Een eerlijk maar ook bemoedigend verhaal over twee gebroken mensen, die op zoek zijn naar heling, rust en een teken van trouw.
Wanneer Jim te maken krijgt met verlies en problemen, zakt de grond steeds verder onder zijn voeten weg. Hij wordt verteerd door verdriet en schuldgevoel en sluit zich af voor de mensen om hem heen. Ook worstelt hij met vragen over Gods trouw. Wijkverpleegkundige Meike gaat na haar scheiding terug naar haar geboorteplaats en probeert daar samen met haar dochtertje Emma een nieuw leven op te bouwen. Haar ontmoetingen met Jim maken het er niet eenvoudiger op. Of kan misschien juist híj haar helpen?
‘Teken van trouw’ speelt zich in dezelfde omgeving af als ‘Onder Zijn vleugels’ en ‘Koorden van liefde’, maar is ook te lezen als een op zichzelf staande roman.
Een prachtig verhaal over liefde, verlies, rouw en Gods trouw. Ik blijf me erover verbazen hoe Marianne Grandia schrijft op een manier die heel dichtbij komt en de mensen in haar boeken tot leven brengt. De worstelingen zijn herkenbaar, net als de typisch Nederlandse dingen die in de boeken voorkomen.
Het proces van rouw waar Jim doorheen gaat en anderen met hem, is heel mooi omschreven. Het loopt niet perfect of volgens een plan. Het is rauw en echt en brengt vragen naar God met zich mee. Tegelijkertijd laat dit boek zien dat we elkaar als christenen hard nodig hebben, vooral in moeilijke tijden.
Grandia beschrijft mensen die hun eigen karakter en daarin ook hun eigen belemmeringen meenemen. Uiteindelijk laat ze zien dat het leven bij en met God het meest uitnemend is. Dat brengt uiteindelijk ook liefde en onderling respect.