ไฮโซจอมปลอม เล่ม 2

ไฮโซจอมปลอม #2

by Mo Shu Bai, 墨书白, โม่ซูไป๋

‘หยางเวย’ คือเด็กกำพร้าที่ถูกคุณนายใหญ่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กเพื่อให้แต่งงานกับบุตรชายคนเดียวของท่าน

และเพื่อให้สามารถเข้ากับตระกูลซ่งอันยิ่งใหญ่มั่งคั่ง เพื่อแบ่งเบาภาระของผู้มีพระคุณที่เมตตา หยางเวยจึงละทิ้งสิ่งที่ตนเองใฝ่ฝัน เฝ้าเรียนรู้การวางตัวเป็นผู้ดี เล่นเชลโล เรียนภาษาฝรั่งเศส ทำคะแนนให้ได้ที่หนึ่งเสมอและไม่ทำอะไรที่คุณชายซ่งไม่ชอบ

เธอสำรวมตน ควบคุมตัวเอง จนเหมือนสายเครื่องดนตรีที่ถูกขึง

แต่ซ่งเจ๋อก็ไม่เคยชอบเธอ

คุณชายซ่งเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาดีเหมือนก้าวออกมาจากภาพวาด ริมฝีปากมักประดับด้วยรอยยิ้มแฝงด้วยแววเย้ยหยัน ครั้งแรกที่เราเจอกัน เขาพินิจเธอนิ่งนาน จากนั้นก็เอ่ยขึ้นลอย ๆ ว่า “สกปรก”

เขามักแสดงความเย่อหยิ่งออกมาอย่างไม่ปิดบัง แสดงออกทุกอย่างโดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกของเธอแม้แต่น้อย

หลังเรียนจบจากต่างประเทศ เขายอมกลับมาแต่งงานกับเธอเพราะเห็นแก่แม่ของเขา

แต่วันนี้คุณนายใหญ่สิ้นแล้ว

หยางเวยรู้สึกเป็นอิสระ ลูกเป็ดขนดำไม่จำเป็นต้องแสร้งทำตัวเป็นหงส์อีกต่อไป

เธอคงหย่าได้แล้วสินะ?

384 pages, Paperback

Published March 1, 2022

About the author

Associated Names:
* Mo Shu Bai (English)
* 墨书白 (Chinese)
* โม่ซูไป๋ (Thai)

Reviews

[Wanyiwa · Rating 4 out of 5]

รีวิวรวม 3 เล่มนะคะ

นางเอกเป็นเด็กที่พ่อแม่พระเอกช่วยรับเลี้ยงดูหลังจากที่พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตลง และเพราะบ้านพระเอกเลี้ยงดูเธอมาอย่างดี แต่เธอก็อยู่ภายใต้ความกดดันมหาศาลที่จะต้องทำตัวให้เป็นเด็กดี เรียนเก่ง และเป็นที่รักตลอดเวลา ในขณะที่พระเอกเป็นเหมือนเด็กสปอยล์ที่โตมาแบบขาดความอบอุ่นเพราะพ่อแม่งานยุ่งและแทบไม่มีเวลาให้เขาเลย สิบกว่าปีที่นางเอกใช้ชีวิตอยู่ในบ้านพระเอกด้วยความกดดัน เธอก็แอบรักพระเอกด้วย พร้อมกับแบกรับความรับผิดชอบต่าง ๆ มากมายในบ้านจนถูกวางตัวให้เป็นว่าที่ภรรยาของพระเอก และในที่สุดทั้งคู่ก็แต่งงานกันถึงแม้จะเป็นไปด้วยความต่อต้านจากพระเอก ดังนั้นตลอดเวลาที่ทั้งคู่แต่งงานกันในช่วง 3 ปี พระเอกจึงเย็นชา ห่างเหิน และทำร้ายจิตใจนางเอกตลอด จนเมื่อทั้งพ่อและแม่ของพระเอกเสียชีวิตไปแล้ว และนางเอกดูแลจนมั่นใจว่ากิจการของพระเอกมั่นคงดีแล้ว เธอก็เลยตัดสินใจขอหย่าพร้อมคืนสมบัติทั้งหมดของตระกูลพระเอกให้พระเอกไป และออกไปใช้ชีวิตแบบที่ตัวเองเคยต้องการมาตลอด ในขณะที่พระเอกผู้ซึ่งถูกขอหย่า เพิ่งจะมารู้ใจตัวเองในเวลาที่สายไปแล้ว

เป็นเรื่องที่ขยี้ได้หน่วงมาก ผลัดกันปวดหัวใจทั้งฝ่ายพระเอกและนางเอก ต่างคนต่างก็ต้องใช้เวลาในการเรียนรู้และรักษาบาดแผลในหัวใจตัวเองเพื่อจะให้เดินหน้าต่อไปได้ อาจจะมีบางคนที่มองว่านางเอกใจแข็งและเล่นตัวเกินไปในเวลาที่พระเอกมาง้อ แต่เราว่านางเอกบอบช้ำมามากเลยนะกับช่วงเวลาสิบกว่าปีที่ต้องอดทน หัวใจมันควรต้องใช้เวลาเยียวยาจริง ๆ และก็มีหลายจุดมากในเรื่องที่เรามองว่านักเขียนให้ทัศนคติเรื่องความรักได้น่าสนใจ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของความรักที่มาในเวลาที่ยังไม่ใช่ รักที่เห็นแก่ตัว รักที่เพิ่งจะตระหนัก การเติบโตในเรื่องความรัก หรือบทบาทของความเป็นผู้หญิงและผู้ชายในชีวิตคู่ ยังรวมถึงการให้คุณค่ากับอดีตที่แม้จะเจ็บปวดแต่ก็ทำให้เราเป็นเราได้ในทุกวันนี้

มีความบีบอารมณ์จนทำให้เราเสียน้ำตาได้ และถึงแม้จะมีความหน่วงหัวใจ แต่ก็จบแบบแฮปปี้นะและทำให้เรามองเห็นทัศนคติในทางบวกในเรื่องของความรักด้วย ความหวานมีอยู่แต่มีน้อยมาก จึงไม่เหมาะกับสายที่เน้นความหวานแบบปราศจากดราม่าค่ะ แต่ในขณะที่เราชอบความดราม่าในเรื่องความรัก ก็มีบางส่วนที่เรารู้สึกขัดใจ เช่น การส่งให้นางเอกรับบทเด่นจนดูน่าหมั่นไส้ในบางครั้ง มุกตลกที่มันควรจะมีแต่กลับหายไป (เพราะการแปลหรือเพราะอะไร) หรือการทิ้งตัวละครบางตัวให้หายไปเฉย ๆ เหมือนไม่เคยมีตัวละครตัวนั้นมาก่อน

แต่ในภาพรวมคือเราชอบมุมมองความรักในเรื่อง มีคำพูดดี ๆ ในเรื่องเยอะมากที่น่าประทับใจ ชอบความหน่วงบาดอารมณ์ที่ทำให้เราเสียน้ำตาได้ทั้งสามเล่ม และชอบการเดินทางของตัวละครที่ทำให้เรามองเห็นการเติบโตได้อย่างชัดเจนมาก

[Patrawan Dear]

#ไฮโซจอมปลอม (เล่ม 2/3)

ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึก toxic กับความสัมพันธ์ของพระนาง ซึ่งผู้เขียนให้รายละเอียดดีเสียจนทำให้เราเชื่อได้ว่าทำไมแต่ละคนจึงมีวิธีคิด วิธีปฏิบัติแบบนั้น... พระเอกง้อได้น่ากลัวเกินไป ในขณะที่นางเอกก็คงเก็บกดมานานเกิน

ในส่วนของความรู้สึกที่สวนทางกันไปมานี่แหละ เป็นจุดที่ชวนติดตามของเรื่อง เราว่าเราไม่อินไปกับใครเลย ไม่ได้เลือกข้าง เพียงรู้สึกเหมือนมองดูชีวิตของเด็กสองคน เข้าใจทั้งคู่ บางครั้งก็อยากให้แยก ๆ กันไป ต่างคนต่างมีชีวิตใหม่ที่ดี บางครั้งก็อยากให้ลองหันหน้ามาเริ่มกันใหม่ดี ๆ อีกสักครั้ง

และถึงแม้พระนางจะยังหาทางออกของความสัมพันธ์ไม่ได้ แต่พัฒนาการของตัวละครกลับเด่นชัดมาก น้ำตาหยดแรกของเราจึงมาในบทที่ 57...

สู้ ๆ นะ เด็กน้อยทั้งสอง ขอให้ได้พบกับทางออกที่ดีในเล่มจบ...สาบานเลยว่าไม่อินจริงจิ๊งงงง :)

[Ahgase · Rating 4 out of 5]

อู่หลุนพูดถูกทุกอย่าง ไม่อยากอยู่กับเค้า แต่ยังมาอยู้ใกล้เค้า
มาอยู่บริษัทเค้า เห็นเค้าเป็นบ้าก็ไม่เอาตัวออกมาห่างๆ
คือทำเพื่ออะไรวะ นางเอกเองก็ผิดอะ ผิดมากๆ ทรมานคนแบบไม่รู้ตัว

ก็พอกันทั้งคู่อ่ะแหละ ไม่ได้ดีเลยสักคนพระนาง5555555
พระเอกก็ตื๊อจนเป็นโรคจิตแล้ว แอบกลัวเลย
แต่เพราะมันมีนางเอกคอยกระตุ้นไงเลยบอกว่าพอกัน
ไม่รักแล้วนะ แต่มานอนด้วยกันสิ แล้วก็คุยกับผชอื่นไปด้วย มึงตลกละ

ไม่ชอบความที่ให้พระเอกเจ็บทั้งเจ็บตัวทั้งอ้อนวอน กราบกรานเลย
แล้วนางเอกไม่ใจอ่อน อันนี้เกินไปนิดนึงแล้วอะ ถึงไม่เอาแล้วก็ไม่ออกมา ไม่ชอบก็หนีไปสิคะ จะอยู่ทรมานแล้วบอกว่าหวังดีทำไม
บอกแล้วอู่หลุนพูดถูกทุกอย่าง5555

แล้วนางเอกสรุปจะเป็นนักพูดทอล์กโชว์หรอ อันนี้คาแรกเตอร์มันงงๆ
หน่อยมั้ย เพราะบอกว่านางเอกอยู่บ้านพระเอกไม่ค่อยกล้า ไม่พูด
โดนกดดัน เพื่อนไม่มี แต่พอหย่าออกมาพูดเก่งแล้วพูดเก่งเนี่ยนะ
หือออ?

โดยรวมก็สนุกเพราะน้ำเน่านี่แหละ แต่อ่านแล้วอึดอัดกับนางเอกหน่อย เกือบจะเกลียดแล้ว หย่าๆกันไปอะดีแล้วมั้ง 5555555

[M · Rating 4 out of 5]

4.5
จริงๆ อยากให้ 5 ในความซับซ้อนด้านอารมณ์ของตัวละครมาก
คือเป็นเรื่องที่รันทดเหลือเกิน พฤติกรรมของตัวละครอาจทำให้เอือมระอาและมองบน แต่ถ้ามองจากมุมของตัวละครก็คือเข้าใจได้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้

เล่มนี้พระเอกตามง้อนางเอกแบบทุ่มสุดตัว ทำทุกอย่าง หมดทุกศักดิ์ศรี คือยอมแทบทุกอย่างแล้วขอแค่เธอกลับมา
พระเอกเล่มนี้เล่นบทโศรยาร้องห่มร้องไห้ไม่เหลือมาดคุณชายเลย ช่วงแรกๆ จะให้ความรู้สึกพระเอกเป็นเด็กน้อยคอยตามวอแวนางเอก ดื้อดึงงอแงไม่ยอม พยายามแก้ไขความผิดของตัวเอง ชดเชยความผิดของตัวเอง แต่ไปเรื่อยๆ ก็จะเห็นได้ว่าในทุกครั้งที่ผิดหวังพระเอกจะปรับตัว ปรับพฤติกรรม คือจะมีความพัฒนาด้านตัวละคร ด้านอารมณ์ ด้านความเข้าใจในการดูแลคนอื่น และความรัก

พออ่านๆ ไป เราไม่ชอบพระเอกที่เป็นแนวนี้เท่าไหร่เลย คือให้ฟีลง้อแบบสุดตัว desperate มากๆ จนตรอกสุดๆ แต่ไม่ได้นึกเกลียดเลยนะ แค่รู้สึกว่าเอิ่มมม มันจะต้องขนาดนี้เลยเหรอ อะไรแบบนี้ แต่ก็โอเค เค้าเขียนให้พระเอกมาแบบนี้ โดยจริงๆ ก็มีเหตุผลรองรับว่าทำไมพระเอกถึงสิ้นหวังขนาดนี้ ตรงนี้ก็เลยพอจะรับได้ แต่ก็หดหู่ในการทุ่มเทจนเสียความเป็นตัวเองของพระเอกไปเหมือนกัน

ในส่วนของนางเอก ดูเหมือนนางเอกจะให้ความหวังพระเอกอยู่เสมอ แต่ส่วนตัวเรารู้สึกว่าด้วยความรักความผูกพันธ์มาเป็นส��บปี มันก็อาจจะฝังลึกอยู่ในสันดานของนางเอกไปแล้ว 5555 คือถึงแม้ว่าจะหย่าและตั้งใจเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่ความรู้สึกและการกระทำของพระเอกก็ยังมีอิทธิพลในใจของนางเอก ซึ่งส่วนของนางเอกคือการก้าวข้ามสิ่งนั้น แต่ลึกๆ นางเอกก็ยังโหยหาการเติมเต็มทางอารมณ์จากพระเอกอยู่หน่อยๆ ดังนั้นจึงหวั่นไหวอยู่บ้างตอนที่พระเอกกลับมาทำดีด้วย และยิ่งนางเอกหวั่นไหว นางเอกก็จะยิ่งกลัวกว่าเดิม กลัวว่าตัวเองจะใจอ่อน กลัวว่าตัวเองจะต้องกลับไปอยู่ในช่วงเวลาเดิมๆ อีก ดังนั้นนางเอกจึงเริ่มลนลานและไม่ยอมอีกทั้งไม่ยินดีที่จะกลับไป

ส่วนตัวไม่นึกรำคาญที่นางเอกอ่อนโยนและตามใจพระเอกใน process การง้อ มันให้ฟีลเหมือนสงสารพระเอกและยอมให้พระเอกที่ทำตัวเหมือนเด็กน้อยได้ทำอะไรที่อยากทำ โดยคาดหวังว่าง้อไม่สำเร็จก็จะจากไปเอง แต่มันกลับหนักขึ้นเรื่อยๆ พระเอกเริ่มออกฤทธิ์ จนท้ายๆ จะให้ความรู้สึกโรคจิตหน่อยๆ 5555 พอผ่านช่วงนี้ไปก็เหมือนพีคแตก พระเอกจะเริ่มตระหนักและเลือกทางเดินใหม่ ซึ่งก็ต้องดูต่อไปว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ใจนี่คิดว่า 2 เล่มนี้ก็จบได้ละมะ แยกย้ายกันไปขนาดนี้ นางเอกขวนขวายมีชีวิตดีขนาดนี้ก็ให้จบๆ ไปเหอะ เหนื่อยเหลือเกิน 🙄

[Anida · Rating 5 out of 5]

บทที่ 35 - ชอบมาก รักทั้งบทนี้เลย

บทที่ 39 - “ถ้าผมจะซาบซึ้งจนรักใครสักคนขึ้นมาจริงๆ คนคนนั้นก็ไม่ใช่คุณ” - กองเชียร์ปรบมือ สะใจค่ะ

อ่านถึงบทที่ 42 อยากจะขอระบายความคิดของเราเท่าที่อ่านถึงตอนนี้ดังนี้

1. เราคิดว่าความสัมพันธ์ของเวยเวย กับ โจวเหวิน ไม่ใช่เป็นคนรักกัน และคิดว่าความสัมพันธ์ไม่น่าจะพัฒนาไปถึงขั้นนั้นด้วยเพราะว่าเหมือนกับว่าคนสองคนที่มีประสบการณ์คล้ายๆกันก็เลยคุยกันได้เท่านั้นเอง ในบทที่ 34 โจวเหวินได้ พูดถึงความสัมพันธ์ของเค้ากับเวยเวยไว้ดังนี้ “ผมรู้สึกว่าพวกเราสองคนก็เหมือนสัตว์ตัวน้อยน้อยที่ มาผ่านฤดูหนาวด้วยกัน พวกเราเลยแลกไออุ่นซึ่งกันและกัน รอจนกระทั่งฤดูใบไม้ผลิมาถึง บางทีก็อาจจะต้องแยกกัน…. ในฤดูหนาวช่างหนาวเหลือเกิน พวกเราต่างรู้ดีว่าบาดแผลของแต่ละคนอยู่ตรงไหน… จุดหักเหของชีวิตที่เราต้องเจอเหมือนกันบางทีอาจจะเป็นฤดูหนาวนี้” เราคิดว่าพี่เหวิน sum up คสพ ของสองคนได้ดีจริงๆค่ะ

2. ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างหยางเวย กับซ่งเจ๋อ oh where do I start? ทั้งสองคนรักกันมากเพียงแต่ว่าอาเจ๋อ รู้ตัวช้าไป โลกหมุนรอบตัวเองซะเคย ทำให้ทำร้ายจิตใจคนที่ตัวเองรักที่สุด พอตอนหลังมารู้ &ยอมรับกับตัวเองว่ารักคนนี้มาก ขาดเขาไม่ได้ ก็สายไปซะแล้ว ตอนนี้ก็เลยอยู่ในช่วง ยอมรับตัวเอง หาวิธีง้อเมีย improve การปฏิบัติตัวกับคนอื่น สรุปคือต้องพยายามทำตัวเองให้ดีขึ้นเพื่อที่จะ win the wife back นั่นเอง
ความเห็นส่วนตัวเราคิดว่าโม่ซู่ไป๋ เขียนได้ดีมากนะตัวละครมีเหตุมีผลในการกระทำ (ถึงแม้ว่าเหตุผลตอนแรกๆของอีตาพี่ซ่ง จะงี่เง่าไปหน่อยก็เถอะ)

บทที่ 47 - บางทีเราก็คิดว่าโจวเหวินกับหยางเวยคิดแบบ shortsighted เล็กน้อย ตอนนี้สองคนนี้คือมีความต้องการที่จะหนีความรักครั้งเก่าเลยจะหนีไปด้วยกัน ทั้งที่ไม่ได้รักกันแบบคนรัก แต่มนุษย์ก็ยังคงมีความโลภ โกรธ หลง นะ ถ้าอนาคตใครสักคนอยากได้มากกว่าเดิม แล้วอีกคนให้ไม่ได้ล่ะ มันจะไม่เข้าอีกรอบเดิมเหรอ?

เอาจริงๆคือเวยเวยเองก็ insecure เหมือนกัน ชีกลัวว่าที่ซ่งเจ๋อรักตอนนี้ is only a phase and one day, the feeling will change. แต่ในเรื่องของความรัก มันก็ต้อง gamble ไหม (นี่นึกถึงสิ่งที่หนูลี | พี่สะใภ้ของเจ้าขาในเรื่องมีเพียงรัก | พูดเตือนสติเจ้าขาในเรื่องของธนดลเลยนะเนี่ย)

บทที่ 54 - ทั้งพี่เหวิน และเวยเวย ก็แค่คนขี้ขลาดที่จะรัก passionately ส่วนซ่งเจ๋อ ก็ควรจะต้องปล่อยให้เวยเวยไปก่อน ให้มีที่ว่างระหว่างทั้งสองคน ไม่งั้นความรักของซ่งเจ๋อจะ suffocate เวยเวย อะ

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น คนนอกไม่ควรที่จะไปเจ้ากี้เจ้าการกับความรักของคนสองคน น้ำจะร้อนจะเย็น คนที่ดื่มเท่านั้นที่จะรู้



ไปอ่านต่อเล่มสามล่ะ

[Polyj · Rating 4 out of 5]

อ่านแบบอึนๆ
เปิดเรื่องมาด้วย นางเอกขอหย่า และออกจากบ้านไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ส่วนพระเอกมึนอยู่ 555
แล้วเรื่องหลักคือ นางเอกอยากมูฟออน แต่พระเอกไม่ปล่อย เลยตามยื้อกันไปมา พระเอกพยายามเปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้น แต่นางเอกก็ยังกลัว พยายามหนี
อารมณ์คือรักนะ แต่ไม่อยากกลับไปเจ็บอีกแล้ว กว่าพระเอกจะเข้าใจ ว่าควรจะทำยังไง ว่าความรักคืออะไร ก็ผ่านไปสองเล่มละ
ในมุมของเรา เขาเน้นให้พระเอกได้แก้ตัว คนอ่านจะสงสารพระเอกมากหน่อย ก็ดีนะ ถ้าบรรยายความแย่ของพระเอกทั้งหมดตั้งแต่แรก คงไม่มีใครอยากเชียร์แล้ว ในเมื่อมีพระรองที่โดดเด่นรออยู่
ความรู้สึกตอนอ่าน ... ก็จะสลับกันระหว่างรำคาญพระเอกไม่เลิกตื๊อซะที กับ โมโหนางเอกทำไมใจแข็งจังนะ สงสารพระเอกฮะ ฮีเสียน้ำตาไปหลายลิตรแล้วนะเว้ย 5555
เอาจริงปัญหาความสัมพันธ์ในครอบครัวความรักอันซับซ้อนแบบนี้เราผู้โสดล้านเปอร์เซ็น ก็ออกจะไม่ค่อยเข้าใจนัก คิดว่าถ้าไม่ดีก็เลิกให้มันเด็ดขาดไป จะมาพัวพันอะไรกันอีก ยิ่งมีตัวเลือกใหม่เข้ามาก็ไปดิวะ แหะๆ
แต่นอกจากความยุ่งเหยิงในรัก ตัวเรื่องนี่ยังมีพล็อตย่อยที่น่าสนใจคือเรื่องอาชีพใหม่ของนางเอก เป็นนักไลฟ์สด มีเรื่องของเส้นทางอาชีพนี้ กับการเป็นนักพูดทอล์กโชว์ ซึ่งนักเขียนเขาเก่งมากที่บาลานซ์ตัวเรื่องทั้งหมดเข้าด้วยกันอย่างลงตัว
สิ่งที่เราเคยบ่นว่ารำคาญพระเอก เบื่อนางเอกในประเด็นความสัมพันธ์ แต่เรื่องกลับไม่น่าเบื่อ มันตื่นเต้นตลอด มีเรื่องให้ติดตามในเส้นทางการเติบโตของพวกเขา

[Yupaporn Zuyu · Rating 3 out of 5]

เศร้าอะ สงสารพระเอกอะ ทำไมนางเอกใจแข็งขนาดนี้ T__T

[Nippon Ssp · Rating 2 out of 5]

ขอแย้งเม้นนึงที่ด่านอ.หน่อย คงไม่เคยมีประสบการณ์ความรักtoxic แบบนี้สินะ นางเอกคือผู้ถูกกระทำนะคะ อย่าหลงประเด็น เพียงแต่นักเขียนนำเสนอพาร์ทหลังหย่าเฉยๆ

1. ไม่อยากอยู่กับเขาแต่ยังเข้าบริษัทเขา
= ไม่อยากคบในฐานะคนรักแต่ไม่ได้หมายความว่าเกลียดขี้หน้า แบบนี้คือปล่อยวาง ถึงเห็นก็ไม่ได้รู้สึกอะไร ถึงจะเจอก็ไม่ได้เกลียด

2.เห็นเค้าเป็นบ้าไม่เอาตัวออกมา
-ไม่ใช่ความผิดนางนะ งง นางก็อยู่ของนางเฉยๆอ่ะ55555 ฝ่ายนั้นมากกว่าที่เอาตัวมาอยู่ในพื้นที่ ทั้งบังคับ ทั้งตื้อ + แล้วนอทำผิดไรทำไมต้องหนี แสนดีมาทั้งชีวิตต้องมาลำบากลำบนหนีหัวซุกหัวซุนต่ออีกหรอ ละเชื่อหรอพอมันบ้าขนาดนั้นจะไม่ตาม? อยู่ไหนก็โดนสืบ โดนตามอยู่ดี

3.ไม่รักแล้วแต่มานอนด้วยกันสิ แต่คุยกับผู้ชายคนอื่น
- เอาจริงๆนางก็โสด จะทำไรก็ได้ป่ะ5555 ฝั่งผู้ชายที่คุยก็สถานะเพื่อนที่คอยพึ่งพาคอยดึงกันขึ้นมากกว่า ยังไม่เริ่มคสพ.กันด้วยซ้ำ นางชัดเจนของนางมาตลอดกับผชทั้งคู่ และไม่เคยพูดให้ความหวัง ได้แต่ตัวพอ.ก็รู้อยู่ มันก็ winwin คสพทางกาย

4.ไม่ชอบที่พระเอกเจ็บตัว กราบกราน
-เอิ่มเธอ พอ.มันสมควรแล้ว มีสิทธิ์ไรจะไปเอาเชือกมัดเขา บีบบังคับเขา นี่มันcrime นะคะคุณ เข้าขั้นกักขังหน่วงเหนี่ยว ชีวิตจริง คนแบบนี้น่ากลัวนะ ขี้โมโห ใช้ความรุนแรง ถ้าขาดสติฆ่าเราทำไง เป็นเราก็กลัวเรื่องความปลอดภัยตัวเองนะ นาทีนั้น พอ.อ่ะ เพื่อความต้องการของตัวเองก็ไม่สนว่าใครจะเจ็บปวด

5.นางเอกไม่ใจอ่อน อันนี้เกินไป
- ทำไมต้องกลับอ่ะ ตรรกะแปลกๆ ผลการตัดสินใจอยู่ที่ตัวนอ.ไม่ใช่พอ.ค่ะ ถ้าง้อคือต้องกลับหรอ งั้นถ้าคบกับแฟนโดนแฟนทำร้าย โดนง้อไม่กลับไปนี่ผิดป่ะ 55555 ชีวิตจริงแค่ความรักมันไม่พอนะคะ มันต้องมีปัจจัยอะไรหลายๆอย่างในการใช้ชีวิตคู่ นอ.พยายามทุกอย่างอย่างสุดความสามารถแล้ว มันไม่ได้คือไม่ได้ไง กว่าจะออกมาได้ทำไมต้องกลับไปให้เขาทำร้ายอีก ไปโทษนางเฉย คนที่น่าสงสารสุดในเรื่องคือนางเอกละ เพราะคุณเห็นแค่พาร์ทหลังที่หย่าไง

6.ไม่ชอบก็หนีไป อยู่ทรมานละบอกหวังดี
- เอาจริงนะ มันหนีได้เร้อ5555 มั่นใจหรอว่าพอ.จะไม่ตามหา
- ถ้ารักอีกฝ่ายมากๆ เลิกกันมันก็ห่วงกันอยู่แล้วอ่ะ อีกฝ่ายไม่มีเราจะอยู่ยังไง จะเศร้าไหม คือยังมีห่วงอ่ะคุณ

7. นอไม่ค่อยกล้าพูดตอนอยู่บ้านพอ. พอหย่าละพูดเก่ง
- สรุปอ่านข้ามหรือยังไง5555
- นอ.พูดเก่งมากค่ะ เจื้อยแจ้วตั้งแต่เด็ก เป็นเด็กร่าเริง เพียงแต่ไม่กล้าพูดตอนอยู่บ้านพอ.เพราะว่านางมาจากชนชั้นกลางไงแล้วมาอยู่บ้านคนรวย พอ.ดูถูกว่าจนสกปรกเลยรู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อย +แม่พอ.คือ perfectionist กิริยามารยาทต้องเรียบร้อย
- นักพูดเขานี่ฟีลพวกโต้วาทีบ้านเราเลย ก็ไม่เห็นแปลกที่นางเอกจะเป็นได้ นางเรียนม.ปักกิ่งแล้วไปต่อตปท.นะคะ อย่าลืม อดีต นักโต้วาทีเก่าดีกรีเหรียญด้วย พวกนี้อาศัยคลังความรู้เยอะ นางได้ที่1มาตลอดทุกวิชา แทบไม่เคยแพ้จากการที่แม่พอ.คาดหวัง สรุปคือ พูดเก่งอยู่แล้วแค่เลือกว่าจะพูดมากกับใคร(อยู่กับเพื่อนนาง นางก็พูดมาก) + ความฉลาด จากความperfectionistของนาง

สรุปคือเกลียดพอ. โคตรtoxic อารมณ์ร้าย ขี้โมโห ปากหมา เอาแต่ใจตัวเอง เด็กน้อยไม่รู้จักโต มีดีแค่เงินกับหน้าตา เห้กับเขามาตลอดชีวิต พอเขาทนไม่ไหวจากไป จะมาเรียกร้องอะไร โอกาสมีไว้สำหรับคนที่ให้ค่า นอ.ควรเจอคนที่ดีกว่านี้ เก็บความแสนดีไปใช้กับคนใหม่ดีกว่า

ถึงหลังๆจะน่าสงสารก็เถอะ แต่ชีวิตเราก็แบบนี้ ถ้าผิดพลาดแล้วย้อนเวลาไปแก้ไขได้ก็คงไม่มีคนเจ็บคนป่วยคนตายหรอก ชีวิตวันนี้ของเราก็ต้องได้รับผลจากการกระทำในอดีตของเราอยู่แล้ว ผิดพลาดแล้วแก้ไขไรไม่ได้ ก็ต้องกลับมารักตัวเอง อย่าไปหาระรานเขา

[Nymph · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้ก็น้ำตาแตกอีกเช่นเคย หนักกว่าเล่มแรก เราอ่านแล้วก็เหมือนมีมุตตา กับมุนินทร์มาสลับกันเข้าร่าง ภาคมุตตาก็จะบอกว่า เอ้ออ เค้าทำถึงขนาดนี้แล้วก็ให้อภัยเค้าไปเห๊อะ ส่วนภาคมุนินทร์ก็บอก อย่าไปยอมง่ายๆ ต้องให้ง้อซะให้เข็ด ซึ่งบอกเลยว่าชีวิตจริงนั้น ผู้ชายล้านคนจะมีถึง 0.1 คนรึเปล่าที่ยอมง้อถึงขนาดนี้ 😂

[middaydreamer · Rating 4 out of 5]

toxic till the end มากกกกก ไม่เคยคิดว่าจะอินกับนิยายที่ toxic ขนาดนี้ได้ ปกติชอบอ่านอะไร healthy แต่เล่มนี้อ่านแล้วอิน ไม่ใช่ว่าเชียร์ให้กลับไปรักกันหรือฟินนะ ฟีลแบบเข้าใจทุกความรู้สึก แต่แยกย้ายกันเหอะอย่าอยู่ทรมานกันเลย....

[Rintea W · Rating 4 out of 5]

หรือเราจะไม่ค่อยอินกับอาชีพนางเอกสักเท่าไหร่เลยมีความงงๆ ส่วนพระเอก เล่มนี้ออกแนวหลอนแล้วนะ ถ้ามีแฟนเก่ามาตามขนาดนี้ผู้หญิงคนไหนก็คงต้องกลัวแหละ ว่าแต่รู้ตัวช้ามากนะเราว่ารักเขาขนาดนี้