Alle dagen samen

by Erwin Mortier

In deze novelle beschrijft Erwin Mortier zeven dagen in het leven van een jongen van vijf, wiens overgrootvader stervende is. De zomerse hitte in en rond zijn geboortehuis roepen herinneringen op aan zijn eigen ziekte, het jaar voordien, en aan de gesprekken van de volwassenen die hij, lam van de koorts, vanaf zijn ziekbed beluisterd heeft, dat 'tropische feest, broeiend in zijn binnenste'. Tegelijk is hij gebiologeerd door wat zich afspeelt rond zijn overgrootvader, in het koele, donkere hart van het huis. In de dagen van de voorbereiding van de begrafenis loopt hij steeds meer verloren tussen de volwassenen. De zomer smelt de dagen aaneen en heft alle orde op, ook die van de taal in zijn hoofd. Net als bij de andere boeken van Mortier spreekt uit dit verhaal een verlangen om de tijd teniet te doen; een streven om woorden dusdanig op proef te stellen dat ze het allerbelangrijkste, dat nooit gezegd kan worden, alsnog laten weerklinken. Erwin Mortiers debuutroman Marcel (1999) werd bekroond met de Gerard Walschapprijs, de Van der Hoogtprijs en het Gouden Ezelsoor. In 2000 verscheen zijn tweede roman, Mijn tweede huid, genomineerd voor onder andere de Libris Literatuur Prijs en De Gouden Uil. De dichtbundel Vergeten licht (2001) ontving een jaar later de C. Buddingh'-prijs. In 2002 volgde de derde roman Sluitertijd, genomineerd voor de AKO literatuur Prijs, en de essaybundel Pleidooi voor de zonde.

Genres: Ebooks, Fiction

96 pages, Hardcover

First published January 1, 2004

About the author

Erwin Mortier is een Vlaamse dichter en schrijver.

Erwin Mortier in de Nederlandstalige Wikipedia

Erwin Mortier in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Erwin Mortier bij "Schrijversgewijs"


Erwin Mortier is a Flemish poet and writer.

Erwin Mortier in the English Wikipedia

Reviews

[Elianne van Elderen · Rating 2 out of 5]

Als ik de taal en vergelijkingen moest beoordelen op een schaal van 1 tot 10 kreeg dit boek een 11. Maar door de vele vergelijkingen en gedetailleerde beschrijvingen (in combinatie met de weinige bladzijden) raakte ik regelmatig het verhaal kwijt. Ja, ik genoot van de prachtige beschrijvingen, typische vlaamsheid, humoristische toevoegingen en poëtische zinnen, en dat is ook de reden dat ik het boek toch maar heb uitgelezen. Maar het verhaal, nee, dat spoor was ik vaker bijster dan dat ik wist waar het me naar toe moest leiden. In mijn beleving heb ik het meer als poëzie gelezen dan als een prozawerk. Voor een dergelijk korte novelle had Mortier zich denk ik beter kunnen richten op het verhaal duidelijk maken dan op de versiersels er om heen. Je moet eerst een stevig en duidelijk huis bouwen voordat je kan beginnen met het inrichten met alle tierelantijntjes, hoe mooi ze ook zijn.

[André · Rating 4 out of 5]

Citaat : Een huis, zei ons moeder, daar moet in geleefd en in gestorven worden. Wat voor manieren zijn dat om ergens anders dood te gaan. Dat is hetzelfde als u gaan wassen aan de pompsteen van de geburen.
Review :

Alle dagen samen is een heel mooie novelle over het leven van elke dag in een West-Vlaams dorp. Markus is heel erg ziek geweest. Maar zijn hele familie heeft voor hem gezorgd, gewaakt en gebeden. Zijn ouders verwachten een broertje en zijn overgrootvader Edouard heeft op zijn 92e een “attakske” gekregen en sterft. En ook hier weer zijn ze allen samen om de begrafenis te organiseren. Doodgaan is voor Markus iets nieuws dat voor heel wat drukte zorgt, mensen komen en gaan en iedereen is druk in de weer om alles in goede banen te leiden.



Maar toch weet Markus niet hoe hij de dood eigenlijk moet plaatsen. Dood-zijn jeukt na een tijdje, dood-zijn kriebelt in zijn neus … Naar de begrafenis van Edouard moeten ook de familieleden uit Frankrijk komen. Zo ziet Markus zijn tante Julie komen, die de bloemkool wordt genoemd en zich voor de begrafenis in een zalmkleurig mantelpakje met een bijzonder decollete heeft gestoken. Natuurlijk wordt er achter haar rug over gekletst. Ze heeft haar zoon Iefke bij zich dat een snotmonster wordt genoemd, onverstaanbare klanken uitstoot en binnen korte tijd ook de potten van de cactussen van tante Cactus heeft vernield.

Wat hij vreemd vind is dat door de dood de namen van de mensen rondom hem veranderen. Zie heet nu ineens Ghislaine, overgrootvader heet Edouard en Papa wordt nu Hilaire genoemd op de overlijdensbrief.



In deze novelle wordt heel warm de liefde en de bescherming van de ouders voor hun kinderen beschreven. Er is geen overdadig comfort maar men koestert mekaar wel. Er zit misschien niet een spannende verhaallijn in het boek maar het is mooi geschreven, pure poëzie en mooie herinneringen uit vervlogen tijden. In Alle dagen samen worden de dingen echt door de ogen van het jongetje Markus bekeken en dat is zowel grappig als ontroerend.



Zo is er de vrouw die hij Swegens noemt ,omdat ze altijd haar zinnetjes beging met “'s wegens.” Die Swegens wordt nogal eens liefdevol omdat ze soms woorden als aperitiefje niet kent en daarom noemen ze een drankje in haar bijzijn portatiefje. En een tante noemt hij “Zie”, omdat ze altijd haar zinnen begint of eindigt met “zie”. Maar hij beheerst de mensentaal niet volledig en hij kan niet alle emoties benoemen die hij registreert. Hij denkt dat zijn vader en moeder lachend uit de kamer komen, waar zijn overgrootvader gestorven is, omdat ze rood omrande ogen hebben. Alles past zo mooi in mekaar en zoals we het van Erwin Mortier gewoon zijn is ook deze novelle weer een uniek kunstwerkje van taal.

[Karel-Willem Delrue · Rating 4 out of 5]

Grote schrijvers tarten de tijd en de taal.
In dit ingetogen, oer-Vlaams en wondermooi pareltje overwint Mortier -al was het maar even- beide.

"Daar kunt ge niet over spreken. Wat een mens zegt is wat hij zegt, meer niet."
Gelukkig kan literatuur koteren, opschorten, losweken en ophoesten wat er in de realiteit zo vaak tussen de plooien van wat mensen zeggen verloren gaat.

[looneybooks79 · Rating 5 out of 5]

Ziekte en dood door de ogen van een kind bekeken en hoe de familie errond omgaat met verlies.
Mortier beschrijft hoe deze familie hun kind willen afschermen van de dood van een familielid maar een ziet en hoort alles…
Er zit dramatiek in deze novelle maar ook veel humor!
In 2023 is dit verhaal in de bundel Glorie en Heerlijkheid verschenen als toemaatje.

[Sheena · Rating 1 out of 5]

Ik had er heel erg naar uitgekeken om dit boek te lezen, aangezien ik 'Godenslaap' prachtig vond en ik hoopte op nog zo'n pareltje. Jammer genoeg vond ik er helemaal niets aan =/

[Alexandra · Rating 5 out of 5]

Het heeft me vertederd, verward, verwonderd en hardop laten lachen. En dat in maar 52 bladzijden!

[Alex Knipping · Rating 4 out of 5]

Als je nog maar vijf jaar oud bent, dan snap je sommige dingen maar half of je begrijpt ze juist heel goed, maar je hebt er geen woorden voor. Als je overgrootvader stervende is, dan lijkt het misschien net of iedereen zit te lachen, terwijl hun schouders schokken van het huilen. De dood is een mysterieus gegeven voor een jong kind, zeker als je zelf daarvoor erg ziek bent geweest en mogelijk een poos op het randje van leven en dood zweefde. Deze novelle beslaat een paar dagen en objectief gezien gebeurde er in die dagen weinig, maar voor Markus, onze jonge hoofdpersoon, valt er een hoop te observeren. Alles wat hij denkt en meemaakt wordt beschreven in het allermooiste en meest bloemrijke Vlaams dat er is. Markus spreekt in deze periode van zijn leven weinig, wat wordt omschreven als: “Hem houden de woorden nog voor zich. Mondjesmaat mag hij van hun kruiken drinken”. Een ander citaat: “Als er iemand doodgaat, verspringen de woorden van plaats”. Of, als de nonnen op bezoek komen: “De nonnen komen, droog als de dorst. Het zwiepen van de habijten rond hun enkels doet hem denken aan de dweil die Tante uitslaat over de tegels in de gang, waarover nu hun sandalen schuiven.”.
En zo kan ik nog wel een poosje doorgaan, want de ene beeldspraak is nog mooier dan de ander. Een prachtig boek waarin niets en van alles gebeurt.

[Miss Jaggers]

The only quotes I could fully understand where the ones in which someone said that she does not want any man, but she wants chocolate and the one in which someone else said that s/he doesn't know if there exists a heaven, but s/he are sure that his/her money are here (I mean - on earth). Totally relatable.

Oh, and that everything is about death. And dying. And then dying a bit more.

Just like my interest for this book.

Side note: it was cool to see actual Flemish dialect and ask myself why I don't understand a single thing.

I'd rate it as C1-C2 level of difficulty. Probably I won't read it again, but I'll skim through it these days to improve my vocabulary.

[Monique Van hest · Rating 2 out of 5]

Wat ik zo prachtig vind aan gestameld liedboek, de mooie vergelijkingen en poëtische volzinnen, staan me in dit boek tegen. Het kabbelt, terwijl het ook over het aanzien van de dood gaat. Ik kan deze zinnen niet rijmen met het perspectief van het kind. Bovendien zit er een gedetailleerdheid in over het dagdagelijkse die me niet boeien kan.

[Marlie Verheggen · Rating 5 out of 5]

Wat prachtig. De melancholie van de dood door de ogen van een kind dat het nog niet allemaal meekrijgt. In heerlijk zoet Vlaams met veel slagroom. Niet zonder humor ook, maar van de taal van Mortier springen me telkens weer de tranen in de ogen: een en al poëzie.

[Cecily · Rating 3 out of 5]

Mooie taal, niet zo'n boeiend verhaal.

[Tine · Rating 5 out of 5]

Waw.

[Katrien · Rating 4 out of 5]

Mortier is ook hier weer virtuoos met taal. De fijne humor en rake observaties zijn heerlijk om lezen.

[Jeroen Sytsma · Rating 4 out of 5]

Prachtige novelle, die je zin voor zin moet proeven. Het typische Vlaamse familieleven in de, voor een protestant als ik, bijna onbegrijpelijke katholieke cultuur, indringend beschreven in het aangezicht van de dood.

[Emine · Rating 5 out of 5]

I loved this story, written from the perspective of a little boy.

[Boris · Rating 4 out of 5]

Mortier beschrijft vakkundig en met geniale precisie de wereld van een zeven jaar oude, fantasievolle knul, die voor het eerst met de dood in aanraking komt. het hele werk is als één ademhaling: een continue stroom van associaties, gedachtes en fantasieën, die alledrie door elkaar lopen in de werkelijkheid van een zeven jarige. het leest als één groot gedicht dat de menselijkheid zo juist beschrijft dat het zowel ontroerend als als adembenemend is. een erg onderschat meesterwerk.

[Anne-Marijn Küthe]

Prachtige novelle van Mortier. Ik citeer: "Het vecht in mijn kop zoals het buiten sneeuwt of hagelt. Zoals de tuinwegel, glad van mos, zich door de boomgaard een weg zoekt in zichzelf en de hele dag door van het hek van het achtererf naar de stallen, van de stallen onder de kruinen naar de straatkant zichzelf bewandelt. Alles is voortdurend en onophoudelijk en rusteloos bezig met er te zijn."

[Henriette · Rating 3 out of 5]

Prachtig taalgebruik, maar het verhaal boeide me helaas niet zo...