خوندن از حال و هوای قدیم، همیشه حس خوبی داره. مخصوصاً اگر در کنار علاقمندی به نوستالژی، عاشق زبان طنز هم باشید. امیر خیام در «سد نصرالدین، تهران نوشتههای یک بچه طهرون»، خاطرات كودكی و نوجوانیش در محله سید نصرالدین بازار تهران رو با زبان شیرین طنز روایت كرده.
دو روز پیش بود که طاقچه نسخه صوتی این کتاب رو برای چند ساعتی رایگان کرد خواستم بگیرمش که دیدم توی کامنت ها درگیری و اختلاف بین دو گروه رخ داده اولش منصرف شدم از گوش دادنش ولی بعدش کنجکاو شدم که گوش بدم و ببینم چجوریه کتاب حالت خاطره داره و از خاطره های کوتاه کوتاه تشکیل شده بود روایت های مربوط به کودکی نویسنده شیرین بود، شخصیت ها هم دوست داشتنی بودن و حال و هوای تهران قدیم داستان هارو دلنشین تر میکرد چیزی که باعث دلخوری و عصبانیت عده ای از مخاطبین و همچنین من :) شده بود توهین هایی است که در چند جا از زبون اشخاص مختلف به شاه و خانواده اش میشه که خب از اونجایی که در مقدمه هم ذکر شده که نویسنده کی و چکاره است تفکراتش کاملا مشخصه و خب چی بگم آدم... جاهایی هم نویسنده روایت هاییو میگه مثل نمیدونستم گردو چیه و نمیدونستم عسل چیه و بعد انقلاب خوردم... که من از بزرگتر هایی که اتفاقا با وضع مالی متوسط رو به پایین و گاها بد اون دوره رو گذرونده بودن پرسوجو کردم همه گفتن که با وجود نداریشون همه خوراکی ها در دسترشون بوده مخصوصا گردو! خلاصه که نویسنده تفکرات اون طرفی داره دیگه وقتی میخواید بخونید اینو در نظر بگیرید:)
از همون اولش بخاطر انتشارات سوره مهر دلم با این کتاب صاف نبود. پیش رفت و پیش رفت و پیش رفت تا رسید به اخر کتاب و متوجه شدم نویسنده سپاهیه 😏 از جهتی خاطرات جالب بودن، شخصیت عزیز جون که توی کتاب هست میتونه همه مامان بزرگای ایرانی باشه. مشکل اینه که خاطرات نویسنده درست پخته نشده بود. از نقطه صفر شروع میشد، اوج میگرفت و از همون نقطه اوج، تق میخورد زمین. کلا تصورتون از این کتاب این باشه که دفتر خاطرات یه فرد عادی رو بهتون دادن بخونین. دنبال هنر یا ادبیات توی این کتاب نباشین.
کتاب شامل مجموعه ای از خاطرات و روایت هایی است که نویسنده از دوران کودکی خودش و محلی که در آن زندگی می کرده بیان میکنه. خاطره ها کوتاه، بیشتر به صورت طنز و بامزه هستن. . من کتاب رو به صورت صوتی و با صدای اردشیر منظم گوش دادم (که بنظرم صداشون بسیار مناسب این کتاب بود)، فقط دو نکته مهم در طول گوش دادن به کتاب توجهم رو جلب کرد. اولی اینکه متاسفانه گوینده در خوانش کتاب اشکالاتی داشت و بعضی قسمت ها رو اشتباه تلفظ می کرد (که این مورد کمی توی ذوق میزنه)، و نکته دوم اینکه بین هر قسمت کتاب موسیقی پخش میشه و چون قسمت ها بسیار کوتاه هستن، این موسیقی بعد از مدتی خسته کننده و گاهی حوصله سر بر میشه!
یه کتاب که با مطرح کردن داستانهایی، زندگی در تهران قدیم رو برامون به تصویر میکشه. نویسنده سعی کرده داستانهای طنز بنویسه ولی فکر میکنم درمورد بعضی از داستانها خیلی موفق نشده. البته داستانهایی هم بودن که جالب توجه بودن ولی کلیت کتاب طوری نبود که آدم رو به وجد بیاره. من نسخهی صوتیش رو از طریق طاقچه شنیدم و لحن گوینده و موسیقی استفاده شده، حس خوبی رو بهم منتقل کرد. پیشنهاد میکنم شنیدنش رو https://taaghche.com/audiobook/134985