What do you think?
Rate this book
ฆาตป์
"ฆาตป์" เป็นนวนิยายขนาดสั้น ผลงานเล่มแรกของชาคริต แก้วทันคำ ที่อธิบายความสัมพันธ์ของคนในครอบครัวหนึ่ง โดยผู้เขียนกำหนดให้นางเอกของเรื่องเป็นหญิงอายุ 40 ปี ตัวประกอบผู้มีสถานะพี่-น้อง หรือน้า-หลาน กับพระเอกของเรื่อง ซึ่งเป็นชายหนุ่มนักศึกษาปริญญาโท ลงพื้นที่มาทำวิจัยเรื่อง "ทหารญี่ปุ่นที่แต่งงานกับคนแม่สอดในสมัยสงครามโลก" จนกลายเป็นรักสามเส้าที่ก่อชนวนเหตุฆาตกรรม และยังหาฆาตกรตัวจริงไม่พบ
ผู้เขียนจะพาผู้อ่านค้นลึกลงไปในพฤติกรรม ความคิด ความลับ ความฝัน ความต้องการ ความขัดแย้งในจิตใจอันซับซ้อนของตัวละครมนุษย์ ภูติผีปีศาจ และวิญญาณ ผ่านสิ่งที่พูดได้ พูดไม่ได้ ไม่ได้พูด กลายเป็นคำให้การ คำสารภาพ คำโกหก คำบอกเล่า คำรำพึง ความในใจ ที่เล่นล้อกับโครงสร้าง ความจริงความลวง เรื่องรักใคร่ โดยใช้นิทานพื้นบ้าน เรื่องเล่านอกประวัติศาสตร์และฉากหลังอำเภอแม่สอด จังหวัดตากในอดีตมาผูกโยง ซึ่งเป็นภูมิลำเนาเดิมของผู้เขียน
ผู้เขียนจะพาผู้อ่านค้นลึกลงไปในพฤติกรรม ความคิด ความลับ ความฝัน ความต้องการ ความขัดแย้งในจิตใจอันซับซ้อนของตัวละครมนุษย์ ภูติผีปีศาจ และวิญญาณ ผ่านสิ่งที่พูดได้ พูดไม่ได้ ไม่ได้พูด กลายเป็นคำให้การ คำสารภาพ คำโกหก คำบอกเล่า คำรำพึง ความในใจ ที่เล่นล้อกับโครงสร้าง ความจริงความลวง เรื่องรักใคร่ โดยใช้นิทานพื้นบ้าน เรื่องเล่านอกประวัติศาสตร์และฉากหลังอำเภอแม่สอด จังหวัดตากในอดีตมาผูกโยง ซึ่งเป็นภูมิลำเนาเดิมของผู้เขียน
80 pages, Paperback
Published May 1, 2022
1 person want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
August 13, 2025
*** Spoilers ***
ต้องบอกก่อนว่าผมไม่เคยอ่านฆาตป์ฉบับปกติของ ชาคริต แก้วทันคำ มาก่อน ซึ่งทำให้ไม่รู้ว่ามีส่วนไหนที่เพิ่มเติมเข้ามา รีวิวนี้จึงพูดถึงเนื้อเรื่องทั้งหมดในฉบับนี้เท่านั้น
ดังคำอุทิศแด่ 'ริวโนสุเกะ อะคุตะงะวะ' นักเขียนญี่ปุ่นผู้โด่งดังจาก ราโชมอน (อันที่จริงต้องเป็น ‘ในป่าละเมาะ’ ถึงจะถูกต้อง)
ฆาตป์ คือการหยิบเอา เรื่องราวในรูปแบบของ ‘ในป่าละเมาะ’ ของ อะคุตะงะวะ ผสมกับ ‘จันทโครบ’ (ช่วงเจอโจรป่า) แล้วเสริมความเข้มข้นในฐานะนวนิยายที่เดินเรื่องผ่านตัวละคร โดยการใช้ปมเอดิเพิส (หรือปมอิเล็กตรา) เป็นแรงขับเคลื่อนตัวละคร
ซึ่งทั้งหมดนี้ผู้เขียนวางปมเรื่องเอาไว้ได้ดีทีเดียว
จากการออกแบบหน้าปกที่เป็นคำพูดของตัวละครซ้อนทับกันไปมาจนเราแทบจะอ่านไม่ออก แต่มันก็พอทำให้เราเห็นว่ามันคือรูปร่างวงกลมที่เป็นความว่างเปล่าอยู่ตรงกลาง
ซึ่งรูปหน้าปกก็ไม่ต่างกับตัวเรื่องที่เป็นการเล่าผ่านตัวละครต่างๆที่ไม่ตรงกันบ้าง ซึ่งแน่นอนว่ามีการโกหกด้วย แต่ถึงมันไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมด มันก็เผยให้เราได้เห็นรูปร่างอะไรบางอย่างเช่นกัน
ความกลวงเปล่าที่อยู่ตรงกลางอาจเป็นส่วนของเรื่องจริงที่ไม่ได้ถูกเล่า เราไม่รู้ว่ามันเป็นอย่างไร แต่มันก็ถูกเรื่องเล่าที่ทั้งจริงและไม่จริงห้อมล้อมเอาไว้จนพอจะเห็นรูปร่างของความจริง
หรือบางทีมันอาจหมายถึงความกลวงเปล่าของการฆาตกรรมที่ไม่ได้สำคัญไปกว่าเรื่องที่ตัวละครทั้งหลายต้องเผชิญและเลือกที่จะเล่าออกมา
ในเรื่องมีการพูดถึงคำเตือนของคนโบราณว่า ปลูกบ้านแบบสามเส้า (หรือบ้านสามหลังในตำแน่งที่สมมาตรแบบเตาอั้งโล่) จะกลายเป็นเรื่องไม่ดี ในแง่กายภาพ มันคือบ้านของ โช, ราศี และศรีนนท์ และหมายถึงปฏิสัมพันธ์ของทั้งสามด้วย
แต่ในแง่ของตัวละครโชแล้ว มันคือความสัมพันธ์ในสามแบบที่ไม่น่าเกิดขึ้นได้กับราศีเพียงคนเดียว
ซึ่งความสัมพันธ์ 3 แบบของโชที่มีต่อราศีคือ
1. คนรัก
2. น้า (ราศีคือน้องของแม่)
3. พี่น้อง (ราศีกับโชมีพ่อคนเดียวกัน)
.
.
.
.
.
พูดถึงแรงขับทางเพศ นวนิยายใส่ประเด็นเข้ามาหลากหลายชวนให้ตีความ อาทิเช่น
โชชอบใช้กุญแจ (อวัยวะเพศชาย) ไขห้องราศี (รุกล้ำเข้าอวัยวะเพศหญิง) เพื่อแอบเข้าไป (ทำในสิ่งที่ถูกห้าม)
ราศีชอบลูบคลำปุ่มแดงข้างซ้ายที่เป็นตัวแทนชายหนุ่มเกล้าผมจุกร่างผู้ใหญ่ (ภาพแทนอวัยวะเพศชาย) ซึ่งเป็นมรดกจากพ่อ
ในหัวข้อ ‘คลำคิดถึง’ หรือที่ชายหนุ่มเกล้าผมจุกบอกว่า ‘ข้าทำได้แค่กุมอาวุธคู่กายในกำมือ’ ก็ชัดเจนในนัยเรื่องเพศ
.
.
.
.
.
พูดถึงปมเอดิเพิส (ปมที่ว่าด้วยเด็กชายอยากได้แม่แต่รู้ว่าสู้พ่อไม่ได้จึงเลียนแบบพ่อ หรือเด็กหญิงอยากได้พ่อแต่รู้ว่าสู้แม่ไม่ได้จึงเลียนแบบแม่)
ในกรณีของศรีนนท์ เห็นได้ชัดว่าเธอชอบพ่อเลี้ยงที่เป็นแฟนใหม่แม่ และเธอก็พยายามครอบครองจนสำเร็จ
ในกรณีของราศี คือตอนที่เธอชอบคลำคลึงกล่องไม้เมื่อคิดถึงพ่อ
แต่ในกรณีของโชน่าสนใจกว่าตรงที่ พ่อที่เขามีเป็นต้นแบบ (ชายผู้ควบฐานะ 'ตาเลี้ยง') กลับเป็นคนที่มีพฤติกรรมแอบสมสู่กับคนในครอบครัว เป็นไปได้ไหมว่านี่คือสาเหตุที่ส่งผลให้เขาอยากได้ราศีที่เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน
.
นอกจาก โช, ราศี และ ศรีนนท์ แล้ว อีกหนึ่งตัวละครสำคัญในนวนิยายเรื่องนี้ก็คือ เมืองแม่สอด
แม่สอดไม่ได้เป็นแค่สถานที่ แต่มีความสำคัญในฐานะวิถีชีวิตและวัฒนธรรมที่ตีกรอบตัวละครเอาไว้
.
.
.
.
.
โดยภาพรวม ฆาตป์ ว่าด้วยเรื่องราวความรักความสัมพันธ์ต้องห้ามภายในครอบครัว อันเกิดจากคนรุ่นพ่อแม่ที่ส่งผลกระทบต่อคนรุ่นลูกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
จุดเด่นของเรื่องคือการที่เรื่องราวในแต่ละส่วนย่อยมีทฤษฎีทางจิตวิทยาคอยรองรับการกระทำและแรงขับของตัวละครอยู่
ส่วนใครจะเป็นฆาตกรนั้น ไม่ใช่เรื่องที่น่าสนใจเลย เพราะชีวิตของแต่ละตัวละครเป็นอะไรที่น่าสนใจมากกว่า
.
ใครกำลังหานวนิยายที่เข้มข้น หนักแน่นด้วยปมของตัวละคร แต่ละบทแต่ละตอนมีอะไรให้ชวนคิด แต่จบเร็วไม่ยืดเยื้อ แนะนำเลยครับ
ต้องบอกก่อนว่าผมไม่เคยอ่านฆาตป์ฉบับปกติของ ชาคริต แก้วทันคำ มาก่อน ซึ่งทำให้ไม่รู้ว่ามีส่วนไหนที่เพิ่มเติมเข้ามา รีวิวนี้จึงพูดถึงเนื้อเรื่องทั้งหมดในฉบับนี้เท่านั้น
ดังคำอุทิศแด่ 'ริวโนสุเกะ อะคุตะงะวะ' นักเขียนญี่ปุ่นผู้โด่งดังจาก ราโชมอน (อันที่จริงต้องเป็น ‘ในป่าละเมาะ’ ถึงจะถูกต้อง)
ฆาตป์ คือการหยิบเอา เรื่องราวในรูปแบบของ ‘ในป่าละเมาะ’ ของ อะคุตะงะวะ ผสมกับ ‘จันทโครบ’ (ช่วงเจอโจรป่า) แล้วเสริมความเข้มข้นในฐานะนวนิยายที่เดินเรื่องผ่านตัวละคร โดยการใช้ปมเอดิเพิส (หรือปมอิเล็กตรา) เป็นแรงขับเคลื่อนตัวละคร
ซึ่งทั้งหมดนี้ผู้เขียนวางปมเรื่องเอาไว้ได้ดีทีเดียว
จากการออกแบบหน้าปกที่เป็นคำพูดของตัวละครซ้อนทับกันไปมาจนเราแทบจะอ่านไม่ออก แต่มันก็พอทำให้เราเห็นว่ามันคือรูปร่างวงกลมที่เป็นความว่างเปล่าอยู่ตรงกลาง
ซึ่งรูปหน้าปกก็ไม่ต่างกับตัวเรื่องที่เป็นการเล่าผ่านตัวละครต่างๆที่ไม่ตรงกันบ้าง ซึ่งแน่นอนว่ามีการโกหกด้วย แต่ถึงมันไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมด มันก็เผยให้เราได้เห็นรูปร่างอะไรบางอย่างเช่นกัน
ความกลวงเปล่าที่อยู่ตรงกลางอาจเป็นส่วนของเรื่องจริงที่ไม่ได้ถูกเล่า เราไม่รู้ว่ามันเป็นอย่างไร แต่มันก็ถูกเรื่องเล่าที่ทั้งจริงและไม่จริงห้อมล้อมเอาไว้จนพอจะเห็นรูปร่างของความจริง
หรือบางทีมันอาจหมายถึงความกลวงเปล่าของการฆาตกรรมที่ไม่ได้สำคัญไปกว่าเรื่องที่ตัวละครทั้งหลายต้องเผชิญและเลือกที่จะเล่าออกมา
ในเรื่องมีการพูดถึงคำเตือนของคนโบราณว่า ปลูกบ้านแบบสามเส้า (หรือบ้านสามหลังในตำแน่งที่สมมาตรแบบเตาอั้งโล่) จะกลายเป็นเรื่องไม่ดี ในแง่กายภาพ มันคือบ้านของ โช, ราศี และศรีนนท์ และหมายถึงปฏิสัมพันธ์ของทั้งสามด้วย
แต่ในแง่ของตัวละครโชแล้ว มันคือความสัมพันธ์ในสามแบบที่ไม่น่าเกิดขึ้นได้กับราศีเพียงคนเดียว
ซึ่งความสัมพันธ์ 3 แบบของโชที่มีต่อราศีคือ
1. คนรัก
2. น้า (ราศีคือน้องของแม่)
3. พี่น้อง (ราศีกับโชมีพ่อคนเดียวกัน)
.
.
.
.
.
พูดถึงแรงขับทางเพศ นวนิยายใส่ประเด็นเข้ามาหลากหลายชวนให้ตีความ อาทิเช่น
โชชอบใช้กุญแจ (อวัยวะเพศชาย) ไขห้องราศี (รุกล้ำเข้าอวัยวะเพศหญิง) เพื่อแอบเข้าไป (ทำในสิ่งที่ถูกห้าม)
ราศีชอบลูบคลำปุ่มแดงข้างซ้ายที่เป็นตัวแทนชายหนุ่มเกล้าผมจุกร่างผู้ใหญ่ (ภาพแทนอวัยวะเพศชาย) ซึ่งเป็นมรดกจากพ่อ
ในหัวข้อ ‘คลำคิดถึง’ หรือที่ชายหนุ่มเกล้าผมจุกบอกว่า ‘ข้าทำได้แค่กุมอาวุธคู่กายในกำมือ’ ก็ชัดเจนในนัยเรื่องเพศ
.
.
.
.
.
พูดถึงปมเอดิเพิส (ปมที่ว่าด้วยเด็กชายอยากได้แม่แต่รู้ว่าสู้พ่อไม่ได้จึงเลียนแบบพ่อ หรือเด็กหญิงอยากได้พ่อแต่รู้ว่าสู้แม่ไม่ได้จึงเลียนแบบแม่)
ในกรณีของศรีนนท์ เห็นได้ชัดว่าเธอชอบพ่อเลี้ยงที่เป็นแฟนใหม่แม่ และเธอก็พยายามครอบครองจนสำเร็จ
ในกรณีของราศี คือตอนที่เธอชอบคลำคลึงกล่องไม้เมื่อคิดถึงพ่อ
แต่ในกรณีของโชน่าสนใจกว่าตรงที่ พ่อที่เขามีเป็นต้นแบบ (ชายผู้ควบฐานะ 'ตาเลี้ยง') กลับเป็นคนที่มีพฤติกรรมแอบสมสู่กับคนในครอบครัว เป็นไปได้ไหมว่านี่คือสาเหตุที่ส่งผลให้เขาอยากได้ราศีที่เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน
.
นอกจาก โช, ราศี และ ศรีนนท์ แล้ว อีกหนึ่งตัวละครสำคัญในนวนิยายเรื่องนี้ก็คือ เมืองแม่สอด
แม่สอดไม่ได้เป็นแค่สถานที่ แต่มีความสำคัญในฐานะวิถีชีวิตและวัฒนธรรมที่ตีกรอบตัวละครเอาไว้
.
.
.
.
.
โดยภาพรวม ฆาตป์ ว่าด้วยเรื่องราวความรักความสัมพันธ์ต้องห้ามภายในครอบครัว อันเกิดจากคนรุ่นพ่อแม่ที่ส่งผลกระทบต่อคนรุ่นลูกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
จุดเด่นของเรื่องคือการที่เรื่องราวในแต่ละส่วนย่อยมีทฤษฎีทางจิตวิทยาคอยรองรับการกระทำและแรงขับของตัวละครอยู่
ส่วนใครจะเป็นฆาตกรนั้น ไม่ใช่เรื่องที่น่าสนใจเลย เพราะชีวิตของแต่ละตัวละครเป็นอะไรที่น่าสนใจมากกว่า
.
ใครกำลังหานวนิยายที่เข้มข้น หนักแน่นด้วยปมของตัวละคร แต่ละบทแต่ละตอนมีอะไรให้ชวนคิด แต่จบเร็วไม่ยืดเยื้อ แนะนำเลยครับ
Displaying 1 of 1 review