέμου; Η ΖΩΝΗ 5 θα μπορούσε να είναι ο τίτλος μια ταινίας Ε.Φ για το μέλλον του πλανήτη. Και κάθε τέτοια ταινία , από τις πρώτες που έφτιαξε ο κινηματογράφος ως και τις τωρινές , δείχνουν ένα άσχημο τέλος για την γη. Στην ταινία του 1926 ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ που βασίστηκε σε διήγημα του συγγραφέα H.G .WELLS εξιστορούσε ένα φανταστικό δράμα για τις κοινωνικές ανισότητες. Εκεί ξεσηκώνονται οι εργάτες. Στο βιβλίο της Ειρήνης Βαρδάκη οι πολίτες κάθε κοινωνικής τάξης, ενάντια στο δυνάστη που λέγετε Λευκός στρατιώτης, και καταπατά την ελευθερία του λόγου και των συναισθημάτων. Η ΖΩΝΗ 5 θα μπορούσε να είναι μια νέα εκδοχή της ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ η οποία κριτίκαρε τον Φασισμό και τον Ναζισμό. Μήπως το ίδιο δεν κάνει και αυτό το μυθιστόρημα; Καταδικάζει , την καταπάτηση , την φραγή, το πάγωμα των συναισθημάτων. Γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε ένα μέλλον που θα ταίριαζε σε ρομπότ και όχι σε ανθρώπους. Στη ΖΩΝΗ 5 όπως και στην ταινία THINGS TO COME του 1936 το ζοφερό στόρι της ταινίας μας προειδοποιεί για τους πολέμους, και για ένα αβέβαιο μέλλον. Στο μυθιστόρημα η συγγραφέας μας προειδοποιεί για ένα μέλλον στο οποίο η καρδιά δεν έχει χώρο. Τα όνειρα, η αγάπη, η φροντίδα, η θλίψη , το γέλιο, η χαρά. Οι άνθρωποι θα πρέπει να υπακούουν , να υπομένουν και να μην αντιδράνε σε κανένα εξωτερικό ερέθισμα.
Έξοχα δομημένο το μυθιστόρημα της Ειρήνης Βαρδάκη , με μια ηρωίδα που προσπαθεί να αντισταθεί, κρύβοντας τα συναισθήματα της. Με μια γυναίκα , μια μητέρα που θα βιώσει το σκοτάδι για να βρει το παιδί της.
Για μένα διαβάζοντας το βιβλίο, στο μυαλό μου ήρθαν όλες οι ταινίες Ε.Φ. που είχα δει στα παιδικά μου χρόνια. Ταινίες που προφήτευαν το μέλλον, της ανθρωπότητας. Ένα ζοφερό μέλλον. Που όμως το ζούμε ήδη. Και αν σας ρωτήσουν ποτέ ποιο τέρας είναι το χειρότερο για την καταστροφή μας τότε να απαντήσετε: ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ. Γιατί το χειρότερο τέρας κοιμάται και ζεσταίνεται στο μυαλό μας. Κουρνιάζει με τις σκέψεις μας, και σαν φίδι περιμένει. Την κατάλληλη στιγμή για να επιτεθεί. Ας μη φοβόμαστε λοιπόν τα τέρατα από άλλους πλανήτες. Γιατί τα αληθινά τέρατα κοιμούνται μέσα μας.
Σε ένα δυσοίωνο μέλλον οι άνθρωποι χωρίζονται σε πολίτες 5 ζωνών. Στη ζώνη 5 στα στρατόπεδα δηλαδή αυτά κλείνονται όσοι άνθρωποι έχουν πάνω από όλα συναισθήματα, που τα εξωτερικεύουν. Βιώνουν τον πόνο , την οργή , την αγανάκτηση. Πιστεύετε πως αυτό δεν θα συμβεί ποτέ; ίσως. Άλλωστε πιστεύαμε πως όταν θα ερχόταν η πανδημία του covid θα μας κλείνανε όλους μέσα στα σπίτια μας; Και θα βγαίναμε έξω μόνο με ειδικές βεβαιώσεις ,μάσκες και μηνύματα σε ειδικό αλγόριθμο;
Η ΖΩΝΗ 5 είναι ένα μυθιστόρημα που μοιάζει με ταινία επιστημονικής φαντασίας. Ο εφιάλτης της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων , των ελευθεριών και της κοινωνικής ανισότητας δεν είναι ένα ουτοπικό σενάριο. Το έχουμε δει να γίνετε πραγματικότητα σε όλη την ιστορία αυτού του πλανήτη. Από τους παγκόσμιους πολέμους , και τα φασιστικά καθεστώτα. Και όλα αυτά γίνονται από τα δια στροφικά μυαλά των ανθρώπων, που οραματίστηκαν κοινωνίες υποταγμένες και ανθρώπους καρικατούρες.
Η ΖΩΝΗ 5 της Ειρήνης Βαρδάκη της βασίλισσας του crime εξιστορεί μια τέτοια κατάσταση , όταν οι κυβερνήσεις του κόσμου, με αφορμή μια επικίνδυνη αρρώστια (βλέπε αυτοκτονίες) αποφασίζουν να κατηγοριοποιήσουν τους πολίτες σε 5 Ζώνες. Και εκείνους που αντιδρούν, που έχουν την δύναμη της βούλησης για να κάνουν κακό στον εαυτό τους , σε εκείνους που νιώθουν τα συναισθήματα να τους κατακλύζουν, να τους κλείσουν σε στρατόπεδα στην ΖΩΝΗ 5. Ποια η διαφορά με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Β Παγκοσμίου Πολέμου; Η ΖΩΝΗ 5 θα μπορούσε να είναι ο τίτλος μια ταινίας Ε.Φ για το μέλλον του πλανήτη. Και κάθε τέτοια ταινία , από τις πρώτες που έφτιαξε ο κινηματογράφος ως και τις τωρινές , δείχνουν ένα άσχημο τέλος για την γη. Στην ταινία του 1926 ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ που βασίστηκε σε διήγημα του συγγραφέα H.G .WELLS εξιστορούσε ένα φανταστικό δράμα για τις κοινωνικές ανισότητες. Εκεί ξεσηκώνονται οι εργάτες. Στο βιβλίο της Ειρήνης Βαρδάκη οι πολίτες κάθε κοινωνικής τάξης, ενάντια στο δυνάστη που λέγετε Λευκός στρατιώτης, και καταπατά την ελευθερία του λόγου και των συναισθημάτων. Η ΖΩΝΗ 5 θα μπορούσε να είναι μια νέα εκδοχή της ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ η οποία κριτίκαρε τον Φασισμό και τον Ναζισμό. Μήπως το ίδιο δεν κάνει και αυτό το μυθιστόρημα; Καταδικάζει , την καταπάτηση , την φραγή, το πάγωμα των συναισθημάτων. Γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε ένα μέλλον που θα ταίριαζε σε ρομπότ και όχι σε ανθρώπους. Στη ΖΩΝΗ 5 όπως και στην ταινία THINGS TO COME του 1936 το ζοφερό στόρι της ταινίας μας προειδοποιεί για τους πολέμους, και για ένα αβέβαιο μέλλον. Στο μυθιστόρημα η συγγραφέας μας προειδοποιεί για ένα μέλλον στο οποίο η καρδιά δεν έχει χώρο. Τα όνειρα, η αγάπη, η φροντίδα, η θλίψη , το γέλιο, η χαρά. Οι άνθρωποι θα πρέπει να υπακούουν , να υπομένουν και να μην αντιδράνε σε κανένα εξωτερικό ερέθισμα.
Έξοχα δομημένο το μυθιστόρημα της Ειρήνης Βαρδάκη , με μια ηρωίδα που προσπαθεί να αντισταθεί, κρύβοντας τα συναισθήματα της. Με μια γυναίκα , μια μητέρα που θα βιώσει το σκοτάδι για να βρει το παιδί της.
Για μένα διαβάζοντας το βιβλίο, στο μυαλό μου ήρθαν όλες οι ταινίες Ε.Φ. που είχα δει στα παιδικά μου χρόνια. Ταινίες που προφήτευαν το μέλλον, της ανθρωπότητας. Ένα ζοφερό μέλλον. Που όμως το ζούμε ήδη. Και αν σας ρωτήσουν ποτέ ποιο τέρας είναι το χειρότερο για την καταστροφή μας τότε να απαντήσετε: ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ. Γιατί το χειρότερο τέρας κοιμάται και ζεσταίνεται στο μυαλό μας. Κουρνιάζει με τις σκέψεις μας, και σαν φίδι περιμένει. Την κατάλληλη στιγμή για να επιτεθεί. Ας μη φοβόμαστε λοιπόν τα τέρατα από άλλους πλανήτες. Γιατί τα αληθινά τέρατα κοιμούνται μέσα μας.
July 16, 2022
Στη Ζώνη 5 απαγορεύονται η θλίψη, το δάκρυ, ο πόνος και το κλάμα. Εκεί όμως φυλακίστηκε ο Άλεξ και η Λίζα θα κάνει τα πάντα για να πάει κοντά στο παιδί της, θα αντέξει όμως όσα αντικρίσει; Θα λυγίσει ή θα υπακούσει στους κανόνες; Πόσες θυσίες μπορεί να κάνει μια μάνα για το παιδί της;
Η Ειρήνη Βαρδάκη, στο νέο της μυθιστόρημα, μας μεταφέρει σε μια δυστοπική κοινωνία γεμάτη αυστηρότητα, απανθρωπιά, λογοκρισία και θάνατο. Είναι το πρώτο μυθιστόρημα απ’ όσα έχω διαβάσει ως τώρα που το δυστοπικό περιβάλλον ξεκινάει σταδιακά να δημιουργείται μέσα από μια συνηθισμένη καθημερινότητα που όλοι γνωρίζουμε. Συνήθως βουτάμε στα βαθιά από την αρχή, γνωρίζουμε τον νέο κόσμο, τους κανόνες και τις αλλαγές, στο βιβλίο της Ειρήνης Βαρδάκη όμως ο τρόμος για να γίνει κάτι τέτοιο στις δικές μας κοινωνίες είναι πιο χειροπιαστός, γιατί πατάει σε καταστάσεις που όλοι βιώνουμε σήμερα κι αυτό είναι τρομακτικό. Η ιστορία ξεκινάει με τη συνηθισμένη ρουτίνα μιας μονογονεϊκής οικογένειας: γιος στην εφηβεία, σχέσεις μάνας και παιδιού επί ξυρού ακμής, τα καθημερινά προβλήματα ενός νοικοκυριού και τότε… έρχεται ο εφιάλτης. Πρώτα τα απανωτά μηνύματα με τις ειδοποιήσεις, μετά οι σπαραξικάρδιοι τίτλοι ειδήσεων, τα παραληρηματικά ξεσπάσματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι νεκροί. Από κατάθλιψη, είπαν. Ξεσπάει πραξικόπημα στη γείτονα χώρα: «Η ανθρωπότητα ορφανεύει από μάνα, αγκαλιά και Θεό» (σελ. 19). Ο Πάπας αυτοκτονεί σε ζωντανή σύνδεση. Το κύμα των αυτοκτονιών οδηγεί τη χώρα μας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, παραιτήσεις, ανασχηματισμό, απειλές για εκλογές. Η Ελισάβετ Βλαντή ή Λίζα, η αφηγήτρια, είναι μητέρα του έφηβου Άλεξ και κάνει ό,τι μπορεί για να μη νιώσει το παιδί της κατάθλιψη και παρασυρθεί από τη μόδα των αυτοκτονιών. Τα χειρότερα όμως έρχονται όταν την κατάσταση την παίρνει στα χέρια του ο Λευκός Βασιλιάς.
Πρόκειται για ένα δυνατό μυθιστόρημα γεμάτο σκληρές καταστάσεις, διεισδυτικά ψυχογραφήματα και ρεαλισμό που κοντράρεται με το μυθιστορικό πλαίσιο της δυστοπίας. Από κει που διαβάζω για οικείες καταστάσεις διαπιστώνω πως επέρχεται με μαθηματική ακρίβεια το χάος κι έτσι η μάνα δεν έχει να παλέψει μόνο με την εφηβεία και τις επιρροές του παιδιού της αλλά και με το πραξικόπημα που έρχεται για μια καλύτερη ζωή. Πρέπει να σώσει τον γιο της, να τον κρατήσει κοντά της. Το Κίνημα του Λευκού Στρατιώτη τελικά επικρατεί και στην Ελλάδα και οι χαρακτήρες ζουν μια νέα δικτατορία. Απαγορεύονται αρνητικά συναισθήματα όπως θλίψη και μελαγχολία, απαγορεύεται το γκρι και το μαύρο, οι πολίτες χωρίζονται σε πέντε ζώνες, με την τέσσερα και την πέντε να είναι υψηλής επικινδυνότητας για αυτοχειριακή διέγερση και οι κριθέντες θεωρούνται επικίνδυνοι για τη ζωή τους και για το καθεστώς. «-Δεν υπάρχουν φίλοι σε όλο αυτό που ζούμε. Υπάρχουν αθώοι και ένοχοι» (σελ. 123). Η Λίζα αγωνίζεται να επιβιώσει, να κρατήσει τις ισορροπίες που δε θα τη βάλουν στο στόχαστρο ούτε θα τη στείλουν στα στρατόπεδα της Ζώνης 5, ο γιος της όμως δεν παρασύρεται και θέλει να πολεμήσει τη νέα τάξη πραγμάτων.
Στο άτυπο δεύτερο μέρος του βιβλίου μεταφερόμαστε στις άθλιες και απάνθρωπες συνθήκες της Ζώνης 5 και η καρδιά σφίγγεται. Η μάνα αγωνίζεται να επιβιώσει σ’ έναν αυστηρό αντροκρατούμενο χώρο και να διατηρηθεί ψυχικά αλώβητη, όταν μαθαίνει όμως πως το παιδί της συνελήφθη και κρατείται σε στρατόπεδο της χειρότερης κατηγορίας του καθεστώτος καταστρώνει ένα σχέδιο που θα τη διαλύσει ψυχοσυναισθηματικά και θα βάλει τη ζωή της σε κίνδυνο, ειδικά από τη στιγμή που στο διπλό παιχνίδι της θα συμμετάσχουν εκόντες άκοντες όχι μόνο ο στρατός του Λευκού Βασιλιά αλλά και οι Αντιστασιακοί. Χωρίς να είναι αυτός ο σκοπός του βιβλίου, δε γίνεται να μην παραλληλίσεις κάποια χαρακτηριστικά γνωρίσματα ��ης δικτατορίας με την περίοδο πανδημίας που ζήσαμε πρόσφατα, όπως η απαγόρευση κυκλοφορίας ή οι πρώτες μας μέρες μετά το αυστηρό lockdown του 2020: «Μπορείς να περπατήσεις κανονικά, απλώς φοβάσαι… Έχουμε ξεχάσει τη βαδιστική κίνηση σε ανοιχτό χώρο…» (σελ. 213). Ο Άλεξ δουλεύει σαν είλωτας και αγωνίζεται να μη χάσει την αξιοπρέπεια και τη ζωή του σε σκληρότατες συνθήκες εργασίας. Κρεμιέται από κάθε δευτερόλεπτο για να μην τρελαθεί, κάνει ασκήσεις μνήμης για να μην ξεχάσει το όνομά του, πεινάει, εξαντλείται, γνωρίζει ανθρώπους που προσπαθεί να τους νιώσει φίλους του. Λίζα και Άλεξ προσπαθούν να παραμείνουν ζωντανοί και κυρίως άνθρωποι. Θα λυγίσουν ή θα καταφέρουν να επιβιώσουν από τις κακουχίες; Θα συναντηθούν ποτέ ξανά; Πόσο εύκολα ξεχνάς τον εαυτό και τον χαρακτήρα σου και υποκύπτεις σε σχέδια εξαθλίωσης, σκληραγωγίας και ταπείνωσης; Πόσο ίδιος θα είσαι από κει και πέρα; Τι θα μείνει στην ψυχή σου μετά τη Ζώνη 5; Υπάρχει άραγε «μετά» σε αυτό το μέρος; «Οι δύο αυτές καρδιές δεν ανήκουν σε κανένα καθεστώς και σε κανέναν στρατιώτη. Οι δύο αυτές καρδιές ανήκουν η μία στην άλλη» (σελ. 370) και θα κάνουν τα πάντα για να σταθο��ν όρθιες σε αυτό το περιβάλλον τρέλας και κατάθλιψης. «Οι άνθρωποι, λέει, ανά τον κόσμο χαίρονται πολλές φορές με διαφορετικά πράγματα, λυπούνται όμως πάντα με τα ίδια» (σελ. 223), αναφέρεται σ’ ένα σημείο.
Η «Ζώνη 5» είναι ο αγώνας μιας μητέρας να επιβιώσει σ’ ένα περιβάλλον τρέλας όσο ψάχνει να βρει το φυλακισμένο παιδί της, είναι ένα ταξίδι βαθιά στην ψυχή της, η πάλη της ανάμεσα στην επανάσταση και στην προδοσία, ένας αγώνας δρόμου ενάντια στον χρόνο και στα πρώτα δάκρυα που απαγορεύεται να χυθούν δημόσια. Με ποιους θα συμμαχήσει; Τι ρίσκα θα πάρει; Ποιους θα προδώσει; «Μπορεί ένα ολοκληρωτικό καθεστώς να σε μετατρέψει σε τέρας; Ή απλώς μπορεί και αποδεικνύει την τερατώδη φύση σου; Τα καθεστώτα αυτά γεννούν τέρατα ή απλώς τρέφονται από αυτά» (σελ. 205-206); Αν η Ειρήνη Βαρδάκη στα προηγούμενα μυθιστορήματά της μόνο χαστούκιζε τον άνθρωπο, εδώ τον πλακώνει στο ξύλο. Γλαφυρότητα, συναισθήματα, ρεαλισμός, διαχρονικές αξίες και σημαντικές σκέψεις είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά ενός βιβλίου που με καθήλωσε.
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%ce%b6%cf%8e%c...
Η Ειρήνη Βαρδάκη, στο νέο της μυθιστόρημα, μας μεταφέρει σε μια δυστοπική κοινωνία γεμάτη αυστηρότητα, απανθρωπιά, λογοκρισία και θάνατο. Είναι το πρώτο μυθιστόρημα απ’ όσα έχω διαβάσει ως τώρα που το δυστοπικό περιβάλλον ξεκινάει σταδιακά να δημιουργείται μέσα από μια συνηθισμένη καθημερινότητα που όλοι γνωρίζουμε. Συνήθως βουτάμε στα βαθιά από την αρχή, γνωρίζουμε τον νέο κόσμο, τους κανόνες και τις αλλαγές, στο βιβλίο της Ειρήνης Βαρδάκη όμως ο τρόμος για να γίνει κάτι τέτοιο στις δικές μας κοινωνίες είναι πιο χειροπιαστός, γιατί πατάει σε καταστάσεις που όλοι βιώνουμε σήμερα κι αυτό είναι τρομακτικό. Η ιστορία ξεκινάει με τη συνηθισμένη ρουτίνα μιας μονογονεϊκής οικογένειας: γιος στην εφηβεία, σχέσεις μάνας και παιδιού επί ξυρού ακμής, τα καθημερινά προβλήματα ενός νοικοκυριού και τότε… έρχεται ο εφιάλτης. Πρώτα τα απανωτά μηνύματα με τις ειδοποιήσεις, μετά οι σπαραξικάρδιοι τίτλοι ειδήσεων, τα παραληρηματικά ξεσπάσματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι νεκροί. Από κατάθλιψη, είπαν. Ξεσπάει πραξικόπημα στη γείτονα χώρα: «Η ανθρωπότητα ορφανεύει από μάνα, αγκαλιά και Θεό» (σελ. 19). Ο Πάπας αυτοκτονεί σε ζωντανή σύνδεση. Το κύμα των αυτοκτονιών οδηγεί τη χώρα μας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, παραιτήσεις, ανασχηματισμό, απειλές για εκλογές. Η Ελισάβετ Βλαντή ή Λίζα, η αφηγήτρια, είναι μητέρα του έφηβου Άλεξ και κάνει ό,τι μπορεί για να μη νιώσει το παιδί της κατάθλιψη και παρασυρθεί από τη μόδα των αυτοκτονιών. Τα χειρότερα όμως έρχονται όταν την κατάσταση την παίρνει στα χέρια του ο Λευκός Βασιλιάς.
Πρόκειται για ένα δυνατό μυθιστόρημα γεμάτο σκληρές καταστάσεις, διεισδυτικά ψυχογραφήματα και ρεαλισμό που κοντράρεται με το μυθιστορικό πλαίσιο της δυστοπίας. Από κει που διαβάζω για οικείες καταστάσεις διαπιστώνω πως επέρχεται με μαθηματική ακρίβεια το χάος κι έτσι η μάνα δεν έχει να παλέψει μόνο με την εφηβεία και τις επιρροές του παιδιού της αλλά και με το πραξικόπημα που έρχεται για μια καλύτερη ζωή. Πρέπει να σώσει τον γιο της, να τον κρατήσει κοντά της. Το Κίνημα του Λευκού Στρατιώτη τελικά επικρατεί και στην Ελλάδα και οι χαρακτήρες ζουν μια νέα δικτατορία. Απαγορεύονται αρνητικά συναισθήματα όπως θλίψη και μελαγχολία, απαγορεύεται το γκρι και το μαύρο, οι πολίτες χωρίζονται σε πέντε ζώνες, με την τέσσερα και την πέντε να είναι υψηλής επικινδυνότητας για αυτοχειριακή διέγερση και οι κριθέντες θεωρούνται επικίνδυνοι για τη ζωή τους και για το καθεστώς. «-Δεν υπάρχουν φίλοι σε όλο αυτό που ζούμε. Υπάρχουν αθώοι και ένοχοι» (σελ. 123). Η Λίζα αγωνίζεται να επιβιώσει, να κρατήσει τις ισορροπίες που δε θα τη βάλουν στο στόχαστρο ούτε θα τη στείλουν στα στρατόπεδα της Ζώνης 5, ο γιος της όμως δεν παρασύρεται και θέλει να πολεμήσει τη νέα τάξη πραγμάτων.
Στο άτυπο δεύτερο μέρος του βιβλίου μεταφερόμαστε στις άθλιες και απάνθρωπες συνθήκες της Ζώνης 5 και η καρδιά σφίγγεται. Η μάνα αγωνίζεται να επιβιώσει σ’ έναν αυστηρό αντροκρατούμενο χώρο και να διατηρηθεί ψυχικά αλώβητη, όταν μαθαίνει όμως πως το παιδί της συνελήφθη και κρατείται σε στρατόπεδο της χειρότερης κατηγορίας του καθεστώτος καταστρώνει ένα σχέδιο που θα τη διαλύσει ψυχοσυναισθηματικά και θα βάλει τη ζωή της σε κίνδυνο, ειδικά από τη στιγμή που στο διπλό παιχνίδι της θα συμμετάσχουν εκόντες άκοντες όχι μόνο ο στρατός του Λευκού Βασιλιά αλλά και οι Αντιστασιακοί. Χωρίς να είναι αυτός ο σκοπός του βιβλίου, δε γίνεται να μην παραλληλίσεις κάποια χαρακτηριστικά γνωρίσματα ��ης δικτατορίας με την περίοδο πανδημίας που ζήσαμε πρόσφατα, όπως η απαγόρευση κυκλοφορίας ή οι πρώτες μας μέρες μετά το αυστηρό lockdown του 2020: «Μπορείς να περπατήσεις κανονικά, απλώς φοβάσαι… Έχουμε ξεχάσει τη βαδιστική κίνηση σε ανοιχτό χώρο…» (σελ. 213). Ο Άλεξ δουλεύει σαν είλωτας και αγωνίζεται να μη χάσει την αξιοπρέπεια και τη ζωή του σε σκληρότατες συνθήκες εργασίας. Κρεμιέται από κάθε δευτερόλεπτο για να μην τρελαθεί, κάνει ασκήσεις μνήμης για να μην ξεχάσει το όνομά του, πεινάει, εξαντλείται, γνωρίζει ανθρώπους που προσπαθεί να τους νιώσει φίλους του. Λίζα και Άλεξ προσπαθούν να παραμείνουν ζωντανοί και κυρίως άνθρωποι. Θα λυγίσουν ή θα καταφέρουν να επιβιώσουν από τις κακουχίες; Θα συναντηθούν ποτέ ξανά; Πόσο εύκολα ξεχνάς τον εαυτό και τον χαρακτήρα σου και υποκύπτεις σε σχέδια εξαθλίωσης, σκληραγωγίας και ταπείνωσης; Πόσο ίδιος θα είσαι από κει και πέρα; Τι θα μείνει στην ψυχή σου μετά τη Ζώνη 5; Υπάρχει άραγε «μετά» σε αυτό το μέρος; «Οι δύο αυτές καρδιές δεν ανήκουν σε κανένα καθεστώς και σε κανέναν στρατιώτη. Οι δύο αυτές καρδιές ανήκουν η μία στην άλλη» (σελ. 370) και θα κάνουν τα πάντα για να σταθο��ν όρθιες σε αυτό το περιβάλλον τρέλας και κατάθλιψης. «Οι άνθρωποι, λέει, ανά τον κόσμο χαίρονται πολλές φορές με διαφορετικά πράγματα, λυπούνται όμως πάντα με τα ίδια» (σελ. 223), αναφέρεται σ’ ένα σημείο.
Η «Ζώνη 5» είναι ο αγώνας μιας μητέρας να επιβιώσει σ’ ένα περιβάλλον τρέλας όσο ψάχνει να βρει το φυλακισμένο παιδί της, είναι ένα ταξίδι βαθιά στην ψυχή της, η πάλη της ανάμεσα στην επανάσταση και στην προδοσία, ένας αγώνας δρόμου ενάντια στον χρόνο και στα πρώτα δάκρυα που απαγορεύεται να χυθούν δημόσια. Με ποιους θα συμμαχήσει; Τι ρίσκα θα πάρει; Ποιους θα προδώσει; «Μπορεί ένα ολοκληρωτικό καθεστώς να σε μετατρέψει σε τέρας; Ή απλώς μπορεί και αποδεικνύει την τερατώδη φύση σου; Τα καθεστώτα αυτά γεννούν τέρατα ή απλώς τρέφονται από αυτά» (σελ. 205-206); Αν η Ειρήνη Βαρδάκη στα προηγούμενα μυθιστορήματά της μόνο χαστούκιζε τον άνθρωπο, εδώ τον πλακώνει στο ξύλο. Γλαφυρότητα, συναισθήματα, ρεαλισμός, διαχρονικές αξίες και σημαντικές σκέψεις είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά ενός βιβλίου που με καθήλωσε.
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%ce%b6%cf%8e%c...
November 9, 2023
Τελειώνοντας τη Ζώνη 5, νιώθω ότι η συγγραφέας ένιωσε την ανάγκη να γράψει ένα τόσο διαφορετικό βιβλίο. Μια δυστοπία της σύγχρονης εποχής. Μια κοινωνία, ένας κόσμος στον οποίο κυριαρχούν απολυταρχικά καθεστώτα, ένας κόσμος που η θλίψη απαγορεύεται - που οι μαύρες σκέψεις απαγορεύονται - που το δάκρυ δεν επιτρέπεται να κυλήσει - που τα τραγούδια που δεν είναι χαρούμενα απαγορεύονται. Ακόμη κι ένας στίχος που λέει το αυτονόητο, ότι ο άνθρωπος έρχεται στον κόσμο κλαίγοντας, σε φυλακίζει και σε στέλνει στη ζώνη 5. Ένα κολαστήριο για όσους αντιδρούν, για όσους αντιστέκονται.
Ένας κόσμος που η γυναίκα αντιμετωπίζεται περισσότερο υποτιμητικά από ποτέ, που ο ορμονικός κύκλος της πρέπει να ελέγχεται. Κι η Λίζα, να προσπαθεί να επιβιώσει χωρίς να αντιδρά, χωρίς να υψώνει τη φωνή, χωρίς να ρισκάρει τη ζωή και τη θέση της. Όμως, ο Άλεξ, ο γιος της, δεν της μοιάζει. Αντιδρά, αντιστέκεται, σνομπαρει το καθεστώς. Κι η Λίζα? Η Λίζα γίνεται υπάκουο πιόνι του συστήματος...
Πόσο έχουμε βολευτεί στην καθημερινότητα και στο μικρόκοσμο μας?
Πόσο εύκολα μπορουν τα συστήματα να κατευθύνουν ολόκληρα έθνη?
Πόσο σθένος χρειάζεται να αντισταθείς?
"Μου λείπει. Επώδυνα. Αβάσταχτα. Μαρτυρικά. Κι άλλοτε πιο ήσυχα...όπως μου λείπουν οι Κυριακές. Κάποιες φορές πάλι μοιάζει να μου λείπει σαν θάλασσα και σαν εκδρομή. Σαν καλοκαίρι όταν αγριευει ο καιρός. Κι εγώ...εγώ μακριά της έγινα παιδί δίχως απογευματα και δίχως σκανδαλιές. Έγινα χώρα μακρινή που δεν είναι πατρίδα κανενός. [...] Έτσι είναι οι απουσίες. Μοιάζουν με μαγικά ελατήρια που δεν σπάνε ποτέ. Εσύ εγκλωβιζεσαι κάπου ανάμεσα στην καμπυλότητα τους. Άλλοτε ανοίγουν κι ανασαίνεις κι άλλοτε κλείνουν απότομα και σε συνθλίβουν."
Ένας κόσμος που η γυναίκα αντιμετωπίζεται περισσότερο υποτιμητικά από ποτέ, που ο ορμονικός κύκλος της πρέπει να ελέγχεται. Κι η Λίζα, να προσπαθεί να επιβιώσει χωρίς να αντιδρά, χωρίς να υψώνει τη φωνή, χωρίς να ρισκάρει τη ζωή και τη θέση της. Όμως, ο Άλεξ, ο γιος της, δεν της μοιάζει. Αντιδρά, αντιστέκεται, σνομπαρει το καθεστώς. Κι η Λίζα? Η Λίζα γίνεται υπάκουο πιόνι του συστήματος...
Πόσο έχουμε βολευτεί στην καθημερινότητα και στο μικρόκοσμο μας?
Πόσο εύκολα μπορουν τα συστήματα να κατευθύνουν ολόκληρα έθνη?
Πόσο σθένος χρειάζεται να αντισταθείς?
"Μου λείπει. Επώδυνα. Αβάσταχτα. Μαρτυρικά. Κι άλλοτε πιο ήσυχα...όπως μου λείπουν οι Κυριακές. Κάποιες φορές πάλι μοιάζει να μου λείπει σαν θάλασσα και σαν εκδρομή. Σαν καλοκαίρι όταν αγριευει ο καιρός. Κι εγώ...εγώ μακριά της έγινα παιδί δίχως απογευματα και δίχως σκανδαλιές. Έγινα χώρα μακρινή που δεν είναι πατρίδα κανενός. [...] Έτσι είναι οι απουσίες. Μοιάζουν με μαγικά ελατήρια που δεν σπάνε ποτέ. Εσύ εγκλωβιζεσαι κάπου ανάμεσα στην καμπυλότητα τους. Άλλοτε ανοίγουν κι ανασαίνεις κι άλλοτε κλείνουν απότομα και σε συνθλίβουν."
September 10, 2022
Ήμουν ανάμεσα στο 1/5 και στο 4/5… 4/5 γιατί σίγουρα η συγγραφέας έχει φοβερό ταλεντο στη γραφή, στη μετάδοση όλων των συναισθημάτων στον αναγνώστη και όλα τα καλά κ τα λοιπα… ωστόσο, εδώ θα ήθελα να πω τη γνώμη μου για την ιστορία που διάβασα κ όχι για τη συγγραφέα. Γ αυτό και το 1/5. Γιατί πέραν του ότι ήταν ένα μαύρο σκοτάδι που με ψυχοπλακώσει απ την πρώτη σελίδα, οκ αυτός ήταν μάλλον ο σκοπός του, πίστεψα ότι το κεντρικό θέμα ήταν η μητρική αγάπη. Ναι, τελικά δεν ήταν ! Τελειωσε με εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Είναι σοβαρό και αξιόλογο βιβλίο, ωστόσο στους φίλους μου δε θα το πρότεινα.
September 24, 2022
ΖΩΝΗ 5
Η συγγραφέας Ειρήνη Βαρδάκη ακόμα και στο πλέον έκτο της βιβλίο δεν απογοητεύει ούτε στιγμή τους αναγνώστες της... Για άλλη μία φορά έχει χτίσει με μαεστρία και με τέτοιον τρόπο την πλοκή της, που τους απορροφά αμέσως και πλήρως...
Στην αρχή, μέσα από τα μάτια της Λίζας (πρωτοπρόσωπη αφήγηση), ο αναγνώστης γνωρίζει τη δυστοπία στην οποία καλούνται να ζήσουν οι ήρωες σε μια κοινωνία στην οποία απαγορεύεται αυστηρά έως και θανάσιμα το κλάμα και η θλίψη. Μια δυστοπία στην οποία οδήγησαν η κατάθλιψη και οι μαζικές αυτοκτονίες, σαν μια άλλη μάστιγα και επιδημία... Έτσι, το καθεστώς του Λευκού Ιππότη λαμβάνει μέτρα για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος, τα οποία όμως μόνο δυσχερέστερη κάνουν την κατάσταση, αφού ο έλεγχος και οι απαγορεύσεις είναι αποπνικτικές. Χωρίζονται οι γονείς από τα παιδιά και τα παιδιά από τους γονείς, αναλόγως την επικινδυνότητά τους και τοποθετούνται σε κοιτώνες, όπου επικρατούν άθλιες συνθήκες και οι θεραπείες που εφαρμόζονται στους αντιστασιακούς ή στους άρρωστους είναι θανάσιμες.
Στη συνέχεια, λοιπόν, επίσης με πρωτοπρόσωπη αφήγηση, αλλά εναλλάξ αυτήν τη φορά από τη Λίζα και τον γιο της, τον Άλεξ, ο αναγνώστης γίνεται μάρτυρας αφενός της προσπάθειας της Λίζας να βρεθεί κοντά στον γιο της στη ζώνη 5 αλλά και στον πατέρα της, η οποία κρύβει αλλεπάλληλες προδοσίες, κινδύνους και αγώνα να μη χάσει τον εαυτό της, και αφετέρου των άθλιων συνθηκών στις οποίες ζει ο Άλεξ στη χειρότερη ζώνη, το δέσιμο που δημιουργείται μεταξύ των συγκρατούμενων ανηλίκων, τη δύναμη της φιλίας, της αυτοθυσίας, της εμπιστοσύνης, της αγάπης και του πόνου...
Προς το τέλος, δε, η αγωνία και η δράση κορυφώνεται πολύ και η συγκίνηση είναι αναπόφευκτη...
Εν ολίγοις, πρόκειται για άλλο ένα εξαιρετικό βιβλίο από την αγαπημένη Ειρήνη Βαρδάκη που δεν κουράζει ούτε στιγμή με την πρωτότυπη πλοκή του, τα αλληγορικά μηνύματα, την αιχμηρή γραφή και τις ψυχολογικές και κοινωνικές προεκτάσεις του!
Η συγγραφέας Ειρήνη Βαρδάκη ακόμα και στο πλέον έκτο της βιβλίο δεν απογοητεύει ούτε στιγμή τους αναγνώστες της... Για άλλη μία φορά έχει χτίσει με μαεστρία και με τέτοιον τρόπο την πλοκή της, που τους απορροφά αμέσως και πλήρως...
Στην αρχή, μέσα από τα μάτια της Λίζας (πρωτοπρόσωπη αφήγηση), ο αναγνώστης γνωρίζει τη δυστοπία στην οποία καλούνται να ζήσουν οι ήρωες σε μια κοινωνία στην οποία απαγορεύεται αυστηρά έως και θανάσιμα το κλάμα και η θλίψη. Μια δυστοπία στην οποία οδήγησαν η κατάθλιψη και οι μαζικές αυτοκτονίες, σαν μια άλλη μάστιγα και επιδημία... Έτσι, το καθεστώς του Λευκού Ιππότη λαμβάνει μέτρα για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος, τα οποία όμως μόνο δυσχερέστερη κάνουν την κατάσταση, αφού ο έλεγχος και οι απαγορεύσεις είναι αποπνικτικές. Χωρίζονται οι γονείς από τα παιδιά και τα παιδιά από τους γονείς, αναλόγως την επικινδυνότητά τους και τοποθετούνται σε κοιτώνες, όπου επικρατούν άθλιες συνθήκες και οι θεραπείες που εφαρμόζονται στους αντιστασιακούς ή στους άρρωστους είναι θανάσιμες.
Στη συνέχεια, λοιπόν, επίσης με πρωτοπρόσωπη αφήγηση, αλλά εναλλάξ αυτήν τη φορά από τη Λίζα και τον γιο της, τον Άλεξ, ο αναγνώστης γίνεται μάρτυρας αφενός της προσπάθειας της Λίζας να βρεθεί κοντά στον γιο της στη ζώνη 5 αλλά και στον πατέρα της, η οποία κρύβει αλλεπάλληλες προδοσίες, κινδύνους και αγώνα να μη χάσει τον εαυτό της, και αφετέρου των άθλιων συνθηκών στις οποίες ζει ο Άλεξ στη χειρότερη ζώνη, το δέσιμο που δημιουργείται μεταξύ των συγκρατούμενων ανηλίκων, τη δύναμη της φιλίας, της αυτοθυσίας, της εμπιστοσύνης, της αγάπης και του πόνου...
Προς το τέλος, δε, η αγωνία και η δράση κορυφώνεται πολύ και η συγκίνηση είναι αναπόφευκτη...
Εν ολίγοις, πρόκειται για άλλο ένα εξαιρετικό βιβλίο από την αγαπημένη Ειρήνη Βαρδάκη που δεν κουράζει ούτε στιγμή με την πρωτότυπη πλοκή του, τα αλληγορικά μηνύματα, την αιχμηρή γραφή και τις ψυχολογικές και κοινωνικές προεκτάσεις του!
December 1, 2024
Αν δεν είχε τόσο κακογραμμένους διαλόγους θα ήτανε ένα καλό βιβλίο αλλά, η προσπάθεια της συγγραφέως να σχηματίσει εύπεπτη σκληρότητα δεν της βγήκε.
July 29, 2022
Την Ειρήνη την γνώρισα μέσα από το «Ανάρμοστον εστί», κάτι με τράβηξε στην γραφή της. Την αγάπησα μέσα από την «τσιχλόφουσκα». Έδειξε με τον «Μέντορα» πως μπορεί να δώσει περισσότερα.
Και ερχόμαστε στην «Ζώνη 5». Δυστοπικό πόνημα σε κόκκινο και μαύρο φόντο. Με ζόρισε, στεναχωρήθηκα, πείσμωσα. Ένα βιβλίο για γερό στομάχι.
Και ερχόμαστε στην «Ζώνη 5». Δυστοπικό πόνημα σε κόκκινο και μαύρο φόντο. Με ζόρισε, στεναχωρήθηκα, πείσμωσα. Ένα βιβλίο για γερό στομάχι.
October 19, 2022
Η ανάσα σου βγαίνει φοβισμένη στην ατμόσφαιρα. Όσο και να τρέμει η ψυχή σου, το σώμα πρέπει να παραμένει ανεπηρέαστο. Νιώθεις τα παγωμένα πόδια σου να βουλιάζουν στο λευκό χιόνι και την καρδιά σου…βασικά κάτσε! Ποια καρδιά; Για να επιζήσεις στη “Ζώνη 5” πρέπει να τη ματώσεις μέχρι σταματήσει να χτυπά.
Η Ειρήνη Βαρδάκη επανέρχεται με ένα τελείως διαφορετικό μυθιστόρημα. Δυστοπικό αλλά εξίσου σκοτεινό. Τη μάνα πολλοί δεν τη συμπάθησαν. Εγώ την κατάλαβα. Δικαιολογήσα τις πράξεις της… σχεδόν όλες! Μέχρι που μπορεί να φτάσει μία μητέρα για να ξανανταμώνει με το μονάκριβο γιο της; Είμαι σίγουρη ότι πολλές θα πουλούσαν τα πάντα. Ακόμα και την τρεμάμενη ψυχή τους.
Ένα βιβλίο που ξεκινάει αργά κατά τη γνώμη μου αλλά μέχρι το τέλος σε αποζημιώνει. Καθώς “βουτάς” μέσα στον κόσμο της “Ζώνης 5”, ένα πράγμα μόνο θέλω να θυμάσαι! Μη γυρίσεις! Με όποιο όνομα και αν σε φωνάξουν, μη γυρίσεις!
Η Ειρήνη Βαρδάκη επανέρχεται με ένα τελείως διαφορετικό μυθιστόρημα. Δυστοπικό αλλά εξίσου σκοτεινό. Τη μάνα πολλοί δεν τη συμπάθησαν. Εγώ την κατάλαβα. Δικαιολογήσα τις πράξεις της… σχεδόν όλες! Μέχρι που μπορεί να φτάσει μία μητέρα για να ξανανταμώνει με το μονάκριβο γιο της; Είμαι σίγουρη ότι πολλές θα πουλούσαν τα πάντα. Ακόμα και την τρεμάμενη ψυχή τους.
Ένα βιβλίο που ξεκινάει αργά κατά τη γνώμη μου αλλά μέχρι το τέλος σε αποζημιώνει. Καθώς “βουτάς” μέσα στον κόσμο της “Ζώνης 5”, ένα πράγμα μόνο θέλω να θυμάσαι! Μη γυρίσεις! Με όποιο όνομα και αν σε φωνάξουν, μη γυρίσεις!
June 13, 2022
https://www.dominicamat.gr/2022/06/5....
https://vivliovamon.blogspot.com/2022...
«Καλώς ήρθατε στη ΖΩΝΗ ΠΕΝΤΕ.
Εδώ απαγορεύΟΝται η θλίψη και κάθε της έκφραση.
Εδώ απαγορεύΟΝται το δάκρυ και το μαύρο χρώμα.
Εδώ απαγορεύΟΝται ο πόνος και η μνήμη του».
Η απάντηση σε αυτό το καλωσόρισμα θα έπρεπε να είναι ένθερμη καί να συνοδεύεται από μεγάλη δόση χαράς καί αγαλλίασης εκ μέρους μας,εφόσον μας υπόσχεται μία ζωή απαλλαγμένη από όσα μας πονούν. Έτσι δεν είναι; Ή μήπως,πίσω από αυτό το ''τυράκι'' στην θέση του δολώματος,κρύβεται μία μεγάλη παγίδα που περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να μας πιάσει σαν άλλα ποντίκια στην φάκα; Δεν ξέρω για εσάς,αλλά έχω μάθει να μην παρασύρομαι από μεγάλα λόγια καί υποσχέσεις. Κάποιοι/ες ίσως να με χαρακτηρίσουν ως παθητικά απαισιόδοξη,αλλά εγώ θεωρώ τον εαυτό μου ρεαλίστρια. Ναι,αγαπώ τα παραμύθια,αλλά ω του θαύματος!,δεν πίστεψα ποτέ πραγματικά σε αυτά... Αφήστε,που όσο περισσότερο εστιάζ�� την προσοχή μου σε αυτό το άχρωμο,άψυχο καί σχεδόν απάνθρωπο καλωσόρισμα,η ματιά μου δεν μπορεί να ξεστρατίσει από τον τρόπο με τον οποίο τονίζεται,-εσκεμμένα θέλω να πιστεύω-,η λέξη ''ον'' με κεφαλαία γράμματα μέσα στην λέξη ''απαγορεύονται''...
Σαν να απαγορεύεται ουσιαστικά η ανθρώπινη ύπαρξη κι όσα εκείνη συνεπάγεται.
Σαν να καταπατείται.
Σαν να εκδιώκεται.
Σαν να προορίζεται προς ολική εξαφάνιση,σε περίπτωση που δεν συμμορφωθεί με τους όποιους νέους κανόνες...
Πόσα βήματα χωρίζουν την ουτοπία από την δυστοπία;
Πώς μπορεί αυτή η πρόθεση ''δυσ'' μπροστά στην λέξη,όχι μόνο να αλλάζει άρδην το όνομά της,αλλά να μεταμορφώνει τον εφιάλτη σε σκληρή κι επώδυνη πραγματικότητα;
Διότι,αν το καλοσκεφτούμε,ζούμε σε ένα αληθινό δυστοπικό περιβάλλον,όπου μοιάζουν να καταλύονται τα όποια ανθρώπινα δικαιώματα καί να έχουμε μία ψευδαίσθηση ελευθερίας...
Κάθε βιβλίο της συγγραφέως Ειρήνης Βαρδάκη είναι καί μία ξεχωριστή αναγνωστική εμπειρία. Πρωτοπόρος καί μετρ στο ερωτικό-ψυχολογικό θρίλερ στην χώρα μας,κάθε φορά η πένα της χαράσσει ανεξίτηλα σημάδια στην σκέψη μου καί με κάνει να ανυπομονώ σαν μικρό παιδί για το επόμενο έργο της. Ξέρετε,για μένα είναι σημαντικό ο/η εκάστοτε συγγραφέας να παίρνει τον χρόνο του/της καί να μας προσφέρει νέο βιβλίο,όταν θα νιώσει έτοιμος/η. Η συγγραφέας Ειρήνη Βαρδάκη νομίζω πως ένιωσε την ανάγκη να ξανασυστηθεί στο αναγνωστικό μέσα από το καινούργιο της βιβλίο,με τίτλο ''Ζώνη 5'',το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Μίνωας.
Τί είναι αυτό που κάνει το παρόν βιβλίο να διαφέρει από τα προηγούμενά της; Αρχικά,μιλάμε για το είδος στο οποίο ανήκει που δεν είναι άλλο από το δυστοπικό μυθιστόρημα. Ναι,καλά διαβάσατε. Άν καί περιμέναμε ένα βιβλίο στο είδος που την μάθαμε καί την αγαπήσαμε,η συγγραφέας πήρε το ρίσκο καί μας πρόσφερε κάτι εξολοκλήρου διαφορετικό. Δίχως να στρέφει την πλάτη καί να απαρνείται το είδος που την ανέδειξε,η συγγραφέας κάνει ένα τολμηρό βήμα,σαν άλλη κίνηση ματ,καί ρίχνεται στα βαθειά παρασύροντάς μας μαζί της σε μία δελεαστική αναγνωστική ''δίνη''. Πολλοί/ες θα πουν πως αυτό είναι κάπως παράτολμο από μεριά της συγγραφέως καί θα αναρωτηθούν το γιατί να προβεί σε αυτήν την κίνηση,ενώ όλοι κι όλες συμφωνούμε πως όταν είσαι από τους/τις καλύτερους/ες στο είδος που υπηρετείς,δεν κάνεις ανάλογες κινήσεις. Για μένα ήταν σαν να ξεκλείδωσε ένα ακόμη κομμάτι της σκέψης καί της πένας της συγγραφέως. Αφήστε που το θεωρώ σεβαστό κι αποδεκτό να δοκιμάσει τις ''αντοχές'' της γραφής της,με δεδομένο πως ξέρει να πατά γερά στα πόδια της καί δεν ακροβατεί από είδος σε είδος,απλά καί μόνο για να δει που θα καταλήξει. Ίσως να ήθελε να πει πολλά που δεν θα μπορούσαν να ειπωθούν αλλιώς... Άλλωστε,η ίδια γνωρίζει καλύτερα για να μας απαντήσει.
Εξοικειωμένη καί πλήρως παραδομένη άνευ όρων στην δυναμική,κοφτερή κι οξυδερκή πένα της συγγραφέως ήμουν εξ αρχής βέβαιη πως θα διάβαζα ένα πραγματικά καλό βιβλίο που θα αντιπροσώπευε επάξια το είδος στο οποίο ανήκει. Ναι,οι μεγάλες προσδοκίες αν δεν εκπληρωθούν,επιφέρουν καί μεγάλες απογοητεύσεις,να όμως που για ακόμη μία φορά επαληθεύτηκαν πανηγυρικά,κάνοντάς με να αναρωτηθώ μέχρι που μπορεί να φτάσει καί το πως λειτουργούν τα γρανάζια του μυαλού της συγγραφέως.
"Η ιστορία της γυναίκας που πέρασε στη ΖΩΝΗ ΠΕΝΤΕ για να ανταμώσει ξανά το παιδί της. Η μόνη της αποστολή είναι να μη δακρύσει, να μη λυγίσει ό,τι κι αν αντικρίσουν τα μάτια της.
Και ίσως να τα καταφέρει… Αρκεί να πάψει να ψιθυρίζει τα βράδια πως άλλο βασανιστήριο δεν γνώρισε πέρα από κείνο της φωνής του." (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Κι επιστρέφω στον αρχικό μου προβληματισμό. Σε ποιον βαθμό είμαστε ελεύθεροι/ες να ζήσουμε με τον τρόπο που θέλουμε; Να εκφραστούμε ανάλογα; Να γίνουμε αποδεκτοί/ες από τους/τις γύρω μας; Nα μην μας βάλουν στο περιθώριο καί να μην γίνουμε αντικείμενο χλεύης; Πώς ο σύχγρονος τρόπος ζωής βοηθά να γεννηθούν καί να παρεισφρήσουν στην ζωή μας ολοκληρωτικά καθεστώτα καί να σαρώσουν τα πάντα γύρω μας,καταπαντώντας καί καταργώντας ηθικούς φραγμούς καί ανθρώπινα δικαιώματα; Σε ένα ανάλογο κλίμα,η βασική μας ηρωϊδα μαζί με τον γιο της καί μερικούς καίριους δευτεραγωνιστές θα παλέψουν ενάντια σε όλους κι όλα,για να αποδείξουν την αξία της μητρικής αγάπης,την δύναμη της πίστης καί της ανιδιοτελούς φιλίας που ξεπερνούν όλα τα εμπόδια με κάθε κόστος. Ακόμη κι αν χρειαστεί να θυσιάσουν την ίδια τους την ζωή. Ένα βιβλίο,που ακόμη κι αν δεν έχετε διαβάσει κατά το παρελθόν κάποιο προγενέστερο της συγγραφέως,αξίζει να το διαβάσετε.
Καλή ανάγνωση!
https://vivliovamon.blogspot.com/2022...
«Καλώς ήρθατε στη ΖΩΝΗ ΠΕΝΤΕ.
Εδώ απαγορεύΟΝται η θλίψη και κάθε της έκφραση.
Εδώ απαγορεύΟΝται το δάκρυ και το μαύρο χρώμα.
Εδώ απαγορεύΟΝται ο πόνος και η μνήμη του».
Η απάντηση σε αυτό το καλωσόρισμα θα έπρεπε να είναι ένθερμη καί να συνοδεύεται από μεγάλη δόση χαράς καί αγαλλίασης εκ μέρους μας,εφόσον μας υπόσχεται μία ζωή απαλλαγμένη από όσα μας πονούν. Έτσι δεν είναι; Ή μήπως,πίσω από αυτό το ''τυράκι'' στην θέση του δολώματος,κρύβεται μία μεγάλη παγίδα που περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να μας πιάσει σαν άλλα ποντίκια στην φάκα; Δεν ξέρω για εσάς,αλλά έχω μάθει να μην παρασύρομαι από μεγάλα λόγια καί υποσχέσεις. Κάποιοι/ες ίσως να με χαρακτηρίσουν ως παθητικά απαισιόδοξη,αλλά εγώ θεωρώ τον εαυτό μου ρεαλίστρια. Ναι,αγαπώ τα παραμύθια,αλλά ω του θαύματος!,δεν πίστεψα ποτέ πραγματικά σε αυτά... Αφήστε,που όσο περισσότερο εστιάζ�� την προσοχή μου σε αυτό το άχρωμο,άψυχο καί σχεδόν απάνθρωπο καλωσόρισμα,η ματιά μου δεν μπορεί να ξεστρατίσει από τον τρόπο με τον οποίο τονίζεται,-εσκεμμένα θέλω να πιστεύω-,η λέξη ''ον'' με κεφαλαία γράμματα μέσα στην λέξη ''απαγορεύονται''...
Σαν να απαγορεύεται ουσιαστικά η ανθρώπινη ύπαρξη κι όσα εκείνη συνεπάγεται.
Σαν να καταπατείται.
Σαν να εκδιώκεται.
Σαν να προορίζεται προς ολική εξαφάνιση,σε περίπτωση που δεν συμμορφωθεί με τους όποιους νέους κανόνες...
Πόσα βήματα χωρίζουν την ουτοπία από την δυστοπία;
Πώς μπορεί αυτή η πρόθεση ''δυσ'' μπροστά στην λέξη,όχι μόνο να αλλάζει άρδην το όνομά της,αλλά να μεταμορφώνει τον εφιάλτη σε σκληρή κι επώδυνη πραγματικότητα;
Διότι,αν το καλοσκεφτούμε,ζούμε σε ένα αληθινό δυστοπικό περιβάλλον,όπου μοιάζουν να καταλύονται τα όποια ανθρώπινα δικαιώματα καί να έχουμε μία ψευδαίσθηση ελευθερίας...
Κάθε βιβλίο της συγγραφέως Ειρήνης Βαρδάκη είναι καί μία ξεχωριστή αναγνωστική εμπειρία. Πρωτοπόρος καί μετρ στο ερωτικό-ψυχολογικό θρίλερ στην χώρα μας,κάθε φορά η πένα της χαράσσει ανεξίτηλα σημάδια στην σκέψη μου καί με κάνει να ανυπομονώ σαν μικρό παιδί για το επόμενο έργο της. Ξέρετε,για μένα είναι σημαντικό ο/η εκάστοτε συγγραφέας να παίρνει τον χρόνο του/της καί να μας προσφέρει νέο βιβλίο,όταν θα νιώσει έτοιμος/η. Η συγγραφέας Ειρήνη Βαρδάκη νομίζω πως ένιωσε την ανάγκη να ξανασυστηθεί στο αναγνωστικό μέσα από το καινούργιο της βιβλίο,με τίτλο ''Ζώνη 5'',το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Μίνωας.
Τί είναι αυτό που κάνει το παρόν βιβλίο να διαφέρει από τα προηγούμενά της; Αρχικά,μιλάμε για το είδος στο οποίο ανήκει που δεν είναι άλλο από το δυστοπικό μυθιστόρημα. Ναι,καλά διαβάσατε. Άν καί περιμέναμε ένα βιβλίο στο είδος που την μάθαμε καί την αγαπήσαμε,η συγγραφέας πήρε το ρίσκο καί μας πρόσφερε κάτι εξολοκλήρου διαφορετικό. Δίχως να στρέφει την πλάτη καί να απαρνείται το είδος που την ανέδειξε,η συγγραφέας κάνει ένα τολμηρό βήμα,σαν άλλη κίνηση ματ,καί ρίχνεται στα βαθειά παρασύροντάς μας μαζί της σε μία δελεαστική αναγνωστική ''δίνη''. Πολλοί/ες θα πουν πως αυτό είναι κάπως παράτολμο από μεριά της συγγραφέως καί θα αναρωτηθούν το γιατί να προβεί σε αυτήν την κίνηση,ενώ όλοι κι όλες συμφωνούμε πως όταν είσαι από τους/τις καλύτερους/ες στο είδος που υπηρετείς,δεν κάνεις ανάλογες κινήσεις. Για μένα ήταν σαν να ξεκλείδωσε ένα ακόμη κομμάτι της σκέψης καί της πένας της συγγραφέως. Αφήστε που το θεωρώ σεβαστό κι αποδεκτό να δοκιμάσει τις ''αντοχές'' της γραφής της,με δεδομένο πως ξέρει να πατά γερά στα πόδια της καί δεν ακροβατεί από είδος σε είδος,απλά καί μόνο για να δει που θα καταλήξει. Ίσως να ήθελε να πει πολλά που δεν θα μπορούσαν να ειπωθούν αλλιώς... Άλλωστε,η ίδια γνωρίζει καλύτερα για να μας απαντήσει.
Εξοικειωμένη καί πλήρως παραδομένη άνευ όρων στην δυναμική,κοφτερή κι οξυδερκή πένα της συγγραφέως ήμουν εξ αρχής βέβαιη πως θα διάβαζα ένα πραγματικά καλό βιβλίο που θα αντιπροσώπευε επάξια το είδος στο οποίο ανήκει. Ναι,οι μεγάλες προσδοκίες αν δεν εκπληρωθούν,επιφέρουν καί μεγάλες απογοητεύσεις,να όμως που για ακόμη μία φορά επαληθεύτηκαν πανηγυρικά,κάνοντάς με να αναρωτηθώ μέχρι που μπορεί να φτάσει καί το πως λειτουργούν τα γρανάζια του μυαλού της συγγραφέως.
"Η ιστορία της γυναίκας που πέρασε στη ΖΩΝΗ ΠΕΝΤΕ για να ανταμώσει ξανά το παιδί της. Η μόνη της αποστολή είναι να μη δακρύσει, να μη λυγίσει ό,τι κι αν αντικρίσουν τα μάτια της.
Και ίσως να τα καταφέρει… Αρκεί να πάψει να ψιθυρίζει τα βράδια πως άλλο βασανιστήριο δεν γνώρισε πέρα από κείνο της φωνής του." (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Κι επιστρέφω στον αρχικό μου προβληματισμό. Σε ποιον βαθμό είμαστε ελεύθεροι/ες να ζήσουμε με τον τρόπο που θέλουμε; Να εκφραστούμε ανάλογα; Να γίνουμε αποδεκτοί/ες από τους/τις γύρω μας; Nα μην μας βάλουν στο περιθώριο καί να μην γίνουμε αντικείμενο χλεύης; Πώς ο σύχγρονος τρόπος ζωής βοηθά να γεννηθούν καί να παρεισφρήσουν στην ζωή μας ολοκληρωτικά καθεστώτα καί να σαρώσουν τα πάντα γύρω μας,καταπαντώντας καί καταργώντας ηθικούς φραγμούς καί ανθρώπινα δικαιώματα; Σε ένα ανάλογο κλίμα,η βασική μας ηρωϊδα μαζί με τον γιο της καί μερικούς καίριους δευτεραγωνιστές θα παλέψουν ενάντια σε όλους κι όλα,για να αποδείξουν την αξία της μητρικής αγάπης,την δύναμη της πίστης καί της ανιδιοτελούς φιλίας που ξεπερνούν όλα τα εμπόδια με κάθε κόστος. Ακόμη κι αν χρειαστεί να θυσιάσουν την ίδια τους την ζωή. Ένα βιβλίο,που ακόμη κι αν δεν έχετε διαβάσει κατά το παρελθόν κάποιο προγενέστερο της συγγραφέως,αξίζει να το διαβάσετε.
Καλή ανάγνωση!
July 10, 2022
Πριν τρία χρόνια είχα πάει σ' ένα βιβλιοπωλείο στο κέντρο της Αθήνας. Δεν ξέρω αν το κάνετε εσείς το μαγικό, αλλά εγώ συνηθίζω να χώνω το χέρι μου στο πίσω πίσω μέρος των ραφιών και να ανακαλύπτω έτσι -κάπως ανορθόδοξα! - μικρά κρυμμένα διαμαντάκια. Έτσι γνώρισα την πένα της Ειρήνης με το "Ρ της ερωμένης". Η μεστή γραφή της με κέρδισε από την πρώτη στιγμή και μάλιστα είπα ότι πολύ σύντομα θα δούμε το όνομά της στους τοπ Έλληνες συγγραφείς, τα βιβλία της στη λίστα των best sellers. Πέρσι, βλέποντας την αφίσα του "Μέντορα" να έχει την τιμητική της στα Public και τον Ευριπίδη, επιβεβαιώθηκα.
Ακολουθώ την Ειρήνη αναγνωστικά από εκείνη την πρώτη στιγμή και φέτος που βρέθηκα μαζί με τη "Ζώνη 5" νιώθω μόνο περηφάνεια και συγκίνηση. Τι να πρωτοσχολιάσω...την εξέλιξη στη γραφή της, τις τολμηρές ιδέες της, την προσωπική της φωνή που διαφαίνεται σε κάθε σελίδα, την ίδια την ιστορία που ξετυλίγει και σου προκαλεί χτυποκάρδια... Είναι μια ιστορία δυστοπική, θυμίζοντας έντονα το μυθιστόρημα "1984" του Όργουελ, σκοτεινή και δύσκολη, γεμάτη πόνο που προβληματίζει, που σε κάνει να σκέφτεσαι και να αναρωτιέσαι αν υπάρχει περίπτωση να ζήσει ποτέ ο κόσμος μια τέτοια κατάσταση ή αν την έχει ήδη ζήσει με μιαν άλλη μορφή και μ' ένα διαφορετικό αίσθημα φόβου να πλανάται στην ατμόσφαιρα...
Για να το διαβάσεις, ναι, χρειάζεται στομάχι γερό και μάτια ανοιχτά. Όχι μονάχα για να προβληματιστείς αλλά και για να μπορέσεις να αντικρίσεις τις όμορφες και αθάνατες αξίες που ακόμη και μέσα σε μια Ζώνη 5 παραμένουν ζωντανές, όπως το θάρρος μιας γυναίκας, μιας μάνας, μιας κόρης, όπως και την ένδοξη αξία της φιλίας δύο έφηβων αγοριών...
Πιστεύω αναμφίβολα ότι το συγκεκριμένο βιβλίο θα αποτελέσει μεγάλο σταθμό όχι μόνο στη συγγραφική καριέρα της Ειρήνης αλλά και στην ίδια την ελληνική λογοτεχνία. Θερμά συγχαρητήρια!
Ακολουθώ την Ειρήνη αναγνωστικά από εκείνη την πρώτη στιγμή και φέτος που βρέθηκα μαζί με τη "Ζώνη 5" νιώθω μόνο περηφάνεια και συγκίνηση. Τι να πρωτοσχολιάσω...την εξέλιξη στη γραφή της, τις τολμηρές ιδέες της, την προσωπική της φωνή που διαφαίνεται σε κάθε σελίδα, την ίδια την ιστορία που ξετυλίγει και σου προκαλεί χτυποκάρδια... Είναι μια ιστορία δυστοπική, θυμίζοντας έντονα το μυθιστόρημα "1984" του Όργουελ, σκοτεινή και δύσκολη, γεμάτη πόνο που προβληματίζει, που σε κάνει να σκέφτεσαι και να αναρωτιέσαι αν υπάρχει περίπτωση να ζήσει ποτέ ο κόσμος μια τέτοια κατάσταση ή αν την έχει ήδη ζήσει με μιαν άλλη μορφή και μ' ένα διαφορετικό αίσθημα φόβου να πλανάται στην ατμόσφαιρα...
Για να το διαβάσεις, ναι, χρειάζεται στομάχι γερό και μάτια ανοιχτά. Όχι μονάχα για να προβληματιστείς αλλά και για να μπορέσεις να αντικρίσεις τις όμορφες και αθάνατες αξίες που ακόμη και μέσα σε μια Ζώνη 5 παραμένουν ζωντανές, όπως το θάρρος μιας γυναίκας, μιας μάνας, μιας κόρης, όπως και την ένδοξη αξία της φιλίας δύο έφηβων αγοριών...
Πιστεύω αναμφίβολα ότι το συγκεκριμένο βιβλίο θα αποτελέσει μεγάλο σταθμό όχι μόνο στη συγγραφική καριέρα της Ειρήνης αλλά και στην ίδια την ελληνική λογοτεχνία. Θερμά συγχαρητήρια!
December 21, 2022
Από τις ελάχιστες φορές που δυσκολεύομαι τόσο πολύ να ολοκληρώσω ένα βιβλίο. Ενώ μου φάνηκε ενδιαφέρον στην αρχή και η ιστορία είχε πολλές προοπτικές, τελικά ο τρόπος που εκτυλίσσεται σε απογοητεύει γρήγορα.
Αλλοπρόσαλλοι χαρακτήρες με ασαφή κίνητρα, διάλογοι που θυμίζουν φωσκολική σειρά, πλοκή γεμάτη τρύπες και αντιφάσεις, μια αλληγορία που σε χτυπάει κατάμουτρα με το πόσο προφανής είναι και μια αφήγηση που ξαφνικά αλλάζει στυλ στα μισά του βιβλίου και καταλήγει με διαφορετικό κεντρικό πρόσωπο από αυτό που ξεκίνησε.
Ένα βιβλίο με ενδιαφέρουσα πλοκή, η οποία, δυστυχώς, κατέρρευσε πολύ γρήγορα κάτω από το βάρος της.
Αλλοπρόσαλλοι χαρακτήρες με ασαφή κίνητρα, διάλογοι που θυμίζουν φωσκολική σειρά, πλοκή γεμάτη τρύπες και αντιφάσεις, μια αλληγορία που σε χτυπάει κατάμουτρα με το πόσο προφανής είναι και μια αφήγηση που ξαφνικά αλλάζει στυλ στα μισά του βιβλίου και καταλήγει με διαφορετικό κεντρικό πρόσωπο από αυτό που ξεκίνησε.
Ένα βιβλίο με ενδιαφέρουσα πλοκή, η οποία, δυστυχώς, κατέρρευσε πολύ γρήγορα κάτω από το βάρος της.
October 22, 2022
ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!
Ένας δυστοπικός κόσμος, με απίστευτη ιστορία και χαρακτήρες. Και ένα τέλος που κορυφώνει και προσφέρει λύτρωση.
"Με όποιο όνομα και αν σε φωνάξουν μην γυρίσεις"
5/5
Ένας δυστοπικός κόσμος, με απίστευτη ιστορία και χαρακτήρες. Και ένα τέλος που κορυφώνει και προσφέρει λύτρωση.
"Με όποιο όνομα και αν σε φωνάξουν μην γυρίσεις"
5/5
December 23, 2024
Ωραία ιδέα, αλλά φλύαρο, ασυνάρτητο και γραμμένο στο πόδι.
October 25, 2022
https://vivlionerga.blogspot.com/2022...
Η Ειρήνη Βαρδάκη αποφασίζει αυτή την φορά να αλλάξει γραμμή πλεύσης και να ταράξει για ακόμα μια φορά τα νερά της λογοτεχνίας. Απο το είδος του ψυχολογικού θρίλερ, που την έχει καταξιώξει, μεταπηδα στην δυστοπία και σε μια περιπέτεια επιβίωσης που οι ήρωες είναι υποχρεωμένοι να βαδίσουν σε ένα τεντωμένο σκοινί και να ακολουθήσουν συγκεκριμένους κανόνες και αυστηρά όρια.
Μαζικές αυτοκτονίες, αναταραχές και χάος δίνουν την ευκαιρία και το έναυσμα- για την ασφάλεια της κοινωνίας- να αναλάβει πραξικοπηματικά την εξουσία το κίνημα του λευκού στρατιώτη. Νέα ήθη, νέοι νόμοι και απίστευτοι περιορισμοί χωρίζουν κοινωνία και ανθρώπους ανάλογα με τα αποτελέσματα των ψυχολογικών τέστ στα οποία καταναγκαστικά υποβάλλονται. Το κριτήριο που τους χωρίζει είναι το πόσο καταθλιπτικοί είναι και το ποσό κοντά στην αυτοκτονία βρίσκονται. Η ζώνη 5 αποτελείται από άτομα που έχουν τον μεγαλύτερο βαθμό αυτοκτονικης επιρρέπειας. Και αποτελούν κίνδυνο για την υπόλοιπη κοινωνία. Άρα πρέπει να απομονωθούν σε στρατόπεδα συγκεντρωσης. Όσοι καταφέρνουν να περάσουν με επιτυχία αντίστοιχα τα ψυχολογικά τεστ είτε συνεχίζουν την ζωή τους με προσήλωση ώστε να μην χάσουν το προνόμιο είτε διεκδικούν και βρίσκονται όλο και πιο κοντά σε θέσεις νευραλγικές της νέας εξουσίας.
Πρωταγωνιστές της ιστορίας η Λίζα μια γυναίκα που μεγαλώνει μόνη της τον δεκατετράχρονο γιο της τον Άλεξ. Μέσα σε αυτή την σκοτεινή και ζοφερή νέα πραγματικότητα. Εδώ που πλέον απαγορεύεται δια νόμου η θλίψη, και το χαμόγελο γίνεται υποχρεωτικό. Εδώ που το κάθε συναίσθημα είναι υποκινουμενο, οι δύο πρωταγωνιστές μας προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα στα στενά όρια που τους έχει θέσει το καθεστώς. Όταν ο Άλεξ σε μια εφηβική του παρόρμηση παρεκτραπεί από τους κανόνες και συλληφθεί, θα βρεθεί έγκλειστος στο στρατόπεδο της ζώνης 5 εκεί όπου είναι αναγκασμένος να ξεχάσει, να υποκριθεί και να συρρικνωθεί συμπιέζοντας το κάθε του συναίσθημα. Καταπιεζοντας την κάθε ανάγκη και την κάθε σκέψη του.
Από την άλλη πλευρά η μητέρα του η Λίζα είναι υποχρεωμένη να συγκεντρώσει κάθε σωματική και πνευματική ικμάδα ώστε να μετατρέψει τον εαυτό της σε άνθρωπο που πρέπει να ξεπεράσει ανυπέρβλητα εμπόδια ξεγελωντας ακόμα και τον ίδιο της τον εαυτό ώστε να μπορέσει να προσεγγίσει τον γιο της και να τον σώσει από την κόλαση, με το οποιοδήποτε κόστος.Για να τα καταφέρει θα πρέπει να συνεργαστεί ακόμα και με τον ίδιο τον διάβολο.
Με μια καταπληκτική αντιπαράθεση σκέψεων και συναισθημάτων αλλά και.με την βίαιη και ξαφνική απομάκρυνση της μητέρας από το παιδί της και του παιδιού από την μητέρα του. Η συγγραφέας βάζει σε πλήρη αντίθεση την νέα κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει. Και ενώ τώρα είναι μακριά ο ένας από τον άλλον. Η απουσία κάνει πιο δυνατή την αδιόρατη παρουσία. Η ελπίδα πως θα βρεθούν ξανά, δίνει δύναμη αντοχής και αξία σε κάθε σωματικό και ψυχικό βασανιστήριο. Η δύναμη της μητρότητας σε όλο της το μεγαλείο, αλλά και ο τρόπος που ωριμαζει ξαφνικά και σημαντικά ένας έφηβος κάτω από την πίεση γεγονότων που του στερούν την ελευθερία, δεικνυεται με μια εξαιρετική τεχνική αποτύπωσης μέσα απο εξαιρετικούς μονολόγους. Αλλά και ελάχιστους διαλόγους. Ακόμα και η εναλλαγή μονολόγου διαλόγου στα σημεία που εναλλάσσεται δείχνει το μέγεθος του φόβου και του περιορισμού. Του βίαιου αποχωρισμού και της πλήρους άγνοιας για το τι έχουν απογινει αγαπημένα πρόσωπα.
Η Ζώνη 5 είναι ένα δυστοπικό θρίλερ με διαρκείς ανατροπές επάνω στο ψυχικό υπόβαθρο των ηρώων που μετατρέπονται σε κάτι άλλο από αυτό που είναι καθώς η καταπίεση και οι περιορισμοί τους αλλάζουν τις προτεραιότητες, ή ισχυροποιούν όλο και περισσότερο τον αδάμαστο χαρακτήρα τους. Ο τυφλός πατέρας της Λίζας που βλέπει και αναγνωρίζει τους ανθρώπους και τις προθέσεις τους μέσα από τα μάτια της ψυχής του. Ο γενναίος 360 που τονώνει και διατηρεί ακμαία την φλόγα της αντίστασης και παραμένει ελεύθερος ακόμα και μέσα στα δεσμά του. Χαρακτήρες που λυγίζουν και προδίδουν. Χαρακτήρες που παραπλανουν. Χαρακτήρες έτοιμοι για όλα προκειμένου να επιβιώσουν και να σώσουν με κάθε τίμημα αυτούς που αγαπάνε. Χαρακτήρες που κάνουν το κάθε τι προκειμένου να μην λησμονήσουν αυτό που ήταν κάποτε. Να μην γίνουν ποτέ κάτι που τους επιβάλει η εκβιαστική πραγματικότητα.
Είναι όλοι αυτοί που καλούνται να αντιμετωπίσουν την βίαιη εκδοχή της κοινωνίας, αλλά και μιας κατάστασης που οδηγεί τους ανθρώπους στην κατάθλιψη και στην χειραγώγηση μυαλού και ψυχής με κατάληξη την αυτοκτονία ή την χειμερία νάρκη της αποδοχής ή της συμπλευσης με την εξουσία του λευκού στρατιώτη. Είναι όλοι αυτοί που πρέπει να αποφασίσουν αν θα παραμείνουν σκλάβοι και υποχείρια ή θα προσπαθήσουν να κάνουν την επανάσταση τους. Να προσπαθήσουν έστω να αποτολμησουν την έξοδο τους προς την ελευθερία. Η συγγραφέας φτιάχνει μια κοινωνία χωρίς επιλογές για να αποδείξει πως επιλογές πάντα υπάρχουν αρκεί να τις ψάξεις σωστά μεθοδικά με υπομονή και πάθος.
Μέσα σε όλο το κείμενο περνάνε διαρκή μηνύματα για την σημερινή κοινωνία που την διέπει η αδιαφορία, η μοναξιά, η ανθρωποφαγία, οι λάθος προτεραιότητες και η στάση ζωής που έχει απομακρύνει τον άνθρωπο από τον συνάνθρωπο. Έτσι το βιβλίο μέσα από την σκληρή γλώσσα και τις σκηνές της απόλυτης εξάρτησης από ένα καθεστώς που είναι αποφασισμένο να αφαιμαξει τα αυθόρμητα συναισθήματα και να επιβάλλει αυτά που εκείνο θέλει οδηγει την υπόθεση στο κέντρο σκέψης της συγγραφέως που προσπαθεί να μας αφυπνίσει και να μας επαναπροσδιορίσει. Να μας κάνει να δούμε τα λάθη μας και να μας οδηγήσει στην λύτρωση μας. Για ποιο λόγο έχουμε χάσει την ανθρωπιά μας; Για ποιο λόγο η αλαζονεία και ο εγωισμός μας έχει αφήσει στην άκρη κάθε αλληλεγγύη και κάθε συναίσθημα συμπαράστασης. Έτσι μέσα από τις σκοτεινές και σκληρές περιγραφές μας επαναφέρει στις πραγματικές ρίζες της ανθρώπινης φύσης που είναι η αγάπη και η ανιδιοτέλεια. Η αλληλεγγύη και η προσφορά στο σύνολο και όχι απλά και μόνο η ικανοποίηση του εγώ και του υπέρ εγώ μας.
Η Ειρήνη Βαρδάκη σκιαγραφεί και σκηνοθετεί μια κοινωνία τρόμου, ανασφάλειας και τρέλας. Μια κοινωνία που κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν. Μια κοινωνία κατασκευασμένη να βαδίζει στα όρια εκείνα που αναδεικνύει και ξεχωρίζει τους δυνατούς από τους αδύναμους. Που ευνουχίζει συνειδήσεις, αλλά ταυτόχρονα ανασταίνει ασυμβίβαστους και γενναίους. Φοβισμένους και φαινομενικά αδιάφορους. Κίνητρο η ζωή, η αγάπη, η ελευθερία.
Στην ζώνη 5 ελλοχεύει το σκοτάδι αλλά συγκλονίζει η προσαρμοστικότητα της επιβίωσης και η αντιδραστικότητα της αυθόρμητης σκέψης που δεν τιθασευεται μπροστά σε κανένα φόβο και κανένα κίνδυνο. Από εκείνους τους λίγους και μοναδικούς που κάθε φορά φέρνουν την αλλαγή σε μια κοινωνία που υποφέρει.
Η Ειρήνη Βαρδάκη αποφασίζει αυτή την φορά να αλλάξει γραμμή πλεύσης και να ταράξει για ακόμα μια φορά τα νερά της λογοτεχνίας. Απο το είδος του ψυχολογικού θρίλερ, που την έχει καταξιώξει, μεταπηδα στην δυστοπία και σε μια περιπέτεια επιβίωσης που οι ήρωες είναι υποχρεωμένοι να βαδίσουν σε ένα τεντωμένο σκοινί και να ακολουθήσουν συγκεκριμένους κανόνες και αυστηρά όρια.
Μαζικές αυτοκτονίες, αναταραχές και χάος δίνουν την ευκαιρία και το έναυσμα- για την ασφάλεια της κοινωνίας- να αναλάβει πραξικοπηματικά την εξουσία το κίνημα του λευκού στρατιώτη. Νέα ήθη, νέοι νόμοι και απίστευτοι περιορισμοί χωρίζουν κοινωνία και ανθρώπους ανάλογα με τα αποτελέσματα των ψυχολογικών τέστ στα οποία καταναγκαστικά υποβάλλονται. Το κριτήριο που τους χωρίζει είναι το πόσο καταθλιπτικοί είναι και το ποσό κοντά στην αυτοκτονία βρίσκονται. Η ζώνη 5 αποτελείται από άτομα που έχουν τον μεγαλύτερο βαθμό αυτοκτονικης επιρρέπειας. Και αποτελούν κίνδυνο για την υπόλοιπη κοινωνία. Άρα πρέπει να απομονωθούν σε στρατόπεδα συγκεντρωσης. Όσοι καταφέρνουν να περάσουν με επιτυχία αντίστοιχα τα ψυχολογικά τεστ είτε συνεχίζουν την ζωή τους με προσήλωση ώστε να μην χάσουν το προνόμιο είτε διεκδικούν και βρίσκονται όλο και πιο κοντά σε θέσεις νευραλγικές της νέας εξουσίας.
Πρωταγωνιστές της ιστορίας η Λίζα μια γυναίκα που μεγαλώνει μόνη της τον δεκατετράχρονο γιο της τον Άλεξ. Μέσα σε αυτή την σκοτεινή και ζοφερή νέα πραγματικότητα. Εδώ που πλέον απαγορεύεται δια νόμου η θλίψη, και το χαμόγελο γίνεται υποχρεωτικό. Εδώ που το κάθε συναίσθημα είναι υποκινουμενο, οι δύο πρωταγωνιστές μας προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα στα στενά όρια που τους έχει θέσει το καθεστώς. Όταν ο Άλεξ σε μια εφηβική του παρόρμηση παρεκτραπεί από τους κανόνες και συλληφθεί, θα βρεθεί έγκλειστος στο στρατόπεδο της ζώνης 5 εκεί όπου είναι αναγκασμένος να ξεχάσει, να υποκριθεί και να συρρικνωθεί συμπιέζοντας το κάθε του συναίσθημα. Καταπιεζοντας την κάθε ανάγκη και την κάθε σκέψη του.
Από την άλλη πλευρά η μητέρα του η Λίζα είναι υποχρεωμένη να συγκεντρώσει κάθε σωματική και πνευματική ικμάδα ώστε να μετατρέψει τον εαυτό της σε άνθρωπο που πρέπει να ξεπεράσει ανυπέρβλητα εμπόδια ξεγελωντας ακόμα και τον ίδιο της τον εαυτό ώστε να μπορέσει να προσεγγίσει τον γιο της και να τον σώσει από την κόλαση, με το οποιοδήποτε κόστος.Για να τα καταφέρει θα πρέπει να συνεργαστεί ακόμα και με τον ίδιο τον διάβολο.
Με μια καταπληκτική αντιπαράθεση σκέψεων και συναισθημάτων αλλά και.με την βίαιη και ξαφνική απομάκρυνση της μητέρας από το παιδί της και του παιδιού από την μητέρα του. Η συγγραφέας βάζει σε πλήρη αντίθεση την νέα κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει. Και ενώ τώρα είναι μακριά ο ένας από τον άλλον. Η απουσία κάνει πιο δυνατή την αδιόρατη παρουσία. Η ελπίδα πως θα βρεθούν ξανά, δίνει δύναμη αντοχής και αξία σε κάθε σωματικό και ψυχικό βασανιστήριο. Η δύναμη της μητρότητας σε όλο της το μεγαλείο, αλλά και ο τρόπος που ωριμαζει ξαφνικά και σημαντικά ένας έφηβος κάτω από την πίεση γεγονότων που του στερούν την ελευθερία, δεικνυεται με μια εξαιρετική τεχνική αποτύπωσης μέσα απο εξαιρετικούς μονολόγους. Αλλά και ελάχιστους διαλόγους. Ακόμα και η εναλλαγή μονολόγου διαλόγου στα σημεία που εναλλάσσεται δείχνει το μέγεθος του φόβου και του περιορισμού. Του βίαιου αποχωρισμού και της πλήρους άγνοιας για το τι έχουν απογινει αγαπημένα πρόσωπα.
Η Ζώνη 5 είναι ένα δυστοπικό θρίλερ με διαρκείς ανατροπές επάνω στο ψυχικό υπόβαθρο των ηρώων που μετατρέπονται σε κάτι άλλο από αυτό που είναι καθώς η καταπίεση και οι περιορισμοί τους αλλάζουν τις προτεραιότητες, ή ισχυροποιούν όλο και περισσότερο τον αδάμαστο χαρακτήρα τους. Ο τυφλός πατέρας της Λίζας που βλέπει και αναγνωρίζει τους ανθρώπους και τις προθέσεις τους μέσα από τα μάτια της ψυχής του. Ο γενναίος 360 που τονώνει και διατηρεί ακμαία την φλόγα της αντίστασης και παραμένει ελεύθερος ακόμα και μέσα στα δεσμά του. Χαρακτήρες που λυγίζουν και προδίδουν. Χαρακτήρες που παραπλανουν. Χαρακτήρες έτοιμοι για όλα προκειμένου να επιβιώσουν και να σώσουν με κάθε τίμημα αυτούς που αγαπάνε. Χαρακτήρες που κάνουν το κάθε τι προκειμένου να μην λησμονήσουν αυτό που ήταν κάποτε. Να μην γίνουν ποτέ κάτι που τους επιβάλει η εκβιαστική πραγματικότητα.
Είναι όλοι αυτοί που καλούνται να αντιμετωπίσουν την βίαιη εκδοχή της κοινωνίας, αλλά και μιας κατάστασης που οδηγεί τους ανθρώπους στην κατάθλιψη και στην χειραγώγηση μυαλού και ψυχής με κατάληξη την αυτοκτονία ή την χειμερία νάρκη της αποδοχής ή της συμπλευσης με την εξουσία του λευκού στρατιώτη. Είναι όλοι αυτοί που πρέπει να αποφασίσουν αν θα παραμείνουν σκλάβοι και υποχείρια ή θα προσπαθήσουν να κάνουν την επανάσταση τους. Να προσπαθήσουν έστω να αποτολμησουν την έξοδο τους προς την ελευθερία. Η συγγραφέας φτιάχνει μια κοινωνία χωρίς επιλογές για να αποδείξει πως επιλογές πάντα υπάρχουν αρκεί να τις ψάξεις σωστά μεθοδικά με υπομονή και πάθος.
Μέσα σε όλο το κείμενο περνάνε διαρκή μηνύματα για την σημερινή κοινωνία που την διέπει η αδιαφορία, η μοναξιά, η ανθρωποφαγία, οι λάθος προτεραιότητες και η στάση ζωής που έχει απομακρύνει τον άνθρωπο από τον συνάνθρωπο. Έτσι το βιβλίο μέσα από την σκληρή γλώσσα και τις σκηνές της απόλυτης εξάρτησης από ένα καθεστώς που είναι αποφασισμένο να αφαιμαξει τα αυθόρμητα συναισθήματα και να επιβάλλει αυτά που εκείνο θέλει οδηγει την υπόθεση στο κέντρο σκέψης της συγγραφέως που προσπαθεί να μας αφυπνίσει και να μας επαναπροσδιορίσει. Να μας κάνει να δούμε τα λάθη μας και να μας οδηγήσει στην λύτρωση μας. Για ποιο λόγο έχουμε χάσει την ανθρωπιά μας; Για ποιο λόγο η αλαζονεία και ο εγωισμός μας έχει αφήσει στην άκρη κάθε αλληλεγγύη και κάθε συναίσθημα συμπαράστασης. Έτσι μέσα από τις σκοτεινές και σκληρές περιγραφές μας επαναφέρει στις πραγματικές ρίζες της ανθρώπινης φύσης που είναι η αγάπη και η ανιδιοτέλεια. Η αλληλεγγύη και η προσφορά στο σύνολο και όχι απλά και μόνο η ικανοποίηση του εγώ και του υπέρ εγώ μας.
Η Ειρήνη Βαρδάκη σκιαγραφεί και σκηνοθετεί μια κοινωνία τρόμου, ανασφάλειας και τρέλας. Μια κοινωνία που κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν. Μια κοινωνία κατασκευασμένη να βαδίζει στα όρια εκείνα που αναδεικνύει και ξεχωρίζει τους δυνατούς από τους αδύναμους. Που ευνουχίζει συνειδήσεις, αλλά ταυτόχρονα ανασταίνει ασυμβίβαστους και γενναίους. Φοβισμένους και φαινομενικά αδιάφορους. Κίνητρο η ζωή, η αγάπη, η ελευθερία.
Στην ζώνη 5 ελλοχεύει το σκοτάδι αλλά συγκλονίζει η προσαρμοστικότητα της επιβίωσης και η αντιδραστικότητα της αυθόρμητης σκέψης που δεν τιθασευεται μπροστά σε κανένα φόβο και κανένα κίνδυνο. Από εκείνους τους λίγους και μοναδικούς που κάθε φορά φέρνουν την αλλαγή σε μια κοινωνία που υποφέρει.
June 19, 2023
Ένα ποτήρι κρασί και μοναξιά. Αυτό ήθελα από προχθές που τελείωσα την ανάγνωση. Ήθελα να μείνω μόνη μου με τις σκέψεις μου, με τα συναισθήματα, τα οποία μου έβγαλε αυτό το εξαιρετικό βιβλίο. Μόνη, χωρίς κινητό, χωρίς μουσική. Εγώ και το κρασί μου. Είναι απίστευτο αυτό που μου κάνει κάθε φορά, κάθε βιβλίο της Ειρήνης Βαρδάκη. Αλλά σε αυτό το βιβλίο θέλω να κρατήσω μέσα μου ό,τι με έκανε να νιώσω, ό,τι πρόταση υπογράμμισα, ό,τι έγραψα. Μέσα μου. Δικό μου. Μόνο δικό μου.
Read
May 29, 2023Κάθε φορά που κυκλοφορεί ένα καινούργιο βιβλίο της Ειρήνης Βαρδάκη οι φανατικοί αναγνώστες της σπεύδουν να το αποκτήσουν. Και πολύ καλά κάνουν γιατί κάθε νέο της βιβλίο είναι και μια καινούργια αποκάλυψη της συγγραφικής πτυχής της. Και η «Ζώνη 5» το αποδεικνύει περίτρανα. Αυτή τη φορά βλέπουμε ένα βιβλίο εντελώς διαφορετικό από ότι μας έχει συνηθίσει η συγγραφέας. Αυτή τη φορά η Ειρήνη Βαρδάκη εμπνέεται από μεγάλους συγγραφείς του παγκόσμιου λογοτεχνικού στερεώματος και δημιουργεί ένα εξαιρετικό δείγμα δυστοπικού μυθιστορήματος.
Η «Ζώνη 5» είναι εκείνη η περιοχή που απαγορεύεται η θλίψη σε κάθε της έκφραση. Εκεί που απαγορεύεται το δάκρυ και το μαύρο χρώμα. Εκεί που απαγορεύεται ο πόνος και η μνήμη του. Το καθεστώς του «Λευκού Στρατιώτη» δεν επιτρέπει στους ανθρώπους να κλαίνε. Τους θέλει να είναι πάντα χαρούμενοι με ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη τους. Η θλιμμένη έκφραση είναι σημάδι της αρρώστιας. Ποιας αρρώστιας; Μα της κατάθλιψης. Ο «Λευκός Στρατιώτης» πρεσβεύει τη θεραπεία από μια καταθλιπτική κοινωνία με ολοένα και αυξανόμενες αυτοκτονίες σε παγκόσμια κλίμακα. Οι αυτοκτονίες είναι η πρώτη αιτία θανάτου για πρώτη φορά στην ιστορία του κόσμου.
Ο «Λευκός Στρατιώτης» υποτίθεται ότι παλεύει με το τέρας της αντιδραστικής κατάθλιψης που μοιάζει να τρέφεται απ�� τις ίδιες του τις σάρκες. Η ψυχική υγεία των πολιτών είναι το κύριο μέλημα του καθεστώτος και σε κάθε δρόμο, σε κάθε στενό ακούγονται εκκωφαντικά τα εμβατήρια της χαράς που μαθαίνουν όλοι να περπατούν στον ρυθμό τους.
Οι πολίτες κυκλοφορούν στους δρόμους μόνο την ημέρα, καθώς υπάρχει απαγόρευση κυκλοφορίας τη νύχτα, με ένα αλλόκοτο χαμόγελο στα χείλη τους. Ένα χαμόγελο τόσο μεγάλο που πονούν τα μάγουλα τους από την υπερπροσπάθεια, ένα χαμόγελο με χείλη που τσακίζουν παράξενα, σαν να είναι τραβηγμένα με συνδετήρες. Τα ειδικά κολλύρια που μπλοκάρουν τους δακρυϊκούς πόρους αρχίζουν να ξεπουλάνε στα φαρμακεία. Κανείς δεν θέλει να ξέρει ο άλλος ότι έχει υποπέσει στο μέγιστο και χωρίς άφεση αμάρτημα… το κλάμα. Το κλάμα που είναι σιωπηλό μόνο στο εσωτερικό των σπιτιών που αποτελεί πλέον και το μοναδικό καταφύγιο πλέον της ελεύθερης έκφρασης.
Όλα πρέπει να είναι ευτυχισμένα, όλα πρέπει να είναι χαρούμενα σε μια παλέτα που ειρωνεύεται τον ίδιο της τον εαυτό. Ότι έχει να κάνει με θλιμμένο περιεχόμενο απαγορεύεται. Βιβλία, τραγούδια, ταινίες, έργα ζωγραφικής και γλυπτά ρίχνονται στην πυρά. Όλα είναι καταδικασμένα στην ανυπαρξία εκτός και αν είναι χαρμόσυνα όπως η «ευτυχία» που φέρνει στις καρδιές των πολιτών το καθεστώς του «Λευκού Στρατιώτη».
Μέσα σε αυτή την παράνοια εκτυλίσσεται η ιστορία μια γυναίκας που τόλμησε να περάσει στη «Ζώνη 5» προκειμένου να ανταμώσει ξανά το παιδί της. Το παιδί της που τόλμησε να αψηφήσει το καθεστώς, το παιδί της που τόλμησε να «φωνάξει» μέσα από τα γκράφιτι του ότι ο άνθρωπος γεννιέται κλαίγοντας και υπέπεσε στο μέγιστο αμάρτημα της αχαριστίας. Το παιδί της που βρέθηκε στη «Ζώνη 5» να αγωνίζεται καθημερινά για τη ζωή του…
Το να δημιουργήσεις ένα δυστοπικό μυθιστόρημα σε μια χώρα όπως η Ελλάδα που ελάχιστα γνωρίζουμε για αυτό το είδος λογοτεχνίας θα έλεγε κανείς ότι είναι ένα μεγάλο ρίσκο καθώς το ελληνικό κοινό δεν έχει αγκαλιάσει με θέρμη τέτοιου είδους μυθιστορήματα όπως στο εξωτερικό. Πρωτοπόροι του είδους όπως ο Τζορτζ Όργουελ, ο Ray Bradbury, η Μάργκαρετ Άτγουντ, η Ιωάννα Μπουραζοπούλου – για την Ελλάδα – γίνονται η πηγή έμπνευσης της Ειρήνης Βαρδάκη δίνοντας της το έναυσμα να δημιουργήσει ένα εξαιρετικό γραπτό για μια δυστοπική κοινωνία σκοταδισμού που δεν διαφέρει και πολύ από τις μέρες που ζούμε τα τελευταία χρόνια.
Η πανδημία που μας έκλεισε στα σπίτια μας και μας έκανε παρανοϊκούς με την καθαριότητα και την απολύμανση στο μέγιστο βαθμό, τα γεγονότα στην Αμερική που έχουν ενοχοποιήσει το γυναικείο φύλο, τις εκτρώσεις, τους έγχρωμους, τους ομοφυλόφιλους κλπ αλλά και τα εγκλήματα των ναζί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης την εποχή του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου γίνεται η κινητήρια δύναμη της συγγραφέως που στήνει ένα ολοκληρωτικό καθεστώς φασισμού, ρατσισμού και σκοταδισμού.
Το χαρακτηριστικό γνώρισμα της λυρικής γραφής της Ειρήνης Βαρδάκη εξυψώνει τη «Ζώνη 5» σε ένα τρομακτικό ανάγνωσμα συνειδητοποίησης του τι μας περιμένει ίσως στο εγγύς μέλλον βλέποντας γενικώς τι αντιλήψεις επικρατούν πλέον στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη. Η αίσθηση ότι η κοινωνία και ο κόσμος γυρίζει προς τα πίσω ενώ είχε κάνει μεγάλα βήματα προς τα εμπρός μοιάζει να έχει κατακλύσει όλο μας το είναι κάνοντας ακόμα πιο ρεαλιστικό το κείμενο του βιβλίου. Ενός κειμένου ιδιαίτερα κοφτερού που καταφέρνει να ακρωτηριάσει την ψυχή μας όπως το καθεστώς του «Λευκού Στρατιώτη» που βίαια και επιτακτικά προστάζει τους πολίτες αλλά και τους κρατούμενους στη «Ζώνη 5» να ξεχάσουν την παλιά τους ζωή κάνοντας τους άβουλα πιόνια σε μια ολοκληρωτική κοινωνία αγέλης που αδυνατεί ΄όλο και περισσότερο να αυτοπροσδιορίσει τον ίδιο της τον εαυτό.
Η Ειρήνη Βαρδάκη καταδικάζει τα κακώς κείμενα της σημερινής κοινωνίας που θέλει τους πολίτες της χωρίς κριτική σκέψη, χωρίς όρεξη να αλλάξουν την ασφάλεια της φούσκας που ζουν μέσα της αποκομμένοι από όλους και όλα, χωρίς ενδιαφέρον για ότι συμβαίνει γύρω τους, χωρίς ενσυναίσθηση για τον συνάνθρωπο τους. Στο κείμενο της αναδεικνύει την τερατώδη φύση του ανθρώπινου είδους που προκειμένου να σώσει το τομάρι του και όσους αγαπάει είναι ικανός να βυθιστεί στο σκοτάδι και να χάσει ολοκληρωτικά το μυαλό, την ψυχή και την υπόσταση του.
Η εξαιρετική δεινότητα της αφήγησης της Ειρήνης Βαρδάκη και η καταπληκτική ικανότητα της να ψυχογραφεί σε βάθος του χαρακτήρες που πλάθει είναι δύο χαρακτηριστικά που εξυψώνουν τα έργα της σε λογοτεχνικά διαμάντια. Για άλλη μια φορά η συγγραφέας μας χτυπά αλύπητα με την σκληρότητα της πένα της δίνοντας μας γροθιές στο στομάχι, δένοντας κόμπο την ψυχή μας, αφυπνίζοντας τις σκέψεις μας, σπάζοντας μας σε κομμάτια αδιαφορώντας για το αν θα καταφέρουμε να βγούμε αλώβητοι από τον κυκεώνα της αφήγησης της. Εμείς όμως κουβαλώντας μέσα μας μια μικρή δόση «μαζοχισμού» εξακολουθούμε να την αφήνουμε να μας βυθίζει στα τάρταρα της ψυχής της κάθε φορά με την σαγηνευτική γραφή της καλώντας μας να ζήσουμε μια εξωπραγματική συγγραφική εμπειρία.
Ένα τρομερά δύσκολο λογοτεχνικό είδος, όπως αυτό της δυστοπίας, γίνεται παιχνιδάκι στα συγγραφικά χέρια της Ειρήνης Βαρδάκη αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά πόσο εύκολα καταφέρνει να ελίσσεται στη σφαίρα της φαντασίας της δημιουργώντας άλλο ένα υπέροχο βιβλίο που κυριολεκτικά θα σάρωνε αν κυκλοφορούσε στο εξωτερικό. Γιατί πραγματικά δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα μεγάλα δυστοπικά μυθιστορήματα που παρουσιάζουν μια ανεπιθύμητη, ζοφερή και τρομακτική κοινωνία του μέλλοντος. Μόνο που η «Ζώνη 5» της Ειρήνης Βαρδάκη γράφτηκε σε μια εποχή που ο «Λευκός Στρατιώτης» φαντάζει τόσο απτός και τόσο κοντινός που πραγματικά σε κάνει να ανατριχιάζεις για το πόσο γρήγορα οδεύουμε στην πλήρη αποχαύνωση μας αλλά και στην ολοκληρωτική μας καταστροφή ως ανθρώπινο είδος.
Η «Ζώνη 5» είναι εκείνη η περιοχή που απαγορεύεται η θλίψη σε κάθε της έκφραση. Εκεί που απαγορεύεται το δάκρυ και το μαύρο χρώμα. Εκεί που απαγορεύεται ο πόνος και η μνήμη του. Το καθεστώς του «Λευκού Στρατιώτη» δεν επιτρέπει στους ανθρώπους να κλαίνε. Τους θέλει να είναι πάντα χαρούμενοι με ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη τους. Η θλιμμένη έκφραση είναι σημάδι της αρρώστιας. Ποιας αρρώστιας; Μα της κατάθλιψης. Ο «Λευκός Στρατιώτης» πρεσβεύει τη θεραπεία από μια καταθλιπτική κοινωνία με ολοένα και αυξανόμενες αυτοκτονίες σε παγκόσμια κλίμακα. Οι αυτοκτονίες είναι η πρώτη αιτία θανάτου για πρώτη φορά στην ιστορία του κόσμου.
Ο «Λευκός Στρατιώτης» υποτίθεται ότι παλεύει με το τέρας της αντιδραστικής κατάθλιψης που μοιάζει να τρέφεται απ�� τις ίδιες του τις σάρκες. Η ψυχική υγεία των πολιτών είναι το κύριο μέλημα του καθεστώτος και σε κάθε δρόμο, σε κάθε στενό ακούγονται εκκωφαντικά τα εμβατήρια της χαράς που μαθαίνουν όλοι να περπατούν στον ρυθμό τους.
Οι πολίτες κυκλοφορούν στους δρόμους μόνο την ημέρα, καθώς υπάρχει απαγόρευση κυκλοφορίας τη νύχτα, με ένα αλλόκοτο χαμόγελο στα χείλη τους. Ένα χαμόγελο τόσο μεγάλο που πονούν τα μάγουλα τους από την υπερπροσπάθεια, ένα χαμόγελο με χείλη που τσακίζουν παράξενα, σαν να είναι τραβηγμένα με συνδετήρες. Τα ειδικά κολλύρια που μπλοκάρουν τους δακρυϊκούς πόρους αρχίζουν να ξεπουλάνε στα φαρμακεία. Κανείς δεν θέλει να ξέρει ο άλλος ότι έχει υποπέσει στο μέγιστο και χωρίς άφεση αμάρτημα… το κλάμα. Το κλάμα που είναι σιωπηλό μόνο στο εσωτερικό των σπιτιών που αποτελεί πλέον και το μοναδικό καταφύγιο πλέον της ελεύθερης έκφρασης.
Όλα πρέπει να είναι ευτυχισμένα, όλα πρέπει να είναι χαρούμενα σε μια παλέτα που ειρωνεύεται τον ίδιο της τον εαυτό. Ότι έχει να κάνει με θλιμμένο περιεχόμενο απαγορεύεται. Βιβλία, τραγούδια, ταινίες, έργα ζωγραφικής και γλυπτά ρίχνονται στην πυρά. Όλα είναι καταδικασμένα στην ανυπαρξία εκτός και αν είναι χαρμόσυνα όπως η «ευτυχία» που φέρνει στις καρδιές των πολιτών το καθεστώς του «Λευκού Στρατιώτη».
Μέσα σε αυτή την παράνοια εκτυλίσσεται η ιστορία μια γυναίκας που τόλμησε να περάσει στη «Ζώνη 5» προκειμένου να ανταμώσει ξανά το παιδί της. Το παιδί της που τόλμησε να αψηφήσει το καθεστώς, το παιδί της που τόλμησε να «φωνάξει» μέσα από τα γκράφιτι του ότι ο άνθρωπος γεννιέται κλαίγοντας και υπέπεσε στο μέγιστο αμάρτημα της αχαριστίας. Το παιδί της που βρέθηκε στη «Ζώνη 5» να αγωνίζεται καθημερινά για τη ζωή του…
Το να δημιουργήσεις ένα δυστοπικό μυθιστόρημα σε μια χώρα όπως η Ελλάδα που ελάχιστα γνωρίζουμε για αυτό το είδος λογοτεχνίας θα έλεγε κανείς ότι είναι ένα μεγάλο ρίσκο καθώς το ελληνικό κοινό δεν έχει αγκαλιάσει με θέρμη τέτοιου είδους μυθιστορήματα όπως στο εξωτερικό. Πρωτοπόροι του είδους όπως ο Τζορτζ Όργουελ, ο Ray Bradbury, η Μάργκαρετ Άτγουντ, η Ιωάννα Μπουραζοπούλου – για την Ελλάδα – γίνονται η πηγή έμπνευσης της Ειρήνης Βαρδάκη δίνοντας της το έναυσμα να δημιουργήσει ένα εξαιρετικό γραπτό για μια δυστοπική κοινωνία σκοταδισμού που δεν διαφέρει και πολύ από τις μέρες που ζούμε τα τελευταία χρόνια.
Η πανδημία που μας έκλεισε στα σπίτια μας και μας έκανε παρανοϊκούς με την καθαριότητα και την απολύμανση στο μέγιστο βαθμό, τα γεγονότα στην Αμερική που έχουν ενοχοποιήσει το γυναικείο φύλο, τις εκτρώσεις, τους έγχρωμους, τους ομοφυλόφιλους κλπ αλλά και τα εγκλήματα των ναζί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης την εποχή του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου γίνεται η κινητήρια δύναμη της συγγραφέως που στήνει ένα ολοκληρωτικό καθεστώς φασισμού, ρατσισμού και σκοταδισμού.
Το χαρακτηριστικό γνώρισμα της λυρικής γραφής της Ειρήνης Βαρδάκη εξυψώνει τη «Ζώνη 5» σε ένα τρομακτικό ανάγνωσμα συνειδητοποίησης του τι μας περιμένει ίσως στο εγγύς μέλλον βλέποντας γενικώς τι αντιλήψεις επικρατούν πλέον στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη. Η αίσθηση ότι η κοινωνία και ο κόσμος γυρίζει προς τα πίσω ενώ είχε κάνει μεγάλα βήματα προς τα εμπρός μοιάζει να έχει κατακλύσει όλο μας το είναι κάνοντας ακόμα πιο ρεαλιστικό το κείμενο του βιβλίου. Ενός κειμένου ιδιαίτερα κοφτερού που καταφέρνει να ακρωτηριάσει την ψυχή μας όπως το καθεστώς του «Λευκού Στρατιώτη» που βίαια και επιτακτικά προστάζει τους πολίτες αλλά και τους κρατούμενους στη «Ζώνη 5» να ξεχάσουν την παλιά τους ζωή κάνοντας τους άβουλα πιόνια σε μια ολοκληρωτική κοινωνία αγέλης που αδυνατεί ΄όλο και περισσότερο να αυτοπροσδιορίσει τον ίδιο της τον εαυτό.
Η Ειρήνη Βαρδάκη καταδικάζει τα κακώς κείμενα της σημερινής κοινωνίας που θέλει τους πολίτες της χωρίς κριτική σκέψη, χωρίς όρεξη να αλλάξουν την ασφάλεια της φούσκας που ζουν μέσα της αποκομμένοι από όλους και όλα, χωρίς ενδιαφέρον για ότι συμβαίνει γύρω τους, χωρίς ενσυναίσθηση για τον συνάνθρωπο τους. Στο κείμενο της αναδεικνύει την τερατώδη φύση του ανθρώπινου είδους που προκειμένου να σώσει το τομάρι του και όσους αγαπάει είναι ικανός να βυθιστεί στο σκοτάδι και να χάσει ολοκληρωτικά το μυαλό, την ψυχή και την υπόσταση του.
Η εξαιρετική δεινότητα της αφήγησης της Ειρήνης Βαρδάκη και η καταπληκτική ικανότητα της να ψυχογραφεί σε βάθος του χαρακτήρες που πλάθει είναι δύο χαρακτηριστικά που εξυψώνουν τα έργα της σε λογοτεχνικά διαμάντια. Για άλλη μια φορά η συγγραφέας μας χτυπά αλύπητα με την σκληρότητα της πένα της δίνοντας μας γροθιές στο στομάχι, δένοντας κόμπο την ψυχή μας, αφυπνίζοντας τις σκέψεις μας, σπάζοντας μας σε κομμάτια αδιαφορώντας για το αν θα καταφέρουμε να βγούμε αλώβητοι από τον κυκεώνα της αφήγησης της. Εμείς όμως κουβαλώντας μέσα μας μια μικρή δόση «μαζοχισμού» εξακολουθούμε να την αφήνουμε να μας βυθίζει στα τάρταρα της ψυχής της κάθε φορά με την σαγηνευτική γραφή της καλώντας μας να ζήσουμε μια εξωπραγματική συγγραφική εμπειρία.
Ένα τρομερά δύσκολο λογοτεχνικό είδος, όπως αυτό της δυστοπίας, γίνεται παιχνιδάκι στα συγγραφικά χέρια της Ειρήνης Βαρδάκη αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά πόσο εύκολα καταφέρνει να ελίσσεται στη σφαίρα της φαντασίας της δημιουργώντας άλλο ένα υπέροχο βιβλίο που κυριολεκτικά θα σάρωνε αν κυκλοφορούσε στο εξωτερικό. Γιατί πραγματικά δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα μεγάλα δυστοπικά μυθιστορήματα που παρουσιάζουν μια ανεπιθύμητη, ζοφερή και τρομακτική κοινωνία του μέλλοντος. Μόνο που η «Ζώνη 5» της Ειρήνης Βαρδάκη γράφτηκε σε μια εποχή που ο «Λευκός Στρατιώτης» φαντάζει τόσο απτός και τόσο κοντινός που πραγματικά σε κάνει να ανατριχιάζεις για το πόσο γρήγορα οδεύουμε στην πλήρη αποχαύνωση μας αλλά και στην ολοκληρωτική μας καταστροφή ως ανθρώπινο είδος.
August 6, 2022
«Αγαλματάκια ακούνητα, αγέλαστα, αμίλητα… μέρα ή νύχτα;» θυμάμαι και παίζαμε όταν ήμασταν παιδιά. Για να μη χάσουμε, λοιπόν, έπρεπε να μείνουμε ακίνητοι. Αγέλαστοι. Αμίλητοι. Φυσικά σχεδόν ποτέ δεν τα καταφέρναμε. Πάντα, λίγα δευτερόλεπτα μετά γελούσαμε. Κι ήταν λογικό γιατί ήμασταν παιδιά!
Έτσι και στη «Ζώνη 5». Για να κερδίσεις, πρέπει να μείνεις ακίνητος. Να μη νιώσεις. Να παραμείνεις αλώβητος. Να υποταχθείς σε ένα καθεστώς που δεν επιτρέπει καμιά μορφή λύπης, καταδικάζει το δάκρυ, επιβάλλει το χαμόγελο και σε θέλει πειθήνιο…
Αλλιώς χάνεις.
Τη ζωή σου.
Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, Άλεξ, συλλαμβάνεται και οδηγείται στο στρατόπεδο της Ζώνης 5. Η πρωταγωνίστρια και μητέρα του, Λίζα, κάνει τα πάντα για να βρεθεί κοντά του. Εκεί αρχίζουν και τελειώνουν όλα.
Ένα βιβλίο που δεν είναι καθόλου μακριά από εμάς. Αντιθέτως, είναι πιο κοντά μας από ποτέ. Αρκεί να του αφαιρέσουμε τα ρούχα της Λογοτεχνίας και να δούμε την ουσία του.
Μια κοινωνία που ψυχορραγεί προσπαθώντας να πάρει ανάσα. Ένας ήρωας που αντιστέκεται σε κάθε τι που φέρνει τη φθορά, επιβεβαιώνοντας πως καμιά λήθη δεν είναι ικανή να νικήσει την αγάπη.🤍 Κι ένα βιβλίο που έκανε την ανάσα μου να βγαίνει με δυσκολία σε κάθε σελίδα σχεδόν αλλά με τον μοναδικό τρόπο της Βαρδάκη, που δεν μπορεί παρά να είναι μόνο λυτρωτικός..
«Αγαλματάκια ακούνητα, αγέλαστα, αμίλητα… μέρα ή νύχτα;»
Τελικά, δεν υπακούς στους κανόνες.
Γελάς!
Και χάνεις… ή μήπως, όχι;
Βιβλία σαν κι αυτό, μoυ θυμίζουν γιατί αγαπώ τις λέξεις τόσο μα τόσο πολύ…
Έτσι και στη «Ζώνη 5». Για να κερδίσεις, πρέπει να μείνεις ακίνητος. Να μη νιώσεις. Να παραμείνεις αλώβητος. Να υποταχθείς σε ένα καθεστώς που δεν επιτρέπει καμιά μορφή λύπης, καταδικάζει το δάκρυ, επιβάλλει το χαμόγελο και σε θέλει πειθήνιο…
Αλλιώς χάνεις.
Τη ζωή σου.
Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, Άλεξ, συλλαμβάνεται και οδηγείται στο στρατόπεδο της Ζώνης 5. Η πρωταγωνίστρια και μητέρα του, Λίζα, κάνει τα πάντα για να βρεθεί κοντά του. Εκεί αρχίζουν και τελειώνουν όλα.
Ένα βιβλίο που δεν είναι καθόλου μακριά από εμάς. Αντιθέτως, είναι πιο κοντά μας από ποτέ. Αρκεί να του αφαιρέσουμε τα ρούχα της Λογοτεχνίας και να δούμε την ουσία του.
Μια κοινωνία που ψυχορραγεί προσπαθώντας να πάρει ανάσα. Ένας ήρωας που αντιστέκεται σε κάθε τι που φέρνει τη φθορά, επιβεβαιώνοντας πως καμιά λήθη δεν είναι ικανή να νικήσει την αγάπη.🤍 Κι ένα βιβλίο που έκανε την ανάσα μου να βγαίνει με δυσκολία σε κάθε σελίδα σχεδόν αλλά με τον μοναδικό τρόπο της Βαρδάκη, που δεν μπορεί παρά να είναι μόνο λυτρωτικός..
«Αγαλματάκια ακούνητα, αγέλαστα, αμίλητα… μέρα ή νύχτα;»
Τελικά, δεν υπακούς στους κανόνες.
Γελάς!
Και χάνεις… ή μήπως, όχι;
Βιβλία σαν κι αυτό, μoυ θυμίζουν γιατί αγαπώ τις λέξεις τόσο μα τόσο πολύ…
January 21, 2025
Είναι μια καλή προσπάθεια της συγγραφέως να γράψει κάποιο δυστοπικό μυθιστόρημα, κάτι που δεν το συναντάμε συχνά από Έλληνες συγγραφείς. Φαντάζομαι ότι την ιδέα την πήρε από τον αυξημένο αριθμό αυτοκτονιών παγκοσμίως καθώς και από την άσχημη διάθεση του κόσμου - όπου η "άσχημη διάθεση" αφορά όλα τα αρνητικά συναισθήματα από την ακεφιά και την αδιαφορία για όσα συμβαίνουν γύρω μας μέχρι τον έντονο θυμό και την κατάθλιψη. Κάπως έτσι πιστεύω ότι ξεκίνησε και ανέπτυξε την ιδέα σε ένα σενάριο αρκετά τραβηγμένο και απίστευτο, που όμως έχει πολλές έντονες και ζωντανές σκηνές.
Το πρόβλημα για εμένα είναι η πρωταγωνίστρια που δεν την συμπάθησα καθόλου. Κάτι δεν πήγε όπως έπρεπε ανάμεσα μας και αντί να τη συμπονώ για όσα της συμβαίνουν εγώ εκνευριζόμουν, ακόμη και όταν η συγγραφέας ανέλυε τις σκέψεις και τα συναισθήματα της. Επίσης, και οι δύο αντρικοί χαρακτήρες δεν μου άρεσαν, δεν υπήρχε πουθενά καμία απολύτως εξήγηση στο γιατί φέρθηκαν στη Λίζα (την πρωταγωνίστρια) με τον τρόπο που φέρθηκαν. Απλά εμφανίζονται, κάνουν ότι είναι να κάνουν και δεν μαθαίνουμε ποτέ την αιτία της συμπεριφοράς τους (ειδικά όσον αφορά τις ενέργειες του Μάνου).
Δεν είναι καθόλου κακό το βιβλίο, κυλά γρήγορα και διαβάζεται εύκολα, οπότε αν θέλετε κάτι τέτοιο διαβάστε το.
https://kiallovivlio.blogspot.com/
Το πρόβλημα για εμένα είναι η πρωταγωνίστρια που δεν την συμπάθησα καθόλου. Κάτι δεν πήγε όπως έπρεπε ανάμεσα μας και αντί να τη συμπονώ για όσα της συμβαίνουν εγώ εκνευριζόμουν, ακόμη και όταν η συγγραφέας ανέλυε τις σκέψεις και τα συναισθήματα της. Επίσης, και οι δύο αντρικοί χαρακτήρες δεν μου άρεσαν, δεν υπήρχε πουθενά καμία απολύτως εξήγηση στο γιατί φέρθηκαν στη Λίζα (την πρωταγωνίστρια) με τον τρόπο που φέρθηκαν. Απλά εμφανίζονται, κάνουν ότι είναι να κάνουν και δεν μαθαίνουμε ποτέ την αιτία της συμπεριφοράς τους (ειδικά όσον αφορά τις ενέργειες του Μάνου).
Δεν είναι καθόλου κακό το βιβλίο, κυλά γρήγορα και διαβάζεται εύκολα, οπότε αν θέλετε κάτι τέτοιο διαβάστε το.
https://kiallovivlio.blogspot.com/
Displaying 1 - 30 of 90 reviews