De Evenwichtskunstenaar

by Femke Krijger

Aangrijpend levensverhaal van een jonge vrouw die langzaam doof en blind wordt, en zo haar hele leven dreigt te verliezenÔFemke Krijger laat ons zien hoe uit onze angsten kracht valt te putten. In 'De evenwichtskunstenaar' voert zij ons mee op een ontdekkingstocht naar troost en schoonheid in een verdwijnende wereld. Dit is een boek vol moed en verbijsterend wijze inzichten, vol liefde en hoop, die iedere lezer gesterkt zal achterlaten.Õ Ð Arthur Japin

'Dit bijzondere debuut is een absolute aanrader' Ð NRC Handelsblad

Femke Krijger heeft het syndroom van Usher. Door deze progressieve ziekte verliest ze langzaam haar zicht en gehoor Ð en daarmee haar leven als jurist, echtgenote en moeder. Beeldend, eerlijk en met humor beschrijft Krijger het proces van rouw en revalidatie.

Maar er is niet alleen verlies. Door haar beperkingen onder ogen te zien, realiseert ze zich dat waarnemen niet samenvalt met zien en horen. Ze ontdekt een manier van waarnemen waarmee ze intenser verbonden is met de wereld. Dit is een belangrijk inzicht voor ons allemaal. Beperkingen hebben nooit het laatste woord; er zijn ook altijd mogelijkheden. Samen geven ze het leven vorm.

De evenwichtskunstenaar is een literair geschreven vertelling, voor iedereen die door het leven uit balans is gebracht en op zoek is naar een nieuw evenwicht.

ÔDit is mijn verhaal van heelheid, hoe ik mezelf terugvond door bij de brokstukken van mijn leven te gaan zitten. Ik ontdekte dat diep in de rouw verborgen grond ligt, waar ik op kon staan. Ik ontdekte dat waarneming zoveel meer is dan zien en horen.Õ

Genres: Nonfiction, Memoir

Unknown Binding

First published April 12, 2022

Reviews

[Nienkethepanda | dauntlesswxzard.reads]

“‘Kanwel’ is een poort naar een grotere werkelijkheid, het opent je ogen voor wat je nog niet eerder zag. Laat me. Laat me vrij. Laat het me proberen. ‘Kanniet’ kan altijd nog.”

Een aangrijpende, maar zeker niet onbelangrijke quote om deze recensie mee te beginnen. Dit boek heeft mij ontzettend aangegrepen, niet alleen vanwege de aard van de uitdaging, maar ook de manier waarop het verhaal is gebracht. Van begin tot eind ben ik in dit verhaal meegesleept, heb ik (een fractie) gevoeld (van) wat Femke ook dagelijks doormaakt en heb ik me kunnen verplaatsen in iemand met het Syndroom van Usher.

Ik vind dat dit boek veel meer in de schijnwerpers zou moeten staan, zeker omdat het een onderwerp is waar niet veel over bekend is, maar wat wel ontzettend belangrijk is. Het verhaal heeft me laten inzien dat je misschien iets minder vaak geïrriteerd moet zijn als iemand tegen je botst zonder duidelijke reden en dat sommigen iets meer hulp nodig hebben in het openbaar dan anderen.

Femke weet heel goed haar gevoel om te zetten in woorden en je voelt dan ook de frustratie, het verdriet, de woede en de irritaties waar ze staan beschreven. Note: dit geldt uiteraard ook voor de positieve emoties die ze beschrijft, de vreugde van de kinderen of winst op het terrein van waarneming bijvoorbeeld!

Het boek geeft inzichten in een andere manier van denken (waar ik ontzettend fan van ben!) en focust op de mogelijkheden, niet de beperkingen en daar ben ik zelf (met een andersoortige chronische ziekte) ook erg voorstander van. Wat kan je wél doen? Om deze reden sprak het citaat hierboven mij ook zo aan.

Helaas kon ik zelf niet zo goed meekomen in de wat meer spirituele stukken tekst. Ik ben zelf niet erg spiritueel ingesteld en vind het dan lastig om me te verplaatsen in ervaringen die ik zelf nog nooit heb meegemaakt. Wat ik dan wel weer erg fijn vond bij deze stukken, is dat Femke niet alleen de gebeurtenis beschrijft, maar ook wat het voor haar heeft gedaan en in welke zin de ervaring positief bijdraagt aan haar leven. Dat maakt het inlevingsvermogen iets meer mogelijk!

Dit boek is echt een aanrader voor iedereen, zeker om wat meer te weten te komen over je medemens.

[Veronique Wilbrink]

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Ik was erg benieuwd naar dit boek. Ik las eerder het boek ‘Niet horen niet zien niet zwijgen‘ geschreven door Joyce de Ruiter. Ook dit boek gaat over het Syndroom van Usher. En dit boek wist mij zo te raken dat ik nieuwsgierig werd toen ik las dat dit boek ook over dit syndroom ging. Want het lijkt me hoe dan ook ontzettend moeilijk als je op een bepaald moment langzaam zowel je zicht als je gehoor verliest. Dit zijn toch de eerste zintuigen waarmee je contact maakt met andere personen. Dit verliezen lijkt me op de een of andere manier toch een eenzaam leven. En dit proefde ik ook tussen de regels door bij Femke. Ze is getrouwd en heeft twee zoontjes, maar ik had toch het gevoel dat ze met haar ziekte er vaak alleen voor stond. Haar man is altijd druk met werken en zij zit hierdoor veel alleen en moet haar problemen daardoor ook alleen oplossen. Dit doet ze ook op een geweldige manier, maar toch proefde ik dat stukje ‘alleen’ tussen de regels en dat vind ik best pijnlijk. Ik heb zelf een spierziekte, maar ik mag me gelukkig prijzen met een partner die er voor me is en die me volledig begrijpt. Dit gun ik Femke ook, vooral als je je zicht en gehoor kwijt raakt denk ik dat je een steunpilaar nodig hebt die echt naast je staat en je indien nodig stuurt.

Echter daarnaast haal je uit dit boek ook heel veel meer. Femke laat heel duidelijk zien dat je ook op een andere manier balans kunt vinden in je leven. Dat er andere belangrijke zintuigen zijn, die je ook veel beter kunt ontwikkelen als je gehoor en zicht minder wordt. Je gevoel wordt anders. Je leert mensen op een andere manier aanvoelen. Dat vond ik wel erg interessant om te lezen. Ook heb ik respect dat ze ondanks de ziekte van Usher haar leven in balans heeft, misschien wel net door de ziekte van Usher. Hierdoor heeft ze veel geleerd over je lichaam in balans houden en brengen en heeft ze hier ook haar werk van gemaakt. Je merkt onder het lezen dat ze van zoekende ‘hoe moet ik mijn leven leiden met deze ziekte’ naar een sterke vrouw gegroeid is, die door deze ziekte zoveel meer kracht gekregen heeft en geleerd heeft om op een andere manier naar haar lichaam te luisteren. Ze heeft nu zelfs een eigen praktijk onder de naam ‘Levensvonk’, waarbij ze anderen leert om de kracht van het waarnemingsvermogen toe te passen in het leven. Respect voor Femke. Ik zeg zelf vaak, doordat ik ziek geworden ben, heb ik ook geleerd om van andere, kleinere, dingen te genieten. Je staat meer bewust stil bij het leven. En ik denk dat dit ook bij Femke het geval is.

[Joyce]

Dit boek heeft me totaal overdonderd. Femke Krijger heeft me meegenomen op haar reis naar balans wanneer ze haar zicht en gehoor kwijt raakt door het Syndroom van Usher. Daarbij leefde ik ontzettend mee met haar struggles tijdens dit proces en ook de onbekendheid bij de verschillende hulpverleningsinstanties.
Wat ik ook erg mooi vind, is dat het niet alleen een vertelling is over haar zoektocht naar balans, maar dat je dit ook zelf in je leven kan toepassen. Ze beschrijft bepaalde aspecten zo duidelijk, dat je, zonder dat jezelf dit syndroom hebt, ook een zekere balans in je leven kan vinden. Ik was bij sommige stukken best wel ontroerd, omdat het zo herkenbaar is.
Dit interessante boek zorgt er hopelijk ook voor dat bij de hulpverlening de ogen open gaan en men een meer passende begeleiding kan vinden bij zulke syndromen. Niet alles hoeft volgens de bestaande boekjes.
Om af te sluiten met een geweldige quote: 'Het maakt niet uit hoe beroerd de omstandigheden zijn, je hebt altijd een keus hoe je daarin staat.'

[Evelien Tb]

Dit boek beschrijft hoe Femke het ervaart haar zicht en gehoor steeds verder te verliezen. De dagelijkse belemmeringen die zij ervaart geven een mooi inzicht in de consequenties van het syndroom van Usher op een mens. Tijdens haar zoektocht naar balans beschrijft ze in een deel van het boek haar dromen en de shiatsu opleiding die zij volgt (voor mijn smaak wat te abstract en langdradig).

Het boek geeft handvaten voor iedereen die op zoek is hoe om te gaan met een chronische beperking. Dit hoeft geen auditieve of visuele beperking te zijn om een les te kunnen trekken uit haar boek. Een quote waar ik mij in herkende; “hoewel bij voorbaat vaststaat dat de uitkomst beroerd zal zijn, wil ik het toch zo goed mogelijk doen” - betreft haar visuele onderzoek.

[Rozemarijn]

3.5*

[Margreeth]

Aangrijpend verhaal van een jonge vrouw die blind en doof wordt (Ushersyndroom). Hoe moeilijk het is om een nieuw evenwicht te vinden en de mogelijkheden te 'zien' en niet de onmogelijkheden.

[Charissa]

Interesting, but the second half was pretty boring.