Η παρθένος των 18 καρατιών

by Pitigrilli

Ο Μάουρο, γλιστρώντας το χέρι του μέσα από τα λεπτά υφάσματα του φορέματος μέχρι το απαλό, ζωντανό στήθος, ένιωσε με το χέρι του το ζεστό σώμα της Μελίτα. Το στήθος της, το σταθερό ημισφαίριο που είχε μαζέψει σε όλο του το χέρι, επαναλάμβανε τους χτύπους της καρδιάς του· η βελούδινη άκρη του ήταν φωλιασμένη ανάμεσα σε δύο δάχτυλα, σαν να είχαν συγκλίνει όλες οι επιθυμίες σε ένα σημείο...

191 pages, Paperback

First published January 1, 1923

About the author

Pitigrilli was the pseudonym for Dino Segre (9 May 1893 - 8 May 1975), an Italian writer who made his living as a journalist and novelist. His most noted novel was Cocaïne (1921), published under his pseudonym and placed on the "forbidden books" list by the Catholic Church because of his treatment of drug use and sex. It has been translated into several languages and re-issued in several editions. Pitigrilli published novels up until 1974, the year before his death.

He founded the literary magazine Grandi Firme, which was published in Turin from 1924 to 1938, when it was banned under the newly enacted anti-Semitic Race Laws of the Fascist government. Although baptized as a Catholic, Segre was classified as Jewish at that time. He had worked in the 1930s as an informant for OVRA, the Fascist secret service, but was dismissed in 1939 after being exposed in Paris. His father was Jewish, and Pitigrilli had married a Jewish woman (although they had long lived apart)

Pitigrilli had traveled in Europe in the 1930s while maintaining his house in Turin. His efforts beginning in 1938 to change his racial status were not successful, and he was interned as a Jew in 1940, following Italy's entrance into the war as an ally of Germany. He gained release from the internal exile that year, and wrote anonymously in Rome to earn money. After Mussolini's government fell in 1943 and the Germans began to occupy Italy, Pitigrilli fled to Switzerland, where his second wife (a Catholic) and their daughter joined him. They lived there until 1947, then moved to Argentina. Segre and his family returned to Europe in 1958, settling in Paris, from where they occasionally visited Turin.

Reviews

[Bella Baxter · Rating 5 out of 5]

Η πλοκή είναι μια σάτιρα της αστικής κοινωνίας και της εμμονής της με την αγνότητα και την τιμή. Η πρωταγωνίστρια, μια νεαρή κοπέλα, αποφασίζει να προσποιηθεί την "παρθένα των 18 καρατίων" (δηλαδή, την απόλυτα αγνή), χρησιμοποιώντας την υποτιθέμενη αθωότητά της ως όπλο για να κατακτήσει τον κόσμο και να βρει έναν πλούσιο σύζυγο. Είναι μια ιστορία για το πώς η "αγνότητα" γίνεται εμπόρευμα και η υποκρισία κανόνας.
Ο σκοπός του συγγραφέα είναι να ασκήσει κριτική στα ήθη της εποχής του με έναν ανάλαφρο, αλλά καυστικό τρόπο. Ήθελε να γελοιοποιήσει την υποκρισία της κοινωνίας που λάτρευε την "παρθενία" ως σύμβολο, ενώ στην πραγματικότητα ήταν διεφθαρμένη. Το βιβλίο, όπως και άλλα έργα του, κινείται στα όρια του σκανδάλου, αλλά με μια ελαφρότητα και εξυπνάδα που το καθιστούν κάτι παραπάνω από ένα απλό ερωτικό μυθιστόρημα.
Το ύφος γραφής είναι αστραφτερό, κομψό και γεμάτο πνεύμα. Ο διάλογος είναι γρήγορος, οι παρατηρήσεις του συγγραφέα είναι οξυδερκείς και η γλώσσα ρέει αβίαστα. Δεν υπάρχουν βαριές περιγραφές ή φιλοσοφικοί στοχασμοί. Ο Πιτιγκρίλι γράφει με κινηματογραφική ταχύτητα, χρησιμοποιώντας το χιούμορ και τον σαρκασμό ως βασικά του εργαλεία. Είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί.
Οι χαρακτήρες είναι καρικατούρες της αστικής τάξης. Η πρωταγωνίστρια είναι μια αδίστακτη, έξυπνη και κυνική κοπέλα που χρησιμοποιεί την κοινωνική της μάσκα για να επιβιώσει. Δεν είναι μια ηρωίδα με την παραδοσιακή έννοια, αλλά μια αντι-ηρωίδα που βάζει τα συμφέροντά της πάνω από όλα. Οι άντρες γύρω της είναι εξίσου ρηχοί και εγκλωβισμένοι στους δικούς τους ρόλους και εμμονές. Οι χαρακτήρες αυτοί είναι υπερβολικοί, αλλά ακριβώς εκεί βρίσκεται η γοητεία τους και η κριτική του συγγραφέα.
Είναι ένα βιβλίο που προσφέρει άφθονο γέλιο και τροφή για σκέψη. Προσωπικά, λάτρεψα το κυνικό χιούμορ του Πιτιγκρίλι και το πόσο επίκαιρο παραμένει το θέμα του, ακόμα και σήμερα, αναφορικά με την εικόνα που προβάλλουμε προς τα έξω. Είναι ένα μικρό διαμάντι της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας του μεσοπολέμου. Η απουσία "αστεριών μείον" οφείλεται στην αριστοτεχνική εκτέλεση του σκοπού του: να σατιρίσει τα πάντα και να μας κάνει να γελάσουμε με την ανθρώπινη ματαιοδοξία.
Ένα απολαυστικό ανάγνωσμα που αγάπησα .