Το εύθραυστο νήμα του έρωτα

by Μαρία Αλεξοπούλου

Μία φορά κι έναν καιρό,

Η Ευρυδίκη βρέθηκε στο σταυροδρόµι του ανόθευτου έρωτα και της δαµασµένης λογικής. Χωρίς ενδοιασµούς επέλεξε τον εύθραυστο δρόµο µε την καρδιά να καλπάζει σε κάθε βηµατισµό. Μεµιάς ξεκίνησε να γράφει για τη θεριεµένη φλόγα του πόθου, εξαλείφοντας τη λευκότητα του χαρτιού. Όµως δεν κατέθετε τις σκέψεις της όπως πρότινος, τα συναισθήµατά της φορούσαν το ανάλαφρο ένδυµα της ποίησης. Νέες πλουµιστές λέξεις γλιστρούσαν πάνω στο χαρτί για τον έρωτα που γεννιέται, ψυχορραγεί, πεθαίνει και αναγεννιέται.

«Ολάνθιστα τα χείλη σου
φιλούν ένα ένα τα µατόφυλλά µου.
Προσφέρουν χαρές δοσµένες στο πάθος,
να ονειρευτώ κρίνω πως δεν θα’ ναι λάθος.
Τα φύλλα της καρδιάς µου
µεµιάς σκιρτούν
άνθη που χορεύουν,
µιλούν, αστράφτουν.
Ολάνθιστος ο εξεγερµένος έρωτάς µου.
Ολάνθιστη εγώ, η πάλαι ποτέ µαραµένη».

Genres: Poetry

54 pages, Paperback

Published April 13, 2022

About the author

Σαν καθαρόαιµο παιδί του χειµώνα, η Μαρία Αλεξοπούλου γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου του 1985. Προ αρκετών ετών, φοίτησε στο Ιστορικό-Αρχαιολογικό της Αθήνας, όπου διάλεξε την κατεύθυνση της Ιστορίας, παρόλο που τη γοήτευε η ριψοκίνδυνη καριέρα της Lara Croft.

Εργάστηκε ως αρθρογράφος σε site, όπου καταπιάστηκε µε ποικίλα θέµατα όπως ο κινηµατογράφος, η οµορφιά αλλά και µε τουριστικούς προορισµούς. Καθηµερινά αφοσιώνεται στην ενισχυτική διδασκαλία των µαθητών της και σφύζει από περηφάνια όταν ξεχωρίζουν τους κούρους από τις κόρες.

Την τελευταία τριετία έχει δηµιουργήσει το blog «One girl, one pen» (https://onegirl1pen.wordpress.com/) όπου διατυµπανίζει τα αναγνωστικά ταξίδια της. Aπό τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή κυκλοφορούν «Η θλίψη που φωλιάζει µέσα µου» (2020) και «Το εύθραυστο νήμα του έρωτα» (2022)

Reviews

[Χριστίνα Ψύλλα · Rating 5 out of 5]

Να αρχίσω με το πανέμορφο εξώφυλλο της Ιωάννας Αλεξόπουλου και τα εξίσου ωραία σχέδια μέσα στο βιβλίο. Το ταλέντο της είναι αδιαμφισβήτητο♥️

Όσον αφορά την ποιητική συλλογή, ήταν πολύ συναισθηματική όπως και η Μαρία. Η γραφή λυρική και ρευστή, μιλούσε στην ψυχή του αναγνώστη.

Μ άρεσε που μέσω τον ποιημάτων εξιστορούσε μια ιστορία αγάπης που είχε αρχή μέση τέλος γιατί νομίζω ότι είναι μια εξαιρετική πινελιά που το ξεχωρίζει από άλλες ποιητικές συλλογές.

Αν εσείς διαβάζετε ποίηση σίγουρα μπορείτε να το δοκιμάσετε !

[Μαρία Αλεξοπούλου]

Με μεγάλη χαρά σας ανακοινώνω την έκδοση του δεύτερου βιβλίου που τιτλοφορείται «Το εύθραυστο νήμα του έρωτα» από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή. H ποιητική συλλογή είναι διαθέσιμη για προπαραγγελία όπου συνοδεύεται από δύο συλλεκτικούς σελιδοδείκτες της εικονογράφου Ιωάννας Αλεξοπούλου.
https://www.pigi.gr/product/vivlio-po...
Θα κυκλοφορήσει επίσημα στις 21 Απριλίου. Περιμένω εναγωνίως τις κριτικές σας.

[Έρση Λάβαρη · Rating 4 out of 5]

Η πρώτη ποιητική ανθολογία της Μαρίας, που αφηγείται τα κομβικά σημεία μιας συντροφικής σχέσης μέσα από λυρικές μεταφορές, ονειρικούς συμβολισμούς και, ως επί το πλείστον, ελεύθερους στίχους, αφήνει να φανεί καθαρά πως έχουμε να κάνουμε με μια μεγάλη εκκολαπτόμενη ποιήτρια! Τα καλοδουλεμένα αφηγηματικά ποιήματα ακολουθούν την πορεία ενός έρωτα από την πρώτη σπίθα στην ακμή του, στο σταδιακό ξεθώριασμα και την κατάρρευσή του, με τους στίχους να μην σε συγκινούν απαραίτητα—ωστόσο σίγουρα να σε αγγίζουν με την ειλικρίνεια και την μελαγχολία τους, να σου θυμίζουν τους δικούς σου αγάπης αγώνες άγονους και να σε κάνουνε λιγάκι να πονάς για εκείνον τον ξεχωριστό άνθρωπο που η ζωή κάποτε σ’ τον έχασε. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκαναν οι «Θύμησες του χθες», ο «Αυλακωμένος ουρανός» και οι «Γλυκόπικρες συναντήσεις», που άγγιξαν μια δική μου ευαίσθητη χορδή.

Το εξώφυλλο της Ιωάννας Αλεξοπούλου, δε, που με την εύθραυστη γραμμή του, την παραπληρωματική διχρωμία του και την λιτή ευαισθησία του συγκίνησε κι αυτό εκείνη την προαναφερθείσα χορδή μου, είναι σκέτο στολίδι· όπως άλλωστε και τα υπόλοιπα σχέδια που εικονοποιούν ορισμένους στίχους σποραδικά σε όλη την έκταση της ανθολογίας, και που δεν θα μπορούσαν να ταιριάζουν με τα ποιήματα της Μαρίας καλύτερα!

Ο μόνος λόγος για τον οποίο δεν θα δώσω όλα τ’ αστέρια αυτής της άδικης κλίμακας του Goodreads στην ανθολογία της Μαρίας, είναι η ξεροκέφαλη πεποίθηση με την οποία μεγάλωσα—και δεν έχω καταφέρει ακόμη να την απεμπολήσω— πως η ποίηση είναι περισσότερο ποίηση όταν είναι έμμετρη. Σαν να είμαι περισσότερο οπαδός της παραδοσιακής ποίησης και λιγότερο της μοντέρνας, όχι ακριβώς λόγω προσωπικής προτίμησης αλλά μάλλον για λόγους κληρονομικότητας. Ανεξαρτήτως αυτών των λόγων κληρονομικότητας, πάντως, πιστεύω πως στα επόμενα χρόνια η Μαρία θα καταξιωθεί δικαιωματικά στον χώρο της εγχώριας ποίησης, θα δώσει πολλές ακόμη τέτοιες ανθολογίες μ’ αυτή την ολόδική της ειλικρίνεια και μελαγχολία, κι εγώ θα είμαι κάπου εκεί κοντά της, ανάμεσα στους στίχους της, πανέτοιμη να διαβάσω και να νιώσω ό,τι κι αν υπογράψει. Ανυπομονώ λοιπόν για όσα έπονται!

[Δανάη Ιμπραχήμ · Rating 5 out of 5]

Υπάρχουν συγγραφείς που σε κάνουν να κλάψεις με όσα γράφουν και υπάρχουν συγγραφείς που σε κάνουν να κλάψεις με τον τρόπο που τα γράφουν. Η Μαρία Αλεξοπούλου κάνει και τα δύο.

Η Μαρία συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό με τη συλλογή διηγημάτων Η θλίψη που φωλιάζει μέσα μου. Πρόκειται για ένα μελαγχολικό βιβλίο, που ωθεί τον αναγνώστη να έρθει αντιμέτωπος με τη δική του θλίψη και αγωνία. Στο νέο της έργο, η μελαγχολία παραμένει, αλλά η αισιοδοξία κατέχει μεγαλύτερο ρόλο. Αυτή τη φορά η πρωταγωνίστρια βαδίζει στα μονοπάτια του έρωτα και γνωρίζει κάθε πτυχή του. Ενθουσιασμός, αμφιβολία, πόνος, πικρία και μετά όλα αυτά ξανά από την αρχή. Η Μαρία Αλεξοπούλου μας δείχνει την όμορφη, αλλά και τη δυσάρεστη πλευρά του έρωτα και εμείς δεν μπορούμε παρά να την αφήσουμε να μας παρασύρει.

Όσον αφορά τον τρόπο γραφής το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι νιώθω δέος. Είχα μαγευτεί με τη γραφή της από το πρώτο της βιβλίο. Εδώ όμως υπήρχε για μένα μία πρόκληση. Το γεγονός ότι είχαμε να κάνουμε με ποιήματα. Δεν είναι μια μορφή λογοτεχνίας που προτιμώ, καθώς αισθάνομαι πως δεν την καταλαβαίνω. Το γεγονός όμως ότι τα ποιήματα συνθέτουν μία ιστορία με βοήθησε να συνδεθώ με την αφηγήτρια. Με την υπέροχη και λυρική γραφή της η Μαρία με έκανε να καταλάβω το νόημα των στίχων της. Μα μάγεψε, με συγκίνησε.

Φυσικά δε θα μπορούσα να αφήσω ασχολίαστα το εξώφυλλο και τα σχέδια που επιμελήθηκε η αδερφή της, Ιωάννα. Δεν παρατηρούμε μόνο την εξέλιξη της Μαρίας, αλλά και της αδερφής της. Για μία ακόμα φορά οι ταλαντούχες αδερφές ένωσαν τις δυνάμεις τους και μας έδωσαν ένα πανέμορφο (μεταφορικά και κυριολεκτικά) έργο.

[Τατιάνα Τζινιώλη · Rating 5 out of 5]

Η Μαρία Αλεξοπούλου μετά τη συλλογή διηγημάτων «Η θλίψη που φωλιάζει μέσα μου», επιστρέφει με ποιητική συλλογή. Τίτλος της: «Το εύθραυστο νήμα του έρωτα».

Μπορεί να μη διαβάζω συχνά ποίηση, όμως όταν το κάνω πάντα χάνομαι στις λέξεις της. Η τελευταία φορά ήταν πριν τρία χρόνια που διάβασα το «Μονόγραμμα» και τώρα έρχεται η ποιητική συλλογή «Το εύθραυστο νήμα του έρωτα» να μου θυμίσει γιατί θαυμάζω όσους γράφουν ποιήματα.
Πρόκειται για την ιστορία μίας σχέσης που βλέπουμε μέσα από 45 ποιήματα.
Ξεκινά από την έλξη και τη βλέπουμε να ξεδιπλώνεται μέσα από τους στίχους που είναι γεμάτοι έρωτα και λυρισμό.
Η πορεία της εξελίσσεται και εμείς γινόμαστε μάρτυρές της.

Η Μαρία Αλεξοπούλου μάς είχε δείξει τη λυρικότητα της γραφής της ήδη από τη συλλογή διηγημάτων που κυκλοφόρησε το 2020. Χάθηκα στις λέξεις της, λάτρεψα τη γραφή της και θαύμασα τον τρόπο που χωρά τόσα συναισθήματα σε κάθε της ποίημα.

Όμως, κάπου εδώ δεν γίνεται να μην αναφέρω και την Ιωάννα Αλεξοπούλου. Τα σχέδιά της -για ακόμα μία φορά- συνοδεύουν τέλεια τις λέξεις της Μαρίας. Οι δυο τους δημιούργησαν ένα μικρό κόσμημα για κάθε βιβλιοθήκη.
Εκτός από το υπέροχο εξώφυλλο, μέσα στις σελίδες της ποιητικής συλλογής υπάρχουν κι άλλα σχέδια που όλα τους λένε τη δική τους ιστορία και παράλληλα συμπληρώνουν τα ποιήματα. Με λίγα λόγια, σχέδια και λέξεις κουμπώνουν τέλεια μαζί και μας χαρίζουν αυτό το κόσμημα.

Η ποιητική συλλογή που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή με συνάρπασε, με ταξίδεψε και με έκανε να ερωτευτώ ξανά την ποίηση.

[Athena ღ · Rating 5 out of 5]

Άλλο ένα διαμάντι για τη βιβλιοθήκη πέρα από το "η θλίψη που φωλιάζει μέσα μου" από την Μαρία Αλεξοπούλου αλλά και την αδερφή της, Ιωάννα με τα υπέροχα σχέδια της που ντύνουν τόσο όμορφα τα ποιήματα.

Λάτρεψα την ιστορία της Ευρυδίκης και του Ορφέα προπάντων γιατί είναι από τις πιο ρεαλιστικές που έχω διαβάσει. Περνώντας από όλες τις φάσεις όπως και οι πραγματικές σχέσεις ζωής, βλέπουμε τη γνωριμία, τον έρωτα, την αγάπη αλλά και τον πόνο και τη θλίψη.

Ταξίδεψα κι εγώ μέσα από αυτό το όμορφο ταξίδι αγάπης της Ευρυδίκης και του Ορφέα και αγάπησα στο σύνολο τους όλα τα ποιήματα αλλά σίγουρα ξεχώρισα κάποια όπως η μελωδία των ονομάτων μας, το ναι των φιλιών σου, μελάνι στην πένα (I), δέκα φορές, νέος χτύπος.

[Marilena ⚓ · Rating 5 out of 5]

Τ Ο Ε Υ Θ Ρ Α Υ Σ Τ Ο Ν Η Μ Α Τ Ο Υ Ε Ρ Ω Τ Α/ Αλεξόπουλου Μαρία

"Βραδιές αναμνήσεις
ερμητικά κλειστές στην καρδιά
που μοιράζομαι περιχαρής.
Κλεισμένοι στη φυσαλίδα ευτυχίας"

Μια ποιητική συλλογή για τον έρωτα και τις διαφορετικές φάσεις που έχει από την αρχή έως το τέλος του, που γεμίζει τον αναγνωστη έντονα συναισθήματα. Συναισθήματα αγάπης, πάθους, λατρείας, απόγνωσης, καταπίεσης, μελαγχολίας ακόμα και πόνου.

"��ούσα στην υποτέλεια της αδαημοσύνης.
Υποτιμάς τα όρια της δίκης μου νοημοσύνης"

Η Μαρια σε αυτή την συλλογή παρασύρει τον αναγνώστη στα δίχτυα του έρωτα αλλά με τρόπο λυρικό. Πάντα με γοητεύουν τα βιβλία που δημιουργούν έντονο συναίσθημα , η Μαρια και στα δυο της βιβλία το έχει καταφέρει.

ΥΓ: Τα σχέδια το κάνουν ακομα πιο όμορφο το αποτελεσμα❣️

[Vaso · Rating 4 out of 5]

"Θυμάσαι όταν ψιθυριζαμε ξεπνοοι
σ'αγαπώ διάρκειας μέχρι πρωίας?
Θυμάσαι που έβαζες σαν ιεροτελεστία
το "μου" δίπλα στο όνομα μου?
Δεν θυμάσαι ότι ήμασταν βαθιά ερωτευμένοι?
Εγώ όμως θυμάμαι.
Εγώ εσένα θυμάμαι."

[Georgia · Rating 5 out of 5]

Δείτε επίσης και στο Chill and read

Η Μαρία Αλεξοπούλου, είναι ένα γλυκό ρομαντικό κορίτσι που πολλές φορές μπορεί να ταξιδεύει στα σύννεφα του μυαλού της και άλλες αποφασίζει να μας δώσει κι εμάς μια εικόνα από αυτά της τα ταξίδια. Αυτό έγινε την πρώτη φορά με το βιβλίο της «Η θλίψη που φωλιάζει μέσα μου», μια συλλογή σπονδυλωτών διηγημάτων που μιλάει για τη θλίψη και τη μελαγχολία, αλλά και για την αγάπη. Εδώ, η Μαρία μας παρουσιάζει και πάλι μια συλλογή, αυτή τη φορά ποιητική.

Σε αυτή της τη συγγραφική προσπάθεια, σε μια δύσκολη φόρμα όπως η ποίηση, η Μαρία Αλεξοπούλου μας διηγείται μια ιστορία. Την ιστορία της Ευριδίκης, που γίνεται μετά από λίγο, η ιστορία της Ευριδίκης και του Ορέστη. Έχοντας και πάλι στοιχεία μελαγχολίας, που άλλωστε είναι κομμάτι της ζωής μας και συντροφεύει το άγνωστο, τις μεταξύ μας σχέσεις, την ανησυχία για το τι θα ακολουθήσει, η Ευριδίκη περνάει από τα διάφορα στάδια του έρωτα και ζει όλα όσα μπορεί να ζήσει κάποιος σε μια σχέση. Όλη αυτή τη διαδρομή ο αναγνώστης την αντιλαμβάνεται μέσα από τα 45 ποιήματα που περιλαμβάνονται στη συλλογή.

Ο λόγος που θα συναντήσει κανείς δεν είναι ο έμμετρος που ίσως θα περίμενε κάποιος που γνώρισε την ποίηση στο σχολείο. Είναι πιο πολύ ο λόγος της Μαρίας, όπως τον γνωρίσαμε και στο προηγούμενο βιβλίο της. Πλουμιστός, γλαφυρός, λυρικός, γεμάτος συναισθήματα. Μπορεί να μην έκανε ομοιοκαταληξία, είχε όμως όλα όσα ήθελε η συγγραφέας ή αν θέλετε, ποιήτρια, να πει.

Όπως πολλοί θα ξέρετε, η ποίηση δεν είναι το φόρτε μου. Όμως αυτή την ποιητική συλλογή τη διάβασα με άνεση. Μου είπε μια ιστορία, όπως είμαι συνηθισμένη να διαβάζω ιστορίες και έτσι θέλω να πιστεύω ότι την κατάλαβα.

Πριν κλείσω, θα ήθελα να σταθώ στην πολύ όμορφη δουλειά που έχει γίνει, και σε αυτό το βιβλίο, στην εικονογράφηση. Αρχικά παίρνουμε μια πρώτη εικόνα από το εξώφυλλο, που δίνει και τον τόνο για αυτά που θα ακολουθήσουν. Με ένα σχέδιο τόσο απλό, όσο και περίπλοκο, η Ιωάννα Αλεξοπούλου, κάνει εικόνα την Ευριδίκη και κάποια από τα συναισθήματά της. Το ίδιο κάνει και με αρκετά από τα ποιήματα που ακολουθούν, όπου σχηματίζει τις εικόνες που πιθανώς σχηματίζονται και στο μυαλό του αναγνώστη όσο διαβάζει το βιβλίο. Με ένα μολύβι μόνο, ζωντανεύει τα ποιήματα. Ή τουλάχιστον, αυτή είναι η εικόνα που έδωσε σε εμένα.

[Αντιγόνη Γαβρίδου · Rating 5 out of 5]

« Το εύθραυστο νήμα του έρωτα ». Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή η οποία ως κεντρικό θέμα της έχει τον έρωτα.

Σε αυτό το σημείο θέλω να πω ότι ήμουν σίγουρη πως θα το λατρέψω. Αγαπώ τη γραφή της Μαρίας ήδη από το πρώτο της βιβλίο « Η θλίψη που φωλιάζει μέσα μου »κι έτσι μου φαινόταν αδύνατον να μην καταφέρει να με αγγίξει και αυτό. Ε λοιπόν, είχα δίκιο….ήταν πράγματι αδύνατον. Όπως και το προηγούμενο βιβλίο της Μαρίας, έτσι κι αυτό κατάφερε να τρυπώσει στην καρδιά μου.

Αυτή η ποιητική συλλογή είναι λίγο διαφορετική από οποιαδήποτε άλλη έχω διαβάσει, μιας που τα ποιήματα συνδέονται μεταξύ τους. Εξιστορούν την πορεία μιας ερωτικής σχέσης από την αρχή με όλες τις όμορφες, αλλά και τις άσχημες στιγμές της. Με τις χαρές, τις συγκινήσεις, μα και τις λύπες και απογοητεύσεις. Αυτή η λεπτομέρεια μου άρεσε πάρα πολύ! Νομίζω πως βοηθά τον αναγνώστη να δεθεί με τη φωνή πίσω από το ποίημα ακόμα περισσότερο και σίγουρα κάνει την αναγνωστική εμπειρία περισσότερο ευχάριστη.

Η γραφή της Μαρίας καταφέρνει να με συνεπάρει κάθε φορά που την διαβάζω. Με συγκινεί βαθύτητα και αγγίζει κάτι πολύ ευαίσθητο μέσα μου. Είναι παραστατική, άκρως λυρική και ρέει εύκολα κι αβίαστα, σαν καθαρό τρεχούμενο νερό. Με κάποιον παράξενο τρόπο καταφέρνει να με…ανακουφίζει. Είναι λες και η Μαρία βρίσκεται στην ψυχή μου. Λες και ξέρει τι θέλω να πω ή τι ήθελα να πω κάποια στιγμή στη ζωή μου και το τοποθετεί εκείνη στο χαρτί για εμένα. Η αλήθεια των ιστοριών της αφήνει τον αναγνώστη με μια αίσθηση απελευθέρωσης. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με την αριστοτεχνική χρήση των κατάλληλων λέξεων στον κατάλληλο ακριβώς στίχο νομίζω πως καθιστά αυτή την ποιητική συλλογή ένα must read για όλους. Ακόμη και εκείνους που δεν αγαπούν απαραίτητα την ποίηση.

Αγάπησα όλα τα ποιήματα και έχω βάλει αυτοκόλλητα χαρτάκια σε πάρα πολλά, μα για κάποιο λόγο το τελευταίο ποίημα έχει μείνει μαζί μου. Με συγκίνησε πολύ, και ομολογώ πως το είδα μπροστά μου. Η Μαρία δημιούργησε μια τόσο κινηματογραφική και ονειρική εικόνα που μπορούσα στην κυριολεξία να τη δω μπροστά μου. Η εκπνοή με άφησε με δάκρυα στα μάτια και χαμόγελο στα χείλη.

Υ.Γ η έκδοση είναι ιδιαίτερα προσεγμένη και τα σκίτσα της Ιωάννας Αλεξοπούλου πλαισιώνουν υπέροχα τα ποιήματα!

Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους!

[Kyriaki]

Πιστεύω πως η ιστορία της Ευρυδίκης και του Ορφέα είναι από τις πιο όμορφες και ταυτόχρονα από τις πιο τραγικές της ελληνικής μυθολογίας. Παρά τις σχετικές αναφορές όμως, ευτυχώς η συγκεκριμένη συλλογή ποιημάτων δεν αφηγείται μια τραγωδία.

45 μικρά ποιήματα τα οποία σίγουρα μπορούν να διαβαστούν ξεχωριστά και αυτόνομα, αν όμως τα διαβάσει κανείς με τη σειρά, το ένα πίσω από το άλλο αφηγούνται την ιστορία μιας Ευρυδίκης που ερωτεύτηκε έναν Ορφέα. Είναι μια ιστορία αγάπης, πάθους μα και στεναχώριας, πικρίας, αγωνίας, θυμού, ανακούφισης και αγάπης ξανά, ένα συναισθηματικό ταξίδι.

Πολύ μου άρεσε αυτή η αφηγηματικότητα των ποιημάτων, είναι κάτι που δεν είχα ξανασυναντήσει, αν και δεν έχω διαβάσει και πολύ ποίηση στη ζωή μου. Ή μάλλον καλύτερα, μου άρεσε αυτή η διττή μορφή τους, που είναι ανεξάρτητα αλλά και εξαρτημένα το ένα από το άλλο ταυτόχρονα.

Όπως είπα δεν έχω πολλές ποιητικές αναφορές, οπότε σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να μιλήσω για στίχους, ρυθμούς και μέτρα, μόνο για το πώς το βίωσα εγώ. Κι εμένα μου άρεσε η γραφή, που είναι απλή και σημεία πιο λυρική, γεμάτη από συναισθήματα.

Συναισθήματα που αποτυπώνονται και στα σχεδιάκια που συντροφεύουν τα ποιήματα, και τα οποία είναι όπως ακριβώς και η γραφή, απλά μα με τους κατάλληλους συμβολισμούς.

Και οπτικά πανέμορφη έκδοση πραγματικά, από την υφή του εξωφύλλου και τα χρώματα, μέχρι τα αρχικά γράμματα και την γραμματοσειρά στο εσωτερικό! (εγώ πάντα χαίρομαι λίγο παραπάνω με κάτι τέτοια, δείχνουν αγάπη και προσοχή).

Δυσκολεύομαι πολύ να διαλέξω αγαπημένο ποίημα, θεωρώ ήταν όλα σχεδόν του ίδιου επιπέδου. Στην πρώτη αυτή ανάγνωση σημείωσα τα Περιπλανώμενο αστέρι, Θραύσμα καθρέφτη, Η ανάδυση του έρωτα, Μελάνι στην πένα (ΙΙ), Το ποίημα που ταξιδεύει με τον αέρα και Το μαύρο νήμα. Σε μια δεύτερη ίσως να έχω άλλα να πω!



*την ποίηση δεν την βαθμολογώ*

[Χρύσα Αναστασίου · Rating 4 out of 5]

Η ποίηση είναι κάτι το δύσκολο για μένα και για αυτόν τον λόγο θαυμάζω πολύ τις ποιήτριες και τους ποιητές καθώς μπορούν να πούν τόσα πολλά με τόσες λίγες λέξεις και κάποιες φορές με τον τρόπο τους να τους δώσουν νέο νόημα. Η Μαρία Αλεξοπούλου είναι μια ταλαντούχα γυναίκα που καταφέρνει να γεμίσει το 1/5 μιας σελίδας με στίχους ενώ στην πραγματικότητα γεμίζει εμάς ολόκληρους με συναισθήματα. Είναι παράξενο το πώς μπορεί να καταλήξει να κάνει ένα τόσο μικρό βιβλίο να μοιάζει βαρύτερο και από σκληρόδετους τόμους.

Το θέμα στην ποιητική συλλογή της Μαρίας είναι ο έρωτας και τα διαφορετικά -καλά ή άσχημα- στάδιά του. Δεν θα πω ψέματα. Δεν κατάλαβα όλα τα ποιήματα και δεν με άγγιξαν όλα το ίδιο αλλά σίγουρα αυτό έχει να κάνει με τον τρόπο που (δεν) αντιλαμβάνομαι την ποίηση. Αυτό που ξέρω όμως είναι πως εκείνα που κατάλαβα, εκείνα που με άγγιξαν, θα τα διαβάσω ξανά και ξανά. Ο έρωτας και η αγάπη, η έρευση αυτών και η έλλειψή τους είναι κατ' εμέ πολύ δύσκολο θέμα και πολλές φορές οι συγγραφείς το χειρίζονται με παιδιάστικο και ανώριμο τρόπο αλλά τα ποιήματα της Μαρία δεν μου έβγαλαν κανένα τέτοιο συναίσθημα.

Έκανα καιρό να ��ο διαβάσω γιατί ξέρω πως θέλω τον χρόνο μου για να επιλέξω μια ποιητική συλλογή και της Μαρίας συγκεκριμένα δεν ήθελα απλώς να την διαβάσω αλλά να της δώσω τον χρόνο που της αξίζει. Χαίρομαι που υπάρχει στην βιβλιοθήκη μου καθώς κατέληξε να είναι ένα από τα βιβλία που κοιτάζοντάς το μου προκαλεί νοσταλγία και ήδη με φαντάζομαι κάποια κρύα νύχτα του χειμώνα να βρίσκομαι στον καναπέ με κουβέρτα και τσάι και να το διαβάζω ξανά από την αρχή.

Δεν μπορώ να προσπεράσω το πανέμορφο και τόσο ταιριαστό εξώφυλλο αλλά και τα σχέδια που κοσμούν αρκετά από τα ποιήματα. Οι αδελφές Αλεξοπούλου είναι τρομερό δίδυμο και ανυπομονώ πολύ για την επόμενη δουλειά τους.

[Eleni Ouzouni (Life is Art) · Rating 5 out of 5]

45 ποιήματα που μιλάνε για τον έρωτα, την αγάπη, τον θυμό, την απώλεια. Και μας ταξιδεύουν στην ιστορία του Ορέστη και της Ευριδίκης.

Λυρικο αλλά ταυτόχρονα και άκρος μοντέρνο η Μαρία Αλεξοπούλου γραφει με την χαρακτηριστική μελαγχολική πένα της, που τόσο γρήγορα μας εχει κάνει να την αγαπήσουμε.

Φυσικά δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στην υπέροχη εικονογράφηση του βιβλίου από την Ιωάννα, που ξέρει ακριβώς τι κάνει. Δίνοντας κάθε φορά ένα στίγμα στο βιβλίο αλλά και σε εμάς να πλάσουμε μέσα από τις εικόνες και τις σκεψεις μας ακόμη περισσότερα...

[Βαγγέλης Ιωσηφίδης]

Η ποίηση είναι πολλές φορές το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα γραφής ενός δημιουργού, αυτό που καθρεφτίζει το είναι του. Στη Μαρία Αλεξοπούλου βρήκα ειλικρινή τον τίτλο της συλλογής και πλήρως εναρμονισμένο το περιεχόμενο. Μια συλλογή αφιερωμένη στον έρωτα.

Μου δημιουργήθηκε η εικόνα πως η κεντρική αυτή έννοια είναι φυλακισμένη μέσα σε ένα πολύπλευρο γυάλινο αντικείμενο και η ποιήτρια την προσεγγίζει κοιτώντας από τις διάφορες πλευρές, άλλοτε αγγίζοντάς την κι άλλοτε από απόσταση. Οι έννοιες του πάθους και της απουσίας χορεύουν σε μια πίστα από λέξεις.

Αλλά φτάνει η ποιητική απόδοση. Παρασύρομαι. Ας αναφερθώ στο σημαντικότερο σημείο, κατ' εμέ, της ποίησης της Μαρίας Αλεξοπούλου: την εικονοποιία. Η έκταση και ο τρόπος γραφής της δημιουργούν εικόνες έντονες, οι οποίες μου χάρισαν γαλήνη αλλά και νοσταλγία.

Παρά την εικονοποιία, τα σκίτσα που φιλοτέχνησε η Ιωάννα Αλεξοπούλου ήρθαν για να προσθέσουν κι όχι να ανταγωνιστούν την προσπάθεια αυτή. Τέχνη μέσα στην τέχνη, τι ομορφότερο;

Θα αναφέρω τα αγαπημένα μου σημεία ξεκινώντας από τα σκίτσα, τα οποία θα πάρω το θάρρος να τιτλοφορήσω:
1) Στη σελίδα 9 (το ονομάζω Αιωνιότητα)
2) Στη σελίδα 23 (Ομηρία)
3) Στη σελίδα 35 (Απελευθέρωση)

Αγαπημένα ποιήματα:
1) Κλεισμένοι στη φυσαλίδα ευτυχίας: η εικόνα του ζευγαριού στη βροχή ήταν άκρως συγκινητική.

2) Χάρτινες υποσχέσεις:
η διαλεκτική της υπόσχεσης ως χαρτί και της φλόγας με κέρδισε.

3) Διπλοκλειδωμένο μυστικό:
μου άρεσε που, ενώ αναλύει τα ερεθίσματα του έρωτα, κλείνει με ένα μυστικό. Σαν να κατέγραψε όσα τη μάγεψαν και να τα κλείδωσε σε έναν φάκελο.

4) Η ανάδυση του έρωτα:
Μου άρεσε πάρα πολύ το β' ενικό πρόσωπο και η προστακτική. Ήταν μια δέηση στον Έρωτα ως θεότητα, χωρίς φίλτρα, με κάθε απαιτούμενη υπερβολή. Είχε κάτι το ανώτερο.

5) Ο μύθος μας:
Το αγαπημένο μου ποίημα της συλλογής. Αυτό που με άγγιξε πιο βαθιά σε κάθε σημείο του. Περιέχει και τον αγαπημένο μου στίχο: "Νότες απογίναμε μίας χαμένης ερωτικής συμφωνίας".

Αυτό που δε μου ταίριαξε (που γενικά δε μου ταιριάζει στην ποίηση) είναι όταν έχει περισσότερα στοιχεία από όσα μου χρειάζονται (π.χ. επίθετα). Προσωπικό θέμα αυτό, αγαπώ τον μινιμαλιστικό τρόπο απόδοσης της ποίησης.

Σε κάθε περίπτωση, ήταν ένα όμορφο ταξίδι, γεμάτο χρώμα και συναίσθημα.

[Anastasia Ts. · Rating 5 out of 5]

Ένα βιβλίο που μιλά στη ψυχή σου όπως και το προηγούμενο έργο της Μαρίας. Λυρικό, εξομολογητικό, μεστό σε συναισθήματα. Άλλωστε αυτός είναι και ο σκοπός της ποίησης, να σε παρασύρει και να σε μαγεύει, να σε πετάει στα βαθιά και να έρχεσαι αντιμέτωπος με σκέψεις που ποτέ δεν εξέφρασες... κι η Μαρία το πετυχαίνει αυτό με τους στίχους της.

[Βασιλική Δελημήτσου · Rating 5 out of 5]

Η συγγραφέας χρησιμοποιώντας ένα λεξιλόγιο πλούσιο σε εικόνες και λυρικό ρομαντισμό, μας διηγείται μια ιστορία, που κρύβει μέσα της έρωτα, πόνο, φόβους, διλήμματα, αγάπη. Τα ποιήματα συνδέονται μεταξύ τους όπως οι κρίκοι μιας αλυσίδας, αλλά το καθένα από αυτά τοποθετείται στο δικό του χωροχρόνο, όπου οι συνθήκες και τα συναισθήματα μεταβάλλονται.
Άλλοτε η ηρωίδα, η Ευρυδίκη, κολυμπά σε πελάγη ευτυχίας, άλλοτε πνίγεται σε μια λίμνη θλίψης. Άλλοτε ενθουσιάζεται με όσα ξυπνά μέσα της ο έρωτας και άλλοτε βυθίζεται στην απελπισία. Σε όποια ψυχική κατάσταση, όμως, κι αν βρίσκεται, το σημαντικό είναι ότι νιώθει, βαθιά και αληθινά και είναι έτοιμη να παλέψει, ακόμα κι αν οι περιστάσεις και τα πρέπει των άλλων υψώνονται σαν τοίχος μπροστά της.
Ο τίτλος της ποιητικής συλλογής θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ο τίτλος του κάθε ποιήματος ξεχωριστά. Γιατί ακόμα και στις πιο ευτυχισμένες της στιγμές, η Ευρυδίκη αντιλαμβάνεται την εύθραυστη φύση όσων μας περιβάλλουν.
Καρδιά ή λογική, λοιπόν;
Κι αν η καρδιά σφάλλει, μπορεί η λογική να σε σώσει;
Αξίζει να παλεύεις για κάποιον που σε πλήγωσε;
Αξίζει δεύτερη ευκαιρία κάποιος που δεν αξιοποίησε σωστά την πρώτη;
Κι όταν δεν υπάρχει αποδοχή ή ανταπόδοση;
Όταν το μόνο που εισπράττεις, είναι πλαστά χαμόγελα και κούφιες υποσχέσεις;
Η Ευρυδίκη θα βρεθεί αντιμέτωπη με αυτά τα ερωτήματα, όπως βρισκόμαστε και όλοι μας σε κάποια φάση της ζωής μας. Ερωτήματα που δεν αφορούν μόνο τον έρωτα, αλλά οποιαδήποτε σχέση.
Πώς θα αντιληφθούμε την αλήθεια τους;
Πώς θα καταλάβουμε αν είναι απλά δοκιμασίες μιας σχέσης που αξίζει, μιας σχέσης που πρέπει να προστατέψεις πάση θυσία;
Η Ευρυδίκη θα υπακούσει στη λογική της ή θα ακολουθήσει την καρδιά της;

♦ Αγαπημένα ποιήματα: «Το Ναι των Φιλιών σου», «Μελάνι στην Πένα (Ι)», «Το Χρυσό Νήμα του Έρωτα», «Δέκα Φορές», «Νέος Χτύπος», «Μετράμε Χρόνια».
♦ Οι λέξεις της Μαρίας συνοδεύτηκαν από την υπέροχη εικονογράφηση της Ιωάννας Αλεξοπούλου!

[Κωνσταντίνος Κορμπάκης · Rating 5 out of 5]

Το εύθραυστο νήμα του έρωτα – Μαρία Αλεξοπούλου / Εκδόσεις Πηγή

Η Μαρία Αλεξοπούλου για άλλη μια φορά με έβγαλε από το comfort zone των αναγνωσμάτων μου με το νέο της έργο. Μια ποιητική συλλογή που μας ταξιδεύει σε όλες τις φάσεις του έρωτα.

Η ποιήτρια και συγγραφέας, όπως και στο πρώτο της έργο, εκπέμπει ένα αγνό και καθαρό συναίσθημα μέσω της γραφής της. Μας ανοίγει τις πύλες του μυαλού της και μας κάνει κοινωνούς των συναισθημάτων της. Μέσω των ποιημάτων κάνει τον αναγνώστη να «ζήσει» τις στιγμές και δίνει την αίσθηση της απομόνωσης του ζευγαριού· ότι δεν υπάρχει δηλαδή κανένας άλλος εκτός από τα δύο μέλη του.

Αγαπημένο μου ποίημα ήταν το «Η αδαημοσύνη μάχεται τη νοημοσύνη» κι ειδικότερα το δίστιχο στην αρχή του.

Εξαιρετικά είναι, φυσικά, και τα σκίτσα που διακοσμούν την ποιητική συλλογή κι είναι σχεδιασμένα από την Τζο, που όπως φαίνεται αποτελούν, μαζί με την Μαρία, ένα ταλαντούχο καλλιτεχνικό δίδυμο.

[Ήρια Γκιόκα · Rating 5 out of 5]

Πρόκειται για την δεύτερη συγγραφική απόπειρα της Μαρίας Αλεξόπουλου. Κάτι εντελώς διαφορετικό αν σκέφτουμε το εξίσου ιδιαίτερο βιβλίο "Η Θλίψη που Φωλιάζει Μέσα Σου". Μπορώ να πω ότι με ξάφνιασε ευχάριστα!!

Καταρχάς αγάπησα την εισαγωγή του ενώ στη συνέχεια ερωτεύτηκα το περιεχόμενο του. Αποτελείται από μικρά ποιήματα με κέντρο, τι άλλο, τον Έρωτα της ηρωίδας μας της Ευριδικης.Ως ποιητική συλλογή η αίσθηση που αφήνει στο τέλος είναι η γλύκα και η θαλπωρή. Νομίζω πως η συγγραφεας μας το πέτυχε!

Εάν αναζητάτε κάτι ρομαντικό και ευχάριστο σίγουρα αυτό το βιβλιαράκι θα σας καλύψει απόλυτα!! Αξίζει τα σημειωθεί ότι τα σχέδια μέσα στο βιβλίο για άλλη μια φορά συμβάλουν τρομερά στο τελικό αποτέλεσμα άρα από μένα ένα μεγάλο μπράβο και στην @joanito_a ❤️.

[sofia.tsapa · Rating 5 out of 5]

Δεν νομίζω ότι είμαι ειδική για να κρίνω τα ποιήματα καθώς είναι τα πρώτα που έχω διαβάσει!
Αλλά μου άρεσαν πολύ ,τα βρήκα απλά (όχι απλοϊκά) και κατανοητά. Κάποια με άγγιξαν πιο πολύ και άλλα πιο λίγο και αυτό είναι λογικό.
Εννοείται μεγαλο συν στο βιβλίο τα σχεδια που υπήρχαν καθώς πιστεύω έδιναν το κάτι επιπλέον.
Σας γράφω εδώ το απόσπασμα από το αγαπημένο μου ποίημα:
"... Δειλία γιατί δεν σε απαρνουμαι.
Παρόλο που έχει εξανεμιστεί το πάθος
το πάθος που είχες αφυπνίσει πρώτος εσύ.
Ένα -ενα πέφτουν τα πέταλα της σχέσης μας
τα συλλέγω με θρηνητικα χέρια,
γιατί δεν με στεφανώνεις πλέον με τον έρωτα σου."

[Έλενα Παπαδοπούλου · Rating 5 out of 5]

«Το εύθραυστο νήμα του έρωτα» είναι μια ποιητική συλλογή, που αποτελείται από σαράντα πέντε σύντομα ποιήματα με κεντρικό άξονα τον έρωτα. Τι είναι αυτό που ξεχωρίζει αυτήν την ποιητική συλλογή από όλες τις υπόλοιπες που μιλούν για την αγάπη και τον έρωτα; Θα έλεγα η ιστορία πίσω από τα ποιήματα. Το βιβλίο είναι ένα μυθιστόρημα, μια συνεχόμενη αφήγηση, με αρχή, μέση και τέλος, δοσμένη με στίχους αντί για προτάσεις. Αυτό ήταν που προσωπικά με κέρδισε από την πρώτη σελίδα και πιστεύω θα κεντρίσει το ενδιαφέρον ακόμα και όσων δεν επιλέγουν συχνά ποίηση.

Ήξερα πως θα μου άρεσε το βιβλίο, έχοντας ήδη γνωρίσει τη γραφή της Μαρίας, η οποία θεωρώ πως έχει βελτιωθεί αισθητά από το πρώτο στο δεύτερο βιβλίο (και το πρώτο μου άρεσε πολύ οπότε καταλαβαίνετε!) Τα ποιήματα με έκαναν να νιώσω εκείνα τα πρώτα σκιρτήματα του έρωτα, με έκαναν να συγκινηθώ και να δακρύσω, να θυμηθώ άσχημους χωρισμούς αλλά και στιγμές απόλυτης ευτυχίας. Είδα όλες τις φάσεις δύο σχέσεων μέσα σε λίγες σελίδες και πραγματικά το καταευχαριστήθηκα.

Παραθέτω τους τίτλους των αγαπημένων μου ποιημάτων, παρ' ότι πραγματικά τα αγάπησα όλα.

το γυάλινο καντράν του ρολογιού
ολάνθιστη
υφαντό νύχτας
μελάνι στην πένα
σαν κόκκινο μπαλόνι
δέκα φορές (!!!!!!! τοπ απλά)
μετράμε χρόνια



Το προτείνω ανεπιφύλακτα.

[Mary Eleftheriadou · Rating 5 out of 5]

Μια υπέροχη ποιητική συλλογή, ένα ταξίδι στο συναίσθημα στις χαρές αλλά και στις πίκρες που μπορεί να επιφυλλάσει ένας έρωτας. Τα ποιήματα είναι πλαισιωμένα με τα μαγικά σκίτσα της Ιωάννας, αδερφής της Μαρίας, δίνοντας μορφή στις σκέψεις που μας προκαλούν. Επιπλέον, η γραφή της Μαρίας είναι τόσο αβίαστη και γεμάτη νόημα που σίγουρα θα αγαπηθεί και από άτομα που δεν διαβάζουν ποίηση. Μπορεί το νήμα του έρωτα να είναι εύθραυστο μα αξίζει κάθε υφή του, κάθε κόμπος. Εύχομαι πάντα να έχεις δημιουργική έμπνευση και εσύ και η Τζο καθώς είστε δυο απίστευτα ταλαντούχα πλάσματα που νιώθω τυχερή που έχω γνωρίσει! Υ.Γ: αξίζει ιδιαίτερη αναφορά και που η Ναύπακτος έγινε πηγή έμπνευσης σου, συγκινώντας με!

[Αθηνά Καμάτσου · Rating 5 out of 5]

❝Πως θα ήθελες να ήμουν το τελευταίο σου τσιγάρο και να γέμιζα τα πνευμόνια σου με την φλόγα μου❞

Είναι υπέροχο όταν ένα βιβλίο καταφέρνει να σε ταξιδέψει με τέτοιο τρόπο. Μέσα απο τις συναισθηματικες προτάσεις και την μεστοτητα του λόγου της, η Μαρία κατάφερε να με αγγίξει βαθιά. Βρήκα τον εαυτό μου στις λέξεις της και για μια άλλη μια φορά κατάφερα να βουτήξω σε αυτό που η ίδια ένιωθε.

Το διάβασα μέσα σε ένα απόγευμα, ξεχώρισα πολλά από τα ποιήματα και υπογραμμισα πολλες γραμμές που μίλησαν στην ψυχή μου. Τα βιβλία της παντοτε γίνονται αγαπημένα μου και δεν μπορω να βρω τις λέξεις για την συντροφιά που μου χαρίζουν.

[Aris K · Rating 5 out of 5]

Άπλά Magnificent.
Ο Έρωτας σε όλες τις μορφές του μέσα από σπονδυλωτά ποιήματα. Άψογο.

[Αλέξης Ζησιμόπουλος · Rating 4 out of 5]

3.5-4*

Δεν είμαι ο κατάλληλος κριτής ή επικριτής ποίησης, επειδή σπάνια βρίσκω ένα ποίημα/ποιητική συλλογή που να μου αρέσει. Επομένως, γενικά έχω την εντύπωση ότι δεν είναι τόσο για μένα το είδος και δεν το γνωρίζω βαθιά. Αλλά, με τα χρόνια έχω διαβάσει ελληνική ποίηση από νέους συγγραφείς και "Το εύθραυστο νήμα του έρωτα" είναι μια ακόμη ποιητική συλλογή που ήθελα να διαβάσω. (Θα πρέπει να φυλάξω αυτό το disclaimer μου φαίνεται)

Κατά κύριο λόγο πρόκειται για ποίηματα που εξιστορούν κομβικές στιγμές, που μπορεί κανείς να βρει σε κάθε σχεδόν ερωτική σχέση, μέσα από λυρικό και συναισθηματικό λόγο. Υπάρχει γενικώς μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος ΑΝ ΚΑΙ μπορώ να πω ότι η σειρά ανάγνωσης των ποιημάτων δεν επηρεάζει την κατανόηση της συλλογής ή της θεματικής, επειδή περισσότερο παίζει με την συναισθηματική ταύτιση μέσα από στιγμές (ποιήματα) που είναι λίγο έως πολύ γνώριμα στον κάθε αναγνώστη. Επίσης υπάρχουν και δυο πιο πένθιμα ποίηματα, αλλά δεν χρειάζεται να σταθούμε σε αυτά. Θα βρείτε και ένα ευρετήριο με περιεχόμενα στο τέλος για εύκολη πλοήγηση. Το μέγεθος της συλλογής έχω να πω είναι αρκετό, ένιωσα ότι ο αριθμός των ποιημάτων και ο χρόνος ανάγνωσης ταίριαξαν.

Να σχολιάσω ακόμη πως, ανά διαστήματα, ποιήματα συνοδεύονται από σκίτσα από την εικονογράφο που επιμελήθηκε και το εξώφυλλο του βιβλίου. Όλα είναι ασπρόμαυρα, με rough outlines, ένας συνδυασμός ατημέλητης ομορφιάς. Θεωρώ ότι κοπλιμεντάρουν σωστά το έργο και μου άρεσε που υπήρχε μια τέτοια πινελιά. Η ποίηση δημιουργεί εικόνες, επομένως όταν και οι εικόνες δημιουργούν συναισθήματα που εφάπτονται στο κάθε ποίημα, η αναγνωστική εμπειρία είναι πιο ευχάριστη.

Έχω ξεχωρίσει ορισμένα ποίηματα όπως το "Στην Άμμο του Σεντονιού" ή το "Χάρινες Υποσχέσεις". Δεν μου άρεσαν οι φορές που επιχειρήθηκε να γίνει ομοιοκαταληξία καθόλου. Και κατά κύριο λόγο είναι μια συλλογή που έχει ποιήματα της ίδιας ποιότητας σε όλη του την έκταση. Υπάρχει μια συνέπεια που βοηθάει στην συνοχή της ευρύτερης θεματικής κατ' εμέ. Επίσης μερικές φορές το ένα ποίημα μοιράζεται στοιχεία με κάποιο άλλο. Υπάρχει μια επανάληψη σχημάτων λόγου ή μικρών θεματικών που ενώνει τα ειπωμένα.

Βέβαια, θεωρώ πως αυτό φέρνει μαζί έναν περιορισμό στην γλώσσα, το ύφος και κατ' επέκταση πόσο ελεύθερα μπορεί η συγγραφέας να εκφραστεί. Φυσικά, δεν είναι απαραίτητα κακό να επαναλαμβάνονται λέξεις, φράσεις, μεταφορές ή σχήματα λόγου, μα επίσης δεν είναι ιδανικό να εντοπίζεται φορμαλισμός σε μια συλλογή που προσπαθεί να εκπηγάζει απ' το συναίσθημα της καρδιάς. Δεν με ενόχλησε κάτι - δεν μπορώ να πω ότι έκατσα να μετρήσω πόσα χρυσοπόρφυρα πράγματα θα συναντούσα ανά τα ποίηματα ή κάτι τέτοιο - αλλά πρόσεξα ότι αν κάτι χρήζει βελτίωσης, αυτό θα ήταν η προσπάθεια για ένα βήμα προς μια πιο πειραματική/ελεύθερη/λιγότερο περιορισμένη γραφή που θα αναδύκνειε καλύτερα το συναίσθημα ορισμένες φορές.

Αλλά, μπορώ να πω ότι διαβάζεται εύκολα, παρουσιάζει ευχάριστες και ποικίλες θεματικές με τις οποίες μπορεί ο καθείς να ταυτιστεί και το θεωρώ ένα λίγο δειλό/προσεκτικό αλλά άρτιο ποιητικό ντεμπούτο.

[Maria · Rating 5 out of 5]

Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση του τελευταίου βιβλίου της Μαρίας Αλεξοπούλου, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή, διάφορα ερωτήματα με ταλάνισαν. Κυρίως όμως αναρωτήθηκα για ποιο λόγο να διαβάσει κάποιος αναγνώστης το συγκεκριμένο βιβλίο; Τι καινούριο θα του προσφέρει;
Το δεύτερο βιβλίο της Μαρίας Αλεξοπούλου, μία συλλογή ποιημάτων τα οποία συνθέτουν και αφηγούνται την ιστορία της Ευρυδίκης, δεν είναι μια απλή αναγνωστική υπόθεση. Σε συνδυασμό με τα εξαιρετικά σκίτσα της Ιωάννας Αλεξοπούλου, η οποία χαρίζει στο βιβλίο ίσως το καλύτερο εξώφυλλο της χρονιάς, τοποθετούν Το εύθραυστο νήμα του έρωτα στο κέντρο της συζήτησης για τη σημασία και τη συμβολή της ποίησης στη λογοτεχνία και στη ζωή γενικότερα.Το πρώτο που ίσως προσπαθεί να κατανοήσει ο αναγνώστης όταν διαβάζει ένα ποίημα είναι ποιος είναι ο πομπός και ποιος ο δέκτης των μηνυμάτων του έργου. Ο Wayne Booth ορίζει την ανάγνωση ως επικοινωνιακή διαδικασία ανάμεσα στο συγγραφέα και στον αναγνώστη[1], χαρακτηρίζοντάς τους τον μεν πρώτο ως λανθάνοντα συγγραφέα, τον δε δεύτερο ως λανθάνοντα αναγνώστη. Ποιος είναι λοιπόν ο πομπός στην ποιητική συλλογή της Μαρίας Αλεξοπούλου; Είναι κοινός σε όλα τα ποιήματα του βιβλίου της ή διαφοροποιείται; Σε αυτό το σημείο, δεν γίνεται να μην εμπλέξεις τη διακειμενικότητα, η οποία παρουσιάζεται ξεκάθαρα μέσα στο έργο της Αλεξοπούλου και σε αρκετά σημεία παίρνει τα ηνία.Με τον όρο διακειμενικότητα ονομάζουμε τον τρόπο με τον οποίο συνομιλεί ένα λογοτεχνικό κείμενο με οποιαδήποτε άλλη μορφή τέχνης ή ιστορική στιγμή. Ο συγγραφέας αλλά και ο αναγνώστης φέρουν τις γνώσεις, τις προσλαμβάνουσες και το κοινωνικοϊστορικό τους πλαίσιο, όταν επικοινωνούν με το κείμενο. Ο συγγραφέας, μέσω παραθεμάτων, παραπομπών, αναφορών, λέξεων-συμβόλων, προσφέρει στο κείμενο τις δικές του γνώσεις. Αλλά και ο αναγνώστης, αναγιγνώσκοντας το κείμενο, αναγνωρίζει σε αυτό τα δικά του διακείμενα, τις δικές του προσλαμβάνουσες και αναφορές.[2]

Κάθε μορφή τέχνης αποτελεί ένα πολιτισμικό συγκείμενο, το οποίο ο δημιουργός του γεννά και αποδίδει με βάση τις επιρροές του, τα αναγνώσματά του, τους προβληματισμούς του, τον κοινωνικά κατασκευασμένο κόσμο του. Ο αποδέκτης του δημιουργήματος το ερμηνεύει με αφετηρία τις δικές του προσλαμβάνουσες.[3]

Το πρώτο διακειμενικό στοιχείο, λοιπόν, που συναντάμε στην ποιητική συλλογή της Αλεξοπούλου είναι η επιλογή του ονόματος της κεντρικής ηρωίδας. Ευρυδίκη. Αυτό, σε συνδυασμό με την σύνδεση που έχουν τα ποιήματα μεταξύ τους και ουσιαστικά την αλληλεπίδραση που ασκεί το ένα στο άλλο -καθώς πρόκειται για την αφήγηση μιας ερωτικής σχέσης-, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το βιβλίο αποτελεί ουσιαστικά έναν μονόλογο, μία παραδοχή της ίδιας της Ευρυδίκης προς τον Ορφέα. Επομένως, δεν έχουμε διάκριση ανάμεσα στον συγγραφέα και τον λανθάνοντα συγγραφέα. Είναι ξεκάθαρο ποιος αφηγείται τα γεγονότα. Ο λανθάνων αναγνώστης είναι ο Ορφέας, ο οποίος θα μεταφέρει στον αναγνώστη το μήνυμα της Ευρυδίκης, δηλαδή της ποιήτριας.

Ταυτόχρονα, διακρίνουμε ότι η γλώσσα των ποιημάτων δεν είναι απλοϊκή ή λαϊκή, είναι όμως λιτή, λυρική, σε κάποια σημεία εξεζητημένη, γεμάτη με παθιασμένες εικόνες και γαλήνια, ψύχραιμη υφολογία. Χρησιμοποιεί λέξεις-σύμβολα και δίνει σε κάθε ποίημα έναν ξεχωριστό και μοναδικό τίτλο, θέλοντας ίσως να οδηγήσει σε κάποιες σκέψεις πριν την ανάγνωση. Η πομπός-ποιήτρια Αλεξοπούλου-Ευρυδίκη προσπαθεί να μας γεμίσει συναισθήματα με τις εικόνες που περιγράφει και τις λέξεις που χρησιμοποιεί, ακόμη κι εάν η ίδια ως ηρωίδα κρατάει μία αποστασιοποιημένη στάση.

Ωστόσο, αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η καταγραφή λέξεων/φράσεων συμβόλων μέσα στα ποιήματα, οι οποίες παραπέμπουν στη φθορά και την αρρώστια: «ασματικό φιλί», «η πάλαι ποτέ μαραμαίνη», «αυλακωμένο το πρόσωπό σου». Συχνά ο έρωτας παρομοιάζεται με τη ίδια τη ζωή και η Αλεξοπούλου αρέσκεται στο να χρησιμοποιεί δίπολα: θάνατος-ζωή, αγάπη-φθορά. Είναι σχεδόν αδύνατο να παραμείνουμε στο συμπέρασμα ότι το Εύθραυστο νήμα του έρωτα αναφέρεται στον έρωτα και σε μια κάποια -σημαντική ή όχι- ερωτική σχέση. Η ίδια η δημιουργός των ποιημάτων είναι σχεδόν ξεκάθαρη σε αυτό.

Με μία πρώτη ανάγνωση, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι το όνομα της ηρωίδας των ποιημάτων αναφέρεται στην Ευρυδίκη που, κατά τη μυθολογία, υπήρξε σύζυγος του Ορφέα. Το όνομα Ευρυδίκη το συναντάμε όμως και στην αρχαία τραγωδία του Σοφοκλή Αντιγόνη. Η Ευρυδίκη ήταν η σύζυγος του Κρέοντα, μητέρα του αρραβωνιαστικού της Αντιγόνης, Αίμονα[4] . Με γνώμονα τη βαθιά φιλολογική γνώση της Μαρίας Αλεξοπούλου για τις αρχαίες τραγωδίες, θα μπορούσε η Ευρυδίκη του βιβλίου να είναι η τραγική μητρική φιγούρα της Αντιγόνης[5] . Με δεδομένο ωστόσο το ότι στην ποιητική συλλογή συμπεριλαμβάνεται και το όνομα Ορφέας, δεν αφήνονται πολλά περιθώρια αμφιβολίας για την ταυτότητα της συγκεκριμένης Ευρυδίκης.

Προσωπικά όμως νομίζω πως το μυστικό, εκεί που κρύβει η ποιήτρια Αλεξοπούλου το μήνυμά της.  δεν είναι στην Ευρυδίκη της, αλλά στον Ορφέα της. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Ορφέας υπήρξε καλλιτέχνης, ποιητής της εποχής του. Ίσως αυτή η ποιητική συλλογή είναι μία προσπάθεια της δημιουργού να μιλήσει για την ίδια την ποίηση, τη δική της και των άλλων. Βέβαια, συχνά η ποίηση ταυτίζεται με τον έρωτα. Αρκετοί θεωρούν πως όταν κάποιος είναι ερωτευμένος, μεταμορφώνεται σε ποιητή. Δύσκολα λοιπόν ξεφεύγουμε από το συμπέρασμα ότι το βιβλίο αφορά τον έρωτα. Όμως είναι ο μύθος μέσω της διακειμενικότητας που μας οδηγεί. Ο δρόμος που ακολουθεί ο Ορφέας, ώστε να πάρει την Ευρυδίκη μακριά από τον Άδη. Είναι εκείνος που επιθυμεί να την οδηγήσει πίσω στο φως. Εκείνη δεν έχει λόγο. Όπως και η Ευρυδίκη της Αντιγόνης δεν έχει λόγο απέναντι στον Κρέοντα. Όπως τόσες γυναίκες οδηγούνται από τις επιθυμίες και τις αποφάσεις ανδρών. Η Αλεξοπούλου γράφει μία ποιητική συλλογή άκρως φεμινιστική, προσπαθώντας να επαναπροσδιορίσει την προδιαγεγραμμένη πορεία της κάθε Ευρυδίκης αυτού του κόσμου. Και χρησιμοποιώντας αυτό το αφήγημα, μας οδηγεί στην προδιαγεγραμμένη πορεία του καθενός μας. Τον θάνατο.

Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ την πιο σκληρή ίσως λέξη αυτής της ποιητικής συλλογής. Τη λέξη «νήμα». Το νήμα της ζωής. Το νήμα που έδωσε η Αριάδνη στον Θησέα για να τον οδηγήσει στην έξοδο από τον λαβύρινθο. Όπως και ο Ορφέας ήθελε να οδηγήσει την Ευρυδίκη στην έξοδο από τον Άδη. Δύο έξοδοι που οδηγούν στο φως, που χωρίζουν τους ζωντανούς από τους νεκρούς. Εκτός από μία ακόμα χρήση διπόλου, μπορούμε ξεκάθαρα να διακρίνουμε και την αγωνία της Αλεξοπούλου  για τον θάνατο, την απώλεια, αλλά και την απόλυτη ψυχραιμία με την οποία τα αντιμετωπίζει. Η ποιήτρια περιγράφει μία διαδρομή· μία διαδρομή μέσα από τον θάνατο, μέσα από την Άβυσσο. Μία διαδρομή εξαιρετικά σκληρή για τη γυναίκα, την κάθε γυναίκα, η οποία αναγκάζεται να ακολουθήσει την πορεία του άντρα, ο οποίος, ακόμα κι όταν σώζεται με τη βοήθεια της, της φέρεται σκληρά και αποτρόπαια – όπως ο Θησέας στην Αριάδνη.

Και τελικά, φτάνοντας στο τέλος της ανάγνωσης, συνειδητοποιώ πόσα πολλά με έκανε να νιώσω και να σκεφτώ η ποίηση της Μαρίας Αλεξοπούλου. Με έναν περίεργο τρόπο, με πήρε από το χέρι και με οδήγησε σε σκοτεινές σκέψεις, σε έντονες αγρύπνιες, σε αναθεωρημένα συναισθήματα. Σε μία δύσκολη προσωπική μου κατάβαση, με έκανε να δω τα «δεν ξέρω μου», όταν όλος ο κόσμος μου έλεγε πως οφείλω να αποφασίσω. Ειδικά διαβάζοντας το αγαπημένο μου ποίημα, «Καπνίζω τον Έρωτα». Πόσο σκληρά υπέροχο!

Ο σπουδαίος Σταύρος Βαβούρης έγραψε κάποτε: «Δεν ήμουν μέγας, μείζων ποιητής. Δεν ξέρω αν υπήρξα ποιητής κατά την έννοια που δίνουν σήμερα στη λέξη ή στην ιδιότητα. Όταν κάποιος ρώτησε τον Rimbaud, που είχε πια εγκαταλείψει την ποίηση, “Είσθε ποιητής;”, απάντησε “J’ etais monsieur”. Για το ότι είμαι ποιητής, εγώ; Δεν αμφιβάλλω. Καθόλου. Μα καθόλου. Ποιητής. Ούτε “καλός”, ούτε “μείζων”, ούτε “ελάσσων”. Σκέτο Ποιητής». Το σίγουρο είναι πως η Μαρία Αλεξοπούλου είναι ποιήτρια, δεν αμφιβάλλω για αυτό. Σας προτρέπω να διαβάσετε το βιβλίο της, επιτρέποντας στον εαυτό σας να ταξιδέψει στα σκοτάδια που μόνο η καλή ποίηση μπορεί να σε οδηγήσει.

[1] Ε. Γκουβέλου, Προσέγγιση των ποιημάτων των κειμένων Ν. Λογοτεχνίας της Α’ Γυμνασίου σύμφωνα με τη ρητορική εκδοχή της αναγνωστικής θεωρίας (2012)
[2] Τζ. Καλογήρου, Στον ιστό των κειμένων: η αξιοποίηση της διακειμενικότητας στη διδακτική προσέγγιση της λογοτεχνίας, Λευκωσία (2011)
[3] Τζ. Μπάτλερ. Σώματα με σημασία, μτφρ. Π. Μαρκέτου, Αθήνα, εκδ. Εκκρεμές (2008)
[4] Σοφοκλής, Αντιγόνη, Αθήνα, εκδ. Κάκτος (1994)
[5] Γ. Καβάσιλας, Οι Δάκριοι, Πάροδος 36, σ. 4223 (2010) 
Link review: http://nikolsway.com/?p=10257

[Γιώργος Τσιβελέκος · Rating 5 out of 5]

Δε θα μπορούσε να είχε βρεθεί πιο κατάλληλος τίτλος για την ποιητική συλλογή
"Το εύθραυστο νήμα του έρωτα", αφού πράγματι με κάθε ποίημα η ποιήτρια αποτυπώνει την ευθραστότητα του έρωτα, είτε όπως τη βιώνει μόνο και εγκαταλελειμμένο το ποιητικό υποκείμενο ανάμεσα στα θραύσματα, όντας ορισμένες φορές και το ίδιο ένα εναπομείναν θραύσμα, είτε όπως το βιώνει κατά την προσέγγισή του, είτε ακόμα και κατά τη διάρκειά του...

Πολλές φορές ο έρωτας δηλώνει παρών, αλλά στην ουσία αποδεικνύεται απών και ο φόβος, η ανασφάλεια ή οι φοβίες κυκλώνουν εκ των προτέρων ή εκ των υστέρων...

Με έντονο το στοιχείο του λυρισμού, ενός βατού λυρισμού όμως, ο οποίος εκκινεί ακόμα και από το πιο απλό πράγμα, συναίσθημα ή σκέψη, δημιουργούνται ολόκληρες εικόνες και νέα ή εντονότερα συναισθήματα για σχεδόν κάθε στιγμή του έρωτα που αγγίζουν...

Πολύ όμορφα είναι και τα σκίτσα που συνοδεύουν κάποια ποιήματα, τα οποία είναι σχεδιασμένα από την αδερφή της ποιήτριας.

Ένα από τα αγαπημένα ποιήματα:

Η ΑΝΑΔΥΣΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Αναδύσου έρωτα από το τέμενος,
σκίσε το πέπλο της αμφιβολίας.
Χρωμάτισε σαν ουράνιο τόξο
στο διάβα σου τα πάντα,
ακόμη και το πλακόστρωτο που πατώ.
Φανερώσου έρωτα από την κρυψώνα,
ψωμί της πείνας, νερό της δίψας.
Κελαήδησε μέχρι τα πέρατα του κόσμου,
όνειρο των ονείρων, φως του φωτός,
για να φλέγονται τα ισχυρότερα θέλω μου
ακόμη και το ίδιο το σαρκίο που φορώ.

[Marialena {bookfoxy} · Rating 5 out of 5]

Μια όμορφη συλλογή 45 ποιημάτων που διαβάζοντας τα δημιουργούν μια ιστορία με πρωταγωνίστρια την Ευρυδίκη. Κυριαρχεί ο έρωτας. Ο έρωτας που σβήνει από τη προδοσία και ο πόνος που συνεπάγεται με αυτό. Ο αγνός έρωτας που γεννιέται εκεί που δεν το περιμένεις και ο έρωτας που ζεις στο έπακρο μέχρι τα προβλήματα να τον σκεπάσουν και ο χωρισμός να γίνει η μόνη λύση. Όμως όταν τα συναισθήματα δεν μπορούν να κρυφτούν ούτε να ξεχαστούν, η σπίθα θα ανάψει και ο έ��ωτας θα αναγεννηθεί, δημιουργώντας έναν δεσμό ακόμα πιο δυνατό.

Μία μοναδική ιστορία αγάπης που ειπώνεται και ξετυλίγεται μέσω της ποίησης. Τα ποιήματα ήταν υπέροχα, με άγγιξαν όλα και κάποια με συγκίνησαν. Μου άρεσε πολύ το λεξιλόγιο, πλούσιο, με ωραίες λέξεις και τόσο ταιριαστές, γέμιζαν με συναίσθημα κάθε πρόταση. Σε κάποιες σελίδες, συνόδευαν και στόλιζαν τα ποιήματα διάφορα σκίτσα, σαν να έπαιρναν μορφή οι λέξεις, κάτι που έκανε το βιβλίο ακόμα πιο όμορφο.

Με λίγα λόγια το αγάπησα και σας το προτείνω ανεπιφύλακτα! ❤️🌹

[Zizeloni · Rating 5 out of 5]

Χαίρομαι πολύ που γνωρίζω τη Μαρία καλύτερα μέσα από τα βιβλία της. Πρόκειται για μια συλλογή ποιημάτων (από αυτά που μου αρέσουν, με τον ελεύθερο στίχο) που μιλάνε για τον έρωτα, τις σχέσεις, τους χωρισμούς. Τα ποιήματα λένε μια σειριακή ιστορία (το οποίο το βρήκα τέλειο), είναι ρομαντικά, κάποια είναι spicy, κάποια λυπητερά. Είναι ένα μικρό βιβλιαράκι αλλά το διάβασα αργά για να κατανοήσω και απορροφήσω την ιστορία. Ευτυχώς η Μαρία απάντησε σε απορίες μου, μακάρι να μπορούσα να το κάνω αυτό με όλους τους (λίγους) ποιητές που διαβάζω 😁
Πρόκειται για μια υπέροχη έκδοση, με φοβερή εικονογράφηση της Ιωάννας Αλεξοπούλου και γενικότερα πολύ ωραία γραμματοσειρά, στήσιμο σελίδας κλπ.

Πολύ μου άρεσε ❤️

[Victoria Moschou · Rating 4 out of 5]

Λυρικό, ευαίσθητο και γλυκόπικρο, το δεύτερο βιβλίο της Μαρίας Αλεξοπούλου (και πρώτη της ποιητική συλλογή) ήταν το καλύτερο δώρο γενεθλίων για εμένα.

Έχοντας καιρό να διαβάσω ποίηση, εξεπλάγην ευχάριστα όταν συνειδητοποίησα πως Το Εύθραυστο Νήμα του Έρωτα ήταν ουσιαστικά μια άρτια και ολοκληρωμένη ιστορία αγάπης, και όχι αυτόνομα ποιήματα.

Μου άρεσε πολύ η πορεία από τα πρώτα σκιρτήματα, στη μονοτονία και τη ρουτίνα, στον πόνο και τελικά στη λύτρωση που φέρνει πάντα η αγάπη.

Δεν μπόρεσα παρά να ξεχωρίσω λίγο παραπάνω από τα υπόλοιπα τα ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΟ ΑΣΤΕΡΙ, ΜΕΛΑΝΙ ΣΤΗΝ ΠΕΝΑ και ΘΥΜΗΣΕΣ ΤΟΥ ΧΘΕΣ, καθώς μου θύμισαν όλα δικές μου ιστορίες ζωής.
Γιατί τι άλλο είναι η ποίηση, παρά συναισθήματα έντονα που βιώσαμε στην πορεία της ζωής;

Το μόνο "αρνητικό" που έχω να σημειώσω είναι πως, λόγω του λυρισμού, ενδεχομένως να ήθελα πιο έμμετρα τα ποιήματα, ωστόσο δεν με πείραξε ο ελεύθερος στίχος.

Πλέον ανυπομονώ να διαβάσω και άλλα έργα της Μαρίας γιατί, πέραν από ένας υπέροχος άνθρωπος, είναι και μια πολύ ταλαντούχα συγγραφέας.

Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να διαβάσετε το Εύθραυστο Νήμα του Έρωτα.

[Fanie · Rating 5 out of 5]

Πρόκειται για ένα βιβλίο που διαβάζεται ανάλαφρα, με λυρισμό αλλά απλό και κατανοητό λόγο. Τα ποιήματα αν και μπορούν να διαβαστούν και μεμονωμένα, συνθέτουν μια ιστορία αγάπης με διάφορα σκαμπανεβάσματα. Τα ποιήματα δίνουν την αίσθηση πως θέλουν να αποτυπώσουν τις μικρές στιγμές που φεύγουν και να τις φυλακίσουν στην αθανασία. Δημιουργούνται όμορφες εικόνες στο μυαλό, εμπλουτισμένες από την υπέροχη εικονογράφηση που πλαισιώνει τα ποιήματα. Ο κάθε αναγνώστης μπορεί να ταυτιστεί με την ηρωίδα και να αναλογιστεί δικές του παρόμοιες αναμνήσεις. Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους επιθυμούν να διαβάσουν μια τρυφερή ιστορία αγάπης.