Κοιτάζω τον ουρανό, τους χαμογελαστούς ανθρώπους γύρω μου και τους γλάρους που διαγραφούν κύκλους. Μέσα στην τόση ομορφιά ούτε κι εγώ μπορώ να πιστέψω την ατυχία μου. Εντάξει, κανείς δεν ζει αιώνια… όμως αυτό… και τόσο νωρίς! Νομίζω πως το να χάσεις το μυαλό σου είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί. Μαζί μ’ αυτό, χάνεις και την αξιοπρέπειά σου. Στο τέλος, ζεις σ’ έναν… ξένο κόσμο, με… ξένους ανθρώπους… ξένος προς εσένα αφού ο εαυτός σου είναι πλέον ένας άγνωστος.