De leesclub op vrijdag gaat verder waar de boekwinkel op vrijdag eindigde. Ik raad je dan ook aan eerst met de boekwinkel op vrijdag te beginnen voordat je verder gaat met de leesclub op vrijdag.
Ik hoopte in dit deel Makino beter te leren kennen en deels was dat ook zo. Maar het voelt meer alsof we net begonnen zijn het oppervlak eraf te krassen. Gelukkig zag ik dat de schrijver vier delen in deze serie heeft geschreven, dus ik heb nog hoop dat we haar écht gaan leren kennen. (En dat deze vertaald worden).
Ook in dit deel is er aan ieder hoofdstuk een boek gekoppeld. Dit is super leuk en omdat ik ze niet kende wekten ze wederom mijn interesses, vooral 'Dan maar de kou in'.
Wat deze serie heel goed laat zien is de impact die boeken kunnen hebben. Hoe je door het lezen van een boek nieuwe inzichten kunt vergaren of juist herkenning kunt vinden. Maar ook hoe mensen eenzelfde boek heel anders kunnen ervaren en zo elkaar nieuwe inzichten kunnen geven. Zo helpen de boeken oa bij rouw, een nieuw begin en vriendschap.
Ik vind dit echt een heerlijke healing fiction serie! Het is zo heerlijk en het lezen voelt als een warme knuffel. Een dikke aanrader en als je nog nooit healing fiction gelezen hebt, maar wel benieuwd bent en houd van boeken over boeken. Dan zou ik starten met deze serie.
Bedankt Park Uitgevers voor het recensie exemplaar.
In één woord: wauw. Afgelopen augustus las ik al De boekwinkel op vrijdag, maar De leesclub op vrijdag vond ik nóg leuker! Het is een prachtig slice-of-lifeverhaal over de levens van de werknemers en klanten van boekhandel Kinyodo, met thema’s als omgaan met rouw en verlies, herinneringen, vriendschap, vergeving, verbinding en - als rode draad - de helende kracht van boeken.
De setting van dit boek is echt betoverend: een knusse boekhandel met koffiebar in het station van Nohara, Japan. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Fumiya, een flexwerker bij boekhandel Kinyodo. Daardoor voelt het tijdens het lezen alsof je zelf ook in een boekwinkel werkt (mijn ultieme droom 🥹).
Zoals ik al zei, is De leesclub op vrijdag het vervolg op De boekwinkel op vrijdag. Je kunt dit boek prima los lezen, maar ik raad wel aan om eerst het eerste deel te lezen. Het verhaal bouwt namelijk voort op eerdere gebeurtenissen, waardoor je anders wat achtergrondinformatie mist (al worden belangrijke dingen kort herhaald).
Ik las dit boek tijdens een drukke week vol uni-opdrachten, maar door de rustgevende sfeer van de boekhandel en koffiebar kwam ik helemaal tot rust. Het tempo ligt laag en de schrijfstijl van de auteur is zacht en beeldend. Ik vond dit vervolg zelfs nog sterker dan het eerste deel, omdat het meer diepgang heeft. Het verhaal bestaat opnieuw uit vier delen waarin telkens een ander personage centraal staat. Vooral het hoofdstuk over Jin, een vriend van de medewerkers van Kinyodo, wist mij echt te raken. Er kwam informatie aan het licht die ik totaal niet zag aankomen en ik had veel bewondering voor de kracht en wijsheid van Makino.
Al met al heb ik weer ontzettend genoten. Dit boek is inmiddels mijn tweede favoriet binnen de healing fiction-lijn van Park Uitgevers en ik hoop dat de overige boeken uit deze serie van Sawako Natori ook vertaald worden. Ik wil namelijk nog veel meer te weten komen over winkelchef Makino, want ook in dit vervolg blijft ze een mysterieus personage.
Student Fumiya werkt in een bijzondere boekwinkel, opgericht door drie oud-klasgenoten van De leesclub op vrijdag. Het is geen gewone winkel: voor elke bezoeker wordt het perfecte boek gevonden, vergezeld van een zorgvuldig gekozen gerecht uit het knusse café. Een plek waar verhalen en smaken samenkomen en mensen even kunnen ontsnappen aan de buitenwereld. Wanneer op een dag een meisje binnenstapt met een oude foto van de leesclub en dringend vraagt om een herstart, wordt het verleden opnieuw tot leven gewekt. Wat volgt is een ontroerend en hoopvol verhaal over vriendschap, herinneringen en nieuwe kansen—waarin de levens van toen en nu op onverwachte wijze met elkaar verweven raken.
Mijn ervaring: Een heerlijke, pakkende en mooie healing fiction waarin rust, verbinding en menselijke momenten centraal staan. In dit vervolg op De boekwinkel op vrijdag keer je als lezer terug naar de warme, bijna magische plek waar boeken en eten mensen samenbrengen.
Sawako Natori heeft een eigen, unieke en sterke schrijfstijl die direct herkenbaar is. Haar toon is zacht en beschouwend, met veel oog voor detail. Het verhaal kabbelt in een kalm tempo en dwingt je soms om even stil te staan bij een zin, om die echt te voelen. Dat past perfect bij dit soort verhalen, al kan ik me voorstellen dat het voor sommige lezers even wennen is. De eerste keer dat ik een boek van haar las, moest ik ook schakelen.
Bekende personages duiken opnieuw op, maar ook zonder het vorige deel is dit boek goed los te lezen. Fumiya vormt weer het hart van het verhaal: een zoekende jongeman die via de boekwinkel en zijn ontmoetingen met anderen langzaam groeit. De bijpersonages krijgen ieder hun eigen ruimte en verhaal, met thema’s als eenzaamheid, onzekerheid en verlies. Juist die herkenbare emoties geven het verhaal psychologische gelaagdheid en zorgen ervoor dat het echt binnenkomt. Natori laat mooi zien hoe kleine ontmoetingen grote innerlijke veranderingen teweeg kunnen brengen.
De opbouw bestaat uit verschillende verhaallijnen en perspectieven die geleidelijk in elkaar overvloeien en samen een groter geheel vormen. Het rustige tempo nodigt uit om te vertragen en stil te staan bij wat de personages voelen en doormaken. Thema’s als verbinding, herinneringen en de helende kracht van verhalen komen sterk naar voren. Voor mij was het opnieuw een intense, verstillende en hartverwarmende leeservaring. De passages en emoties wisten me te raken, te ontroeren en soms ook te laten glimlachen. Echt zo’n boek dat troost biedt.
De leesclub op vrijdag is een sfeervolle, ontroerende en hartverwarmende roman binnen het genre healing fiction. Sawako Natori zet een mooi vervolg neer waarin oude en nieuwe personages samenkomen en laat zien hoe verhalen mensen kunnen verbinden en veranderen.
J'avais mis que 4⭐️ au premier tome, mais là j'étais tellement contente de retrouver les personnages et l'ambiance après avoir lu des feel good pas terribles que je mets 5/5. Et puis j'adore la nostalgie de l'été, c'est ma passion.
Ce que j'aime beaucoup dans cette série c'est une vision de la littérature très tournée vers l'autre. Pour les personnages, les livres sont surtout un moyen de communiquer et de se comprendre. Je trouve ça touchant et ça me redonne de la motivation quand j'ai l'impression que mon travail n'a pas de sens. Sawako Natori donne vraiment envie de lire tous les livres dont elle parle. Malheureusement la plupart ne sont pas traduits 😭 Quand j'ai vu la liste à la fin ça m'a brisé le cœur.
Zwischen Bücherregalen, Kaffeeduft und kleinen Köstlichkeiten wartet hier eine Geschichte, die nicht laut an die Tür hämmert. Sie stellt lieber eine Tasse auf den Tisch, setzt sich daneben und fragt ganz vorsichtig, wie es einem eigentlich wirklich geht.
Fumiya arbeitet inzwischen seit vier Monaten in der Bahnhofsbuchhandlung und hat dabei nicht nur seine Liebe zu Büchern entdeckt. Seine Chefin lässt sein Herz nämlich regelmäßig ein wenig schneller stolpern. Manchmal möchte man ihm freundlich zurufen: Nun sag doch endlich etwas, Junge! Gleichzeitig beginnt er, hinter die gemütliche Fassade der Buchhandlung zu schauen.
Besonders berührt hat mich die Geschichte von Makino, Yasu, Sugawa und Jin. Aus dem vertrauten Trio war früher ein Quartett, bis Jin während einer Weltreise ums Leben kam. Dieser Verlust liegt noch immer zwischen ihnen, leise, aber deutlich spürbar. Das Buch zeigt wunderbar, dass Trauer nicht einfach verschwindet. Sie verändert sich, bekommt einen Platz und wird manchmal durch Erinnerungen, Freundschaft und die richtigen Worte etwas leichter.
Die Handlung lässt sich viel Zeit. Hier explodiert nichts, niemand rettet nebenbei die Welt und selbst große Gefühle kommen auf Hausschuhen daher. Genau das passt zur Healing Fiction, kann zwischendurch aber auch etwas gemächlich wirken. Ein klein wenig mehr Tempo hätte manchen Seiten gutgetan.
Dafür besitzt die Buchhandlung wieder diesen besonderen Zauber. Bücher verbinden Menschen, Essen weckt Erinnerungen und aus scheinbar gewöhnlichen Augenblicken entsteht etwas Kostbares. Nach dem Lesen wollte ich eigentlich nur noch in dieses kleine Café spazieren, etwas Leckeres bestellen und darauf hoffen, dass mir jemand genau das Buch reicht, das ich gerade brauche.
Ein warmer, sanfter Roman über Trauer, Freundschaft und den Mut, das Herz wieder für neue Momente zu öffnen.
Da ich Japan (literarisch) noch nicht verlassen wollte, habe ich gleich „Sommerleuchten über der Freitagsbuchhandlung“ von Sawako Natori, erschienen im Piper Verlag, gelesen und es war ein Fest für die Sinne. Denn in der kleinen Buchhandlung am Bahnhof von Naharo bekommen nicht nur alle genau DAS Buch, das sie gerade brauchen, es wird auch köstliches japanisches Essen serviert und es werden Freundschaften geknüpft: nachdem die drei Besitzer*innen die Buchhandlung nach dem Verlust ihres Freundes gegründet hatten, erfährt die studentische Aushilfe Fumiya nach und nach mehr über das furchtbare Geschehen aus der Vergangenheit. Aber wie können wir mit der Vergangenheit abschließen und die Türe in eine leuchtende Zukunft öffnen? Darum und um vieles mehr geht es im zweiten Band der Freitagsbuchhandlung und ich habe die Lektüre sehr genossen. Ein Buch für alle, die Bücher und Japan lieben oder lieben lernen wollen! Und nein, man muß den ersten Band der Freitagsbuchhandlung nicht gelesen haben, um in die Geschichte zu finden (habe ich auch nicht: aber das werde ich ganz sicher nachholen!!).
Student Fumiya werkt in een boekwinkel die is opgericht door drie oud-klasgenoten van De leesclub op vrijdag. De winkel weet voor elke bezoeker het perfecte boek te vinden, met een bijpassend gerecht uit het gezellige café. Op een dag duikt een meisje op met een oude foto van de leesclub en smeekt om een herstart. Wat volgt is een hartverwarmend verhaal vol boeken, smaken en herinneringen én nieuwe ontdekkingen over de leden van toen en nu.
De mooie, warme cover neemt je meteen al mee naar de boekwinkel die je wellicht al kent uit het het vorige boek van Sawako Natori ‘De boekwinkel op vrijdag’. Je zou de twee boeken los van elkaar kunnen lezen, maar het komt het leesplezier beslist ten goede als je de delen op volgorde van elkaar leest. De personages uit deel één komen namelijk terug in het tweede deel en het leest prettiger als je al op de hoogte bent van wat achtergrondinformatie.
Beide boeken vallen onder het genre healing fiction en zijn erop gericht om de emoties van lezers te kalmeren en tot rust te brengen. Je leest De leesclub op vrijdag dan ook best als je er de tijd voor neemt. Ga mee in het langzame tempo van de verhalen en pas je leestempo aan aan het ritme van het boek. In het begin is het wellicht even wennen aan de schrijfwijze en het taalgebruik van de Japanse romanschrijfster Sawako Natori, maar zelf vond ik het ook erg leuk om te lezen over de personages en gebeurtenissen binnen de Japanse cultuur.
De vier verhalen in het boek gaan over boeken en alledaagse ontmoetingen met grote verhalen tot gevolg. De schrijfstijl is warm en liefdevol. De boeken die in de leesclub besproken worden zijn mij onbekend, maar de verhalen zijn troostend, raken een snaar en laten je nadenken over het leven.
Mlle Alice, pouvez-vous nous raconter votre rencontre avec Un Été aux Bulles de Soda ? "J'avais trouvé le premier tome tout à fait charmant et l'envie de retourner à la librairie du vendredi étant toujours bien présente un an après, il ne me restait plus qu'à céder. Je remercie donc le Bruit du Monde de m'avoir envoyé la suite."
Dites-nous en un peu plus sur son histoire... "Sayo, une jeune lycéenne, se présente à la librairie avec l'idée de faire revivre l'ancien club de lecture du vendredi. Mais avant d'y parvenir, chacun va devoir se réconcilier avec son passé et ensemble, affronter leur peine et leurs blessures..."
Mais que s'est-il exactement passé entre vous ? "Il suffit de tourner quelques pages du livre pour plonger à nouveau dans l'ambiance agréable de cette librairie et auprès de la patronne, du propriétaire et des employés, on a l'impression de retrouver des gens que l'on a l'habitude de côtoyer. Rien de mieux pour se sentir tout de suite à l'aise. Même si le schéma reste assez classique et ne s'éloigne pas beaucoup de ce qu'on a maintenant l'habitude de voir dans les healing books japonais, ici, on n'a tout simplement plus envie de les quitter. Pour ce qui est de l'intrigue, on en apprend plus sur le passé de certains et sur la raison d'être du lieu, les relations évoluent à leur rythme, et la librairie est au coeur de tout pour notre plus grand plaisir. J'adore toujours évidemment toutes les recommandations de livres qui émaillent le récit, quoi de mieux qu'un livre qui parle de livres, et la liste fournie à la fin, même si beaucoup sont japonais et n'ont jamais été traduits en France, ce qui est quand même extrêmement frustrant."
Et comment cela s'est-il fini ? "Je ne sais plus exactement combien de tomes compte la série mais ce qui est certain c'est que pour le moment, j'ai bien l'intention d'y retourner, dans cette librairie enchantée."
Ein bezaubernder Ort zum Verweilen Mit „Sommerleuchten über der Freitagsbuchhandlung“ entführt uns Sawako Natori erneut an einen ganz besonderen Wohlfühlort: die gemütliche Buchhandlung Kinyodo mit ihrem integrierten Café, gelegen im idyllischen Bahnhof Nohara in Japan. Erzählt wird die Geschichte aus der Perspektive von Fumiya, einem Teilzeitmitarbeiter der Buchhandlung, was dem Ganzen eine wunderbar frische Dynamik verleiht.
Mehr Tiefe und emotionale Stärke Die Handlung ist wie gewohnt in vier Teile gegliedert, bei denen in jedem Kapitel eine andere Figur im Mittelpunkt steht. Für mich war diese Fortsetzung sogar noch stärker als der erste Band, da die Geschichten spürbar mehr Tiefe besitzen. Wer den Vorgänger mochte, wird dieses Buch lieben. Allerdings ist es für das volle Verständnis auch absolut ratsam, den ersten Teil vorab zu lesen, da die Handlung direkt darauf aufbaut. Natoris Schreibstil ist gewohnt sanft, bildhaft und unaufgeregt. Das Erzähltempo ist ruhig und lässt viel Raum für die leisen, aber bedeutenden Zwischentöne des Lebens. Es ist eine klassische, warmherzige Slice-of-Life-Geschichte, die sich feinfühlig mit großen Themen wie der Bewältigung von Trauer und Verlust, der Kraft von Erinnerungen, tiefer Freundschaft und der Kunst der Vergebung auseinandersetzt.
Ein unerwartetes Highlight Besonders berührt hat mich das Kapitel über Jin, einen Freund des Kinyodo-Teams. Hier kamen Wendungen ans Licht, mit denen ich überhaupt nicht gerechnet habe. In diesen Momenten hat mich vor allem die Stärke und die tiefe Weisheit der Figur Makino zutiefst beeindruckt.
Fazit: Eine wunderbare, entschleunigende Fortsetzung, die emotional berührt und perfekt für gemütliche Lesestunden ist. Wer herzerwärmende Geschichten aus Japan mag, wird sich im Bahnhof Nohara sehr wohlfühlen. Bewertung: 3.5/5
Danke an Netgalley und dem Piper Verlag für das Rezensionexemplar.
De leesclub op vrijdag van Sawako Natori is het tweede deel in een vierdelige serie rond boekwinkel Kinyodo, gevestigd op een station in het Japanse Nohara. In dit zomerse deel volgen we Kurai Fumiyo, een student en flexwerker in de boekwinkel. Daar werkt hij samen met de lieftallige Makino, de onbehouwen Yasu en de zwijgzame Sugawa, drie collega’s die elkaar al sinds hun schooltijd kennen. Langzaam groeit Kurai niet alleen als mens en in zijn werk, maar ook binnen het hechte team van Kinyodo: de boekwinkel waar iedereen het juiste boek vindt.
Je wordt meegenomen in de dagelijkse gang van zaken binnen de boekwinkel. Ook wordt door het hele verhaal heen een ingrijpende gebeurtenis uit het verleden van Kurai’s collega’s onthuld. Dat begint wanneer een scholiere hun oude leesclub opnieuw leven in wil blazen. Andere personages zorgen uiteindelijk voor helderheid en tweede kansen.
Wat ik erg waardeerde, is dat het verhaal laat zien hoe boeken voor iedereen iets anders kunnen betekenen. Makino lijkt feilloos aan te voelen welk boek iemand nodig heeft, en Kurai leert steeds beter te begrijpen wat lezen voor mensen kan doen. Daarnaast geeft de roman een inkijk in de Japanse werkcultuur, bijvoorbeeld in de manier waarop er naar flexwerk wordt gekeken en hoe hard iedereen werkt.
Sawako Natori schrijft beeldend en toegankelijk, met veel details waardoor de stationsboekwinkel echt tot leven komt. De vele personages en dialogen geven het verhaal energie, maar de herhalingen vertragen het ook weer een beetje. Ondanks de sterke setting, de leuke opzet en Kurai’s ontwikkeling bleef de emotionele verbinding met de personages voor mij een beetje uit. Ik bewonderde vooral de warme opzet en de liefde voor boeken, en het langzaam onthullen van een gebeurtenis uit het verleden zorgde ervoor dat het me bleef boeien.
Fumiya is flexwerker bij Kinyodo, de Boekwinkel op Vrijdag, in het station van Nohara. Dit knusse boekwinkeltje werd opgericht door drie oude klasgenoten die elke bezoeker aan het perfecte boek kunnen helpen. Het bijhorend café met zijn passende gerechten maken het plaatje compleet. Iedereen voelt zich hier thuis. Wanneer de studente Sayo op een dag de boekwinkel binnenstapt met een oude foto waarop de leden van ‘De Leesclub op Vrijdag’ staan en ze de drie oude klasgenoten herkend, is ze vastberaden om de leesclub weer nieuw leven in te blazen. Alleen moet ze de mentor Otawa, die ze sinds die fatale dag niet meer gezien hebben, trachten te overtuigen. En wie was die andere jongen die op de oude foto staat? Geleidelijk aan komen er lang begraven herinneringen naar boven en leert Fumiya hen beter kennen.
De cover van het boek is voor een boekenwurm die van healing fiction houdt een echt juweeltje. De vele boeken, de Japanse lampionnen , de mooie Japanse tuin en de gouden glitters stralen warmte uit.
Niet alleen de cover maar ook het verhaal is hartverwarmend. Het boekje bestaat uit 4 delen waarin telkens een ander personage de hoofdrol speelt. Uiteindelijk vloeien deze verhalen mooi in elkaar zodat we eindelijk te weten komen wat er zich vroeger afspeelde. Doordat het verhaal door Fumiya wordt verteld, voel je als lezer perfect aan hoe de collega’s zich gedragen, je leert hen via hem beter kennen. Mijn hart ging vooral uit naar Makino. De levenslustige, krachtige vrouw die boeken ademt, geraakt plotseling door de oude foto volledig uit balans.
‘De Leesclub op Vrijdag’ is een boekje waarin verlies, rouw, vriendschap centraal staan. Het lijkt een klein, dun boekje maar vergis je niet. Dit boekje dwingt je om langzaam te lezen zodat je het verhaal volledig in je kan opnemen. Een boekje om te lezen wanneer je het eventjes moeilijk hebt. Een hartverwarmend verhaal!
Ik las het vorige deel in november vorig jaar en was er meteen verliefd op. Toen ik aan dit boek begon, was ik bang dat die magie verdwenen zou zijn. Gelukkig kreeg ik ongelijk. Dit boek is de perfecte opvolger van De boekenwinkel op vrijdag.
Ik zei het al in mijn review van het vorige boek, maar ik vind Fumiya gewoon zó herkenbaar. Niet alleen twijfel ik zelf ook aan ongeveer elke interactie, ik trek ook veel te snel conclusies. Er is gewoon iets aan de manier waarop hij geschreven is dat zo goed werkt. Maar niet alleen Fumiya is geweldig geschreven, ik ben dol op alle personages. Niet omdat ze perfect zijn, maar juist omdat ze zo realistisch aanvoelen.
Als je houdt van boeken die niet te veel van je vragen, maar tegelijkertijd mooie levenslessen in het verhaal verwerken, dan is dit absoluut een boek voor jou.
4.5 ⭐
I read the previous one in November last year and immediately fell in love with it. When I started this one, I was afraid that the magic would not work anymore. Luckily, I was proven wrong. This book was the perfect successor to The Friday Bookshop.
I already mentioned this in my review of the previous book, but I just love how relatable Fumiya is. Not only do I also doubt every single interaction, but I also jump to conclusions a bit too fast. There is just something about the way he's written that clicks so much. But not only do I love how he's written, I absolutely adore every single character. Not because they're perfect, but because they're so realistic.
If you enjoy reading books that don't ask too much of you but also incorporate life lessons into the story, then this is something for you.
‘Lezen is iets vreemds. Welk boek ik ook lees, ik zie altijd wel woorden die ik op dat moment nodig heb. Maar misschien werkt het bij ieder mens zo’ - De leesclub op vrijdag - pagina 79
De leesclub op vrijdag is een boek dat aanvoelt als een warme kop thee op een regenachtige dag. Geen grote plotwendingen of meeslepende spanning, maar een boek vol liefde voor boeken en bijzondere verbindingen tussen mensen.
Dit boek gaat over dezelfde boekwinkel uit het boek ‘De boekenwinkel op vrijdag’, maar is op zichzelf te lezen. Ik heb ‘De boekwinkel op vrijdag’ (nog) niet gelezen, maar kon het verhaal prima volgen. De boekenwinkel voelt ontzettend sfeervol aan en ik zou er dan ook graag zelf eens rondlopen.
Wat ik mooi vond, is hoe de auteur laat zien dat boeken mensen kunnen samenbrengen, troost kunnen bieden en soms zelfs een nieuw perspectief kunnen geven. De verschillende verhalen en ontmoetingen zorgen voor een warm en knus geheel, zonder dat het te zoetsappig wordt.
De schrijfstijl is rustig en bedachtzaam. Dat past perfect bij het verhaal en het genre, al zorgde het er voor mij ook voor dat ik soms nét iets meer moeite moest doen om door te lezen.
Toch heb ik genoten van iedere pagina. Het is een hartverwarmend verhaal over vriendschap, verbondenheid en de magie van lezen.
Als je houdt van healing fiction en een liefhebber bent van boeken, dan is dit boek zeker een aanrader.
Dank aan Park uitgevers en Boekencafé voor dit recensie-exemplaar.
Een zeer, zeer mooie kaft. Inkaderen en ophangen. Zeker voor mensen die van boeken houden. De titel is ook de titel van het eerste verhaal. Het boek heeft vier verhalen. Alles draait rond de boekenwinkel, Kinyodo met koffiebar. Gelegen aan het treinstation, Nohara, op de weg naar het college Nohara met zeer veel studenten. Het zijn zij ook die de boekenwinkel meestal bezoeken. Het is ook een van de studenten die de leesclub op vrijdag terug leven wil inblazen. (het eerste verhaal) Flexwerker, Fumiya, is zo wat link tussen alle gebeurtenissen. Een aanrader voor mensen die van boeken houden. Vier sterren voor leesplezier en originaliteit.
Sawako Natori borduurt in dit boek verder op de boekwinkel op vrijdag. De protagonisten zijn globaal dezelfde. Het boek kabbelt enigszins van thema naar thema en lardeert dat met verwijzingen naar Japanse literatuur. De stijl is eenvoudig bijna kinderlijk en toch blijft het aantrekkelijk om de wijze van samenwerken in de boekwinkel mee te maken. De vormelijke Japanse cultuur van met elkaar omgaan komt als een verademing ten opzichte van de wijze waarop in Nederlandse romans met elkaar wordt omgegaan.
Cela faisait longtemps que je n’avais pas lu un aussi bon livre. Ce que j’ai aimé le plus c’est que je me suis sentie réellement dans une librairie tout le long de ma lecture !!! J’ai ressenti chaque émotion et à chaque fois que je posais le livre pour aller travailler j’y pensais toute la journée !!!! Merci pour cette fraîcheur littéraire !!!
In het immens brede scala van Japanse healing fiction ontkom je er niet aan dat verhalen op elkaar gaan lijken. Toch vind ik deze serie bijzonder 'wholesome'. Het te lezen brengt steevast een glimlach op mijn gezicht, en ik krijg steeds zin om de boeken die erin behandeld worden zelf te lezen.
(En het is ook heel leuk om te zien hoe mijn moeder als proeflezer wordt gecredit in het dankwoord 🥰)
J’ai renoué joyeusement avec les employés de la librairie du vendredi. Le livre est construit sur le même principe que le précédent, à savoir que chaque chapitre est centré sur un personnage en particulier et une œuvre littéraire qui lui est rattachée. Certains mystères évoqués dans le premier ouvrage se dénouent. C’est charmant.
Dit boek is het vervolg op De boekwinkel op vrijdag. Het is zeker aan te raden om dat eerste deel vooraf te lezen, omdat je anders veel achtergrondinformatie mist dat dit verhaal extra betekenis geeft.
Het verhaal valt binnen het genre healing fiction. Dit genre kenmerkt zich door rustige, troostende verhalen waarin personages omgaan met moeilijke situaties en daar langzaam door groeien. Verwacht geen snelle actie of een spannend plot; de kracht zit juist in de kalmte en de warme, hoopvolle sfeer. Juist daarom zijn dit soort boeken ideaal als je behoefte hebt aan ontspanning.
In dit deel staat opnieuw de bijzondere boekenwinkel in het station centraal, een plek waar bezoekers steevast met het perfecte boek naar buiten lopen. Student Fumiya werkt er inmiddels al een tijd als flexwerker en raakt steeds nieuwsgieriger naar het verleden van zijn collega’s. Zij maakten ooit deel uit van de leesclub op vrijdag, tot een tragische gebeurtenis daar abrupt een einde aan maakte.
Onder de winkel bevindt zich een fascinerend detail: een ondergronds, nooit in gebruik genomen station, dat nu dienstdoet als opslagruimte. Het is interessant dat dergelijke verlaten stations daadwerkelijk in Japan bestaan, wat het verhaal een extra authentiek tintje geeft.
De Japanse schrijfstijl en het taalgebruik vergen soms wat gewenning en voelen duidelijk anders aan dan wat je wellicht gewend bent. Tegelijkertijd wordt de cultuur op een mooie, subtiele manier verweven in het verhaal, met nadruk op zorgzaamheid, bescheidenheid en het vermijden van overlast voor anderen.
Elk hoofdstuk draait om een bestaand boek. Omdat veel van deze titels hier minder bekend zijn, kan dat soms ten koste gaan van de diepgang die je ervaart. Vooral in dit tweede deel merkte ik dat sterker. De passages waarin de leesclub verbanden legt tussen verschillende boeken waren daardoor lastig te volgen.
Al met al is dit opnieuw een sfeervol en liefdevol geschreven verhaal. Toch wist het mij minder te raken dan het eerste deel. Dat neemt echter niet weg dat het een fijne, rustgevende leeservaring blijft, een boek om even in weg te dromen en je onder te dompelen in een andere cultuur.
‘De leesclub op vrijdag’ is een warme en troostrijke roman die perfect past binnen het genre van de zogeheten “healing fiction”.
Het verhaal draait om student Fumiya, die werkt in een bijzondere boekwinkel waar voor iedere bezoeker precies het juiste boek en een passend gerecht wordt gevonden. Wanneer een mysterieus meisje opduikt met een oude foto van een leesclub, begint een zoektocht naar verbinding, herinneringen en nieuwe kansen.
Wat hou ik van de rustige, bijna meditatieve sfeer. De personages worden met zorg neergezet en hun persoonlijke verhalen raken thema’s als eenzaamheid, vriendschap en zelfontdekking. De setting van de boekwinkel met café geeft het verhaal een extra laag van gezelligheid en escapisme. Wel jammer dat ik de boeken die besproken werden niet kende denk wanneer je de boeken wel kent dit nog een extra laag aan het verhaal geeft.
Tegelijkertijd kan het tempo wat traag aanvoelen maar dit is precies wat ik zo fijn vind aan het genre healing fiction. Het boek richt zich minder op spanning en meer op gevoel en reflectie, wat niet iedereen zal aanspreken.
Het verhaal nodigt uit om even stil te staan en mee te leven met de personages.
‘De leesclub op vrijdag’ is een hartverwarmend boek met een rustige opbouw en troostrijke verhalen met een focus op menselijke verbinding.
Ce livre est très bien écrit, je lui donne malheureusement seulement 2 étoiles non pas parce qu'il est mauvais mais juste parce que ce n'est pas un livre qui m'intéresse. Cependant, si c'est votre genre de lecture, foncez !