你好，這裡是記憶花店

by 肆一

叮鈴鈴───
「聽說這裡可以幫人尋找記憶，是真的嗎？」
每一個傷心的人踏進記憶花店，都會忍不住脫口這樣問道。

如果真有人能幫你找到親友遺失的記憶，
你想知道什麼？

記憶花店，
並不是為了尋找亡者的記憶而存在，
而是幫活著的人修理記憶。
替沉浸在過去的人，添加了新的記憶，
就像是將壞掉的記憶給重新調整修葺。

「人的力氣是有限的，
若是用力記住傷心，就會忘了美好的部分。」
那些後悔與來不及、
那些再沒機會坦白的話語⋯⋯
心破碎了的人們，心裡頭缺失的那塊碎片，
由記憶花店幫你拼湊。

幸福往往不會以我們預期的樣貌出現，
以至於我們總認不出眼前的青鳥。

城市一處不顯眼的角落佇立著一間花店，除了賣花之外，還經營著一項祕密業務：替人尋找亡者的記憶。
花店店長曹學奕自小母親因意外而去世，多年來，他一直試圖想要拼湊起當年完整的情景。過程中，他意外發現自己透過遺物能聞到記憶、看見過往。在尋找母親記憶的同時，花店也漸漸在人們口中流傳開來，成為名叫「記憶花店」的都市傳說。陸陸續續，傷心的人們紛紛上門委託尋找親友的回憶：那些不告而別的他、來不及道別的她、突然消逝的他⋯⋯
「我想知道他自殺的原因。」
「我想要知道兒子到底發生了什麼事？」
「我想找的是一個名字。」
「我想替姊姊完成夢想。」
「我想知道他這一生過得幸不幸福？」
被留下的人，這輩子似乎都是在等待離去的人所虧欠的那一句「再見」。

透過氣味儀式，穿梭迷霧，為生者帶來一線希望。只是，珍貴的記憶並非隨意就能呼之即來、揮之即去，不一定都能找到回憶片段。人們覺得花店裡有治癒人生傷口的靈藥，但卻不是每個人都有機會能把句號變成逗點：
1.必須知道亡者的姓名、死亡的時間與地點。
2.最重要的是遺物，若遺物不是亡者珍惜的物品，將無法看到的記憶。
3.就算看到記憶，也不一定會與你有關。
4.無法傳遞任何訊息給亡者。
5.無法保證能看到什麼記憶片段。

若同意以上這些條件，歡迎您來記憶花店。

280 pages, Paperback

First published April 1, 2022

About the author

《自由時報》專欄作家、「姊妹淘」駐站作家、「法蝶生活館 La Fatt'e」專欄作家、ETtoday名家、「智邦」專欄作家。
誠品、博客來、金石堂暨各大書店TOP 1作家。

男。喜歡電影、音樂與旅行，覺得電影不是真實人生，但有人生縮影；覺得音樂沒有喜怒哀樂，但有人生感受；覺得旅行不只是到遠方，而是看到自己的心。戀愛也是一樣，在愛情裡面我們看到的都是自己的投射。不覺得愛情是生命的唯一，但認為，有愛，生活會更有滋味。覺得世界是深深淺淺的灰，拒絕追求絕對的黑跟白。不是戀愛高手，但身旁都是戀愛動物，相信透過書寫，愛情跟自己都可以更清楚。

Reviews

[Mook Woramon · Rating 5 out of 5]

แพ้ทางแนวนี้ตลอดเลย เฮ้ออ เสียน้ำตาทุกที 🥹🥹

ถ้าตอนใช้ชีวิตร่วมกัน เราทำทุกวันให้ดีที่สุด ก็คงไม่ติดค้างอะไร
แต่ชีวิตไม่ได้เป็นเช่นนั้น มีคำพูดมากมายที่อยากจะบอก คำถามมากมายที่อยากจะถาม หลายสิ่งหลายอย่างที่อยากทำด้วยกัน แต่พอตายคือตัดจบเลย

“ร้านดอกไม้ความทรงจำ” ช่วยตามหาความทรงจำของคนที่จากไปตามคำไหว้วานของคนที่ยังอยู่ เพื่อจะได้ไม่ต้องค้างคาใจ เพื่อจะได้เดินหน้าต่อไป แม้จะยังเจ็บปวดเสียใจ แต่ตราบใดที่ยังมีชีวิต เรายังมีความสุขใหม่ได้เสมอ

สิ่งสำคัญไม่ใช่การตามหาความทรงจำอะไรหรอก
แต่คือการทะนุถนอมปัจจุบันให้ดี จะได้ไม่ต้องเสียดายวันที่เราพรากจาก

[Aom Tungkananukulchai · Rating 3 out of 5]

3.25/5

[Nuchyma · Rating 3 out of 5]

วันนี้ลัดกองดองมาอ่านอีกเล่ม แต่ยังไม่จบ เห็นรีวิวว่าเล่นนี้เศร้าก็เลยเลือกมาอ่านเพราะอยากอยู่ในอารมณ์เศร้า งงไหม เอออออ…ก็งงตัวเองอยู่เหมือนกัน เล่มนี้นักเขียนเดียวกับศูนย์รับฝากความเสียใจ แต่นัทยังไม่ได้อ่าน อยู่ในกองดอง นัทอ่านไปได้เกินครึ่งเล่มแล้ว รู้สึกเฉยๆ คือตัวเอกเปิดร้านดอกไม้และสามรถตามหาความทรงจำของคนตายที่คนเป็นอยากรับรู้ได้โดยผ่านกลิ่นของดอกไม้ ข้าวของของผู้ตายที่คิดว่าจะมีความทรงจำหลวเหลืออยู่ และสถานที่ตาย โดยผู้ตายแต่ละคนก็จะมีกลิ่นดอกไม้ต่างกัน และตัวเอกคนนี้รู้พลังพิเศษตนเองได้ เพราะได้กลิ่นดอกไม้แล้วความทรงจำในวัยเด็กของตัวเองกับแม่ได้ผุดขึ้นมา ตัวเอกต้องการจะรู้ความทรงจำที่มากกว่านั้นแต่ก็ยังหาของไม่พบก็ต้องมาลุ้นกันว่าตัวเอกจะหาของที่ที่ความทรงจำหลงเหลืออยู่ของแม่เจอไหม เรื่องของลูกค้าแต่ละคนมีหลากหลายเลยเป็นเรื่องที่พบเจอได้ในชีวิตประจำวัน นัทชอบที่ลูกค้าคนนึงพูดไว้ว่า “ฉันรู้สึกว่าพวกคุณไม่ใช่คนที่คอยตามหาความทรงจำ…” “ แต่เป็นคนที่ซ่อมแซมความทรงจำต่างหาก” “ พวกคุณเตือนความทรงจำใหม่ให้กับคนที่จมอยู่กับอดีตแบบฉัน เหมือนกับการฟื้นฟูความทรงจำที่พังทลายไปแล้ว ให้เวลาเดินหน้าต่อไปได้” นัทว่าประโยคของย่อหน้านี่แหละที่อธิบายภาพรวมของหนังสือเล่มนี้ ไม่รู้หวังความเศร้าของการอ่านเล่มนี้ไว้มากหรือเปล่าพออ่านแล้วมันไม่เศร้าก็เลยเฉยๆ แต่ไม่แน่หมัดเด็ดอาจจะอยู่ที่เรื่องของตัวเอกก็เป็นได้ 2-3 วันต่อมา ตอนนี้อ่านจบแล้ว ยิ่งอ่านใกล้จบมากเท่าไหร่ ลูกค้าของร้านที่ให้ช่วยตามหาความทรงจำล้วนเกี่ยวพันกับร้านดอกไม้ และยิ่งเศร้าขึ้นไปมากเท่านั้นเรื่องของตัวเอกที่เป็นเรื่องสุดท้ายอะเศร้าสุด “เพราะจดจำไว้จึงยังดำรงอยู่” น่าจะเป็นประโยคสรุปของหนังสือเล่มนี้ได้ดีที่สุด คิดว่าถ้ามีร้านแบบนี้จริงก็คงดีไม่น้อย อย่างน้อยที่สุดก็ยังมีโอกาสสุดท้ายให้ได้ระลึกถึงกัน เก็บไว้เป็นความทรงจำสุดท้ายให้ได้เสียใจและมีความสุขก่อนจากกันไปตลอดกาล

[Kanyada Kongtrakool · Rating 4 out of 5]

หนังสือเล่มนี้เป็นเรื่องราวของความสูญเสีย แต่ทำให้ซาบซึ้งจนรู้สึกประทับใจ

เมื่อใครคนนึงเดินจากเราไปอย่างไม่มีวันกลับ อาจทำให้เราเสียใจและจมอยู่กับความเศร้า จนลืมไปว่า ความทรงจำดีๆที่เคยมีด้วยกันนั้นสำคัญกว่า

ร้านดอกไม้ “สุเวย” จะทำให้ผู้อ่านได้ย้อนถึงความทรงจำดีๆของตัวละครที่ได้จากไปในแต่ละตอน ด้วยกลิ่นของดอกไม้แห่งความทรงจำ โดยมีตัวกลางอย่าง “เฉาเสวียอี้” เป็นผู้เชื่อมกลางระหว่างอดีตและปัจุบัน ช่วยคลายปม/บอกเล่าความรู้สึก ของผู้ที่จากไป หรือสิ่งของที่อยากทิ้งไว้ให้ เพื่อให้ผู้ที่ยังอยู่ ได้เดินหน้าต่อไป

Plot เรื่องกึ่งๆแฟนตาซี แต่ยัง realitic มากพอที่จะทำให้เราเข้าใจถึงชีวิตที่ควรทำให้ดีที่สุดในปัจุบัน บอกรักคนที่เรารัก ให้อภัยกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง เป็นหนังสือที่ให้แง่คิดที่ดีค่ะ

[mablu · Rating 3 out of 5]

“ไม่ใช่ทุกคนจะมีโอกาสเปลี่ยนเครื่องหมายจุดฟูลสต็อปเหล่านี้ให้กลายเป็นคอมม่า“

ตักตวงความสุข รอยยิัม ความทรงจำในคราวเมื่ิอคนที่เรารักยังมีลมหายใจ เพราะถึงเขาจากไปความทรงจำที่ดีก็ยังอยู่ในส่วนลึกของเราเสมอ

เรียบง่าย อบอุ่น มีแตะประเด็นหนัก ๆ นิดหน่อยแต่อาจจะไม่ได้ลงดีเทลลึก บางอย่างดูไม่สมเหตุสมผลในปมตัวละครแต่คนเขียนถ่ายทอดความรู้สึกละเอียดอ่อนออกมาได้ดี รู้สึกผูกพันไปกับสมาชิกร้านดอกไม้สูเวยทุกคนเลย

[Miranda YEUNG · Rating 4 out of 5]

之前看過肆一的《遺憾收納員》，被他所寫的故事內容感動到，所以就想把他其他作品都看完。

《你好，這裡是記憶花店》不是一家普通的花店，而是一家可以讓在世的人藉著過世的人的物件，來看到回憶。跟之前《遺憾收納員》一樣，來的客人都是帶著希望，在店裡完成心裡很想做到，卻未能完成的事。

曹學奕的媽媽在他6歲時，在兒童樂園被殺害。曹媽媽生前開了一家花店，叫「菽薇花店」。學奕之後發現自己可以透過往生者的物件來看到回憶，所以他之後在同一地點重開花店，來幫活著的大家修理記憶。

其實背後有個更大的原因，是找回對媽媽的回憶，因為當年學奕親眼目睹媽媽在兒童樂園被殺。每次回到現場，他什麼都記不起…

曹爸爸說，人的力氣是有限的，若是用力記住傷心，就會忘了美好的部分。

你們會寧可記住開之美好的部分嗎？可能真的像作者所說的一樣，因為記住了幸福的回憶，從此傷心就無足輕重了。

[Sara Chen · Rating 3 out of 5]

是一本溫柔但讀起來有點刻意的書。