Oerhert

by Astrid Haerens

Met welke krachten richt een vrouwelijk lichaam zich op? Welke begeertes, wreedheden en onrust ondergaat haar lichaam? En welke krachten willen een vrouw doen verdwijnen? Ritmisch, bezwerend en intuïtief buitelen de gedachten over elkaar heen in wat Astrid Haerens zelf een ‘onveilige zoektocht in taal’ noemt. Oerhert is een hypnotiserende bundel over belichaamde herinnering en rouw, regels en grenzen en de gewelddadige overschrijding van die grenzen, met gedichten die bijten, burlen en zalven.

Genres: Poetry

64 pages, Paperback

Published January 1, 2022

Reviews

[Vincent Coomans]

'het was een stil jaar
ik luisterde naar mijn moeder
die verdrietig was om mijn broer die verdrietig was om mijn vader
die verdrietig was om mij we zwegen'

héél mooie bundel, dit

[Sanne Lolkema]

wilde nog wel even in deze baarmoeder van een bundel blijven maar ze zeggen dat het goed is om eindigheid te ervaren (ik zal geduldig op meer wachten)

[Jorunn]

Ik heb hier niet eens woorden voor denk ik

[Leen]

Hallo wtf is dit prachtig zeg.


‘aan de rand van het bos
bewegen de meisjes als dieren
terwijl ze graven verbergen ze
het schaamrood dat als klimop
over hun kaken is gegroeid’

(Ik wil door deze bundel opgegeten worden, heb ook het gevoel dat ik het nog minstens elf keer moet lezen voor me volledige toegang wordt verleend)

[Klara Van Vlaenderen]

Nederlandse gedichten doen iets met mij

[Lena]

Waanzinnig, op de valreep één van de beste bundels die ik dit jaar las. Te veel mooie zinnen om te citeren.

'nooit eerder voelde je je opstijgen zoals nu / nooit eerder liet je je dragen door een droge wind'

'is dit wel de ruimte om op adem te komen / de meeuwen blijven voortreffelijk meeuwen'

'het was tijdens een samenkomst
waar ik mijn lichaam naartoe had gesleept
om te protesteren tegen het galopperen
van mijn lichaam bij samenkomsten

alle vrouwen vormden een octopus
de straten kraakten als schelptapijten
vermoeide ogen zochten matrassen in elkaar
herkenden de oude geur
van een te vertrouwen moeder

maar het waaide
duizend lichamen wapperden geïsoleerd
op een pokdalige maan'

[Roos De Buysscher]

'het begint wanneer een alarm gaat loeien, je je al uren
los probeert te rukken van gestolde tijd. Je voeten zinken
in het vloeibare beton van de straat de stad die begint waar jij stopt
je kijkt omhoog, wankelend, zoekt naar een boomgrens een bergtop
of iets anders wat standhoudt. Om je heen blaffen de riot dogs
hun echo's uit de stegen ketsen langs je, vormen nadien een canon in
je hoofd, een dichtgemetseld ritme, dit gevoel is menselijk is menselijk
herhaal je zacht, en kijk nu blijf je tenminste staan.

[Bianca Oortwijn]

Aangenaam om naar te luisteren (auteur heeft het zelf voorgedragen), maar ik vond het niet spectaculair bijzonder. Ik zou blijkbaar de gedrukte editie eens goed moeten doornemen om te zien wat ik allemaal gemist heb. Tot die tijd toch 2,5 ⭐️...

[Xavier Roelens]

aan de rand van het bos
bewegen de meisjes als dieren
terwijl ze graven verbergen ze
het schaamrood dat als klimop
over hun kaken is gegroeid

een voor een
spugen ze braakballen uit
stampen de aarde stevig aan
tot het licht bezwijkt

[Sophie Kok]

'rouwen op het ritme van de natuur is zo slecht nog niet'

[Bodhi Verboon]

3.5

[Charlotte]

Incoherent en poëtisch, just like I like ‘em. Wel niet zo memorabel. Prachtig ingesproken

[Bart Van Thuyne]

Wat een fysieke en zinnelijke taal. En het ritme in de mooie verzen kende ik al van de mooie optredens met MARIS en Lootens (Angry Family Tree).
Paul Demets verwoordt het mooi in DSL :" Oerhert is een fascinerende zoektocht naar vrijheid, een burlende aanklacht tegen de beteugeling ervan door alle zichtbare en onzichtbare systemen in onze maatschappij."
Over haar taal in deze bundel zegt Astrid Haerens in Bruzz : "Belichaamd schrijven, vanuit het geheugen van het lichaam, bood een mogelijkheid om de taal terug te vinden." En "Deze bundel is mijn verzet, mijn opstand."

[Polly Jean Hollanders]

wauw en wow, hypnotiserend en bezwerend zijn inderdaad de juiste woorden, een lijfelijke vlezige zoektocht naar elkaar naar lichamen, eigen lichaam, ander lichaam, texturen van tijd, van ruimte, van woorden, een toe eigening van het eigen lichaam, een zoektocht naar het vlezig vrouwenlichaam, zoektocht in taal, … weet het niet goed, doet me ook denken aan oersoep van Bregje Hofstede

Veel, ook wel intens en heftig en echt zwaar maar wel heel mooi

Ik werd direct aangegrepen door de gedichten, en had constant het gevoel ze bijna te begrijpen, alsof ik er altijd bijna was maar er toch niet helemaal in slaagde ze volledig te doorgronden, de gedichten spoelden over me, overspoelde me, namen me mee in een stroom

De woordenstroom op zich is al bezwerend om te lezen en dan soms komt er eens een zin tussen die voor mij de nagel op de kop slaat en alles een extra betekenis geeft.

Super vlezig en concreet maar toch ondoordringbaar
Willen doordringen tot letterlijk op het bot maar slagen hier precies nooit echt in, of ik slaag hier niet in, zit hier de kracht in? Of net niet?

Mmmm toch best moeilijk mijn gedachten te ordenen over dit boekje

[Michel Schynkel]

Met ‘Oerhert’ won Astrid Haerens de Poëziedebuutprijs en dat lijkt me een heel terechte keuze van de jury. Alles wat je over goede poëzie kan zeggen is hier zowat van toepassing. De gedichten van Haerens zijn origineel, bevatten meerdere lagen en zijn toch vlot leesbaar. Ze lijkt meteen ook al een eigen stijl te pakken te hebben. Nu al benieuwd naar nieuw werk.

[Laurens]

1.

het is een vak
apart te verdwijnen, als struisgras om te buigen
jezelf uit te vlakken tot een enkel wit oog

de lucht bloedt dapper door

hoe de vingers te strekken, opnieuw aan te raken
kleefvlekken stekels vochtige tongen?

welke richting voor dit gecomprimeerd zicht?
welke snelweg, welke exit naar
een ademhaling in 3D?

Uit: V EXIT, Oerhert, p. 61

[Levine Aviya]

Och, ik wou dat ik Haerens taal bezat... zoals hier:

'beste,
als ik je wil vergeten stap ik door de natte straten van mijn stad
ketsende echo's van mijn hakken, dorst, mijn ogen glanzend als
zalmen, handspiegels in de nacht.'

Terwijl ik Oerhert las zag ik, in gedachten, mijn lichaam steeds groter worden, niet in formaat maar in volume. Dat is wat de gedichten me zeggen: een wijder/gewaarder worden van het fysieke, het onuitspreekbare ervan

[Anke Cuijpers]

Zeer zintuiglijke en persoonlijke gedichten. Haerens weet de beelden bijna tastbaar te maken, een kluit aarde op een omgeploegd veld als verwoording van een fase van rouw. Een zeer voldragen debuut dat terecht is bekroond.

[Marije de Wit]

Gewéldig.

[Els]

“Alleen door vernietiging kan men zichzelf redden.”

[Eliza Maria De Bruyn]

(ik heb deze eigenlijk 2 jaar geleden oops.) Astrid Haerens is een godin en deze bundel is nectar op papier.

[Camille Vandeputte]

bij het wakker worden schipper je
tussen leven geven en vertrekken, beslissen
om letters op te eten, uit te spugen, je doopt ze in de natte pap
waarmee je hem beschrijft

[Petra]

Oersterk

[Els]

Beeldrijke, gelaagde bundel.

[Margot]

(Poëzieleesclub)

“Het begint bij het kauwen op je armen
tot het bot door door je vel heen lijkt te steken dus je bestaat.”

“Het begint wanneer je struikelt
over de oude restanten van een functioneel gezin
je besluit het te worden.”

“Je weet wegsnijden maakt nooit iets neutraal
je breidt jezelf alleen maar uit.”

“In de derde ochtend zoek je een hand
van wie hoe kan je spreken in welke metafoor
kan jij nog bestaan.”

“Rouwen op het ritme van de natuur is zo slecht nog niet.”

[Isa Cuppen]

Erg mooi, soms hou ik toch iets meer van beekdende teksten maar dit is erg vernieuwend ! Een must