What do you think?
Rate this book
Στις αμμουδιές του Ομήρου
Επί τέλους, μέσα σ' έναν εύχρηστο τόμο, ό,τι καλύτερο έχει γραφτεί στην Ελληνική Γλώσσα. Το λάλον ύδωρ. Από τον Όμηρο, τον Ησίοδο, τους Προσωκρατικούς, τους Ορφικούς και τη Σαπφώ, μέχρι τον τελευταίο χρησμό της Πυθίας. Από τα εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής και το Δημοτικό Τραγούδι, μέχρι την σύγχρονη δράση του θεού που συνεχίζει να χρησμοδοτεί κι εκτός Μαντείου, ως τις μέρες μας.
(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
761 pages, Paperback
Published March 1, 2022
2 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
April 21, 2022
Η καλύτερη ανθολογία είναι αυτή που κάνουμε για τον εαυτό μας, όπως λέγεται. Γι' αυτό πήρα (μόλις 6 ευρώ, άλλωστε) κι ανέβασα εδώ την ανθολογία του Γιάννη Υφαντή: για να δω τι του αρέσει, σίγουρος ότι θα βρω μαζεμένη καλή ποίηση. Το κείμενο από το οπισθόφυλλο που αντέγραψα στην περιγραφή του βιβλίου είναι υψιπετές, μεγαλόφωνο -όπως κι ο ποιητής-ανθολόγος, γνωστός ίσως περισσότερο απ' τα "Μανθρασπέντα" κι από τους "Μυστικούς της Ανατολής". Κι όντως τα ποιήματα, ακέραια ή αποσπάσματα, συνθέτουν μια υψηλόφρονα ποίηση που μοιάζει να πρόσφερε πάντα αστείρευτες πηγές στην ποίηση του ίδιου του Υφαντή.
Μεταφράζει τους αρχαίους στίχους σαν ποιητής που αναγνωρίζει εκεί και τον εαυτό του, αλλά εκεί που μοιάζει να ταυτίζεται είναι με τους Προσωκρατικούς, τους φυσικούς φιλοσόφους που του φαίνονται θεοί και έτσι συνομιλούν σε μια γλώσσα εκφαντορική. Αλλά τώρα κρατώ, για τους δικούς μου λόγους, τον Αισχύλο, που απέριττα μεταφράζει:
Αν θα μιλήσω πόνος,
αν θα σωπάσω πόνος,
ό,τι κι αν κάνω εγώ είναι πόνος.
Δεν μου αρέσει που μονοτονίζει αυτά τα 3.000 χρόνια ελληνικής ποίησης, κι όταν φτάνει στους νεότερους ποιητές μου λείπουν κάποιοι αγαπημένοι μου μεταπολεμικοί (16 σελίδες Καββαδίας κι ούτε ένας στίχος Βύρωνα Λεοντάρη ή Νίκου Φωκά;) -αλλά είναι οι δικοί του αγαπημένοι ποιητές, κι ανάμεσά τους κάποιοι σύγχρονοι σχεδόν άγνωστοι, και κάποιοι στιχουργοί λαϊκών τραγουδιών, όπως η Σώτια Τσιώτου. 750 σελίδες ποίησης, όχι για όλα τα γούστα, με άνοιγμα από τον αρχαίο Πυθαγόρα μέχρι τον σύγχρονο ομώνυμο στιχουργό, με πολλά ποιήματα γνωστά, άρα ο καθείς κάτι θα βρει για ν' απολαύσει.
Αγαπημένο το κλείσιμο ενός σονέτου του Ουράνη:
Δέν ὠφελεῖ νά καρτερᾶς... Ἄν εἶναι νά 'ρθει, θέ νά 'ρθεῖ.
Κλειστά ὅλα νά 'ναι, θά τή δεῖς ἄξαφνα μπρός σου νά βρεθεῖ
κι ἀνοίγοντας τά μπράτσα της πρώτη θά σ' ἀγκαλιάσει.
Εἰδέ, κι ἄν ἔχεις φωτεινό, τό σπίτι γιά νά τή δεχθεῖς,
καί σάν φανεῖ τρέξεις σ' αὐτήν, κι ἐμπρός στά πόδια της συρθεῖς,
ἄν εἶναι νά 'ρθει, θέ νά 'ρθεῖ, ---ἀλλιῶς θά προσπεράσει.
She walks by my vacancy sign, που λέει κι ο J.B.
Η ποίηση, όπως την ανθολογεί -τελικά και για τη δική μας χρήση- ο Υφαντής, χρησμοδοτεί ακατάπαυστα και σημαίνει μυστικά σε μια γλώσσα που οι ποιητές φτιάχνουν, για έναν κόσμο που η τέχνη της ποίησης κάνει κάπως πιο υποφερτό με τα φάρμακά της, έστω κάποιες στιγμές: "τόσο μοῦ ὀμόρφυνες τή δυστυχία".
Μεταφράζει τους αρχαίους στίχους σαν ποιητής που αναγνωρίζει εκεί και τον εαυτό του, αλλά εκεί που μοιάζει να ταυτίζεται είναι με τους Προσωκρατικούς, τους φυσικούς φιλοσόφους που του φαίνονται θεοί και έτσι συνομιλούν σε μια γλώσσα εκφαντορική. Αλλά τώρα κρατώ, για τους δικούς μου λόγους, τον Αισχύλο, που απέριττα μεταφράζει:
Αν θα μιλήσω πόνος,
αν θα σωπάσω πόνος,
ό,τι κι αν κάνω εγώ είναι πόνος.
Δεν μου αρέσει που μονοτονίζει αυτά τα 3.000 χρόνια ελληνικής ποίησης, κι όταν φτάνει στους νεότερους ποιητές μου λείπουν κάποιοι αγαπημένοι μου μεταπολεμικοί (16 σελίδες Καββαδίας κι ούτε ένας στίχος Βύρωνα Λεοντάρη ή Νίκου Φωκά;) -αλλά είναι οι δικοί του αγαπημένοι ποιητές, κι ανάμεσά τους κάποιοι σύγχρονοι σχεδόν άγνωστοι, και κάποιοι στιχουργοί λαϊκών τραγουδιών, όπως η Σώτια Τσιώτου. 750 σελίδες ποίησης, όχι για όλα τα γούστα, με άνοιγμα από τον αρχαίο Πυθαγόρα μέχρι τον σύγχρονο ομώνυμο στιχουργό, με πολλά ποιήματα γνωστά, άρα ο καθείς κάτι θα βρει για ν' απολαύσει.
Αγαπημένο το κλείσιμο ενός σονέτου του Ουράνη:
Δέν ὠφελεῖ νά καρτερᾶς... Ἄν εἶναι νά 'ρθει, θέ νά 'ρθεῖ.
Κλειστά ὅλα νά 'ναι, θά τή δεῖς ἄξαφνα μπρός σου νά βρεθεῖ
κι ἀνοίγοντας τά μπράτσα της πρώτη θά σ' ἀγκαλιάσει.
Εἰδέ, κι ἄν ἔχεις φωτεινό, τό σπίτι γιά νά τή δεχθεῖς,
καί σάν φανεῖ τρέξεις σ' αὐτήν, κι ἐμπρός στά πόδια της συρθεῖς,
ἄν εἶναι νά 'ρθει, θέ νά 'ρθεῖ, ---ἀλλιῶς θά προσπεράσει.
She walks by my vacancy sign, που λέει κι ο J.B.
Η ποίηση, όπως την ανθολογεί -τελικά και για τη δική μας χρήση- ο Υφαντής, χρησμοδοτεί ακατάπαυστα και σημαίνει μυστικά σε μια γλώσσα που οι ποιητές φτιάχνουν, για έναν κόσμο που η τέχνη της ποίησης κάνει κάπως πιο υποφερτό με τα φάρμακά της, έστω κάποιες στιγμές: "τόσο μοῦ ὀμόρφυνες τή δυστυχία".
Displaying 1 of 1 review