Τα ημερολόγια λένε πάντα την αλήθεια

by Δώρα Τζέμα

Η Τάνια ψάχνει τις συρρικνωµένες µέρες του σήµερα και συρρικνώνεται µαζί τους µέσα στο χάος της πόλης που ζει. Κάθε πρωί φοράει την ασφυκτική καθηµερινότητά της και χάνεται προσπαθώντας να τις βρει. Ώσπου, ένα ξαφνικό τηλεφώνηµα φέρνει τα πάνω-κάτω… Τη στέλνει σε µέρη και καταστάσεις βγαλµένες κατευθείαν από την αχλή του χρόνου. Σε τόπους απόκοσµους, που τη µεθούν µε αρώµατα αλλοτινών εποχών και την κάνουν να νιώθει παράταιρη, µα ταυτόχρονα αναπόσπαστο κοµµάτι τους…

Εκεί τα βρίσκει όλα. Συναντάει τον Πάνο, έναν υπέροχο άντρα, που της αποδεικνύει πως υπάρχουν ακόµη θεµατοφύλακες του έρωτα. Πως υπάρχουν κάποιοι που για την αγάπη µιας γυναίκας µπορούν να εγκαταλείψουν τα πάντα, για πάντα…

Εκεί βρίσκει και τις µέρες που έψαχνε… Όλες µυρίζουν κλεισούρα και λήθη, µα εκείνη αισθάνεται σαν να δραπετεύει από χρόνια οµηρία… Δραπετεύει πίσω στον χρόνο και φτάνει µισό αιώνα πίσω, τότε που η ζωή της ξοδευόταν στα ανήλιαγα στενά της συµπρωτεύουσας. Μια ζωή σε κοµµάτια του χτες και του σήµερα, που αγωνίζονται να σµίξουν και πέφτουν επάνω της σαν καταπέλτης. Ένα παρελθόν που συγκρούεται µε το τώρα και της φανερώνει µυστικά που την κόβουν στη µέση και δεν ξέρει ποιον εαυτό να κρατήσει. Τον παλιό ή τον νέο; Θα καταφέρει άραγε να τους συµφιλιώσει;

Ένα αισθηµατικό µυθιστόρηµα που βασίζεται σε πραγµατικά γεγονότα, γεµάτο ένταση και ανατροπές που άλλοτε σε κάνουν να κλαις κι άλλοτε να γελάς µέχρι δακρύων, όπως και η ζωή…

478 pages, Paperback

First published April 1, 2022

Reviews

[ΑΝΝΑ]

Τα ημερολόγια λένε πάντα την αλήθεια.
Οι εκδοτικοί πάλι όχι.
Όταν το πρωτοείχα δει στις νέες κυκλοφορίες των εκδόσεων, διαβάζοντας το οπισθόφυλλο από περιέργεια, το βρήκα ενδιαφέρον. Με το που είδα όμως από κάτω αισθηματικό μυθιστόρημα, ένα πφφφφ βγήκε αυθόρμητα, ένα neeeeext και το "ξέχασα".
Πηγαίνοντας όμως στην παρουσίαση του βιβλίου, το πήρα. Και εν μέσω βιβλιοταξιδίων, για να πάρω ανάσα και να αλλάξω λίγο παραστάσεις το έπιασα.
Και...... Καμιά σχέση. Είναι αμιγώς κοινωνικό.
Ένα συνονθύλευμα ψηγμάτων αληθινών ιστοριών, μια λυρική γραφή που βρίθει από περιγραφές και σου δημιουργεί εικόνες ζωντανές διαβάζοντάς το, συνθέτουν αυτό το εξαιρετικό πόνημα.
Η ενδοοικογενειακή βία, η πατριαρχία (είμαι ο άντρας και θα κάνεις/ντύνεσαι/αναπνέεις όταν και όπως λέω εγώ), τα απαρχαιωμένα μυαλά και οι νοοτροπίες, το λυπηρό γεγονός ότι τα χειρότερα σχόλια για γυναίκες-θύματα ακούγονται από γυναίκες, η τοξικότητα και η χειριστικοτητα κάποιων ανθρώπων, η παιδική εργασία, η παρενόχληση στην εργασία είναι θέματα που ήταν, είναι και θα είναι μάστιγα της κοινωνίας μας.
Για όλα αυτά μας μιλάει η Δώρα μέσω του ντεμπούτου της. Και τα λέει ωραία και καθηλωτικα.
Σε παρασέρνει αναγνώστη και σένα να το διαβάσεις και να ξενυχτήσεις, όπως το ημερολόγιο της Τάνιας νο1 έκανε την Τάνια νο2 να χάσει τον ύπνο της μέχρι να βρει την άκρη του νήματος και να λύσει τον γρίφο που της έβαλε μια άγνωστή της με το ίδιο όνομα, που ο περίγυρός της είχε τα ίδια ονόματα με τον δικό της, σε σημείο να την κάνει να "τρελαθεί".
Όλα όμως δένουν στο τέλος και μια πονεμένη ιστορία ξετυλίγεται. Οι θύρες υπήρξαν θύματα και αυτοί, εξηγούνται αλλά δεν συγχωρούνται για τις πράξεις τους. Η επιλογή άλλωστε ήταν δική τους....

[Desp_gk · Rating 5 out of 5]

Ένα ξαφνικό τηλεφώνημα από τον δικηγόρο φέρνει τα πάνω κάτω στη ζωή της Τάνιας. Κληρονομεί ένα σπίτι δίπλα στο κύμα όπως ονειρευόταν πάντα ,μια κληρονομιά απο το πουθενά έτσι πίστευε δηλαδή. Εκεί γνωρίζει τον Πανό εναν γλυκιτατο μοναχικό άνθρωπο που της εξιστορεί για τον έρωτα της ζωής του που έχασε ,την συνονόματη Τανια η οποία έμενε στο ίδιο πέτρινο σπίτι. Σ αυτό το σπίτι βρισκει το ημερολόγιο της Τάνιας και απο εκεινη την ώρα χανει τον ύπνο της γιατί της ήταν αδύνατο να σταματήσει να διαβάζει όλα αυτα που έγραφε μέσα. Η Τανια γράφει για την ζωή της από την παιδική ηλικία και για όλα τα βάσανα που πέρασε.Συμπτώσεις τόσες πολλές μεταξύ τους που της ηταν αδιανόητο να εξηγήσει. Ήταν στ’αληθεια όμως συμπτώσεις;

Η Τανια (του ημερολογίου)ένα παιδί 12 χρόνων που αγαπούσε τα μαθήματα και το σχολείο αλλα οι σκληροί γονεις της είχαν αλλα σχέδια. Όσο και αν παρακάλεσε όσο νηστική κι αν εμεινε για μέρες,μέχρι λυποθυμιας, δεν κατέφερε να τους αλλάξει γνώμη να την στείλουν σχολείο αλλα και αργότερα για να μη την παντρέψουν. Μαζι με τη δίδυμη αδερφή της μεγάλωσαν πριν την ώρα τους. Κράτησα τα λόγια τους γιατι με συγκλόνισαν το ποσό αληθινά και ώριμα ήταν παρα την παιδική τους ηλικία «Κοιτά τρελα. Είμαστε μικρές για να έχουμε χρήματα αλλα όχι μικρες για να δουλεύουμε σαν ενήλικες και να μας ξεπατωνουν»ν
Δεν ξέρω ποιο ηταν το χειρότερο η σκληρη συμπεριφορα χωρις συναισθηματα των γονιών της ή η βίαιη εγγαμη ζωή της; Ηθελα τόσες πολλές φορές να την αγκαλιάσω, να κλαψω μαζί της να την παρηγορήσω αλλα και να την επικροτήσω για τη δύναμη της παρόλο που την ποδοπάτησαν όλοι κατάφερε σηκώθηκε όρθια.
Στο τέλος η Τανια(του ημερολογίου) μας αποκαλύπτει την συνδεση που υπάρχει μεταξύ των δυο γυναικων και τα όσα κουβαλούσε ο πατέρας της νέος απ τον πόλεμο αλλά εγώ δεν δικαιολογώ την συμπεριφορα του με τίποτα.
Συγκινήθηκα βουρκωσα με την υποστήριξη των μικρών παιδιών, στη μαμά τους απεναντι στο βάναυσο πατέρα τους.

Όταν διάβασα τον τίτλο αυτού του βιβλίου σκέφτηκα πως θα μιλάει για ημερολόγια με σκληρές αλλά αληθινές ιστορίες και δεν επεσα καθόλου έξω.Είναι ένα κοινωνικό μυθιστορημα που μιλάει για την ενδοοικογενειακή βία για την λεκτική και σωματική κακοποίηση, για την πατριαρχία,για την χειριστική συμπεριφορά,για παράνομη εργασία ανηλίκων,την παρενόχληση στο εργασιακό χώρο αλλά και για τη δύναμη της γυναικα που κρυβει μέσα της.Μέσω της Μεροπης την οποία αγάπησα, η συγγραφεας θέλει να μας περάσει το μήνυμα ότι πάντα καπου υπάρχει η καλοσύνη,η γυναικεία και ανθρώπινη αλληλεγγύη.
Ένα βιβλίο που με κράτησε ξάγρυπνη όπως ακριβώς την ηρωίδα του βιβλίου και το απόλαυσα!

[Elisavet · Rating 4 out of 5]

Η άποψή μου όπως αναρτήθηκε στο site Θεματοφύλακες λόγω τεχνών
https://www.thematofylakes.gr/ta-imer...

[Γιώργος Τσιβελέκος · Rating 5 out of 5]

Το μυθιστόρημα "Τα ημερολόγια λένε πάντα την αλήθεια" δεν είναι αισθηματικό, όπως αναγράφεται στο εξώφυλλο, αλλά κοινωνικό, και μάλιστα ένα κοινωνικό μυθιστόρημα γροθιά στο στομάχι και στο κατεστημένο που αξίζει να διαβαστεί από όλους!
Κάποιοι πιστεύουν ότι σε ένα βιβλίο είναι σημαντικότερο το πώς λες αυτό που θέλεις και άλλοι ότι την ιστορία σου την κάνει αυτό που λες και λίγη σημασία έχει το πώς το μεταφέρεις. Στο συγκεκριμένο βιβλίο, λοιπόν, τόσο ο τρόπος, η γραφή δηλαδή, όσο και το περιεχόμενο αυτό καθεαυτό, είναι πραγματικά εξαιρετικά.
Ο λόγος ρέων, λυρικός, εικονοπλαστικός, με χρήση πραγματικά πολύ ωραίων λέξεων, φράσεων και ατακών... Η πλοκή ανεπανάληπτη, πρωτότυπη, άκρως ενδιαφέρουσα και πολύ δυνατή... Ο συνδυασμός αυτός κάνει τον αναγνώστη να μην καταλάβει για πότε τελείωσε την ανάγνωση ενός βιβλίου σχεδόν 500 σελίδων.
Το ημερολόγιο της Τάνιας από το παρελθόν πέφτει στα χέρια της Τάνιας του παρόντος, η οποία αρχίζει να το διαβάζει με κομμένη ανάσα και να διαπιστώνει ότι εκτός από συνωνόματες, έχουν και συγγενείς με τα ίδια ονόματα... Η Τάνια του σήμερα αναρωτιέται αν πρόκειται για σύμπτωση ή αν όντως συνδέονται με κάποιον τρόπο που είναι πέραν κάθε φαντασίας...
Μένει να το ανακαλύψει στο τέλος του ημερολογίου, αν καταφέρει να το διαβάσει ολόκληρο, καθώς η Τάνια του παρελθόντος εξιστορεί τη ζωή της από την παιδική της ηλικία μέχρι την ενηλικίωσή της και λίγο παραπάνω... Όταν παιδί ακόμα οι γονείς της τής απαγόρεψαν να συνεχίσει το σχολείο, παρόλο που ήταν πολύ καλή μαθήτρια και το αγαπούσε, προκειμένου να μάθει μια τέχνη και να δουλέψει, ώστε να φέρνει χρήματα στο σπίτι, όχι γιατί υπήρχε ανάγκη, αλλά γιατί κάτι τέτοιο ήταν πιο πολύ χρήσιμο από το να πηγαίνει σχολείο... Ο τρόπος που της το επέβαλαν βίαιος, τόσο σωματικά όσο και ψυχικά. Το ίδιο και στην αδερφή της. Από δώδεκα χρόνων, λοιπόν, ανακάλυψαν την εργασιακή σκληρότητα, την εκμετάλλευση, τη σεξουαλική παρενόχληση, τις απειλές και τη μάχη για την επιβίωση, όχι μόνο έξω από το σπίτι, αλλά και μέσα. Τα δύο αυτά κορίτσια ενάντια στον παράλογο, εγωιστικό, πατριαρχικό και βίαιο κόσμο των ενηλίκων, ο οποίος καθρεφτίζεται με καταπληκτικό τρόπο μέσα στο βιβλίο και δείχνοντας πόσο τραγικός, δειλός και γελοίος είναι (υποτίμηση μεταξύ γυναικών, αδιαφορία για την κακοποίηση που υφίσταται η γυναίκα της διπλανής πόρτας, κατινιά, τυφλή υπακοή στις φθηνές επιταγές της κοινωνίας που ευνουχίζουν την προσωπική ευτυχία, άνδρες δούλοι του ανδρισμού τους και όχι της ανδρείας τους, πνευματική φτώχεια και άλλα πολλά)...
Ύστερα οι γονείς της Τάνιας την αναγκάζουν να παντρευτεί πάρα τη θέλησή της και στην ηλικία ακόμα των δεκατεσσάρων χρόνων... Πάλι εκ της βίας... Χωρίς αγάπη, χωρίς έρωτα, χωρίς σεβασμό, χωρίς τίποτα... Μόνο βία και από τον σύζυγό της...
Ωστόσο, η αγάπη και η δύναμη ψυχής δε φεύγει ποτέ από μέσα της... Διαγραφεί κάθε απωθημένο και φέρεται σαν να μεγάλωσε με τον καλύτερο τρόπο... Η Τάνια του σήμερα μένει να ανακαλύψει αν θα καταφέρει να απεγκλωβιστεί από αυτήν τη βίαιη και ψυχοφθόρα μοίρα που της επέβαλλαν πάντοτε οι άλλοι...
Η Τάνια του σήμερα, που βιώνει κι αυτή περίεργες καταστάσεις, εκμετάλλευση, σεξουαλική παρενόχληση στον εργασιακό χώρο, ψέματα, προδοσίες και εκδίκηση καθώς ψάχνει να βρει την αλήθεια και τις ρίζες της, τα οποία αυτήν τη φορά ο αναγνώστης μένει να δει αν θα καταφέρει να τα βρει η ηρωίδα...
Δύο ιστορίες που εκτυλίσσονται παράλληλα, ένα δεύτερο βιβλίο στην ουσία μέσα στο πρώτο, συνθέτουν ένα παζλ με μαεστρία... Παρόλο που είπα πολλά και ίσως θεωρηθούν σπόιλερ, δεν έχω πει τίποτα... Είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί! Είναι ένα βιβλίο που θα έπρεπε να είναι best seller και χαίρομαι πολύ που το ανακάλυψα! Είναι ένα βιβλίο που είναι γραμμένο άψογα από την πρώτη του μέχρι και την τελευταία του λέξη από μια πολύ ταλαντούχα και προσφιλή συγγραφέα, όπως αποδείχθηκε, παρόλο που είναι το πρωτόλειό της!

[Ευτυχία Κοκκίνη · Rating 5 out of 5]

Το βιβλίο αυτό ήρθε στα χέρια μου τυχαία μέσα από μία τυχαία συνάντηση με τη συγγραφέα στο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο. Δεν ανήκει στο είδος βιβλίων που διαβάζω και ομολογώ ότι το θέμα του με "ξένισε", με την έννοια του φόβου που κάθε επόμενη παράγραφος μου προμήνυε για τη μοίρα των δύο συνονόματων ηρωίδων της. Βρέθηκα προβληματισμένη σε πολλά σημεία του με την ακρότητα των καταστάσεων, τον παραλογισμό των συμπεριφορών δικών μας ανθρώπων και γενικότερα με την ίδια τη βία της ζωής και το δεδομένο ότι η γονική, η φιλική ή η ερωτική αγάπη δεν πρέπει να θεωρούνται δεδομένες. Και κάπου εκεί εκτίμησα την αμεσότητα του λεξιλογίου, τον λυρισμό των περιγραφών και τον τρόπο που η συγγραφέας προσέγγισε και εξέλιξε την ιστορία.
Πολλά συγχαρητήρια στη συγγραφέα, γιατί κατάφερε να δώσει την αλήθεια σε ένα βιβλίο που μιλάει για ημερολόγια αλλά που ελπίζουμε να μη χρειαστεί να αποτελέσει κομμάτι ημερολογίων άλλων ανθρώπων.

[Μέριλιν · Rating 4 out of 5]

Το μυθιστόρημα αυτό το διάβασα απνευστί. Η κ. Τζέμα Δώρα κατέχει πολύ καλά την γλώσσα και οι περιγραφές της είναι υπέροχες. Το μόνο που με έκανε να αναρωτιέμαι συνέχεια "γιατί τόση βία" είναι ότι καθώς το διάβαζα δεν υπήρχε πουθενά μία λογική εξήγηση για τα δεινά των θυμάτων. Πιστεύω ότι δεν είχε δουλευτεί με επάρκεια η κοινωνική διάσταση των θυτών ώστε να δικαιολογηθεί πχ η παιδική εργασία όταν για παράδειγμα δεν πεινούσαν ως οικογένεια. Αν είχαν πχ οικονομικά προβλήματα θα δούλευε και η μάνα. Αυτό που εισέπραττα ως αναγνώστρια ήταν ότι έπρεπε να δεκτώ ότι διάβαζα επειδή έτσι ήταν η φύση των θυτών για τους οποίους δεν είχα ολοκληρωμένη εικόνα (τι δουλειά έκαναν, από που κατάγονταν, τι είχαν περάσει οι ίδιοι σαν παιδιά, ποια βιώματα τους έκαναν έτσι όπως ήταν κλπ) και άρα έτσι έπρεπε και η πρωταγωνίστρια να σκύβει το κεφάλι και να κάνει ότι της έλεγαν οι θύτες. Ήταν πολύ έντονη η αίσθηση της επιβολής του τι έπρεπε να νιώσω εγώ ως αναγνώστρια αφού δεν μου δόθηκε καμία λογική εξήγηση ή έστω η ευκαιρία να βγάλω μόνη μου κάποια συμπεράσματα. Ακόμα έχω εκείνο το κενό του γιατί. Μου αρέσει όμως η γραφή της συγγραφέας και θα διαβάσω και τα άλλα δύο που έχει γράψει.