Het geheim van de Ventoux: Literaire dwaalwegen van een wielrenner

by Nico Keuning

Fietsen is verwerken, verheugen, plannen maken, ideeën krijgen. Vrij zijn, los van de anderen. Fietsen is het landschap verkennen en ermee samenvallen. In de bergen van Wallis, rond het Comomeer, tussen velden vol lavendel in de Drôme, langs eindeloze akkers in de polders van Noord-Holland, door de duinen naar zee. In "Het geheim van de Ventoux" beschrijft Nico Keuning wat wielrennen voor hem betekent, lichamelijk en geestelijk. Waar hij ook klimt, daalt, zoeft of stoempt, de literatuur is nooit ver weg.

160 pages, Paperback

First published June 1, 2021

About the author

Nico Keuning is neerlandicus en schreef biografieën over Max de Jong, Jan Arends, Bob den Uyl en Willem Brakman. Hij publiceerde onder meer in NRC Handelsblad, de Volkskrant, Vrij Nederland en HP/De Tijd, en schreef artikelen in literaire tijdschriften als De Parelduiker, Optima, Awater en De Revisor. De biografie Een zeker onbehagen, het leven van Bob den Uyl, werd in 2010 bekroond met de tweejaarlijkse Mr. J. Dutilhprijs.

Reviews

[Gijs Zandbergen · Rating 3 out of 5]

Aanstekelijk boek van een generatiegenoot die, net als ik, van wielrennen en literatuur houdt. Keuning onderneemt fietstochtjes en weet dat mooi te beschrijven met literaire citaten en weetjes. Iets meer moeite had ik met de vele routedetails. In plaats daarvan had ik liever meer over Keunings persoonlijke opvattingen en ervaringen gelezen. De zelfgemaakte foto's zijn aandoenlijk, ook omdat je daarop ziet dat zijn racefiets een nieuw stuurlintje kan gebruiken. En een bel, ook omdat Keuning toch geen wedstrijden rijdt. Kleine moeite.

[John Jansen · Rating 4 out of 5]

Prettig geschreven boek. Voor mensen die nog nooit op een racefiets hebben gezeten is dit misschien een aanzet om het ook eens te proberen, te ontdekken wat het is om op eigen kracht door mooie, uitdagende omgevingen te fietsen. Voor wielrenners (een menssoort waar ikzelf ook toe behoor) biedt dit boek veel herkenning. Vooral als de route over bekend terrein gaat. De typische observaties van een man op een racefiets die wij allemaal kennen zijn mooi verwoord door de schrijver.

[Hendrik Dejonckheere · Rating 3 out of 5]

Keuning typeert zichzelf als wielrenner en beschrijft hoe hij het fietsen beleefd maar vaak ook waar hij van op de fiets naar uitkijkt. De fietsnotities worden te veel gedomineerd door de routebeschrijvingen, vaak door hetzelfde gebied wat niet bijdraagt aan de beleving, tenzij je misschien in het betreffende gebied bekend bent. Wat mij stoorde waren echte fouten zoals op p.41 waar in plaats van seconden met minuten (bijna 2 uur) de tijdrit wordt verloren door Rogliç. Of op p.57 waar hij 1888 vertaald als milleneufcent-quatre-vingt-huit. Wat mij als fietser verbaasde was dat hij in december op p.68 vaststelt dat hij "slechts?" de afstand Heiloo - Rome zo'n 1600 km gefietst heeft. Gemiddeld iets meer dan 30km per week. Datzelfde gevoel overkwam mij als ik de strava gemiddelden afzet tegen de snelheden die hij in het stukje noemt. Maar afgezien daarvan leest het lekker weg met veel mooie verwijzingen naar schrijvers en dichters. Ik hoop dat keuning nog aan de Stevio, Gavia en Mortirolo toekomt of in ieder geval het Sella-rondje nog weet mee te maken.