What do you think?
ประเทศไร้ทรงจำ
ณ ดินแดนแห่งการลงทัณฑ์
ความฝันของแดนนั้น
นับเป็นการอภัยโทษ
ณ ดินแดนแห่งการให้อภัย
ความฝันของแดนนั้น
คือการจองเวรชั่วกาลนาน
ณ ดินแดนแห่งการจดจำ
ความฝันของแดนนั้น
คือการถูกลืมตลอดไป
ความฝันของแดนนั้น
นับเป็นการอภัยโทษ
ณ ดินแดนแห่งการให้อภัย
ความฝันของแดนนั้น
คือการจองเวรชั่วกาลนาน
ณ ดินแดนแห่งการจดจำ
ความฝันของแดนนั้น
คือการถูกลืมตลอดไป
120 pages, Paperback
First published March 1, 2022
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
April 30, 2023
กวีบางเล่มเขียนขึ้น เพื่อเล่าความงาม
กวีบางเล่มเขียนขึ้น เพื่อเล่าความเศร้า
กวีบางเล่มเขียนขึ้น เพื่อเล่าความรัก
และ .....
กวีบางเล่ม เขียนขึ้น เพราะมันต้องถูกเขียน มันต้องถูกบอกเล่า
ความจริงมีมากมายแต่กลับถูกพูดถึงน้อยเต็มที
กวีบางเล่มทำหน้าที่นั้น
นำสิ่งที่ควรเล่าออกมาเล่า นำสิ่งที่ควรพูดออกมาพูด
ส่วนใครอยากรับฟังความจริงนั้นหรือไม่ ย่อมแล้วแต่ศรัทธา หากมันยังคงมีเหลืออยู่
นี่คือสิ่งที่ผมรับรู้ จากกวีเล่มนี้ครับ
กวีบางเล่มเขียนขึ้น เพื่อเล่าความเศร้า
กวีบางเล่มเขียนขึ้น เพื่อเล่าความรัก
และ .....
กวีบางเล่ม เขียนขึ้น เพราะมันต้องถูกเขียน มันต้องถูกบอกเล่า
ความจริงมีมากมายแต่กลับถูกพูดถึงน้อยเต็มที
กวีบางเล่มทำหน้าที่นั้น
นำสิ่งที่ควรเล่าออกมาเล่า นำสิ่งที่ควรพูดออกมาพูด
ส่วนใครอยากรับฟังความจริงนั้นหรือไม่ ย่อมแล้วแต่ศรัทธา หากมันยังคงมีเหลืออยู่
นี่คือสิ่งที่ผมรับรู้ จากกวีเล่มนี้ครับ
August 15, 2022
"ข้าพเจ้าคือกวีในเงามืด
ข้าพเจ้าเขียนบทกวีด้วยความมืด
เพราะที่นี่ไม่มีข้าพเจ้า
ข้าพเจ้าไม่ได้อยู่ที่นี่
ที่แห่งนี้มีแค่กวี
กวีที่เปรียบดั่งต้นไม้ประหลาด
ต้นไม้กลางพื้นที่รกร้าง
เป็นต้นไม้ที่รากชี้ฟ้าใบแผ่ใต้ดิน
นั่นแหละคือกวี
นั่นแหละคือข้าพเจ้า" (หน้า 15)
"ตอนนั้นฉันเองก็ลอยคออยู่กลางผืนมหาสมุทร
มวลน้ำกำลังกลืนโลกทั้งใบ
ฉันคายถ้อยคำออกมาเป็นฟองอากาศ
จนกว่าห้วงสุดท้ายจะแตกกระจาย" (หน้า 16)
"หากคุณเป็นกวีแห่งความฝัน
ก็จงอยู่ในความฝันต่อไป
ถ้าอดตาย
จงกลืนกวีแช่น้ำปลาไปเสียเถอะ" (หน้า 20)
"ไม่ต้องลงท้ายด้วย ‘แด่ศิลปะและความงดงาม’
เพราะคุณแม่งไม่รู้ห่าอะไรเลย" (หน้า 20)
"ฉันเป็นกำแพงสีเทาซีดครึม
ฉันเป็นที่ระบายความรู้สึก
ฉันเป็นเหยื่อข่มขืนทางศิลปกรรม
ฉันเป็นความคิดทางการเมือง
ฉันเป็นแค่งานหนึ่ง, เท่านั้น" (หน้า 21)
"เราแตก เราหล่น และเรากระจัดกระจาย
ความหมายต่างๆ ที่สลายขึ้นไปบนอากาศ
ทำให้เรากลายเป็นความแปลกแยกที่แท้จริง
ไม่ใช่แค่คนโง่ที่พร่ำเพ้อถึงความแปลกหน้าของตัวเอง" (หน้า 44)
"วรรณกรรมคืออาวุธของฉัน
อาวุธที่ไม่ได้มีไว้ฟาดฟัน
แต่เพื่อการบดขยี้จากข้างใน" (หน้า 55)
"ฉันหลั่งน้ำตายามอยู่ต่อหน้าวรรณกรรม
กฎหมายก็มีหัวใจแบบกฎหมาย
หากแต่คงสลับเส้นดำและแดง
จึงไม่ใช่หัวใจแบบมนุษย์
วรรณกรรมคือการควักหัวใจมาพินิจ
มองการเต้นเป็นจังหวะชีวิต
แล้วเขียนด้วยชีวิตทั้งชีวิต" (หน้า 55)
"ลับมีดทุกวัน
เพื่อฆ่ามันผ่านคำกวี
ฉันจะลับมีดทุกวัน
จนคำมันบาดถึงกระดูกแห่งลมกระซิบ
ฉันจะฝึกแทง แทง และแทง" (หน้า 59)
ข้าพเจ้าเขียนบทกวีด้วยความมืด
เพราะที่นี่ไม่มีข้าพเจ้า
ข้าพเจ้าไม่ได้อยู่ที่นี่
ที่แห่งนี้มีแค่กวี
กวีที่เปรียบดั่งต้นไม้ประหลาด
ต้นไม้กลางพื้นที่รกร้าง
เป็นต้นไม้ที่รากชี้ฟ้าใบแผ่ใต้ดิน
นั่นแหละคือกวี
นั่นแหละคือข้าพเจ้า" (หน้า 15)
"ตอนนั้นฉันเองก็ลอยคออยู่กลางผืนมหาสมุทร
มวลน้ำกำลังกลืนโลกทั้งใบ
ฉันคายถ้อยคำออกมาเป็นฟองอากาศ
จนกว่าห้วงสุดท้ายจะแตกกระจาย" (หน้า 16)
"หากคุณเป็นกวีแห่งความฝัน
ก็จงอยู่ในความฝันต่อไป
ถ้าอดตาย
จงกลืนกวีแช่น้ำปลาไปเสียเถอะ" (หน้า 20)
"ไม่ต้องลงท้ายด้วย ‘แด่ศิลปะและความงดงาม’
เพราะคุณแม่งไม่รู้ห่าอะไรเลย" (หน้า 20)
"ฉันเป็นกำแพงสีเทาซีดครึม
ฉันเป็นที่ระบายความรู้สึก
ฉันเป็นเหยื่อข่มขืนทางศิลปกรรม
ฉันเป็นความคิดทางการเมือง
ฉันเป็นแค่งานหนึ่ง, เท่านั้น" (หน้า 21)
"เราแตก เราหล่น และเรากระจัดกระจาย
ความหมายต่างๆ ที่สลายขึ้นไปบนอากาศ
ทำให้เรากลายเป็นความแปลกแยกที่แท้จริง
ไม่ใช่แค่คนโง่ที่พร่ำเพ้อถึงความแปลกหน้าของตัวเอง" (หน้า 44)
"วรรณกรรมคืออาวุธของฉัน
อาวุธที่ไม่ได้มีไว้ฟาดฟัน
แต่เพื่อการบดขยี้จากข้างใน" (หน้า 55)
"ฉันหลั่งน้ำตายามอยู่ต่อหน้าวรรณกรรม
กฎหมายก็มีหัวใจแบบกฎหมาย
หากแต่คงสลับเส้นดำและแดง
จึงไม่ใช่หัวใจแบบมนุษย์
วรรณกรรมคือการควักหัวใจมาพินิจ
มองการเต้นเป็นจังหวะชีวิต
แล้วเขียนด้วยชีวิตทั้งชีวิต" (หน้า 55)
"ลับมีดทุกวัน
เพื่อฆ่ามันผ่านคำกวี
ฉันจะลับมีดทุกวัน
จนคำมันบาดถึงกระดูกแห่งลมกระซิบ
ฉันจะฝึกแทง แทง และแทง" (หน้า 59)
Displaying 1 - 2 of 2 reviews