Jump to ratings and reviews
Rate this book

ลุกไหม้สิ! ซิการ์

Rate this book
รวมบทกวีนิพนธ์ร่วมสมัยโดย ชัชชล อัจฯ
ร้อยเรียงและบันทึกสถานการณ์ทางการเมือง
ตั้งแต่ปี 2553 จนถึงปัจจุบัน ด้วยถ้อยคำสามัญ
เป็นบทกวีสามัญเพื่อสามัญชนอย่างแท้จริง

93 pages, Paperback

Published April 1, 2002

Loading...
Loading...

About the author

ชัชชล อัจฯ

1 book2 followers

Ratings & Reviews

What do you think?
Rate this book

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
12 (30%)
4 stars
14 (35%)
3 stars
11 (28%)
2 stars
0 (0%)
1 star
2 (5%)
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
Profile Image for Pawarut Jongsirirag.
777 reviews163 followers
June 6, 2022
ใครจะนึกว่าภาษาของบทกวี จะรุนเเรง ดุดันเเละมีอิมเเพ็คกว่าการอ่านความเรียงทางการเมืองยาวๆขนาดนี้ มันละลายน้ำที่ไม่จำเป็น ส่งตรงเนื้อหาไปยังคนอ่านได้อย่างมีลูกเล่น ชั้นเชิงเเละเชิงชั้นเเบบที่ความเรียงทำไม่ได้เลย

บทกวีตามขนบก็มีเสน่ห์เเละความไพเราะในเเบบหนึ่ง บทกวีกลอนเปล่า ก็มีเสน่ห์เเละความไพเราะในอีกรูปเเบบหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นเเบบไหน ถ้ามันทำงานกับคนอ่านได้ กวีบทนั้นก็ทำงานของมันอย่างสมบูรณ์เเล้ว

เฉกเช่นบทกวีในเล่มนี้...
Profile Image for Kin.
528 reviews168 followers
April 30, 2022
ย้อนไปสิบกว่าปีก่อน สมัยที่วงการวรรณกรรมไทยยังเชิดชูนักเรียนและกวีบางคนราวกับเป็นผู้สูงส่ง มีดวงตาที่สาม คอยสอนสัจธรรมโปรดสัตว์โลกที่ยังไม่เจริญพอจะรับรู้รสชาติของความจริง ความดี ความงาม บทกวีของพี่ชัชไม่เคยโน้มตัวให้ใครเลยนอกจากผู้คนที่เท่าเทียมกันและยังคงเป็นเช่นนั้นจนถึงทุกวันนี้ แทบทุกบทเรียบง่าย ซื่อตรง คมคาย และทรงพลังมาแต่ไหนแต่ไร หลายชิ้นอ่านในกระดาษได้อารมณ์นึง แต่ถ้าได้ฟังผู้เขียนอ่านด้วยจะได้อารมณ์อีกแบบนึง ไม่มีอะไรเชียร์ไปมากกว่าจะบอกว่า นี่เป็นงานที่ผมรอคอยมานานและสมควรแก่เวลาที่จะได้มีคนอ่านและทำความรู้จักมันให้มากขึ้น
Profile Image for Benchaphorn Thammathorn.
147 reviews43 followers
June 4, 2022
ออกตัวก่อนว่าไม่ค่อยได้อ่านบทกวีเลย ไม่ค่อยแน่ใจว่าสิ่งที่ตัวเองเขียน จะบอกอะไรได้บ้างนอกจากความคิดของตนเองต่อหนังสือเล่มนี้ ตลอดเวลาที่อ่าน เราจะรู้สึกได้ถึงเสียงตะโกนในบทกวีบางบทได้เรื่อยๆ รู้สึกได้ถึงความอึดอัด คับแค้น โกรธขึ้งของผู้เขียนต่อสถาณการณ์บ้านเมืองในอดีตและปัจจุบันซึ่งมาตรงกับความคิดของตัวเรา ณ ปัจจุบันนี้ด้วย รู้สึกว่าบทกวีผู้เขียนนั้นเราอ่านแล้วรู้สึกถึงความรู้สึกในบทกวีได้ง่าย ไม่ได้รู้สึกว่าบทกวีจะเข้าใจและต้องใช้ทักษะมากเหมือนที่เคยคิดไว้ เวลาอ่านบทกวีจบเหมือนได้ยินเสียงของความเงียบอยู่ในหัว เหมือนตอนที่ดูละครเวทีจบแล้วเปลี่ยนฉาก (อันนี้เป็นจินตนาการส่วนตัว)

นอกจากการเมืองแล้วก็มีบางบทที่เกี่ยวกับความรัก อ่านแล้วชอบมาก สัมผัสได้ถึงความรู้สึกในนั้นที่มันลึกซึ้ง (เพราะได้รู้จักผู้เขียนและคนรักของผู้เขียนในชีวิตจริงด้วย) "ฉันยินดีมีชีวิตอยู่เพื่อเธอ เพื่อความรัก สิ่งเดียวที่เรามีอยู่จริง"
Profile Image for JesA Pascal.
27 reviews
January 6, 2026
หนังสือการเมืองฝั่งซ้ายที่รู้สึกร้อนดี เพราะมันคือสถานการณ์บ้านเมืองในปัจจุบันกับกลุ่มคนที่อยากพัฒนาด้วยแหละ เพียงแต่เรารู้สึกว่ามันเป็นสำนวนที่ค่อนข้างรุนแรงและดิบ ไร้ความประณีประนอมแต่ยังคงความลื่นไหลในการอ่านอยู่เพราะภาษาไม่ได้ซับซ้อนและเข้าใจอารมณ์ที่สื่อ

ไม่รู้จะเปรียบอะไรให้เห็นภาพดี แต่มันคงเหมือนการกินก้อยดิบเผ็ดๆร้อนๆที่เรายังตักกินอยู่เรื่อยๆ และสิ่งที่มันหลงเหลือไว้ให้คือแผลในกระเพาะอาหาร ใครไม่อินการเมืองขนาดนั้นอาจอ่านแล้วขมวดคิ้วนิดหน่อย ก็ไม่ใช่ทุกคนที่ชอบกินก้อยดิบ(...)
Profile Image for Ek Guevara.
271 reviews34 followers
July 27, 2023
กวีการเมืองกลอนเปล่า ไล่เรียงตามห้วงเวลาในระยะเกือบยี่สิบปีหลังจนถึงปัจจุบัน บอกเล่าความคิดและทัศนคติของผู้เขียนที่มีต่อชีวิต/สังคม/การเมืองไทย ไม่แมสนักแต่อ่านแล้วให้ความรู้สึกพลุ่งพล่านและมีความรู้สึกร่วมกับผู้เขียนได้ดี
Profile Image for Weerawatt Nak.
8 reviews8 followers
May 26, 2022
เรารู้กันดีว่างานที่คงขนบในไทย มักจะถูกให้ค่าในแง่รางวัล ขณะเดียวกันงานที่ลักษณะเชิงขบถต่อโครงสร้างก็เป็นงานที่ดีและประสบความสำเร็จได้เหมือนกัน อย่างน้อยๆเราก็ได้เห็น ไม่มีหญิงสาวในบทกวี ของ ซะการีย์ยา ได้รางวัลซีไรต์ในช่วงเวลานั้น คิดต่อว่างานที่มีลักษณะขบถอย่างเดียวมันเพียงพอไหม แล้วอรรถรสทางด้านวรรณศิลป์ยังจำเป็นหรือเปล่า ระหว่างอ่านเล่มนี้จบผมจึงพบคำตอบนั้น ผู้เขียนเขาก็ใช้คำว่า บทกวีไม่ใช่การเทศนา ผมคิดว่าสำคัญ ถ้าอ่านตั้งแต่คำนำจะเห็นว่าผู้เขียนมีความชะงักชะงันของการร่ายรำว่าเขาเคยทำได้ ทำได้ดี แต่ครั้งนี้ดูจะไม่มั่นใจเท่าไหร่นัก แต่สุดท้ายสิ่งที่เขาปรารถนาคือการเขียนสะท้อนมันออกมา
.
หนังสือรวมบทกวี เล่มนี้มีสองพาร์ท 2553 อาจจะเป็นจุดเริ่มต้น การเห็นคนตายกลางกรุงจากการสลายชุมนุม เด็กหนุ่มในบทกวี การพูดถึงอุดมการณ์ที่กำลังจะมอดไหม้ของคนในสังคม ในบทกวี ลุกไหม่สิ ซืก้าร์
การตั้งคำถามกับคำว่าสันติวิธีโดยรัฐ? ในบทกวีที่ชื่อว่า ความสงสัย หรือแม้แต่ Uneducated People เป็นบทที่ผมชอบมาก และชื่นชมในความกล้าหาญ กับอีกบทที่ชอบที่ใช้ชื่อว่า 'มนุษย์' ที่เปรียบพระเจ้ากับชีวิตมนุษย์ที่สามารถรวมกันสร้างชีวิตได้เองโดยไม่ต้องพึ่งพา บทกวี'นักอ่าน' ที่บอกว่าเขียนให้ตรงไปตรงมา แม้ภาษาจะลื่นไหล เหมือนกับว่าบทกวีเขาเรียกร้องเรื่องภายนอก เรื่องโครงสร้างทางสังคม แต่บทกวีจากภายในเหมือนเขาก็ก่นคิดกับตัวเองด้วย โดยเฉพาะความซื่อสัตย์ต่อสิ่งที่คิดและเขียนออกมา ผมคิดว่าเขาน่าจะหลงใหลในการเขียนอยู่มาก
.
เหล่านี้มันสอดรับไปหมดกับประโยคที่ว่าบทกวีไม่ใช่การเทศนา แต่คือการสนทนา ผมว่าสิ่งสำคัญคือสายตาของการเป็นกวีมันมีลักษณะของการซูมเข้าซูมออกต่อปรากฎการณ์นั้นๆ ถามว่าคนรุ่นใกล้ๆกันเราเห็นสิ่งนั้นเกิดขึ้นหรือไม่ เราเห็นแน่นอน แต่ทำไมคนหนุ่มอย่างชัชชล ถึงไล่เลียงจัดวางมันออกมาในแบบผู้ตื่นรู้ และหยัดยืนในความคิดตัวเองอย่างมั่นคง อันนี้ก็เป็นคำถามที่น่าสนใจ แต่ที่แน่ๆผมว่าหัวจิตหัวใจที่เป็นเสรีนิยมพอเจออะไรที่กระทบจิตใจหน่อย เราคงไม่อาจจะทนเพิกเฉยต่อสิ่งๆนั้นได้ลง
.
จาก 2553 10 ปี ผ่านไป 2563 อาจจะเป็นปีแห่งความหวังที่ผู้เขียนเห็น จึงเป็นช่วงเวลาที่บทกวีของเขาออกมาทำงานอีกครั้ง พูดได้ว่าการชุมนุมตั้งแต่เยาวชนปลดแอก ปี 2563 เป็นต้นมาทำให้ผู้เขียนมีความหวัง หลายสิ่งอย่างในปี 2553 ได้ถูกชำระโดยข้อมูล ความตายของคนเสื้อแดงในเดือนเมษา พฤษภา 53 เริ่มถูกจดจำอย่างเข้าใจ เห็นอกเห็นใจมากขึ้น บางประเด็นทางสังคมโดยเฉพาะการปฏรูปสถาบันกษัตริย์ และการพูดถึงความร้ายแรงของ ม.112 ถูกพูดอย่างมีน้ำหนักมากขึ้น บทกวีอย่าง 'ยังอยากเหนี่ยวรั้งโลกทั้งใบ' ก็สะท้อนว่ากาลเวลามันเปลี่ยนความรับรู้และโลกทัศน์ของสังคมที่คร่ำครึแล้ว หรือบทกวีอานนท์ นำภา ที่พูดถึงความฝันของสามัญชน ในเมื่อทุกคนพร้อมจะเป็นอานนท์ การต่อสู้ของประชาชนก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
.
ถ้าเทียบกันสองพาร์ท ผมชอบพาร์ทแรกมากกว่า มันมีความสดใหม่ มันมีความทะเยอทะยานที่ขับอยู่ข้างใน ส่วนพาร์ทสองเป็นการมองปรากฎการณ์ร่วมสมัย เป็นการบันทึกสำนึกร่วมของคนร่วมสมัย แต่ก็ยังมีบทที่ผมชอบอย่าง 'แด่กวีในห้องหับเร้นร้าง' ที่เขียนไว้อาลัยรุ่นพี่คนหนึ่ง หรือ 'Noise' ที่กล่าวถึงเสียงในรูปแบบของการต่อต้านความรักแบบลวงๆ ตั้งแต่ปี 53 พาร์ทแรกเปิดด้วยความคิดเรื่องคนเท่ากันกำลังกระจายตัว แต่ปี 63 เป็นเรื่องAnonymous ว่าด้วยต่อให้คนถูกเข่นฆ่าหรือทำให้หายไปยังไง ถ้าความคิดไม่ตายมันถูกรีทวีตซ้ำๆ วันหนึ่งการเปลี่ยนแปลงก็คงเกิดขึ้นได้
.
ถึงที่สุดผมว่ากวีเล่มนี้ มันออกมายืนยันยืนหยัดสามัญสำนึกของกวีคนหนึ่ง ความสมบูรณ์ของลุกไหม้สิ ซิก้าร์ มันมีการสื่อถึงจุดที่ย้อนกลับไป และจุดที่มองหาปลายทาง อย่างใคร่ครวญนึกคิดอยู่เสมอๆ
Profile Image for Jessada Karnjana.
604 reviews9 followers
June 9, 2023
บทกวีถูกแบ่งออกเป็น 2 ตอน 2553 กับ 2563 เราชอบ 2563 มากกว่า เพราะเจตนาชัดเจน แรงกล้า ขณะที่ 2553 ให้ความรู้สึกว่า อ้อมแอ้มบ้างและประดิษฐ์ประดอย

แม้ I die แต่ ideas never die
คุณฆ่าเราเป็นวัวควาย - อำมหิต
แต่ที่ไม่ตายตามคือความคิด
รอเรารีทวิต - จากโลกอนาคต

มีท่อนหนึ่งที่เราอ่านแล้วหยุดคิดไปพักใหญ่ ...

คำว่า เหี้ย ก็คือ เหี้ย
ไม่มากไปหรือน้อยไป
นักอ่านของเรารู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร

มันทำให้สงสัยว่า ตัวเองเรียนรู้ความหมายของคำว่าเหี้ยยังไงและใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะครบทั้ง spectrum ของมัน (และด้วยข้อเท็จจริงที่ว่า ความหมายของคำเลื่อนไหล จึงไม่มีใครพูดได้ว่า เหี้ยจะไหลต่อไปในทางไหน) ไม่เหมือนกับที่เราเรียนรู้คำว่าอะตอมแน่ ๆ และไม่เหมือนกับวิธีที่เราเรียนรู้คำว่าเผ็ดหรือร้อน และไม่เหมือนกับวิธีที่เราเรียนรู้ความหมายของคำว่าไดโนเสาร์ และก็รวมถึงวิธีที่เราเรียนรู้อีกความหมายหนึ่งของไดโนเสาร์ในกลุ่มคำพวกไดโนเสาร์ แต่อาจจะคล้ายกับการเรียนรู้ความหมายของคำว่าแรด แต่ก็ไม่คล้ายกับคำว่าแรดตรงที่ไม่เคยได้ยินใครอุทานว่าแรด และน่ารักเหี้ย ๆ คือน่ารักมาก ๆ หรือน่ารักจริง ๆ ... แต่ผู้เขียนบอกว่าคนอ่านของเขารู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร
Profile Image for Jija.
48 reviews4 followers
October 26, 2022
สิบปีผ่าน เดือดหนัก
ผสมประสบการณ์ร่วมผู้อ่าน ยิ่งลุกไหม้

ปกสวยอ่ะ ชอบ
เพื่อนทักว่า หนังสือชื่อแปลกจัง
ลูกไม้สิ! สีกา /มึงคะ
Profile Image for T..
21 reviews
August 18, 2024
เราไม่ค่อยได้อ่านบทกวี ถ้าอ่านก็พวกร้อยกรองสมัยเรียน เล่มนี้เป็นหนังสือรวมบทกวีเล่มแรกที่เราลองอ่าน แล้วเราว้าวมาก! เปิดโลก แบบ สนุกอะ ส่วนใหญ่เป็นกลอนเปล่า แบ่งเป็นสองช่วงเวลาคือ พ.ศ.2553 และ 2563 คือห่างกันสิบปี แน่นอนว่าช่วงปี 2563 มันส์พะย่ะค่ะมาก 55555 เหมือนสิบปีก่อนคุณนักเขียนอาจจะอายุน้อยด้วย ผ่านกาลเวลา สั่งสมความอะไรวะสังคมไทย เรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิต เลยกลั่นกรองให้บทกวีตอนช่วง 2563 แบบ โดนจิตโดนใจเรามาก 5555 ไหนจะแบบการใช้คำ การเล่นเสียง การใช้พวกสัญลักษณ์เครื่องหมายวรรคตอนต่างๆที่มันเน้นคำ รู้สึกบางบทมีความกระแทก มาตรงๆ สุด หนังสือเล่มนี้เปิดโลกบทกวีของเรามาก และควรค่าแก่การอ่าน ที่สำคัญคือบทกวีเล่มนี้พูดทุกอย่างแทนใจเรามากจริงๆ ขอบคุณที่สร้างงานดีๆขึ้นมาค่ะ รออ่าน 2573 นะคะ น่าจะมันส์กว่านี้
Profile Image for DoDo.
110 reviews20 followers
June 28, 2025
เล่มนี้คือเห็นการแสดงตัวตนผ่านบทกวีชัดเจน บทกวีเกี่ยวกับการเมือง ภาษาดุดันรุนแรงเป็นเอกลักษณ์มาก
Displaying 1 - 10 of 10 reviews