Barcelona, 1991. De stad maakt zich op voor de Olympische Spelen. Een gebeurtenis die de metropool voorgoed zal veranderen en op de toeristische wereldkaart zal zetten. Maar de inwoners weten dat nog niet terwijl zij al jarenlang zuchten onder de grondige renovatie. Tot de slachtoffers van de modernisering behoren de twintig xiringuito’s van Barceloneta. De populaire eettentjes aan het strand van de oude, smoezelige visserswijk worden opgeofferd voor een nieuwe boulevard. Zo ook Cal Pepe, al vijftig jaar in handen van dezelfde familie, waar de dreiging van de sloophamers tot grote onzekerheid en spanningen leidt binnen het gezin van de eigenaren Pepe en Montse.
Xiringuito is een zeldzaam onderhoudende familieroman tegen de achtergrond van een toen nog weinig populaire stad die onherkenbaar zal zijn voor de mensen die haar pas na 1992 hebben ontdekt.
Ben een heel frequent bezoeker van Barcelona en ik zocht een boek over de stad, zonder terecht te komen bij de Schaduw van de wind. Daarom vond ik het best wel interessant om eens iets te lezen van deze stad voor het een groot succesverhaal van stadsontwikkeling werd. De afwisseling tussen de familieverhalen en hoofdstukken waar de stad zelf aan het woord komt is het in het begin een beetje verwarrend, maar via deze weg weet de schrijver wel heel wat context en recente geschiedenis (vooral mbt de periode van het Franco-bewind) in het verhaal te brengen. Heb me geamuseerd tijdens het lezen, kan het best wel aanraden aan wie ook heel graag deze stad bezoekt.
Fijn verhaal over een gezin in Barceloneta, in het jaar voor de spelen van 1992, voor de toeristen Barcelona massaal ontdekten. De schrijfstijl is hier en daar wat overdadig.