'Toen hij weer buiten kwam, was de herfstscherming al over de winkelstraat gedaald. Er viel nog steeds een fijne regen. Hij had zich laten uitleggen waar de halte van de bus naar IJperloo was en lopend daarheen voelde hij het welbehagen vanuit zijn stralend warme voeten omhoog kruipen, als een eerste teken dat hij weer de oude Mischa kon worden, wiens leven klopte, die een toekomst had. Klawahoekie! had hij willen riepen, een sprong willen maken om te voelen hoe die zolen veerden, haasje-over met de lantarenpalen willen doen, met de kerktoren - maar hij hield zich in. Het was nog steeds beter om niet op te vallen.'
Tim Krabbé is de auteur van bestsellers als Het Gouden Ei, De Renner, De Grot en Marte Jacobs, die ook internationaal succesvol zijn. Verschillende van zijn boeken werden verfilmd.
Beetje een vaag boek, maar ik heb dit gelezen voor mijn literatuur lijst. Het boek blijft heel goed bij je hangen en je gaat er, ondanks de weinige bladzijden, heel snel doorheen.
Een leuk kort boek, in de stijl van Het gouden ei, met de meervoudige personale vertelinstantie, de kleine wereld (weinig personages, weinig verdere omschrijvingen) met grote gebeurtenissen. Maar deze keer is de moordenaar geen psychopaat, maar een laffe man die per ongeluk de landelijk bekende Man met de Gele IJsmuts wordt; waar hij naar het bos ging om met zijn pistool te oefenen zodat hij misschien ooit zijn ex zou kunnen vermoorden, belandt hij in een bus waar hij een jonge jongen met een hakenkruis op zijn tas een meisje voor Viskutje hoort uitmaken. Hij loopt achter hem aan en schiet hem dood. Niemand heeft het gezien.
Een goede dag voor de ezel draait om een aantal gedachte-experimenten. Is het erg als zo'n eikel (uiteindelijk zelfs een echte misdadiger) dood is? Kun je een nieuwe relatie aangaan als je ooit als moordenaar gepakt kunt worden? En hoe ga je als alleenstaande vader om met een ongelukkige dochter? Krabbé beschrijft het allemaal met een heerlijke, heldere en gortdroge stijl. De hele uiteenzetting van vader Wybrand over het briefje 'Iedereen neukt Viskutje' doet denken aan Micha Wertheims sketch over de droge poepsteek.
In Australië komen de hoofdpersonages elkaar plots tegen, vlak nadat Mischa het levende standbeeld (de ezel) 100 dollar heeft gegeven en Esther 10. Een goede dag voor de ezel, dus, en ook voor de twee onhandige personages die na deze dag hun dommigheden achter zich kunnen laten en weer verder gaan met hun leven.
Ik kan niet zegen dat ik het genoten heb dit boekje te lezen...dat zou ook niet bij de inhoud passen. Toch las ik het in een ruk uit. Het is een heftig boekje met een mooie titel.
Mijn twee ezelsoortjes:
"Ha - een nieuwe gedachte. Als je gewoon wachtte met eten, dan werd je eten gewoon koud. Maar als je wachtte met herinneren, dan was er meer om je te herinneren."
"Hij miste haar. Hij verlangde naar haar troost, voor het verdriet dat hij zou hebben om haar verdriet."
Wat een leuk, verrassend ‘tussendoor’ boek. Met veel plezier gelezen. Een man met een gele muts. Het toeval wil, dat ik de dag nadat ik dat las, een man met een gele muts zag lopen. Zo grappig. Die had vast niet het avontuur achter de rug als dat van de hoofdpersoon uit het boek. Eigenlijk een heel zielig verhaal met levens die volledig verwoest lijken, maar het eindigt zo mooi.
‘Hij gaf haar zijn liefde, maar zij hoefde die niet terug te geven. Die liefde moest zich in haar verzamelen, opdat zij die kon doorgeven aan Deense jongens, aan vriendjes, aan een man die het verdiende en ten slotte: aan haar kinderen. Daar ging het om. Die kinderen zouden die liefde weer doorgeven aan hùn kinderen en die weer aan hun kinderen en zo altijd verder.’ (p. 102)
Een spannend boek dat jouw in z'n greep houdt tot aan het einde.
Het boek is zo spannend, omdat het verhaal goed te volgen is en omdat er meerdere verhaallijnen door elkaar heen lopen en die uiteindelijk bij elkaar komen. De spanning was zo goed te voelen, omdat de schrijver de spanning langzaam opbouwt. Dat deed hij ook bij 'Het Gouden Ei' en dat vind ik ook een goed boek.
Nog een reden waarom dit boek zo'n goed boek is, is omdat Tim Krabbé zo schrijft dat je echt met de hoofdpersonen mee gaat leven. Je krijgt echt begrip voor hun acties.
Wat 'Een Goede Dag Voor De Ezel' ook zo'n goed boek maakt, is dat het boek zo goed te begrijpen is, want alles loopt in chronologische volgorde. Misschien her en der een hele korte flashback (dit speelt dan in het hoofd van de hoofdpersoon af) maar eigenlijk is er verder geen ander tijdsgebruik.