What do you think?
Rate this book
นิทานหัวใจป่า
คำทำนายกล่าวไว้ว่า “ปีศาจป่าผู้โหดร้ายจะถูกลูกชายของพ่อมดผู้ยิ่งใหญ่ทำลายสิ้น”
พ่อมดผู้ยิ่งใหญ่มีลูกชายอยู่สามคน แต่ ‘ผม’ คือคนที่ปีศาจเลือกจะลักพาตัวไป
เขาตั้งใจจะฆ่า แต่แล้วกลับพบว่าเด็กทารกในอ้อมแขนอบอุ่น
เป็นสิ้งที่พอจะบรรเทาความหนาวเย็นของเขาลงได้
เขาจึงเลี้ยงผมไว้ แม้จะรู้ว่าสักวันหนึ่งผลของคำทำนายนั้นอาจจะหวนกลับ
พ่อมดผู้ยิ่งใหญ่มีลูกชายอยู่สามคน แต่ ‘ผม’ คือคนที่ปีศาจเลือกจะลักพาตัวไป
เขาตั้งใจจะฆ่า แต่แล้วกลับพบว่าเด็กทารกในอ้อมแขนอบอุ่น
เป็นสิ้งที่พอจะบรรเทาความหนาวเย็นของเขาลงได้
เขาจึงเลี้ยงผมไว้ แม้จะรู้ว่าสักวันหนึ่งผลของคำทำนายนั้นอาจจะหวนกลับ
203 pages
Published March 1, 2022
17 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
July 16, 2022
มีคำทำนายกล่าวไว้ ลูกของพ่อมดที่เก่งกาจที่สุด จะเป็นผู้ปราบปีศาจป่าผู้ชั่วร้าย พ่อมดมีลูกชาย 3 คน คนหนึ่งเก่งบุ๋น คนหนึ่งเก่งบู๊ และลูกคนเล็กไม่เก่งอะไร ทั้งไม่มีพลังเวทย์อย่างที่ผู้คนในโลกนี้มีด้วย
วันหนึ่ง ลูกชายคนเล็กก็หายตัวปริศนา เด็กทารกแบเบาะเช่นนั้น จะหายไปจากตระกูลใหญ่โตของท่านผู้นั้นได้อย่างไร? พ่อมดเกณฑ์สรรพกำลังตามหา กลับหาไม่พบ
เวลาผ่านไป 6 ปี
ก็พบเด็กชายจรจัด ท่าทางแปลกประหลาดอยู่แถวเมืองชายป่า
ชาวบ้านเห็นตราประทับบนตัวเด็ก ก็รู้ว่ามาจากตระกูลใหญ่ รีบส่งเด็กชายคืนสู่ตระกูล
เด็กประหลาด ยิ่งโตก็ยิ่งแปลก
ไม่มีเวทย์มนต์ใดๆ ไม่มีความคิดฝันใดๆ
แม่ร้องไห้ดีใจ ลูกที่ใครๆ ก็คิดว่าตายแล้วได้หวนคืนสู่อ้อมอก
มีแต่ท่านพ่อมดเท่านั้น ที่มองลูกตนอย่างเดียจฉันท์ ไม่มีใครรู้เหตุผลว่าทำไม ส่วนตัวเขาก็ได้แต่คิดว่า เพราะตนไม่มีพลังเวทย์นั่นเอง
เพราะไม่ว่าจะมองจากมุมไหน เด็กคนนี้ก็ไม่เหมือนเด็กปกติเลยจริงๆ เขาเก็บตัว และสุดท้ายก็เลิกไปโรงเรียน ไม่มีเพื่อน ก็เลยเริ่มประกอบชิ้นส่วนไม้ขึ้นมาเป็นหมาตัวหนึ่ง หมาที่วิ่งได้
แม่ดีใจกับสิ่งประดิษฐ์ของเขา ส่วนคนอื่นนึกขัน ประกอบหมาของเล่นทำไมในเมื่อใครๆ ต่างก็มีเวทย์มนต์ไว้ใช้ทำอะไรก็ได้
เด็กชายใช้เวลาในห้องประดิษฐ์ของมากขึ้น จนวันหนึ่ง ท่านพ่อมดมาเห็นเข้า จึงพูดว่า
"แกประดิษฐ์ของชิ้นใหญ่กว่านี้ได้ไหม? ฉันต้องการอาวุธที่จะไปทำลายป่านั่น"
.
.
.
นิทานหัวใจป่า ของคุณพัณณิดา ภูมิวัฒน์ เขียนขึ้นในช่วงล็อกดาวน์โควิด อยากออกบ้านสุดๆ แต่ออกไปไหนไม่ได้ ก็เลยเขียนเรื่องเกี่ยวกับป่า เพราะอยากไปเจอต้นไม้บ้างอะไรบ้าง
เป็นเรื่องราวของคนชายขอบ(แนวถนัดของคุณเขาล่ะนะ) และความสัมพันธ์ของพ่อลูก เป็นเรื่องของ 'พ่อที่มีอยู่จริง' กับพ่อผู้ให้กำเนิด ความเก็บกดเพราะรู้สึกด้อย อยากทำอะไรสักอย่างเพื่อให้พ่อยอมรับ เพื่อให้ได้สัมผัสความรักจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของตัวเองบ้าง
เล่มเล็ก แต่เรื่องไม่เล็ก
ชอบที่มาของปีศาจป่า และเราว่าเก๋ดีที่วางเรื่องมาให้ป่าในโลกนี้เป็นตัวร้าย ดุร้าย และฆ่าคนอย่างป่าเถื่อน
คนในโลกนี้ไม่ชอบต้นไม้ ทั้งยังไม่ปลูกต้นไม้ด้วย เพราะรู้สึกขยะแขยงว่าจะไปเพิ่มพื้นที่ให้ป่าปีศาจมัน
อ่านฉากเผาป่าแล้วเจ็บมาก น่าจะเป็นฉากต่อสู้ที่เราอ่านแล้วเจ็บสุดตั้งแต่อ่านงานคุณพัณณิดามา ก็... เราก็เป็นคนในโลกธรรมดาอ่ะนะ เจอฉากทำลายป่าเข้าไปแบบนี้ก็อึ้งเป็นธรรมดา
แฟนคลับคุณปันไม่ควรพลาด
มีภาพประกอบให้ทุกบท แถมโปสการ์ดกับที่คั่นหนังสืออีกต่างหากค่ะ!
อ่าน 'นิทานหัวใจป่า' แล้วก็ต้องไปหาอ่าน Z Diary ด้วยนะคะ ออกไล่เลี่ยกัน เล่มนั้นก็ความสัมพันธ์แบบพ่อลูกเหมือนกัน แต่เป็นเรื่องของคนกับซอมบี้ค่ะ :-)
วันหนึ่ง ลูกชายคนเล็กก็หายตัวปริศนา เด็กทารกแบเบาะเช่นนั้น จะหายไปจากตระกูลใหญ่โตของท่านผู้นั้นได้อย่างไร? พ่อมดเกณฑ์สรรพกำลังตามหา กลับหาไม่พบ
เวลาผ่านไป 6 ปี
ก็พบเด็กชายจรจัด ท่าทางแปลกประหลาดอยู่แถวเมืองชายป่า
ชาวบ้านเห็นตราประทับบนตัวเด็ก ก็รู้ว่ามาจากตระกูลใหญ่ รีบส่งเด็กชายคืนสู่ตระกูล
เด็กประหลาด ยิ่งโตก็ยิ่งแปลก
ไม่มีเวทย์มนต์ใดๆ ไม่มีความคิดฝันใดๆ
แม่ร้องไห้ดีใจ ลูกที่ใครๆ ก็คิดว่าตายแล้วได้หวนคืนสู่อ้อมอก
มีแต่ท่านพ่อมดเท่านั้น ที่มองลูกตนอย่างเดียจฉันท์ ไม่มีใครรู้เหตุผลว่าทำไม ส่วนตัวเขาก็ได้แต่คิดว่า เพราะตนไม่มีพลังเวทย์นั่นเอง
เพราะไม่ว่าจะมองจากมุมไหน เด็กคนนี้ก็ไม่เหมือนเด็กปกติเลยจริงๆ เขาเก็บตัว และสุดท้ายก็เลิกไปโรงเรียน ไม่มีเพื่อน ก็เลยเริ่มประกอบชิ้นส่วนไม้ขึ้นมาเป็นหมาตัวหนึ่ง หมาที่วิ่งได้
แม่ดีใจกับสิ่งประดิษฐ์ของเขา ส่วนคนอื่นนึกขัน ประกอบหมาของเล่นทำไมในเมื่อใครๆ ต่างก็มีเวทย์มนต์ไว้ใช้ทำอะไรก็ได้
เด็กชายใช้เวลาในห้องประดิษฐ์ของมากขึ้น จนวันหนึ่ง ท่านพ่อมดมาเห็นเข้า จึงพูดว่า
"แกประดิษฐ์ของชิ้นใหญ่กว่านี้ได้ไหม? ฉันต้องการอาวุธที่จะไปทำลายป่านั่น"
.
.
.
นิทานหัวใจป่า ของคุณพัณณิดา ภูมิวัฒน์ เขียนขึ้นในช่วงล็อกดาวน์โควิด อยากออกบ้านสุดๆ แต่ออกไปไหนไม่ได้ ก็เลยเขียนเรื่องเกี่ยวกับป่า เพราะอยากไปเจอต้นไม้บ้างอะไรบ้าง
เป็นเรื่องราวของคนชายขอบ(แนวถนัดของคุณเขาล่ะนะ) และความสัมพันธ์ของพ่อลูก เป็นเรื่องของ 'พ่อที่มีอยู่จริง' กับพ่อผู้ให้กำเนิด ความเก็บกดเพราะรู้สึกด้อย อยากทำอะไรสักอย่างเพื่อให้พ่อยอมรับ เพื่อให้ได้สัมผัสความรักจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของตัวเองบ้าง
เล่มเล็ก แต่เรื่องไม่เล็ก
ชอบที่มาของปีศาจป่า และเราว่าเก๋ดีที่วางเรื่องมาให้ป่าในโลกนี้เป็นตัวร้าย ดุร้าย และฆ่าคนอย่างป่าเถื่อน
คนในโลกนี้ไม่ชอบต้นไม้ ทั้งยังไม่ปลูกต้นไม้ด้วย เพราะรู้สึกขยะแขยงว่าจะไปเพิ่มพื้นที่ให้ป่าปีศาจมัน
อ่านฉากเผาป่าแล้วเจ็บมาก น่าจะเป็นฉากต่อสู้ที่เราอ่านแล้วเจ็บสุดตั้งแต่อ่านงานคุณพัณณิดามา ก็... เราก็เป็นคนในโลกธรรมดาอ่ะนะ เจอฉากทำลายป่าเข้าไปแบบนี้ก็อึ้งเป็นธรรมดา
แฟนคลับคุณปันไม่ควรพลาด
มีภาพประกอบให้ทุกบท แถมโปสการ์ดกับที่คั่นหนังสืออีกต่างหากค่ะ!
อ่าน 'นิทานหัวใจป่า' แล้วก็ต้องไปหาอ่าน Z Diary ด้วยนะคะ ออกไล่เลี่ยกัน เล่มนั้นก็ความสัมพันธ์แบบพ่อลูกเหมือนกัน แต่เป็นเรื่องของคนกับซอมบี้ค่ะ :-)
April 29, 2022
เด็กชายถูกปีศาจป่าลักพาตัวไปหวังจบชีวิตก่อนที่คำทำนายว่าลูกของพ่อมดผู้ยิ่งใหญ่จะปราบปีศาจกลายเป็นความจริง แต่ภายหลังยามที่มีทารกตัวอุ่นอยู่ในอ้อมกอด ปีศาจป่ากลับไม่อาจลงมือตามความตั้งใจเดิม จึงเปลี่ยนมาเลี้ยงดูเด็กชายในป่าแทน
เรื่องค่อย ๆ เล่าแบบจับเข่าคุยระหว่างบุคคล ช่วยกันย้อนนึกถึงความหลังกันหลังผ่านมาหลายสิบปี ก็เลยเหมือนมานั่งฟังนิทานโดยมีตัวละครหลักอย่าง ‘ผม’ เป็นคนเล่าเรื่อง
มาแนวอบอุ่นหัวใจเหมือนเรื่องอื่นที่นักเขียนเคยเขียนมาก่อนหน้านี้ และทุกครั้งที่เห็นว่าเขียนเรื่องราวความสัมพันธ์ของครอบครัวที่มากกว่าการมีสายเลือดเดียวกันยิ่งทำให้ตื่นตันใจ
ชอบการเล่าเรื่องในป่าที่ดูจะไกลตัวจากคนเมืองแต่ก็มีความสำคัญมาก ชอบการเล่นเรื่องการมองฝั่งตรงข้าม และการสร้างคำว่า ‘ปีศาจ’ ขึ้นมาเรียกสิ่งใดสิ่งหนึ่ง สะท้อนความเป็นมนุษย์ที่มีความกลัว แล้วจริง ๆ โลกก็ไม่ได้มีแค่ขาวกับดำแบบที่คนในเรื่องมองเมื่อหลายปีก่อน
ยอมรับเลยว่าเล่มนี้อ่านยากกว่าเล่มอื่นที่เคยอ่านมา ด้วยความที่ไม่รู้ชื่อของตัวละครในเรื่องที่มากไปกว่า พ่อ แม่ พ่อแท้ ๆ หลานสาว พี่ชาย ลักษณะการพูดคนตัวละครที่สั้น ห้วนก็เลยรู้สึกสะดุดตอนอ่านนิดหน่อย แต่ก็เข้าใจได้ว่านักเขียนต้องการสื่อว่าตัวละครไม่ค่อยได้พูดกับใคร เวลาถึงบทพูดก็เลยเหมือนนึกอะไรไม่ออกก็ตอบสั้น ๆ ไป
เรื่องค่อย ๆ เล่าแบบจับเข่าคุยระหว่างบุคคล ช่วยกันย้อนนึกถึงความหลังกันหลังผ่านมาหลายสิบปี ก็เลยเหมือนมานั่งฟังนิทานโดยมีตัวละครหลักอย่าง ‘ผม’ เป็นคนเล่าเรื่อง
มาแนวอบอุ่นหัวใจเหมือนเรื่องอื่นที่นักเขียนเคยเขียนมาก่อนหน้านี้ และทุกครั้งที่เห็นว่าเขียนเรื่องราวความสัมพันธ์ของครอบครัวที่มากกว่าการมีสายเลือดเดียวกันยิ่งทำให้ตื่นตันใจ
ชอบการเล่าเรื่องในป่าที่ดูจะไกลตัวจากคนเมืองแต่ก็มีความสำคัญมาก ชอบการเล่นเรื่องการมองฝั่งตรงข้าม และการสร้างคำว่า ‘ปีศาจ’ ขึ้นมาเรียกสิ่งใดสิ่งหนึ่ง สะท้อนความเป็นมนุษย์ที่มีความกลัว แล้วจริง ๆ โลกก็ไม่ได้มีแค่ขาวกับดำแบบที่คนในเรื่องมองเมื่อหลายปีก่อน
ยอมรับเลยว่าเล่มนี้อ่านยากกว่าเล่มอื่นที่เคยอ่านมา ด้วยความที่ไม่รู้ชื่อของตัวละครในเรื่องที่มากไปกว่า พ่อ แม่ พ่อแท้ ๆ หลานสาว พี่ชาย ลักษณะการพูดคนตัวละครที่สั้น ห้วนก็เลยรู้สึกสะดุดตอนอ่านนิดหน่อย แต่ก็เข้าใจได้ว่านักเขียนต้องการสื่อว่าตัวละครไม่ค่อยได้พูดกับใคร เวลาถึงบทพูดก็เลยเหมือนนึกอะไรไม่ออกก็ตอบสั้น ๆ ไป
December 4, 2022
นิยายเล่มสั้นๆ แต่เรื่องราวไม่สั้นตาม
เป็นเรื่องเกี่ยวกับเด็กชายที่เติบโตมาในอ้อมกอดของปีศาจป่า เด็กชายที่โตมาในอ้อมกอดของวิญญาณแค้นเคือง และเด็กหนุ่มที่โตมาด้วยความเคียดแค้นชิงชังของเขาเอง
.
ถ้าใครเคยอ่าน “ไมรอน” ซึ่งเป็นผลงานอีกเรื่องของคุณปัน เรื่องนี้บอกเลยว่าได้กลิ่นไมรอนค่อนข้างแรง การดำเนินเรื่องต่างๆ หรือนิสัยและปมตัวละครอะไรประมาณนี้ แต่ก็เป็นอีกเรื่องที่ดีครับ
.
เรื่องนี้ไม่มีใครเอ่ยชื่อใครเลย มีเพียงสรรพนามและคำเรียกเท่านั้น “ผม” เป็นตัวหลักของเรื่อง ตัวละครอื่นก็จะอยู่ในมุมมองของ “ผม” เท่านั้น
.
ชอบตรงที่มีภาพประกอบเล็กๆ ตอนเริ่มแต่ละบท น่ารักแล้วก็จินตนาการง่ายดีครับ
เป็นเรื่องเกี่ยวกับเด็กชายที่เติบโตมาในอ้อมกอดของปีศาจป่า เด็กชายที่โตมาในอ้อมกอดของวิญญาณแค้นเคือง และเด็กหนุ่มที่โตมาด้วยความเคียดแค้นชิงชังของเขาเอง
.
ถ้าใครเคยอ่าน “ไมรอน” ซึ่งเป็นผลงานอีกเรื่องของคุณปัน เรื่องนี้บอกเลยว่าได้กลิ่นไมรอนค่อนข้างแรง การดำเนินเรื่องต่างๆ หรือนิสัยและปมตัวละครอะไรประมาณนี้ แต่ก็เป็นอีกเรื่องที่ดีครับ
.
เรื่องนี้ไม่มีใครเอ่ยชื่อใครเลย มีเพียงสรรพนามและคำเรียกเท่านั้น “ผม” เป็นตัวหลักของเรื่อง ตัวละครอื่นก็จะอยู่ในมุมมองของ “ผม” เท่านั้น
.
ชอบตรงที่มีภาพประกอบเล็กๆ ตอนเริ่มแต่ละบท น่ารักแล้วก็จินตนาการง่ายดีครับ
December 2, 2024
เป็นเรื่องที่อ่านจบนานมากแล้ว แต่นึกไม่เคยออกเลยว่าจะพูดถึงยังไงดีนอกจากคำว่า ขอบคุณนะคะ
เราอ่านหนังสือของคุณพัณณิดาตั้งแต่เด็ก ๆ จนตอนนี้ใกล้จะเรียนจบแล้ว แต่ทุกครั้งที่อ่านงานคุณพัณณิดาก็จะรู้สึกเหมือนเดิมเสมอ “นิทานหัวใจป่า” ก็เป็นหนึ่งในนั้น เป็นเรื่องที่พา nostalgia ถึงบ้าน ถึงนิยาย ถึงวัยเด็กมาให้ท่วมท้นมาก
ขอขอบคุณนะคะ
เราอ่านหนังสือของคุณพัณณิดาตั้งแต่เด็ก ๆ จนตอนนี้ใกล้จะเรียนจบแล้ว แต่ทุกครั้งที่อ่านงานคุณพัณณิดาก็จะรู้สึกเหมือนเดิมเสมอ “นิทานหัวใจป่า” ก็เป็นหนึ่งในนั้น เป็นเรื่องที่พา nostalgia ถึงบ้าน ถึงนิยาย ถึงวัยเด็กมาให้ท่วมท้นมาก
ขอขอบคุณนะคะ
June 5, 2023
ฝีมือของคุณลวิตร์ไม่เคยทำให้เราผิดหวัง โดยเฉพาะเรายิ่งแพ้ทางเรื่องที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์พ่อลูกอยู่แล้ว
เรื่องดำเนินไปด้วยสำนวนเรื่อยๆจากมุมมองของตัวเอง แต่เรียกน้ำตาจากเราได้ตั้งแต่บทที่สามจนกระทั่งจบ
เป็นการร้องไห้ที่ดีค่ะ ;v;
เรื่องดำเนินไปด้วยสำนวนเรื่อยๆจากมุมมองของตัวเอง แต่เรียกน้ำตาจากเราได้ตั้งแต่บทที่สามจนกระทั่งจบ
เป็นการร้องไห้ที่ดีค่ะ ;v;
February 16, 2023
นิทานเล่มเล็ก รูปประกอบน่ารัก ว่าด้วยเรื่องราวของปิศาจป่ากับเด็กที่เกิดมาเพื่อปราบปิศาจป่า ที่พาเราไปไกลกว่าแค่นิทานที่แยกแค่ดีเลว เมื่ออ่านจบรู้สึกอบอุ่นติดค้างในใจ เหมือนรอยกอดที่ปิศาจป่ามีให้กับเด็กทารกที่เขาฆ่าไม่ลง
Displaying 1 - 6 of 6 reviews