Droomdolen

by Sido Martens

Wie droomt blijft wakker. Wakker en alert, bewust en attent. Overigens zonder er zelf erg in te hebben want in slaap. Van de wereld. Opgetild door de nachtnimf die bewustzijn transformeert tot beelden van daden. Van doen. Van afwezig aanwezig zijn in vloeibare handelingen. Zonder beperkende drempels, hindernissen of blokkades van zowel geest als lichaam. Geen duiding of verantwoording, het beeld regeert en stelt beschikbaar. Nooit tastbaar maar vluchtig. Hersengas. Avonturend reizen door breinspelonken, zoekend, ondergaand, belevend, beangstigend, bevrijdend, onthullend, verwarrend, verklarend voor wie vertrouwt. Mysterieus voor wie onthoudt. Verhaaltjes door het slapen gaan.

122 Korte of zeer korte verhalen, over de dromen van Sido Martens, zijn dagdromerij uitgezonderd.

216 pages, Paperback

Published March 1, 2022

Reviews

[Arjan Hut · Rating 3 out of 5]

Hoeveel liedjes zouden er gaan over het volgen van je dromen? Maar wat zijn dromen eigenlijk, en moet je een goede conditie hebben om ze achterna te jagen? Voor je het weet glippen ze weg en blijft er slechts een ijle herinnering over, tot ook die verdwijnt. Muzikant, hardloper en schrijver Sido Martens heeft in ieder geval nog de conditie om zijn slaapavonturen te vangen en vast te leggen. Droomdolen is, na een aantal autobiografische titels over zijn jeugd in Leeuwarden en zijn jaren als lid van de band Fungus, zijn nachtboek geworden. Liefst 125 korte verhalen, van een halve tot anderhalve bladzijde. Misschien heb je het zelf wel eens meegemaakt, een droom vertellen, maar niet kunnen overbrengen hoe de droom voor je voelde? In de vertaling gaat een hoop verloren. Martens is een kundige verteller, en weet naast het verhaal ook veel sfeer in zijn woorden te leggen. Regelmatig dobberen regels voorbij die prima in een gedicht zouden passen. In een van de dromen tikt een vrouw in een ‘net kantoor’ een manuscript over, tot er geen inkt meer van het typelint komt. Het manuscript kwam met de aanwijzing de woorden niet te lezen, ‘ken er geen betekenis aan toe’. Toch wordt ze door de woorden geraakt, zoals door de schijnbaar lukraak gespeelde noten van een gitaarsolo. Het is eind december, ze loopt naar het venster, knipt de kerstster aan. ‘Haar adem besloeg het raam. Ze tekende er een hartje in maar kwam niet verder dan de helft. Toen begon het langzaam te sneeuwen.’ Ja, zo gaat het, het zijn woorden en beelden die niet bewust bedacht zijn, maar wel uit het eigen brein komen. Zo ga je verbanden zoeken en vinden, en voor je het weet ben je bezig met een soort psycho-analyse van Sido Martens. Muziek, en hardloopwedstrijden, dat is geen verrassing, en vaak draaien die thema’s ook door elkaar, bands spelen bijvoorbeeld met startnummers op hun rug. Is Sido op een festival of een toernooi? (Zou zoiets in het echt een goed idee zijn? Ik droomde eens dat voetbalclubs elpees maakten.) Er worden meer dan eens kuilen gegraven, waarom? Maar ik lees vooral de poëzie van het onbewuste: Een krantenfoto die, wanneer je hem omdraait, als een telescoop functioneert. Het beklimmen van Venusheuvels. Snelwandelen met gitaarkoffers. Een blauwe transistorradio die kraakt als een zak chips. Een ladder die pas ladder wordt als je hem rechtop zet. Een vlaag erotiek, onbestemde steden en zinnen als ‘In de woonkamer liggen veel zuigelingen op gebloemde matrasjes op het parket.’ Het levert in een wirwar van beelden op, met schijnbare verhaallijnen, die het nodige concentratievermogen eisen. De dromen hebben geen titels. Het boek geen andere structuur dan die van het onbewuste. Het botsen van de beelden en de hoeveelheid daarvan kan als vermoeiend worden ervaren. Martens had strenger mogen snoeien; iets minder die hele jungle, zodat de aanwezige bloemen de ruimte en het licht krijgen die ze nodig hebben. Droomdolen voelt als een supplement op zijn oeuvre van liedjes en autobiografische verhalen, een verzameling van wonderlijk, ruw en soms erg ruw materiaal.