Landgoed Rosaville, 1903. Rosalie de Wit houdt een feest in de tuin van Rosaville. Na de dood van haar vader is ze vanuit Engeland naar Nederland vertrokken en heeft ze haar intrek genomen in de schitterende villa die haar vader ooit voor haar moeder liet bouwen. Met het tuinfeest viert Rosalie dat ze een jaar in Nederland is. Ze huurt de gedreven en enthousiaste fotograaf Arris Nauta in om het vast te leggen. Meteen voelt Rosalie zich tot de fotograaf aangetrokken, maar ze houdt zich aan het advies van haar vader: val nooit voor een man met minder geld dan jijzelf.
Ondertussen heeft zich in de omgeving van Landgoed Rosaville een nieuwe buurtgenoot gevestigd: de charmante fabrikant Jonathan van Bredevoort. Rosalie valt als een blok voor hem en hij lijkt de ideale huwelijkskandidaat. Maar is hij wel de man die ze denkt dat hij is?
Het is 1903 als Rosalie de Wit een tuinfeest houdt op Landgoed Rosaville ter ere van haar komst in Nederland een jaar geleden. Na het overlijden van haar vader had ze niet de behoefte in Engeland te blijven, maar verhuisde ze naar het landgoed dat haar vader voor haar moeder liet bouwen. Ze heeft fotograaf Arris Nauta ingehuurd om het feest vast te leggen en ze voelt zich aangetrokken tot hem. In haar hoofd zit het advies van haar vader: val nooit voor een man met minder geld dan jijzelf. Is het dan misschien verstandiger om meer tijd te besteden aan nieuwe buurtbewoner en fabrikant Jonathan van Bredevoort?
Na het fijne boek over het koetshuis op Landgoed Rosaville kreeg ik veel zin om deze zomer De theekoepel te lezen. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn eerste reactie na het uitlezen van het boek is dat dit tweede verhaal over Rosaville nog beter is dan Het koetshuis. De schrijfstijl is hetzelfde, maar de opbouw en einde van het verhaal zijn beter in evenwicht en daarnaast is de balans tussen feitelijke historie en feelgood erg goed gedaan.
Deze historische feelgood draait bij lange na niet om het vinden van een perfecte man voor Rosalie. Het is een leuke, fijne verhaallijn waarin Rosalie worstelt met gedachten en gevoel en de eerste indruk van mannen. Mijn gevoel zei mij genoeg bij bepaalde mensen en dat wil zeggen dat wat Quint schrijft goed overkomt. Gelukkig weet Rosalie een besluit te nemen dat past bij haar verstand en gevoel.
Het mooie aan Rosalie vind ik dat ze zich ontplooit als vrouw door iets te doen met haar interesse in fotografie, mee te gaan met Nauta naar de sloppenwijken en hier haar oprechtheid toont aan de mensen die daar ‘wonen’. Ze begint voor zichzelf en anderen op te komen en kijkt naar wat ze allemaal wél kan doen voor de medemens. Net als haar nicht Lena, zij zet zich in voor vrouwenkiesrecht en wordt gezien als suffragette.
Rosalie heeft weinig directe familie en vrienden om haar heen, maar ze telt zich rijk met alle mensen die ze kent. Het personeel op landgoed Rosaville hoort er voor haar helemaal bij. Door haar fotografieproject haalt ze de mensen van downstairs upstairs en laat Nauta met zijn project zien wat het verschil is tussen arm en rijk.
In De theekoepel is duidelijk te zien en te merken dat er veelvuldig onderzoek is gedaan naar de tijd en sfeer begin 1900. De verwerking ervan leest goed. Kortom; fijn gelezen en nieuwsgierig naar het derde boek over Landgoed Rosaville!
Wauw wauw wauw! Wat een geweldig boek. In zo'n 36 uur uitgelezen en het had me compleet in zijn grip. Tegen het eind was er een moment dat ik gefrustreerd het boek tegen mijn hoofd drukte, omdat het zo'n zenuwslopend moment had. Maar dat einde... Wauw.
Karin Quint bewijst met dit boek dat ze een geweldige auteur is. Met de hoeveelheid research die ze heeft gedaan, voelt het allemaal waargebeurd. Ik kan nu al niet wachten op haar volgende werk. Please, laat Landgoed Rosaville doorgaan <3
P.s. ik was een beetje trots toen ik Delpher.nl zag staan in het dankwoord. Supergaaf dat een van de diensten van mijn werk gebruikt is voor een boek!
Brilliantly written book, unfortunately for English speaking potential readers, only available in Dutch. Karin Quint takes you back to the first decade of the 20th century as if you are there, while you want to fight for better social circumstances, alongside her characters.
Dit boek gaat over Rosalie die woont op landgoed Rosaville. Ze geeft een tuinfeest een jaar nadat ze op Rosaville is teruggekeert. Rosaville was voorheen van haar vader die het ooit voor haar moeder gebouwd heeft. Ze heeft een fotograaf ingehuurd genaamd Arris Nauta, ze voelt zich meteen aangetrokken tot hem. Maar er komt ook een nieuwe buurtgenoot wonen: Jonathan Van Bredevoort. Rosalie valt als een blok voor hem en hij lijkt de ideale man, maar is hij dat wel?
Ik mocht dit boek lezen voor een Buddyread. Wat ik eerst niet wist was dat dit het tweede deel is in de Landgoed Rosaville serie is. Ik had voor deze buddyread nog geen boeken gelezen van Karin Quint, vandaar dat ik dit niet wist. Het is geen probleem als je het eerste deel niet gelezen hebt, omdat het voor het verhaal niks uitmaakt. De vraag is wil ik deel 1 lezen na dit boek? Dit antwoord lezen jullie zometeen.
De theekoepel speelt zich af in 1903, dat betekend ook dat er andere normen en waarden waren dan nu. Je leert Rosalie kennen. Rosalie woont Rosaville samen met haar personeel en haar zus. Ik vind Rosalie een heel fijn personage. Ze denkt anders dan anderen en haar acties zijn vaak ook anders, dan wat je zou verwachten voor deze tijd. Ze kiest voor zichzelf. In het begin doet ze dit te weinig, maar naarmate het verhaal vordert zie je hoe ze groeit. Ook leer de andere personages kennen waaronder Arris & Jonathan. Arris is de fotograaf, waar Rosalie les van krijgt, omdat ze graag fotografie wil gaan doen. Arris is een fijn personage die Rosalie aanmoedigt om te doen wat ze wil. Jonathan daarin tegen had ik vanaf het begin al meteen een raar onderbuik gevoel bij, hij voelde als een personage die niet prijsgaf wat hij wilde. Ik ga niet teveel verklappen, daarvoor moet je echt het boek lezen!
Het verhaal komt langzaam op gang en je krijgt veel informatie. Ook mochten we voor de buddyread maar tot bepaalde hoofdstukken lezen en bij een punt kwam het boek net los. Het maakt dan wel dat je heel graag wilt doorlezen. Als het verhaal eenmaal los komt, dan kun je niet meer stoppen. Je moet weten hoe het verder gaat. Ik vind de schrijfstijl van Karin heel fijn en de personages hebben veel diepgang. Ook al zijn het veel personages, deze belangrijkste leer je goed kennen.
Als je van feelgood houdt dan raad ik je aan om dit boek te lezen. Dat het in een andere tijd afspeelt vond ik totaal niet erg, juist dan leer je vaak ook over hoe het vroeger was en hoe de mensen dachten. Deel 1 ga ik zeker lezen, omdat ik nieuwsgierig ben naar dit verhaal.
'De Theekoepel' is echt genieten! Het liefst natuurlijk met een grote kop thee. Karin Quint heeft weer een prachtig boek geschreven en ik ben zó verliefd op de tijd waarin het zich afspeelt, 1903. De hele sfeer brengt je naar Bridgerton-achtige taferelen, of denk bijvoorbeeld aan Downton Abbey, maar dan in ons eigen kleine kikkerlandje.
Wat Karin in dit boek zo goed heeft gedaan, is dat je je - ondanks dat het een andere tijd is - nog steeds zo goed kunt inleven in de personages. Je begrijpt waarom ze bepaalde dingen doen, waarom ze bepaalde emoties hebben en reageren zoals ze doen.
Rosalie is een heerlijk personage die al veel heeft meegemaakt, maar desondanks is alles eigenlijk nieiw voor haar. Ze is net naar Nederland verhuist en weet dat ze niet terug naar Engeland wil, maar ze moet haar draai en doel nog zien te vinden. Arris Nauta, de fotograaf, weet haar ogen te openen voor een heel nieuwe wereld. Maar er is ook nog de knape Jonathan van Bredevoort waar ze als een blok voor valt. Wat is zijn verhaal en passen ze wel bij elkaar nu ze de wereld met een andere blik bekijkt?
Het boek zit ook vol zulke leuke bijpersonages. Mevrouw Wijnekus, de eigenaresse van Rosaville, mysterieus als maar kan... En Lena, nichtje en gezelschapsdame van Rosalie, die strijd voor o.a. stemrecht van vrouwen en ander maatschappelijk onrecht. En tot slot nog de bediening, die het hele plaatje compleet maken.
Voor onze romance-liefhebbers: er bouwt zich vanalles op, subtiel en zonder teveel haast, maar zoals je verwacht dat het in die tijd gaat. De theekoepel zal je hart sneller laten kloppen voor thee, fotografie, liefdes en natuurlijk gelijke kansen voor iedereen. En zal het mysterie waar Rosalie naar op zoel is uiteindelijk ook opgelost worden? Je weet het als je eraan begint!
Ps. Je kan dit boek prima los lezen van deel 1, Het Koetshuis, maar het is natuurlijk wel leuk om bepaalde dingen uit deel 1 weer te herkennen in dit boek!
@lsamsterdam / @zininfeelgood heel erg bedankt voor dit recensie exemplaar!
In 'De Theekoepel' duik je als lezer heerlijk mee in het verleden van het prachtige Landgoed Rosaville. Dat Karin Quint sterk kan schrijven, was al duidelijk in boek 1, maar ook in boek 2 is dit niet anders. Geen platte personages te vinden op het landgoed! Rosalie is een sterk, vrouwelijk personage met haar eigen normen en waarden die ze niet weggooit voor de eerste de beste man die toenadering zoekt. Ook de nevenpersonages hebben stuk voor stuk een boeiende achtergrond. Quint zou voor elk van hen een nieuw boek in de reeks kunnen schrijven. Deze roman heeft alles wat je nodig hebt om even volledig weg te duiken in een andere wereld: een fijn feelgood kantje, vlotte schrijfstijl, fijne personages en sterke, historische verhaallijn. Voor mij mocht er soms wel wat meer vaart zitten in het verhaal, maar alle andere dingen maken dit ruimschoots goed. Een echte aanrader!
Natuurlijk hoop ik al gauw dat Rosalie niet voor die gladjakker Jonathan zal vallen, maar voor Arris. Karin Quint mengt interessante historische thema’s met romantiek en dat levert heerlijke boeken op.
Starten in een deel 2 van een serie, kan dat wel? Ja bij Landgoed Rosaville van Karin Quint is dat geen probleem. Waar vaak bij series personages een hoofdrol spelen in een reeks, is in dit geval de villa de leidende draad van het vierluik.
Het landgoed wordt in dit boek beschreven vanuit 1903. Karin Quint heeft zich goed verdiept in deze tijd en je waant je al snel in het rijke leven van Rosalie met de geheimen uit het verleden, de geheimen van het heden en een zicht op de toekomst.
In het verhaal speelt als rode draad het contrast tussen arm en rijk in die tijd. Via fotograaf Arris leert Rosalie maar ook ik als lezer door een ander "lens" te kijken. Een foto verteld zijn eigen verhaal. Een afdruk van het moment, maar mogelijk een belangrijk resultaat voor de toekomst. Daarnaast is nicht Lena een vooruitstrevende feministe en zorgt zij daardoor dat Rosalie zich ook meer openstelt voor nog te verwerven rechten van vrouwen en de werklieden.
Met de gedetailleerde details van het verleden deed de schrijfstijl mij denken aan die van Lucinda Riley. In haar boeken zit ook een historisch element verwerkt, waar ik meer van leer. Voeg daarbij een tweestrijd tussen twee mannen en het feelgood verhaal is compleet.. Waar Rosalie opzoek gaat naar antwoorden in het huis, antwoorden in haar zelf, antwoorden voor de tegenstrijdigheden van de maatschappij en antwoorden in de liefde, vond ik met het lezen van dit deel een antwoord of ik meer zou willen lezen over het landgoed.
Ik kan alleen maar zeggen JA! Ook al wist ik hoe het verhaal zou gaan aflopen, de personages, de geschiedenis, het wonderlijke landgoed en de manier van vertellen maakte wel dat ik wilde doorlezen. Daarnaast is de cover wekelijk waar een schitterend plaatje en vormt de rug van het boek als vierluik een prachtige rozenstruik. Je eigen bloemenstruik van papier in de boekenkast.
Deel 3 is ondertussen ook in de maak en beslaat weer een hele andere periode van het huis. Stiekem hoop ik dat we in deel 3 ook weer wat teruglezen over Rosalie en de andere geliefde personages. Deel 1 wordt ook snel aangeschaft om te kijken welke momentopname van de villa we daar te zien krijgen.
Ik hou eigenlijk niet van series, ik heb altijd het idee dat het eerste deel toch de beste is. MAAR..... Daar moet ik nu toch op terugkomen want ik las het tweede deel van Landgoed Rosaville... Wauw.. Wat een mooi boek!
De theekoepel volgt niet chronologisch op Het koetshuis, deze speelt zich nl af aan het begin van de vorige eeuw. Het verhaal begint in 1903 met een tuinfeest. Rosalie de Wit woont sinds een jaar op Rosaville, de villa die haar vader ooit voor haar moeder liet bouwen. Helaas is het niet meer in bezit van de familie en huurt Rosalie het van de mysterieuze mevrouw Wijnekus die het maar niet aan haar wil verkopen. Nicht Lena is haar gezelschapsdame. Een vrijgevochten type.. Ik mag haar wel!
Op het tuinfeest worden foto's gemaakt door de aantrekkelijke fotograaf Arris Nauta.. De dames van stand zijn natuurlijk meer geïnteresseerd in de heren van stand, zoal de flamboyante charmante Jonathan van Bredevoort... Maar toch.. :)
Jonathan is zeer geïnteresseerd in de ietwat verlegen Rosalie en ook zij valt voor zijn charmes.. en zijn automobiel? Het is nog de tijd van koetsen, dus een ritje in de tonneau is spectaculair. Hij windt haar om zijn vingers... Maar.. Is hij wel zo aardig als hij lijkt?
Ondertussen wordt Rosalie door Lena wijzer en mondiger en ook van Arris, die haar lesgeeft in fotografie hoort ze over zaken waar ze nog nooit over nadacht. Het is dan wel een feelgood boek maar het is óók een historische roman. Zeker geen niemendalletje! Karin Quint heeft een fijne stijl van schrijven en weet goed te boeien. Nog meer dan in deel 1 van deze serie. Vooral de tweede helft van het boek las ik zo'n beetje achter elkaar door. Er is ook duidelijk veel research gedaan. Echt een goed verhaal! Ik vind de covers ook heel mooi en de ruggen van de boeken sluiten op elkaar aan wat heel tof staat in de boekenkast! Ik zou zeggen.. Lezen!
Rosaville, wat een verhaal.Zo bijzonder ,zo mooi en zo onvoorspelbaar!Wat een rit was dit.Van 'ohnee', tot 'Hoe dan?' Of 'Hoezo jij?' en 'Waarom in gods naam moet dit zo gaan' Pho, dit is een boek waarvan het liedje 'Van links naar rechts' niets bij is! Het is mijn eerste ervaring met een historische roman. Je leest historische gebeurtenissen, maar het is niet storend!Ik vind het briljant dat er in ieder nieuwe deel van Rosaville een nieuw verhaal groeit! Je kan de boeken ook als stand alone lezen.Een absolute aanrader!
My Opinion Karin quint waant je terug in de 19de eeuw ,maar daar blijft het niet bij. In het begin van het boek zijn de puzzels gelegd. De speculaties schieten erop los en je kan niet wachten om de daadwerkelijk ontknoping te lezen.
Auteur Karin schrijft op een hele fijne manier.Soms kwamen er woorden aan te pas waarvan ik nog geen weet had. Ik vond dit niet storend.Je sluit de personages diep in je hart, omdat je merkt dat Karin met heel veel liefde en passie het verhaal, tot diep in de details heeft proberen neer te zetten.
Wat een prachtig verhaal. Levendig, interessant, sterke opbouw. Je leeft als vanzelf mee met Rosalie, maar ook alle andere personages zijn zo levendig en goed neergezet. Bijna filmisch op momenten. Geen overdreven details, alles draagt bij aan het gehele verhaal, en dat is bijzonder. Perfecte mix van liefde en geschiedenis, met veel respect geschreven.
Wederom een heerlijk boek van Karin Quint met een prachtige stoere heldin! Ik vind het eigenlijk nog beter dan het eerste deel vanwege de historische setting en de mooie (en ook confronterende) beschrijvingen van hoe het leven er begin 20e eeuw uitzag. In 1 ruk uitgelezen en nu wachten op deel 3...
Met dit boek slaagt Karin erin om de echte Jane Austen sfeer op te wekken. Je gaat helemaal op in de sfeer van het begin van de eeuw en ziet de figuren ook helemaal voor je. De beschrijvingen zijn sprekend en je krijgt een meeslepend gevoel van begin tot einde. De sfeer wordt bij elk beeld heel duidelijk en deze keer worden de verschillende personages tot het einde toe met elkaar in contact gebracht en uitgespeeld. In tegenstelling tot het vorige boek worden alle relaties afgehandeld op een zeer mooie manier, ook al zijn de verschillende personages zelf niet altijd even mooi, uitgeschreven. de realiteit wordt zeker geen geweld aangedaan en het geheel is een uitnodiging naar meer info en geschiedenis over de beschreven periode. Voor mij is dit verhaal zelfs nog mooier dan het eerste, waardoor ik reikhalzend uitkijk naar deel 3.
Na de dood van haar vader keert rijke erfgename Rosalie de Wit vanuit Engeland terug naar Nederland. Ze neemt met haar personeel haar intrek in de villa op het landgoed Rosaville: de villa die haar vader ooit voor haar moeder heeft laten bouwen. Na de dood van haar moeder kon de vader van Rosalie het niet meer aan om daar te blijven wonen en is het landgoed verkocht aan de familie Wijnekus. Alsof het zo had moeten zijn, is op het moment dat Rosalie naar Nederland wilde verhuizen, het landgoed beschikbaar.
[Zou ik me thuis kunnen voelen in een huis waar zoveel verdriet was geweest? Zou de pijn van mijn ouders nog in de muren zitten, onder de vloerplanken verstopt, in het parket getrokken? Wilde ik terugkeren naar die plek?]
Als ze een jaar in Nederland is, geeft Rosalie een tuinfeest om dat heuglijke feit te vieren. Ze huurt fotograaf Arris Nauta in om het feest vast te leggen en zijn aanwezigheid op het feest is iets wat, los van het fotograferen, niet zomaar aan Rosalie voorbijgaat. Maar Rosalie hoort haar vaders stem luid en duidelijk in haar gedachten: val niet voor een man met minder geld dan jijzelf. Toch neemt Rosalie zijn aanbod aan: ze wil graag leren fotograferen. Lukt het haar om enkel vriendschap voor Arris te voelen? Arris Nauta is niet de enige man die de aandacht van Rosalie trekt. Jonathan van Bredevoort is charmant, van goede afkomst en laat zijn oog vallen op Rosalie. Hij trekt alles uit de kast om haar het hof te maken, maar is hij wel de man die Rosalie denkt dat hij is?
[Maar zo iemand wilde ik niet zijn. Ik wilde iemand zijn die de moed had om nee te zeggen.]
Rosalie de Wit is een personage dat je vrijwel direct in je hart sluit. Haar vader heeft haar heel beschermd opgevoed, waardoor ze wat naïef is, maar die naïviteit is allesbehalve storend omdat Rosalie haar ogen niet sluit voor hetgeen zij niet kent. De verhuizing naar Nederland naar de villa die zoveel voor haar ouders heeft betekend, zorgt voor een verandering bij Rosalie. Langzaam maar zeker gaan haar ogen open en ze wil graag leren. Ze wordt sterker, mondiger, leert voor zichzelf op te komen en ze doet wat zij wil doen, niet wat ze geacht wordt te doen (ondanks het feit dat het de nodige wenkbrauwen doet fronsen).
[Mijn hele leven hebben anderen bepaald wat ik van de wereld te zien kreeg, nu wil ik dat zelf bepalen.]
Het koetshuis speelde zich af in het heden, maar Karin Quint neemt haar lezers in De theekoepel net zo makkelijk mee naar 1903 en het kost je ook hier geen enkele moeite om je een beeld te vormen van bijvoorbeeld de kleding die gedragen wordt, de automobiel van Jonathan of Rosalie en Arris samen in de theekoepel tijdens het ontwikkelen van de door Rosalie gemaakte foto’s. Grote complimenten voor de zorgvuldigheid waarmee het verhaal geschreven is. Alles is in detail beschreven maar er is meer dan genoeg ruimte voor je eigen fantasie. Quint vertelt soepel, ontspannen, rustig en er ontvouwt zich een mooi, romantisch en uitermate sfeervol verhaal met sterk neergezette personages met allemaal een duidelijke stem. De volgende quote over een van de personages slaat wat mij betreft ook op de auteur zelf:
[Hij was zo’n goede verteller dat ik in gedachten een beetje met hem mee op reis was en ik voelde het deinen van het schip, het schudden van het rijtuig, het ritme van het spoor waarover de trein reed.]
Duik in de geschiedenis van Landgoed Rosaville, het is er heerlijk vertoeven en je zult er geen spijt van krijgen!
Landgoed Rosaville, de theekoepel gaat over Rosalie de Wit die na een tijdje terug keert naar Nederland als ze hoort dat het landgoed Rosaville te huur staat. Dit huis op het landgoed is door haar vader voor haar moeder gebouwd maar na het overlijden van Rosalie haar moeder zijn ze verhuisd naar Engeland. Rosalie vind het heerlijk en geniet in volle teugen van het landgoed. Op een dag ontmoet ze fotograaf Arris Nauta en ze is meteen aangetrokken tot hem. En ze is gefascineerd door fotografie. Via het fotograferen leren Rosalie en Arris elkaar beter kennen maar hij is beneden haar stand. De charmante Jonathan van Bredevoort is wel van haar stand maar kiest ze voor de liefde of voor wat haar vader altijd zei, val nooit voor een man met minder geld dan jijzelf.
De hoofdpersonage is Rosalie de Wit en je leest het hele boek in haar perspectief. De gevoelens en emoties worden goed beschreven waardoor je echt meeleeft met Rosalie en ze is echt een hele dappere sterke vrouw die iedereen wilt helpen, wat in die tijd nogal lastig is omdat vrouwen niet veel mochten maar toch doet ze het super goed. Dit vordert door het boek heen, ze gaat steeds meer lijken op haar gezelschapsdame (Lena). Lena trekt namelijk van niemand iets aan en heeft haar eigen vrijgevochten mening. De band met haar personeel is ook heel goed, je voelt de hechte band tussen hun allemaal.
Het plot was erg fijn, dit deel gaat veel over de theekoepel op het landgoed Rosaville en zo leer je in dit tweede deel daar meer over. In het eerste deel was dat het koetshuis.
Deel 2 gaat een tijdje terug in de tijd in vergelijking met deel 1. Eerlijk gezegd vond ik dat erg fijn van deel 1 , dat het in het heden afspeelt. Deel 2 speelt zich af in 1903 wat je merkt aan bijna alles maar toch is het geschreven in een modern tintje en dat vond ik fijn lezen.
Er zitten diverse plottwisten in en je wilt door blijven lezen hoe het nu verder gaat met Rosalie want het is voor haar niet altijd even makkelijk maar je gunt het haar zo erg.
De schrijfstijl is erg fijn omdat het in een modern tintje is geschreven dus voor mij las het makkelijk. De hoofdstukken zijn verschillend, de ene wat langer dan de andere maar leest prima weg.
Je waant je echt in Rosaville tijdens het lezen, alles wordt goed beschreven zodat je je het goed kan inbeelden.
Je leert ook veel van fotografie van vroeger, een leuke bijkomstigheid. Rosalie krijgt namelijk fotografie les van Arris. Heel goed gedaan door Karin, door de hoeveelheid research die ze heeft gedaan om alles zo goed mogelijk te schrijven en zo echt mogelijk over te laten komen.
Het einde, wauw mooi einde zeg. Op zich wel een gesloten einde, alles valt op z'n plaats in de laatste paar bladzijden.
Deel 2 kan je op zich wel afzonderlijk lezen maar ik zou je wel aanraden om eerst deel 1 te lezen, hierdoor herken je meerdere dingen aan landgoed Rosaville terug en weet je er iets meer over.
Ik ben nou wel heel benieuwd waar de andere delen over gaan die er nog gaan komen. En natuurlijk om weer terug te keren naar Rosaville.
De Theekoepel is het tweede deel in de serie Landgoed Rosaville van Karin Quint.
Maak kennis met Rosalie de Wit, dochter van Theodoor de Wit. Na het overlijden van haar vader keert Rosalie terug naar Nederland. Ze huurt Landgoed Rosaville, het huis dat haar vader voor haar moeder heeft laten bouwen. Het huis waar ze is geboren, maar ook waar haar moeder is gestorven. Ze huurt het huis van Mevrouw Wijnekus, een oude weduwe. Op Rosalies tuinfeest leert ze Arris Nauta, de fotograaf kennen. Ze is erg gecharmeerd van hem en wil graag dat hij haar leert fotograferen. Hierdoor worden ze goede vrienden, hele goede vrienden, of is het meer? Jonathan van Bredevoort maakt ook zijn entree en lijkt zijn zinnen op Rosalie gezet te hebben, tot ergernis van haar vriendin Louise. Na een jaar wil Rosalie Landgoed Rosaville graag kopen, maar daar heeft Mevrouw Wijnekus geen oren naar. Rosalie geeft niet op en leert hierdoor de oude weduwe steeds een beetje beter kennen. En dan blijkt ze dat helemaal niet zo ouderwets en bekrompen te zijn als ze deed, er was een hele andere reden voor haar gedrag. En dan Jonathan is hij wel wie hij zegt dat hij is, of doet hij zich alleen maar zo voor om haar fortuin? En wat is er met Arris aan de hand?
De cover van deze feelgood is zo mooi en de boekruggen sluiten ook nog eens mooi op elkaar aan. Dit is echt een parel van een 4-luik, een MUST HAVE voor in je boekenkast.
De schrijfstijl van Karin is heel prettig, het is vlot, beeldend, gedetailleerd, met enige humor en natuurlijk vol van avontuur en romantiek. Naarmate je verder leest merk je ook dat er heel veel onderzoek in dit verhaal zit. Zoals hoe ze in 1903 met elkaar spraken, de regels tussen mannen en vrouwen, hoe een oude fotocamera werkt of een automobiel.
Ik heb genoten van het verhaal van Rosalie in al haar pracht en praal. Hoe avontuurlijk ze is en hoe graag ze de wereld wil verbeteren. Maar dat kan ze niet alleen, en gelukkig heeft ze hulp. Zoals haar personeel, vriendinnen en haar onmisbare nichtje. En natuurlijk die ene speciale persoon……..
Karin heeft de lat voor zichzelf dan ook weer hoog gelegd voor deel 3, De ijskelder die op 6 september 2023 is verschenen.
Voor alle feelgood, roman en historische liefhebbers is dit echt een MUST READ. De boeken deel 1 en 2 zijn los te lezen, maar zoveel leuker om op volgorde als serie te lezen. Laat je onderdompelen in de mooie historie van Landgoed Rosaville en beleef het avontuur met zijn bewoners mee. Het is een echte aanrader.
Voor de buddy-read van het boek De theekoepel, Rosaville deel 2, las ik samen met anderen, gedurende drie weken, het boek uit. Tijdens online chats bespraken we vragen en deelden we opmerkingen. Goed bedacht en leuk om mee te doen.
Karin Quint, de schrijfster van de Rosaville-serie, is freelance journaliste en fotograaf. Ze debuteerde met het boek 'Het koetshuis'. Het eerste deel van de Rosaville-serie. Quint heeft een plezierige schrijfstijl. Geen moeilijke woorden, geen lange zinnen en overzichtelijke conversaties. Daarnaast weet ze heel goed beeldvorming te schetsen. Je waant je wat dat betreft ook echt wel in die tijd. Het onderwerp uit die periode is goed uitgewerkt. Vrouwen hadden weinig te zeggen en huwelijken waren, over het algemeen zakelijke overeenkomsten. Dat een vrouw zich afzet is heel wat. De hoofdpersoon Rosalie en haar nicht Lena komen samen op voor het vrouwenrecht en dat geeft pit aan het verhaal. Toch is het verhaal, wat mij betreft, vrij voorspelbaar. De grote spanning draait allemaal om de inhoud van de kluis en de verdwenen sleutel. Maar dat verhaal gaat eigenlijk als een nachtkaarsje uit. Dat geldt wel voor meer onderwerpen die aangehaald worden. Het verhaal kabbelt daardoor een beetje voort. Niet op een nare manier en de schrijfster weet hier en daar nog een zijweg in te slaan waardoor het verhaal af een toe een opleving krijgt. Niet alleen het hoofdpersonage Rosalie krijgt veel aandacht, maar er gaat ook veel aandacht naar de bijfiguren. Hierdoor kijk je af en toe vanuit een andere perspectief naar het geheel.
''Dat je nooit aan de buitenkant kunt zien hoe iemand aan de binnenkant is. Dat ik voorzichtig moet zijn met wie ik vertrouw.''
Er wordt veel aangehaald en toch weet je als lezer vrijwel al zeker hoe het verhaal zal gaan aflopen. Voor dit soort verhalen maakt dat niets uit en is dat gewoon prettig doorlezen. Een derde deel is daarom meer dan welkom.
Rosalie de Wit is een personage dat je vrijwel direct in je hart sluit. Haar vader heeft haar heel beschermd opgevoed, waardoor ze wat naïef is, maar die naïviteit is allesbehalve storend omdat Rosalie haar ogen niet sluit voor hetgeen zij niet kent. De verhuizing naar Nederland naar de villa die zoveel voor haar ouders heeft betekend, zorgt voor een verandering bij Rosalie. Langzaam maar zeker gaan haar ogen open en ze wil graag leren. Ze wordt sterker, mondiger, leert voor zichzelf op te komen en ze doet wat zij wil doen, niet wat ze geacht wordt te doen (ondanks het feit dat het de nodige wenkbrauwen doet fronsen).
"Mijn hele leven hebben anderen bepaald wat ik van de wereld te zien kreeg, nu wil ik dat zelf bepalen."
Het koetshuis speelde zich af in het heden, maar Karin Quint neemt haar lezers in De theekoepel net zo makkelijk mee naar 1903 en het kost je ook hier geen enkele moeite om je een beeld te vormen van bijvoorbeeld de kleding die gedragen wordt, de automobiel van Jonathan of Rosalie en Arris samen in de theekoepel tijdens het ontwikkelen van de door Rosalie gemaakte foto’s. Grote complimenten voor de zorgvuldigheid waarmee het verhaal geschreven is. Alles is in detail beschreven maar er is meer dan genoeg ruimte voor je eigen fantasie. Quint vertelt soepel, ontspannen, rustig en er ontvouwt zich een mooi, romantisch en uitermate sfeervol verhaal met sterk neergezette personages met allemaal een duidelijke stem. De volgende quote over een van de personages slaat wat mij betreft ook op de auteur zelf:
"Hij was zo’n goede verteller dat ik in gedachten een beetje met hem mee op reis was en ik voelde het deinen van het schip, het schudden van het rijtuig, het ritme van het spoor waarover de trein reed."
Duik in de geschiedenis van Landgoed Rosaville, het is er heerlijk vertoeven en je zult er geen spijt van krijgen!
Wat een geweldig verhaal! Ik vond ‘Het Koetshuis’ al erg leuk, maar deze is IMO nog beter. Komt misschien een beetje omdat het gesitueerd is begin vorige eeuw. Ik hou echt van historische romans, en Karin Quint weet je goed te onderdompelen in een andere tijdsperiode met haar meeslepende en levensecht omschrijvingen van alles, of het nu een prachtig zijde jurk is of een treurige sloppenwijk of de apparatuur en processen van de vroege fotografie. Je ziet en voelt en ruikt het allemaal. Er is duidelijk veel onderzoek gedaan voorafgaand aan dit schrijven, waardoor jij je echt in 1903 waant. Geweldig! Maar iets anders dat me erg aansprak was dat het verhaal net zo veel gericht was op de zoektocht van Rosalie naar ‘zichzelf’ als op haar zoektocht naar de liefde. Tsja…. Natuurlijk ontdekt ze uiteindelijk haar ‘ware’ zielsverwant, maar pas nadat ze geslaagd is in haar eigen persoonlijke ontdekkingsreis. Ik waardeer het enorm dat niet alles voornamelijk goed komt door of vanwege ‘hem’. Er is ook een scala aan leuk/eigenaardig personages die het verhaal verder aanvullen en zorgen voor vermaak of irritatie (volgens mij kent iedereen een “Louise” in hun eigen kenniskring :D). En aan het eind (net als in Het Koetshuis) loopt het nét ietsjes anders af dan je misschien zou verwachten. Ik vind het erg leuk als een schrijver mij weet zowel te verrassen als te vermaken, en vooral in een genre die soms voorspelbaar kan zijn. Karin Quint heeft het (weer) gedaan. Ik kijk al licht ongeduldig uit naar het volgende hoofdstuk in het “leven” van Landgoed Rosaville.
De theekoepel is het 2e deel in de Rosaville serie, maar het verhaal is prima los te lezen.
Karin Quint heeft een mooie sfeer neergezet en neemt ons mee terug in de tijd zonder dat het oudbollig wordt. Wel voelen we dat we terug zijn in het verleden waar vrouwen niet horen te werken of zelf keuzes kunnen maken. Mooi hoe Karin dat in haar verhaal verweven heeft en de hoofdpersonages als sterke karakters heeft gemaakt waarvan je steeds meer gaat houden.
Het verhaal heeft een rustige opbouw en ik merkte dat ik zat te wachten op actie. We lazen het verhaal in 3 delen en in het 2e deel kwamen bij mij wel vraagtekens maar bij deel 3 kon ik het boek niet meer wegleggen. Er gebeurde ineens wat dingen tegelijk waarvan je wil weten hoe het afloopt.
De personages in het boek zijn zeer goed uitgewerkt en je krijgt als lezer een inkijkje in het leven van Rosalie en haar huisgenoten en vrienden. De personages hebben allen hun eigenheid en dat zorgt er voor dat je ze echt leert kennen. Is Jonathan wel zo charmant? Wat speelt er tussen Hendriksen en Lena? Wat is haar vriendschap waard met Louise en welke rol speel Arris Nauta?
De theekoepel voelt voor mij als een zachte feelgood, heel authentiek. En ook al duurde het voor mijn gevoel even voordat het verhaal op gang kwam, het einde heeft dat dubbel en dwars goed gemaakt. Houd jij van historische feelgood met sterke personages dan is de Theekoepel echt wat je zoekt!
Rosalie keert terug naar Nederland na het overlijden van haar vader. Hier heeft ze als klein meisje samen met haar vader tijd doorgebracht en nu zou ze graag willen dat het landgoed haar eigendom wordt. Of haar dit lukt daar kom je achter in dit sprookjesachtige verhaal.
Wat je goed merkt is dat Quint weet waar ze over schrijft. Ze heeft voor mijn gevoel veel studie gedaan naar de tijd waarin dit verhaal zich afspeelt. Je voelt jezelf teruggeworpen in de tijd.
Rosalie is een krachtig persoon. Ze weet wat ze wilt en ze ziet het dan ook graag gebeuren op haar manier. Dit maakt haar voor die tijd een apart figuur die niet altijd gewaardeerd wordt. Samen met haar nicht Lena komt ze op wat voor hun ideaal is. Ook Lena is een figuur dat voor die tijd apart was. Maar zij weet wel de juiste kant van Rosalie te raken waardoor deze in actie komt.
Romantiek krijgen we in dit verhaal ook van Quint. Zij weet sommige verhalenlijn zo neer te zetten dat je de liefde tussen deze persoon als lezer kunt voelen. Dit verhaal voert je mee naar het jaar 1903. Je wordt getrakteerd op een goede dosis humor, daadkracht, gevoel voor eigenwaarde en natuurlijk romantiek. Dit tweede deel heeft me weer net zo weten mee te voeren zoals het eerste deel en ik ben dan ook enorm benieuwd wat er nog gaat komen van deze schrijfster.
De theekoepel is deel 2 van de Rosaville serie. De losse delen bevatten steeds een ander verhaal in een andere tijd maar zijn wel met elkaar verbonden. De boeken zijn echter ook als stand alone te lezen.
Rosalie de Wit vertrekt na de dood van haar vader van Engeland naar Nederland. Waar ze haar intrek neemt in het huis wat haar vader lang geleden voor haar moeder liet bouwen. In haar achterhoofd blijft het advies van haar vader in haar hoofd rondspoken ' val nooit voor een man met minder geld dan jijzelf'
Om rosaville voor eeuwig als herinnering vast te leggen huurt ze Arris Nauta de fotograaf in. Door hem leert ze letterlijk door een andere lens naar mensen te kijken en leert ze veel over een wereld die voor mensen met geld vaak verborgen blijft. Jonathan van Bredevoort komt in de buurt wonen en laat duidelijk merken dat hij in Rosalie geïnteresseerd is. En zij valt voor zijn charmes. Is hij zoals de naasten van Rosalie denken de ideale huwelijks kandidaat ?
Ik heb genoten van het boek. De reis terug in de tijd en het bijbehorende tempo. Je krijgt echt een beeld van hoe mensen met en zonder geld in die tijd leefde. Wat hun bezighield en waar vrouwen van verschillende klasse achtergesteld waren aan de mannen. Naast de maatschappelijke onderwerpen is er ook een heerlijk liefdes verhaal en zijn er een aantal mysteries te ontrafelen. Met als middelpunt Rosalie die langzaam haar eigen weg vind en ontdekt wat zij leuk vind en zich niet tegen laat houden door bepaalde rollen patronen die door de maatschappij opgelegd worden.
Wil je een poosje onthaasten? Zet je telefoon op stil en pak dan dit boek erbij.
Na deel 1 uit deze serie ooit gewonnen en met plezier gelezen te hebben, moest ik uiteraard ook deel 2 van deze serie lezen.
Dit boek ook met plezier gelezen. Het was wel anders dan deel 1 omdat het in het verleden speelt, in 1903. Het speelt zich wel af op dezelfde plek, landgoed Rosaville. Het landgoed gebouwd door de vader van Rosalie voor haar moeder. Rosalie huurt het nu ze weer in Nederland is nadat haar vader is overleden.
Ze leert op dit landgoed haar verleden en zichzelf beter kennen. Mede dankzij de mensen in haar omgeving, vooral de 2 mannen in haar leven. Fabriekseigenaar Jonathan en fotograaf Arris. De laatste left haar niet alleen fotograferen, maar ook de echte wereld zien.
Mooi om Rosalie te zien opbloeien en groeien in het boek. Voor welke man ze gaat kiezen? Daarvoor moet je het boek zelf maar lezen.
Het tweede boek uit de Rosaville serie. Zeker niet nodig om deel 1 eerst te lezen, maar die is net zo leuk dus kan ik zeker wel aanraden! Plus mocht je van mooie boeken houden (wie niet eigenlijk?) dan moet je beide delen in je kast hebben staan want de ruggen lopen door en dat is zo mooi! 😍
We volgen in het tweede deel Rosalie, die in het begin eigenlijk best naïef is en niet zo goed weet hoe de wereld écht in elkaar zit tot dat ze mensen leert kennen en de wereld door andere ogen ziet. Je ziet, of nou ja leest, haar groei en hoe ze sterker in haar schoenen gaat staan. Karin weet de personages echt tot leven te brengen zodat je echt met ze mee leeft (of juist niet 😉).
Ik vloog door het eerste boek van deze serie heen en dat was met dit boek niet anders. Ik vind Karin haar schrijfstijl echt ontzettend fijn en haar manier van verhaal vertellen ook. In het begin gebeurt er eigenlijk nog niet heel veel, maar ik vind dat helemaal niet storend bij dit soort boeken/verhalen. Dat hoort in mijn ogen ook wel een beetje bij een historische roman.
Als je soms denkt dat dit een voorspelbare feelgood is dan kan ik je alvast vertellen dat dat niet waar is. Sommige gebeurtenissen zag ik echt niet aankomen (vooral aan het einde) en dat vond ik toch wel heel leuk. Ik ben onwijs nieuwsgierig geworden naar deel 3, maar helaas moeten we daar nog even op wachten. Wel iets om naar uit te kijken dus! 😊
Wanneer Rosalie de Wit een grootst tuinfeest geeft om te vieren dat ze één jaar in Rosavile woont, komt ze in contact met de fotograaf van dienst, Arris Nauta. Arris Nauta weet het één en ander bij Rosalie los te maken, doch houden ze het louter professioneel. Haar vader heeft Rosalie immers steeds op het hart gedrukt om nooit voor iemand te vallen met minder geld dan zichzelf.
In de tussentijd duikt Jonathan van Bredevoort op. Hij trekt de aandacht van alle dames door zijn uitgestalde rijkdom en knappe verschijning. Ook Rosalie valt voor hem, maar wat schuilt er achter die genoegzame grijns van Jonathan?
Val nooit voor iemand met minder geld dan jij. Papa's woorden klonken nog net zo duidelijk in mijn hoofd als toen hij ze herhaalde in een van de laatste gesprekken die we hadden.
Karin Quint schreef met De theekoepel een tweede deel van de Rosaville-serie. De twee delen zijn perfect afzonderlijk van elkaar te lezen.
Karin Quint zette de tijdsgeest van 1903 heel mooi neer. Gedetailleerd en beeldend omschreven is een leidraad in dit verhaal. Daardoor was het ook niet moeilijk om mij te verliezen in de gevoelens en strubbelingen van Rosalie de Wit, een prachtig personage waar je tevens alleen maar van kan houden. De theekoepel leest erg vlot, en eens begonnen, wordt heel moeilijk om het verhaal weg te leggen. Ik kan alleen maar besluiten dat ik genoten heb van begin tot einde.
Vind mij ook op Facebook en Instagram @annelies_leest.
Waar het eerste deel van de serie van Rosaville zich in het heden afspeelde en er een dagboek uit het verleden werd gevonden, speelt dit boek zich volledig af in 1903. Ik kreeg meteen beelden van de boeken van Cissy van Marxveldt op mijn netvlies, butlers, gezelschapsdame en een koetsier en zo meer komen langs. Mooi verhaal van Rosalie die na het overlijden van haar vader terugkeert naar Nederland en landgoed Rosaville gaat huren. Ze heeft de huwbare leeftijd, een jongeman, zoon van een fabrieksdirecteur komt om haar hand. Maar wil ze hem wel? Omdat ze haar reputatie kan verliezen mag ze dus niet zomaar dingen alleen doen, de butler of haar gezelschapsdame zijn altijd in de buurt als ze een heer ontvangt. Ze krijgt namelijk fotografie les van Arris, geen heer van stand maar wel een man waar ze goed mee overweg kan. Maar ja onder je stand trouwen is not done… Erg leuk boek en ik ben nu erg benieuwd wat het derde deel van de serie ons gaat brengen.
Waar ik Het Koetshuis vooral een feelgood vond, voelt De Theekoepel echt als een historische roman—en I love it! Dit keer geen moderne tijd, maar een verhaal dat zich afspeelt in 1903. De combinatie van romantiek, maatschappelijke veranderingen en een krachtige vrouwelijke hoofdpersoon maakt het voor mij een fantastisch boek. Het is een prachtig verhaal met een sterk vrouwelijke hoofdpersoon, een mooie romance en een geweldige setting. Dit deel leest als een echte historische roman. Wederom echt weer een aanrader!