What do you think?
Rate this book
Четыре стороны сердца (Большой роман)
您反抗，您斗争，郁郁寡欢成为了您平淡生活的外表。您成为一只赢得人们尊敬的木偶，一种隐约的敬意围绕着这具唉声叹气的行尸走肉。有时甚至对他人产生了吸引力。但是如果这人对您、对您的悲痛和拒绝足够感兴趣，如果您的拒绝恰好没有让他感到很耻辱，如果他明白一颗受伤的心仍在跳动，那时，一切都可以重新成为一扇面朝露台的窗户，在秋日一个美丽的下午被打开。那么第一片落到您脸颊上的树叶不再是往事的一个耳光，而是不可思议的幸福，不论给它起什么名字，幸福都会突然变得无可辩驳、难以理解。
158 pages, Kindle Edition
First published January 1, 2019
88 people are currently reading
2777 people want to read
About the author
Françoise Sagan
251 books1,667 followersBorn Françoise Quoirez, Sagan grew up in a French Catholic, bourgeois family. She was an independent thinker and avid reader as a young girl, and upon failing her examinations for continuing at the Sorbonne, she became a writer.
She went to her family's home in the south of France and wrote her first novel, Bonjour Tristesse, at age 18. She submitted it to Editions Juillard in January 1954 and it was published that March. Later that year, She won the Prix des Critiques for Bonjour Tristesse.
She chose "Sagan" as her pen name because she liked the sound of it and also liked the reference to the Prince and Princesse de Sagan, 19th century Parisians, who are said to be the basis of some of Marcel Proust's characters.
She was known for her love of drinking, gambling, and fast driving. Her habit of driving fast was moderated after a serious car accident in 1957 involving her Aston Martin while she was living in Milly, France.
Sagan was twice married and divorced, and subsequently maintained several long-term lesbian relationships. First married in 1958 to Guy Schoeller, a publisher, they divorced in 1960, and she was then married to Robert James Westhoff, an American ceramicist and sculptor, from 1962 to 63. She had one son, Denis, from her second marriage.
She won the Prix de Monaco in 1984 in recognition of all of her work.
She went to her family's home in the south of France and wrote her first novel, Bonjour Tristesse, at age 18. She submitted it to Editions Juillard in January 1954 and it was published that March. Later that year, She won the Prix des Critiques for Bonjour Tristesse.
She chose "Sagan" as her pen name because she liked the sound of it and also liked the reference to the Prince and Princesse de Sagan, 19th century Parisians, who are said to be the basis of some of Marcel Proust's characters.
She was known for her love of drinking, gambling, and fast driving. Her habit of driving fast was moderated after a serious car accident in 1957 involving her Aston Martin while she was living in Milly, France.
Sagan was twice married and divorced, and subsequently maintained several long-term lesbian relationships. First married in 1958 to Guy Schoeller, a publisher, they divorced in 1960, and she was then married to Robert James Westhoff, an American ceramicist and sculptor, from 1962 to 63. She had one son, Denis, from her second marriage.
She won the Prix de Monaco in 1984 in recognition of all of her work.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 139 reviews
April 5, 2021
Radnja je zanimljiva, stil mi se mnogo dopada, ali kraj mi je nekako nedovršen, pa bi bila 3, eventualno 3.5. Međutim, saznala sam da su 2019. pronađeni rukopisi i da je knjiga naknadno izdata 15 godina nakon autorkine smrti, imala je dosta rupa u sebi, pa je bilo problematično popraviti je i spremiti za izdavanje.
Imamo Ludovika i Mari Lor kao likove, oni su u braku, ali se ne podnose, ona se udala samo zbog novca koji ima njegov otac. Nakon što njena majka dođe u porodičnu kuću, u nju se zaljubljuju i Ludovik i njegov otac - jasno vam je koliko je zamršeno kao u španskoj seriji.
Nije mi bilo dosadno, zanimalo me je šta će se dalje odvijati, pa mi je samim tim i bilo prijatno za čitanje. Sagan piše nekako elegantno i zbog tog stila čitala bih još njenih knjiga. Ipak, "Dobar dan, tugo" mi je bila bolja, iako sam dala istu ocenu. Različite su tematski, a opet obe imaju nešto prepoznatljivo za Fransoaz Sagan.
Imamo Ludovika i Mari Lor kao likove, oni su u braku, ali se ne podnose, ona se udala samo zbog novca koji ima njegov otac. Nakon što njena majka dođe u porodičnu kuću, u nju se zaljubljuju i Ludovik i njegov otac - jasno vam je koliko je zamršeno kao u španskoj seriji.
Nije mi bilo dosadno, zanimalo me je šta će se dalje odvijati, pa mi je samim tim i bilo prijatno za čitanje. Sagan piše nekako elegantno i zbog tog stila čitala bih još njenih knjiga. Ipak, "Dobar dan, tugo" mi je bila bolja, iako sam dala istu ocenu. Različite su tematski, a opet obe imaju nešto prepoznatljivo za Fransoaz Sagan.
August 31, 2021
Nuo neatmenamų laikų, siekdama užtikrinti savo išskirtines teises ir koketiškumą, naujoji ponia Kreson kliovėsi galvos laikysena. “Moteriai svarbu”, - paprastai dėstydavo ji (beje, vis dažniau, nes jai neliko daugiau nieko žavaus, išskyrus dvi dešimtis perteklinių kilogramų), - galvos laikysena, orumas, kažkas nepajudinamo, kas priverstų visus nusilenkti. Tai ir ginklas, ir gynyba sykiu, patikėkit!”
Suirzęs Anri vieną dieną atkreipė jos dėmesį, kad svarbu ne galvos laikysena, o jos turinys.
- Kam, - net patikslino jis, - atkakliai švytruoti tuščia kriaukle?
- Sakyk, ką nori, Anri, - kaklas, pečiai, pakaušis rodo ir moters išsilavinimą, ir orumą, - atkirto ji.
O jis, truktelėdamas savo buliaus pečiais, atsakė:
- Kiekvienas nešioja, ką gali.
Ironiškas, kandus, plevenantis ir atmosferiškas. Įsupantis į platanų lapus, aistringas kaip pati Sagan.
Surijau per porą prisėdimų, mėgaudamasi šykščių ir šlykščių buržua dvarelio intrigomis, kurios taip poetiškai ir meistriškai suguldytos į nepabaigtą ir tik po Sagan mirties išleistą romaną.
Jį kapstydamas palikimo aplankus atrado Sagan sūnus, fotografas Denis Weathoff. Jis mamos tekstą rašyti pabaigė pats. Minimaliai ir tiek, kiek tereikėjo.
Ir kaip gerai, nes dabar mes galim suptis tuose puslapiuose.
Suirzęs Anri vieną dieną atkreipė jos dėmesį, kad svarbu ne galvos laikysena, o jos turinys.
- Kam, - net patikslino jis, - atkakliai švytruoti tuščia kriaukle?
- Sakyk, ką nori, Anri, - kaklas, pečiai, pakaušis rodo ir moters išsilavinimą, ir orumą, - atkirto ji.
O jis, truktelėdamas savo buliaus pečiais, atsakė:
- Kiekvienas nešioja, ką gali.
Ironiškas, kandus, plevenantis ir atmosferiškas. Įsupantis į platanų lapus, aistringas kaip pati Sagan.
Surijau per porą prisėdimų, mėgaudamasi šykščių ir šlykščių buržua dvarelio intrigomis, kurios taip poetiškai ir meistriškai suguldytos į nepabaigtą ir tik po Sagan mirties išleistą romaną.
Jį kapstydamas palikimo aplankus atrado Sagan sūnus, fotografas Denis Weathoff. Jis mamos tekstą rašyti pabaigė pats. Minimaliai ir tiek, kiek tereikėjo.
Ir kaip gerai, nes dabar mes galim suptis tuose puslapiuose.
November 18, 2021
[..] ne vairāk, ne mazāk kā par iepazīstināšu ar ikoniska autora neizdotu darbu [..]
Tieši tā es jūtos par “Visos sirds nostūros” grāmatu, atverot tās pirmo vāku un aizverot pēdējo vāku. Françoise Sagan IR mana literatūras un rastniecības IKONA … jā, kad es izaugšu liela - es gribu būt Sagāna! ne vairāk un ne mazāk … grāmatas, cigaretes, kafija … skaista melanholija.
“Visos sirds nostūros” manuskripts nejauši atradies no Sagānas mantotajās papīru un dokumentu kaudzēs, starp mapēm, grāmatām un pierakstiem. Tas esot bijis iecerēts kā pamats kino scenārijam. Ak’ tā būt lieliska filma - lasot attēli, skaņas un mizantscēnas slīd gar acīm. Lielisks tulkojums - lasīju un dzirdēju skanām Sagānas un grāmatas varoņu balsis.
Šinī grāmatā (ti nepabeigtajā manuskriptā) Sagāna atkal meistarīgi ir spējusi uzburt trauslās Franču šarma apvītās sajūtu robežas starp - ironiju, nolemtību, buržuāziskumu, bohēmu, laimīgumu, skumjām, komiskumu, kaisli, mīlestību, ģimeniskumu, vienatni … dzīves baudīšanu un tās noligšanu … visās niansēs un tonalitātēs.
[..] bieži vien neglītumu ir vieglāk uzlūkot nekā skaistumu un saskaņu, kuru pārbaudei un apbrīnošanai nepieciešams laiks. [..]
ak’ Françoise … ļoti gribējās, lai šīs grāmats manuskripts ir … 2 … 3 … 4… reizes biezāks.
Izcili. Lasīt bauda.
p.s. es apzināti neko šeit nerakstu par grāmatas sižetu ... lasot, ir tik svarīga katra notikuma pirmreizīguma sajūta.
Tieši tā es jūtos par “Visos sirds nostūros” grāmatu, atverot tās pirmo vāku un aizverot pēdējo vāku. Françoise Sagan IR mana literatūras un rastniecības IKONA … jā, kad es izaugšu liela - es gribu būt Sagāna! ne vairāk un ne mazāk … grāmatas, cigaretes, kafija … skaista melanholija.
“Visos sirds nostūros” manuskripts nejauši atradies no Sagānas mantotajās papīru un dokumentu kaudzēs, starp mapēm, grāmatām un pierakstiem. Tas esot bijis iecerēts kā pamats kino scenārijam. Ak’ tā būt lieliska filma - lasot attēli, skaņas un mizantscēnas slīd gar acīm. Lielisks tulkojums - lasīju un dzirdēju skanām Sagānas un grāmatas varoņu balsis.
Šinī grāmatā (ti nepabeigtajā manuskriptā) Sagāna atkal meistarīgi ir spējusi uzburt trauslās Franču šarma apvītās sajūtu robežas starp - ironiju, nolemtību, buržuāziskumu, bohēmu, laimīgumu, skumjām, komiskumu, kaisli, mīlestību, ģimeniskumu, vienatni … dzīves baudīšanu un tās noligšanu … visās niansēs un tonalitātēs.
[..] bieži vien neglītumu ir vieglāk uzlūkot nekā skaistumu un saskaņu, kuru pārbaudei un apbrīnošanai nepieciešams laiks. [..]
ak’ Françoise … ļoti gribējās, lai šīs grāmats manuskripts ir … 2 … 3 … 4… reizes biezāks.
Izcili. Lasīt bauda.
p.s. es apzināti neko šeit nerakstu par grāmatas sižetu ... lasot, ir tik svarīga katra notikuma pirmreizīguma sajūta.
March 31, 2022
3,5/5
Nemažai yra išleista pomirtinių, neužbaigtų literatūros kūrinių ir dažnai, juos perskaičius, kyla mintis: ar verta buvo?.. Iš tų, kurie nenuvylė, prisimenu Stendalio „Liusjenas Levenas“, Hemingvėjaus „Salos vandenyne“, o dabar prisidės ir šis F. Sagan romanas (bet šiek tiek dėl kitokių priežasčių).
Visos F. Sagan knygos (bent jau man) neleido būti abejingu. Labai savita autorė – tikiu – ir šįsyk būtų privertusi maloniai nustebti.
Pajutau šviežumą, gaivų orą – seniai bepatirtas jausmas, skaitant knygą. Tarsi velionė rašytoja taip atsidėkoja savo ištikimiems skaitytojams. Ir primena – ji, čia tikrai ji: „Ponia Amel, kiek įraudusi ir sutrikusi dėl tokios subtilios užduoties, čiupo popieriaus lapą, parkerį ir ėmė rašyti vardus, šie, rodos, krito nuo jos plunksnos kaip obuoliai nuo medžio pavasarį.“
Nesitikėkite to, ko ši knyga negali duoti. Tai romano apmatai, veikėjų charakterių bruožai, epizodai, fragmentai, pamąstymai, iš kurių būtų suręstas (mano supratimu) visai neblogas romanas. Gaila, kad nesuspėta to padaryti.
Be abejo, redagavimas, stiliaus ir kalbos šlifavimas, vienur patrumpinimas, kitur pailginimas, skyrių, o ir visos knygos, užbaigtumas būtų leidę pajusti visą romano grožį. O dabar kiekvienas skaitytojas pagal savo gebėjimus turi užpildyti tuštumas – gal ne visiems tai malonu. Patarimas: tie kurie neskaitėte kitų autorės kūrinių, jokiu būdu nepradėkite pažintį nuo šio romano. Jis gali būti tik paskutinis... Jei pamilsite Fransuazos kūrybą, sudomins ir šis.
Na, o pirmasis, mano ilgai lauktas, buvo „Sveikas, liūdesy!“. Anais laikais, sužinoję, kad jaunutė prancūzų rašytoja buvo apdovanota prestižine kritikų premija už nevienareikšmiškai visuomenėje vertinamą romaną, labai ilgai laukėme jo pasirodymo lietuvių kalba. Ir nenusivylėme.
Nenusivyliau ir dabar, nors liūdna, kad tai jau paskutinis susitikimas su šios puikios rašytojos kūryba.
Nemažai yra išleista pomirtinių, neužbaigtų literatūros kūrinių ir dažnai, juos perskaičius, kyla mintis: ar verta buvo?.. Iš tų, kurie nenuvylė, prisimenu Stendalio „Liusjenas Levenas“, Hemingvėjaus „Salos vandenyne“, o dabar prisidės ir šis F. Sagan romanas (bet šiek tiek dėl kitokių priežasčių).
Visos F. Sagan knygos (bent jau man) neleido būti abejingu. Labai savita autorė – tikiu – ir šįsyk būtų privertusi maloniai nustebti.
Pajutau šviežumą, gaivų orą – seniai bepatirtas jausmas, skaitant knygą. Tarsi velionė rašytoja taip atsidėkoja savo ištikimiems skaitytojams. Ir primena – ji, čia tikrai ji: „Ponia Amel, kiek įraudusi ir sutrikusi dėl tokios subtilios užduoties, čiupo popieriaus lapą, parkerį ir ėmė rašyti vardus, šie, rodos, krito nuo jos plunksnos kaip obuoliai nuo medžio pavasarį.“
Nesitikėkite to, ko ši knyga negali duoti. Tai romano apmatai, veikėjų charakterių bruožai, epizodai, fragmentai, pamąstymai, iš kurių būtų suręstas (mano supratimu) visai neblogas romanas. Gaila, kad nesuspėta to padaryti.
Be abejo, redagavimas, stiliaus ir kalbos šlifavimas, vienur patrumpinimas, kitur pailginimas, skyrių, o ir visos knygos, užbaigtumas būtų leidę pajusti visą romano grožį. O dabar kiekvienas skaitytojas pagal savo gebėjimus turi užpildyti tuštumas – gal ne visiems tai malonu. Patarimas: tie kurie neskaitėte kitų autorės kūrinių, jokiu būdu nepradėkite pažintį nuo šio romano. Jis gali būti tik paskutinis... Jei pamilsite Fransuazos kūrybą, sudomins ir šis.
Na, o pirmasis, mano ilgai lauktas, buvo „Sveikas, liūdesy!“. Anais laikais, sužinoję, kad jaunutė prancūzų rašytoja buvo apdovanota prestižine kritikų premija už nevienareikšmiškai visuomenėje vertinamą romaną, labai ilgai laukėme jo pasirodymo lietuvių kalba. Ir nenusivylėme.
Nenusivyliau ir dabar, nors liūdna, kad tai jau paskutinis susitikimas su šios puikios rašytojos kūryba.
June 13, 2023
When Françoise Sagan died in 2004, she left behind a literary oeuvre to make any writer envious—and with her completed and much loved works, she left also The Four Corners of the Heart, now making its English debut in all its rough glory.
Perhaps best described as a cross between a soap opera and a scathing indictment of the bourgeoisie (and oh, how it delights me to be able to use the phrase "a scathing indictment of the bourgeoisie" with a complete lack of irony), The Four Corners of the Heart follows a patched-together household through a most unusual time in their lives: the prodigal son has just returned from a long stint in hospital that he was not expected to survive; his wife has rejected him; his father is determined that the son get adequate attention from prostitutes if no one else; and the son has transferred his affections to the only person to treat him as a functioning human in the wake of his accident—his wife's mother. Chaos, predictably, ensues.
I read Bonjour Tristesse immediately before The Four Corners of the Heart, because it seemed unfair to know Sagan only by her last, unfinished work rather than by her celebrated first novel. Her microfocus on the follies of a family bring to mind Jane Austen, of all people, although only if Austen had written her books in twentieth-century France and with a great deal more bed-hopping. In Four Corners, we Sagan's voice is clear as a bell: in the character studies, in the sardonic eye cast upon the rambling house (full, naturally, of conflicting styles, uniform only in their poor taste), in the great rise toward the climax—
And yet it is (as advertised) an unfinished novel: not entirely unedited, as the author's son (who now manages her estate) notes in the afterword, but unfinished. It's hard to know how to rate it, because there are so many unknowns left in the book. We'll never know just where Sagan would have gone with this (or how different her own edits might have been), but I hope it's a success—for many reasons, but also because if it's a big enough success then perhaps someday the publisher and estate will collaborate with, say, three contemporary authors and publish an edition of this with three different endings.
Thanks to the editor and publisher for providing a review copy through NetGalley.
Perhaps best described as a cross between a soap opera and a scathing indictment of the bourgeoisie (and oh, how it delights me to be able to use the phrase "a scathing indictment of the bourgeoisie" with a complete lack of irony), The Four Corners of the Heart follows a patched-together household through a most unusual time in their lives: the prodigal son has just returned from a long stint in hospital that he was not expected to survive; his wife has rejected him; his father is determined that the son get adequate attention from prostitutes if no one else; and the son has transferred his affections to the only person to treat him as a functioning human in the wake of his accident—his wife's mother. Chaos, predictably, ensues.
I read Bonjour Tristesse immediately before The Four Corners of the Heart, because it seemed unfair to know Sagan only by her last, unfinished work rather than by her celebrated first novel. Her microfocus on the follies of a family bring to mind Jane Austen, of all people, although only if Austen had written her books in twentieth-century France and with a great deal more bed-hopping. In Four Corners, we Sagan's voice is clear as a bell: in the character studies, in the sardonic eye cast upon the rambling house (full, naturally, of conflicting styles, uniform only in their poor taste), in the great rise toward the climax—
And yet it is (as advertised) an unfinished novel: not entirely unedited, as the author's son (who now manages her estate) notes in the afterword, but unfinished. It's hard to know how to rate it, because there are so many unknowns left in the book. We'll never know just where Sagan would have gone with this (or how different her own edits might have been), but I hope it's a success—for many reasons, but also because if it's a big enough success then perhaps someday the publisher and estate will collaborate with, say, three contemporary authors and publish an edition of this with three different endings.
Thanks to the editor and publisher for providing a review copy through NetGalley.
December 7, 2021
Šķita, ka Sagānu esmu lasījusi, bet maldījos. Tādējādi šī grāmata man nebija ierastā meklējums, bet gan, manuprāt, visnotaļ laba iepazīšanās.
Plašāk blogā:
https://lalksne.blogspot.com/2021/11/...
Plašāk blogā:
https://lalksne.blogspot.com/2021/11/...
August 18, 2021
O lectură ușoară, un final nefericit ales.
December 23, 2023
ČETIRI STRANE SRCA-FRANSOAZ SAGAN
✒️"...gledali su u svoja stopala. Ma kakva da je lepota njihovih cipela,ljudi koji ne žele da pogled spuste na neko lice,ili na neki ambijent,imaju nešto bolesno u sebi."
❤️🩹Poslednji nedovršeni roman Fransoaz Sagan dokazuje da ni u starosti nije izgubila svoj smisao za humor. Pero joj je još naoštrenije nego inače.
❤️🩹Roman o ljubavnom mnogouglu à la français, a ljubavi jako malo.
❤️🩹Bogata buržoazija,toliko prazna i egocentrična,jer čime ispuniti tu ogromnu prazninu osim sobom.
❤️🩹I jedna žena došla s jednom namerom,a uvučena ili privučena nekim potpuno drugačijim.
❤️🩹I ko je ovde lud? 🤔
❤️🩹Svakako se brzo čita,ne očekujte limunadicu,jer kod Sagan ljubav nije cveće i pčelice, i zaključak ćete morati da izvučete sami.
❤️🩹Koji god da je kraj,moj zaključak je "fala bogu što sam sirotinja samo materijalno" 😁
✒️"...gledali su u svoja stopala. Ma kakva da je lepota njihovih cipela,ljudi koji ne žele da pogled spuste na neko lice,ili na neki ambijent,imaju nešto bolesno u sebi."
❤️🩹Poslednji nedovršeni roman Fransoaz Sagan dokazuje da ni u starosti nije izgubila svoj smisao za humor. Pero joj je još naoštrenije nego inače.
❤️🩹Roman o ljubavnom mnogouglu à la français, a ljubavi jako malo.
❤️🩹Bogata buržoazija,toliko prazna i egocentrična,jer čime ispuniti tu ogromnu prazninu osim sobom.
❤️🩹I jedna žena došla s jednom namerom,a uvučena ili privučena nekim potpuno drugačijim.
❤️🩹I ko je ovde lud? 🤔
❤️🩹Svakako se brzo čita,ne očekujte limunadicu,jer kod Sagan ljubav nije cveće i pčelice, i zaključak ćete morati da izvučete sami.
❤️🩹Koji god da je kraj,moj zaključak je "fala bogu što sam sirotinja samo materijalno" 😁
November 14, 2023
In real life we prefer surprising people to learning from them, much less understanding them. Often we experience false impressions more sharply than true ones....p136
Bonjour Tristess was the first book I pilfered from the restricted shelf in my parents library and hid to read. Around 15 at the time, still ignorant of the details, I did not entirely get what was going on, but I knew it was considered scandelous. It was bewildering but imperative, the rhythm and the overarching melancholy seduced me into looking for that world of subdued intensity; shadow and light.
psychological aloofness...offered respite from the inevitable inanities exchanged over dinner. p21
What appealed to me most about FS, aside from her forbidden status, was the alternative she offered to the dreary life written out for women who may not care to be slotted into the bourgeois dream. Before Simone de Beauvoir, before Collette, before Paris, FS held out, for me and possibly a whole generation of proto-feminists, a new way of being that led me first to Collette and only then to SdB.
Over the decades since, I have reread Bonjour Tristesse as well as discovered a number of her other works which I also enjoyed for their profound simplicity and elegance. Until now, with this unfinished novel, resurrected as it were, by her son after her death, I never realized that I was still carrying a slight sense of shame for my naughty interest in this audacious, shameful woman. This was actually reinforced when I worked in a feminist bookstore. There she was not regarded as smutty but superficial and frivolous; and she was not considered to be part of the feminist Canon.
This false impression has been finally, thoroughly, dredged up and discarded by my complete enjoyment of this work. Of course I would rather FS had had the opportunity to carry on for quite a bit longer. I'm sure that she had more to say.Nevertheless the characters were all well developed and there were no glaring gaps in the narrative. Certainly there were enough surprises and ironic laughs.
Never strident or inflammatory, Sagan leaves it to the alert reader to put the dots together to gain a horrified understanding of the situation underlying the aura of mundaniity presented by the familial false front.
Having emerged from infancy all unaware, adults may be united as much by fear and apprehension as by solidarity. p138
I am grateful to Sagans son for his devotion to his mother's legacy. I am glad to know the party was a success.
4/5
6/7
Bonjour Tristess was the first book I pilfered from the restricted shelf in my parents library and hid to read. Around 15 at the time, still ignorant of the details, I did not entirely get what was going on, but I knew it was considered scandelous. It was bewildering but imperative, the rhythm and the overarching melancholy seduced me into looking for that world of subdued intensity; shadow and light.
psychological aloofness...offered respite from the inevitable inanities exchanged over dinner. p21
What appealed to me most about FS, aside from her forbidden status, was the alternative she offered to the dreary life written out for women who may not care to be slotted into the bourgeois dream. Before Simone de Beauvoir, before Collette, before Paris, FS held out, for me and possibly a whole generation of proto-feminists, a new way of being that led me first to Collette and only then to SdB.
Over the decades since, I have reread Bonjour Tristesse as well as discovered a number of her other works which I also enjoyed for their profound simplicity and elegance. Until now, with this unfinished novel, resurrected as it were, by her son after her death, I never realized that I was still carrying a slight sense of shame for my naughty interest in this audacious, shameful woman. This was actually reinforced when I worked in a feminist bookstore. There she was not regarded as smutty but superficial and frivolous; and she was not considered to be part of the feminist Canon.
This false impression has been finally, thoroughly, dredged up and discarded by my complete enjoyment of this work. Of course I would rather FS had had the opportunity to carry on for quite a bit longer. I'm sure that she had more to say.Nevertheless the characters were all well developed and there were no glaring gaps in the narrative. Certainly there were enough surprises and ironic laughs.
Never strident or inflammatory, Sagan leaves it to the alert reader to put the dots together to gain a horrified understanding of the situation underlying the aura of mundaniity presented by the familial false front.
Having emerged from infancy all unaware, adults may be united as much by fear and apprehension as by solidarity. p138
I am grateful to Sagans son for his devotion to his mother's legacy. I am glad to know the party was a success.
4/5
6/7
September 30, 2021
Ar galite įsivaizduoti dviejų žmonių bendrą gyvenimą, kuomet juos abu kamuoja vienatvė? Ar galite įsivaizduoti jausmą, kuomet vienas iš jungiančių juos dalykų - vienatvė, kurią simboliuoja praviros durys tarp miegamųjų. Ar galite įsivaizduoti jausmą, kuomet tos durys galiausiai yra uždaromos.
Santuokos dėl išskaičiavimo ir blizgesio. Sūnaus romanas su žmonos.. (?) Nelaimė, pakeitųsi jauno vyro gyvenimą. Tai peripetijos, į kurias mus įmeta autorė, bet deja, miršta.. istorija lieka nebaigta.
Santuokos dėl išskaičiavimo ir blizgesio. Sūnaus romanas su žmonos.. (?) Nelaimė, pakeitųsi jauno vyro gyvenimą. Tai peripetijos, į kurias mus įmeta autorė, bet deja, miršta.. istorija lieka nebaigta.
August 10, 2021
''Četiri strane srca'' poslednji je i nedovršeni roman autorke Fransoaz Sagan, čija radnja je smještena u malo mjesto Turene, u vilu porodice Kreson, u koju se nakon dugotrajnog liječenja od posljedica povreda u saobraćajnoj nesreći vratio Ludovik Kreson.
Usamljen i nesrećan, Ludovik provodi svoje dane sa ženom Mari-Lor, koja ga prezire, sa ocem Anrijem, okupiranim svojim životom u nesrećnom braku i maćehom Sandrom lišenom bilo kakvih osjećanja, sve dok jednog dana ne stigne njegova punica Fani.
Ova lepršava, duhovita, ali očigledno nedovršena priča, pažnju će dalje usmjeriti na odnos između Ludovika i Fani, spontane ljubavi i čežnje, leptirića u stomaku i čudnog šarma, zbog čega je baš ovaj roman idealan za ljeto i prepuštanje doživljajima franscuskog mondenskog društva, koji od čitaoca ne zahtjeva velika očekivanja.
Usamljen i nesrećan, Ludovik provodi svoje dane sa ženom Mari-Lor, koja ga prezire, sa ocem Anrijem, okupiranim svojim životom u nesrećnom braku i maćehom Sandrom lišenom bilo kakvih osjećanja, sve dok jednog dana ne stigne njegova punica Fani.
Ova lepršava, duhovita, ali očigledno nedovršena priča, pažnju će dalje usmjeriti na odnos između Ludovika i Fani, spontane ljubavi i čežnje, leptirića u stomaku i čudnog šarma, zbog čega je baš ovaj roman idealan za ljeto i prepuštanje doživljajima franscuskog mondenskog društva, koji od čitaoca ne zahtjeva velika očekivanja.
January 2, 2025
3,5 Sterne. Sehr unterhaltsam, - kommt an Ihren Welthit „Bonjour Tristesse“ aber nicht heran. Dieser in den 80ern entstandene und erst posthum 2019 veröffentlichte Roman wurde von ihrem Sohn vollendet. Er erwähnt im Vorwort, dass er nur notwendige Korrekturen vorgenommen hat. Er bemerkt auch, dass das Buch wohl als Grundlage für ein Drehbuch diente, das jedoch nie verfilmt wurde. Die Handlung ist tatsächlich sehr visuell. Es könnte auch eine französische Komödie für das Theater sein. Es geht um die Liebesaffäre zwischen dem Industriellenerben Ludovic, der zum Kummer seiner Frau einen schweren Autounfall nach zwei Jahren Koma doch noch überlebt und eine Affäre mit seiner Schwiegermutter beginnt.
May 5, 2021
C'est la première fois que je mets plus de deux semaines à lire un Sagan court. Je voulais le lire car c'était son dernier roman, celui qui demeure inachevé.
J'aime Sagan du plus profond de ma bibliothèque et la défends toujours mais ce livre donne raison à ses détracteurs. Il est mal construit, on se perd dans ce huis clos bourgeois. Les personnages ne sont même pas insupportables, ils ont tendance à être ennuyants.
Mais si vous aimez Sagan, lisez-le. Il reste quelques magnifiques phrases qui font frémir les amoureux et amoureuses de Françoise. On y ressent son amour-haine de ses propres personnages et sa relation complexe à la vie.
J'aime Sagan du plus profond de ma bibliothèque et la défends toujours mais ce livre donne raison à ses détracteurs. Il est mal construit, on se perd dans ce huis clos bourgeois. Les personnages ne sont même pas insupportables, ils ont tendance à être ennuyants.
Mais si vous aimez Sagan, lisez-le. Il reste quelques magnifiques phrases qui font frémir les amoureux et amoureuses de Françoise. On y ressent son amour-haine de ses propres personnages et sa relation complexe à la vie.
December 3, 2021
Mjā, labi. Bet tas arī viss. Atsevišķi dziļāki domu uzplaiksnījumi, it kā pierakstāmas atziņas, bet mani nepamet sajūta, ka varbūt ne visus atrastos un nepabeigtos manuskriptus vajag pucēt un publicēt pēc autora nāves. Bet varu piekrist, ka fonā šo darbu spēju iedomāties kā filmu par vientulību un mīlestību. Jā, par ko gan citu?
November 18, 2021
Moje prvé stretnutie s Francoise Saganovou.
Málokedy sa mi stane, že nepustím knihu z ruky. Výborné dielo, napriek tomu, že ide o nedokončený román.
Málokedy sa mi stane, že nepustím knihu z ruky. Výborné dielo, napriek tomu, že ide o nedokončený román.
October 31, 2023
Thank you NetGalley and Amazon Crossing for accepting my request to read and review The Four Corners of the Heart, An Unfinished Novel.
Confused best describes my reading experience. There were times when the writing drew me in, almost hypnotizing. Then suddenly I was confused wondering where the story was going. More times than not, I couldn't tell myself or someone else what the book was about.
This just wasn't for me.
Confused best describes my reading experience. There were times when the writing drew me in, almost hypnotizing. Then suddenly I was confused wondering where the story was going. More times than not, I couldn't tell myself or someone else what the book was about.
This just wasn't for me.
December 29, 2022
Atâta câtă este, cartea este scrisă cu rafinamentul marca Sagan. Dar nu poți scăpa de senzația că autoarea ar fi revenit asupra ei dacă ar mai fi apucat. Ar fi dezvoltat episoade sau revăzut pasaje.
E impropriu (nedrept?) să notezi (prost) un roman nesfârșit, despre care știi (ești avizat) că este nesfârșit.
E impropriu (nedrept?) să notezi (prost) un roman nesfârșit, despre care știi (ești avizat) că este nesfârșit.
January 27, 2022
Tik ļoti var just, ka stāsts ir neizstāstīts un nepabeigts, ka nespēju šo galīgi novērtēt pozitīvi. Labāk būtu palicis kā nepabeigts stāsts, ko pievienot klāt Sagānas biogrāfijai vai izveidot kādu stāstu krājumu kopumu, bet tagad...
February 2, 2021
such a treasure to be blessed with an unexpected gift like this! I can't help but hope Denis Westhoff keeps finding unpublished manuscripts of his mother in the attic or something
July 27, 2025
Unvolendete…
Uit het voorwoord, geschreven door Sagans zoon, blijkt dat dit Sagans laatste boek is. Onvoltooid bij haar overlijden en door haar zoon geredigeerd en afgemaakt voor posthume publicatie. Het lijkt aanvankelijk zelfs een filmscript te zijn geweest.
Aantekeningen voor mezelf gemaakt. Eén grote spoiler.
Tours
Wat we lezen is een klucht in het milieu van provinciale elite. De setting is Tours, toevallig de regio waar ik verblijf wanneer ik dit boek lees. Hedendaags Tours wordt in de volksmond ook wel klein Parijs genoemd, door een wat elitaire uitstraling en omdat er veel mensen uit Parijs wonen of die forensen naar de stad (met de tgv een klein uur enkele reis). Veel vermogende Parijzenaren hebben tweede huizen in de Loirestreek, zoals de hoofdstedelijke elite er vroeger de chateaux liet bouwen waar de streek om bekend staat. Tv-presentator Stephan Bern, de altijd goedlachse specialist in programma’s over Franse adelijke geschiedenis, woonde enige tijd met zijn man tussen Parijs en Tours in Thiron-Gardais (maar is dit jaar verhuisd naar de Côte d’Azur: Le Lavandou in de Var).
Klucht
Dit boek is niet minder dan een klucht over een liefdeloze industriële familie. Pater familias Henri Cresson, is een rijke industrieel die getrouwd is met een aantrekkelijke maar kille tweede vrouw. Zij heeft een schijnbaar zwakke gezondheid of is depressief want ligt de hele dag en nacht in bed op haar eigen kamer. De zoon, Ludovic, is na een auto-ongeluk (zij reed maar mankeerde niets) en revalidatie door vader en echtgenote lange tijd onder de kalmeringsmiddelen opgeborgen in psychiatrische klinieken, terwijl hem waarschijnlijk niets meer mankeerde. Hij is er weer maar wordt door zijn vrouw en de rest van de familie versleten voor zwakbegaafd. Ludovics vrouw is een agressieve golddigger die niets meer met haar man te maken wil hebben omdat hij niet meer in het plaatje past van succesvolle erfgenaam. Haar moeder Fanny is een aantrekkelijke ontwikkelde alleenstaande weduwe die in Parijs met een baan voor een couturier een elegant maar eenvoudig leven leeft. Al deze mensen hebben niets met elkaar en zijn openlijk vijandig naar elkaar. Vader Henri gaat voor relationeel advies en ander plezier naar mevrouw Hamel, zestiger, die een bordeel runt met wat je tegenwoordig escortservice zou noemen. Hij regelt voor zichzelf en voor zijn zoon afspraken met vrouwen uit het bedrijf van mevrouw Hamel. De sfeer in het landhuis waar zich dit allemaal afspeelt is kil, serieus en afstandelijk. Iedereen heeft een hekel aan elkaar en het enige wat deze mensen lijkt te binden is geld, luxe en verveling. De uitzondering is de elegante buitenstaander Fanny uit Parijs die levenslustig, verzorgd en opgewekt is - zij is de enige die af en toe lacht.
Feest
De setting is dat Henri Cresson een groot diner voorbereidt om zoon Ludovic te herintroduceren in de lokale elite als hersteld. Hij lijkt zelf matig in het herstel te geloven dus hij organiseert het diner vooral voor zijn eigen reputatie. Omdat zijn vrouw bedlegerig is en omdat die twee elkaar niet kunnen luchten of zien, nodigt hij de moeder van zijn schoondochter uit om zijn vrouw op het feest te vervangen. Zoals het in een klucht hoort, wordt hij natuurlijk op haar verliefd, of in ieder geval vindt hij haar een aantrekkelijker partner dan zijn vrouw. Om de intrige nog complexer te maken, worden zoon Ludovic en zijn schoonmoeder op elkaar verliefd en hebben meermalen seks met elkaar. Het boek is onaf, zo ook het einde: het eindigt zonder ontknoping vrij bruusk met het aanbreken van de dag van het feest.
Affaire
Dit boek geeft, ondanks klucht, een nogal somber beeld van liefdes- en familierelaties. Niemand houdt van niemand in dit boek, behalve de twee outsiders Ludovic en zijn schoonmoeder die een onwaarschijnlijke affaire hebben. Zo bezien is een affaire zo gek nog niet…
Uit het voorwoord, geschreven door Sagans zoon, blijkt dat dit Sagans laatste boek is. Onvoltooid bij haar overlijden en door haar zoon geredigeerd en afgemaakt voor posthume publicatie. Het lijkt aanvankelijk zelfs een filmscript te zijn geweest.
Aantekeningen voor mezelf gemaakt. Eén grote spoiler.
Tours
Wat we lezen is een klucht in het milieu van provinciale elite. De setting is Tours, toevallig de regio waar ik verblijf wanneer ik dit boek lees. Hedendaags Tours wordt in de volksmond ook wel klein Parijs genoemd, door een wat elitaire uitstraling en omdat er veel mensen uit Parijs wonen of die forensen naar de stad (met de tgv een klein uur enkele reis). Veel vermogende Parijzenaren hebben tweede huizen in de Loirestreek, zoals de hoofdstedelijke elite er vroeger de chateaux liet bouwen waar de streek om bekend staat. Tv-presentator Stephan Bern, de altijd goedlachse specialist in programma’s over Franse adelijke geschiedenis, woonde enige tijd met zijn man tussen Parijs en Tours in Thiron-Gardais (maar is dit jaar verhuisd naar de Côte d’Azur: Le Lavandou in de Var).
Klucht
Dit boek is niet minder dan een klucht over een liefdeloze industriële familie. Pater familias Henri Cresson, is een rijke industrieel die getrouwd is met een aantrekkelijke maar kille tweede vrouw. Zij heeft een schijnbaar zwakke gezondheid of is depressief want ligt de hele dag en nacht in bed op haar eigen kamer. De zoon, Ludovic, is na een auto-ongeluk (zij reed maar mankeerde niets) en revalidatie door vader en echtgenote lange tijd onder de kalmeringsmiddelen opgeborgen in psychiatrische klinieken, terwijl hem waarschijnlijk niets meer mankeerde. Hij is er weer maar wordt door zijn vrouw en de rest van de familie versleten voor zwakbegaafd. Ludovics vrouw is een agressieve golddigger die niets meer met haar man te maken wil hebben omdat hij niet meer in het plaatje past van succesvolle erfgenaam. Haar moeder Fanny is een aantrekkelijke ontwikkelde alleenstaande weduwe die in Parijs met een baan voor een couturier een elegant maar eenvoudig leven leeft. Al deze mensen hebben niets met elkaar en zijn openlijk vijandig naar elkaar. Vader Henri gaat voor relationeel advies en ander plezier naar mevrouw Hamel, zestiger, die een bordeel runt met wat je tegenwoordig escortservice zou noemen. Hij regelt voor zichzelf en voor zijn zoon afspraken met vrouwen uit het bedrijf van mevrouw Hamel. De sfeer in het landhuis waar zich dit allemaal afspeelt is kil, serieus en afstandelijk. Iedereen heeft een hekel aan elkaar en het enige wat deze mensen lijkt te binden is geld, luxe en verveling. De uitzondering is de elegante buitenstaander Fanny uit Parijs die levenslustig, verzorgd en opgewekt is - zij is de enige die af en toe lacht.
Feest
De setting is dat Henri Cresson een groot diner voorbereidt om zoon Ludovic te herintroduceren in de lokale elite als hersteld. Hij lijkt zelf matig in het herstel te geloven dus hij organiseert het diner vooral voor zijn eigen reputatie. Omdat zijn vrouw bedlegerig is en omdat die twee elkaar niet kunnen luchten of zien, nodigt hij de moeder van zijn schoondochter uit om zijn vrouw op het feest te vervangen. Zoals het in een klucht hoort, wordt hij natuurlijk op haar verliefd, of in ieder geval vindt hij haar een aantrekkelijker partner dan zijn vrouw. Om de intrige nog complexer te maken, worden zoon Ludovic en zijn schoonmoeder op elkaar verliefd en hebben meermalen seks met elkaar. Het boek is onaf, zo ook het einde: het eindigt zonder ontknoping vrij bruusk met het aanbreken van de dag van het feest.
Affaire
Dit boek geeft, ondanks klucht, een nogal somber beeld van liefdes- en familierelaties. Niemand houdt van niemand in dit boek, behalve de twee outsiders Ludovic en zijn schoonmoeder die een onwaarschijnlijke affaire hebben. Zo bezien is een affaire zo gek nog niet…
November 17, 2023
3,5*
Toto má iba dve chybičky: autorka to nestihla dopísať a Fanny, ktorá bola príliš dokonalá.
Keby to je dokončené, tak s vysokou pravdepodobnosťou by som to zaradila k mojim obľúbeným "saganovkám", bohužiaľ, nedokážem si predstaviť, ako by to autorka ukončila. Príliš veľa možností sa mi tu rysuje, hoci tipujem, že Henri a Fúzač by ostali spolu. Ale človek nikdy nevie, Saganová dokáže svoje diela niekedy až príliš realisticky ukončiť a moje srdce to niekedy nezvláda.. Realita často nie je pekná a ružová...
Toto má iba dve chybičky: autorka to nestihla dopísať a Fanny, ktorá bola príliš dokonalá.
Keby to je dokončené, tak s vysokou pravdepodobnosťou by som to zaradila k mojim obľúbeným "saganovkám", bohužiaľ, nedokážem si predstaviť, ako by to autorka ukončila. Príliš veľa možností sa mi tu rysuje, hoci tipujem, že Henri a Fúzač by ostali spolu. Ale človek nikdy nevie, Saganová dokáže svoje diela niekedy až príliš realisticky ukončiť a moje srdce to niekedy nezvláda.. Realita často nie je pekná a ružová...
January 18, 2021
Poslednji, nedovršeni roman Fransoaz Sagan nije ostavio utisak kom sam se nadao.
Njen najpoznatiji (prvi) roman sam čitao prvi pre više od deset godina, a Lagunino novo izdanje mi se svidelo pa sam je kupio i ponovo pročitao u dahu, dok sa ovom knjigom sam se na trenutke mučio i ne znam da li bih je završio da ona nije autorka istog.
Njen najpoznatiji (prvi) roman sam čitao prvi pre više od deset godina, a Lagunino novo izdanje mi se svidelo pa sam je kupio i ponovo pročitao u dahu, dok sa ovom knjigom sam se na trenutke mučio i ne znam da li bih je završio da ona nije autorka istog.
January 29, 2023
Sagānu varētu lasīt mūžīgi. Bet šī grāmata diemžēl beidzas nepiedodamā ātrumā.
"Anrī, kam tas bija apnicis, kādu dienu viņai bija iebildis, ka svarīgi ir nevis īpaši turēt galvu, bet gan raudzīties, kāds ir tās saturs."
"Nesakiet man, ka nekad neesat dzirdējusi vīrieti pieminam jēlu vai ceptu šķiņķi, kad viņš runā par savu sievu! Varbūt aplami, starp citu, bet tajā nav nekā rupja..."
"Anrī, kam tas bija apnicis, kādu dienu viņai bija iebildis, ka svarīgi ir nevis īpaši turēt galvu, bet gan raudzīties, kāds ir tās saturs."
"Nesakiet man, ka nekad neesat dzirdējusi vīrieti pieminam jēlu vai ceptu šķiņķi, kad viņš runā par savu sievu! Varbūt aplami, starp citu, bet tajā nav nekā rupja..."
November 18, 2020
3.5 ⭐
Iskreno, ne znam šta bih rekla o ovoj knjizi. Početak mi je bio ok, ali posle ...
Nije mi se dopalo. Nekako konfuzno i bezveze.
Iskreno, ne znam šta bih rekla o ovoj knjizi. Početak mi je bio ok, ali posle ...
Nije mi se dopalo. Nekako konfuzno i bezveze.
dnf
June 17, 2025Poden os fillos deixar de explotar aos seus difuntos pais e non publicar borradores que tiñan por alí ciscados como se fosen libros completos e madurados? Por favor e ghracias.
August 6, 2024
"Milleks kangekaelselt vehkida tühja koluga?"
October 13, 2021
www.instagram.com/miciausknygos
www.facebook.com.miciausknygos
#166
Knyga kurią norėjau perskaityti jau kuris laikas. Sudomino tiek knygos viršelis, tiek ir pats aprašymas. Tačiau pradėjus skaityti kažkaip susidomėjimas sumažėjo, bandžiau suprasti kokiame laikmetyje vyksta knygos veiksmas, tačiau supratau tik jai įpusėjus. Realiai tikėjausi, kad bus vaizdingesni sakiniai, kaip pradžioje knygos, o ir pats siužetas labiau intriguojantis. Gavau lengvo skaitymo knygą, kurią galima perskaityti per kelias valandas. Visumoje knygai trūko išbaigtumo, neveltui knygos pavadinimas atsipindi knygą kokią ji yra.
www.facebook.com.miciausknygos
#166
Knyga kurią norėjau perskaityti jau kuris laikas. Sudomino tiek knygos viršelis, tiek ir pats aprašymas. Tačiau pradėjus skaityti kažkaip susidomėjimas sumažėjo, bandžiau suprasti kokiame laikmetyje vyksta knygos veiksmas, tačiau supratau tik jai įpusėjus. Realiai tikėjausi, kad bus vaizdingesni sakiniai, kaip pradžioje knygos, o ir pats siužetas labiau intriguojantis. Gavau lengvo skaitymo knygą, kurią galima perskaityti per kelias valandas. Visumoje knygai trūko išbaigtumo, neveltui knygos pavadinimas atsipindi knygą kokią ji yra.
December 22, 2022
Françoise Sagan werd wereldberoemd door haar roman Bonjour Tristesse (in het Nederlands vertaald door Hubert Lampo), die ze publiceerde in 1954 (nog maar 18 jaar oud). Maar Sagan heeft veel meer geschreven, tientallen romans, theaterstukken en zelfs songteksten. Nu is daar, 15 jaar na haar dood in 2004, haar allerlaatste boek bijgekomen, Les quatre coins du cœur, in het Nederlands uitgegeven met de titel De hoeken van het hart.
In 2019, vijftien jaar na haar dood, ontdekte haar zoon, Denis Westhoff, die zich eerder al met succes had ingespannen om het oeuvre van zijn moeder heruitgebracht te krijgen, het onvoltooide en ongedateerde manuscript van De hoeken van het hart. Deze kleine roman is nu, samen met een heruitgave van Bonjour tristesse, bij Meulenhoff in het Nederlands verschenen. Een ‘terugkeer’, die de jarenlange bijna-onzichtbaarheid van Sagan onvoorstelbaar maakt. In de onvoltooide roman van Françoise Sagan vinden we de afstandelijke en sarcastische stijl die de charme van haar werk is.
Het tweedelige boek " getypt, was zo gefotokopieerd dat de omtrek van de brieven niet meer helemaal duidelijk was", voegt de zoon van de schrijver toe. "De tekst had me verward door zijn heftige saganesque schrijven, zijn soms onbeschaamde karakter, zijn barokke toon en het ongelooflijke van bepaalde avonturen", zegt Denis Westhoff die ook toegeeft het werk te hebben geretoucheerd.
Het manuscript werd "beroofd van bepaalde woorden, soms zelfs hele passages",legt hij uit om zijn interventies te rechtvaardigen. Denis Westhoff stelt dat hij "correcties heeft aangebracht die hem echt noodzakelijk leken, waarbij hij ervoor zorgde dat hij de stijl of toon van de roman niet aanraakte".
In het teruggevonden manuscript, zorgvuldig geredigeerd en waar nodig aangevuld door Westhoff zelf, maken we kennis met Ludovic Cresson, die na een zwaar auto-ongeluk weer thuis komt in het omvangrijke familielandhuis La Cressonade na een jaren durend verblijf in uiteenlopende dure klinieken, waar hij, versuft door (onnodige) medicatie, tot niets in staat was. Zijn kille echtgenote Marie-Laure, in vrijwel niets anders geïnteresseerd dan in haar eigen luxe leventje, stelde zich in die periode alvast op als weduwe, om zo haar kansen op een nieuw bestaan te vergroten.
Voor haar was zijn terugkeer een ramp. Als weduwe was ze bewonderenswaardig geweest, maar om nu ‘de vrouw van een debiel’ te zijn, zoals ze het graag in bijzijn van haar intimi formuleert (degenen die heel openlijk hun sociale leven met elkaar deelden), was wat anders. Marie-Laure begon dus een hekel te krijgen aan die jongen, die ze tot dan toe had verdragen en zelfs enigszins had liefgehad.
Ludovics vader Henri, rijk, arrogant en ook al vooral begaan met zijn eigenbelang, dus afkerig van welke verplichting dan ook, hoort op een dag hoe zijn schoondochter zijn zoon seksueel bot afwijst. Ze heeft geen zin meer in de man, die door haar al dood, of op zijn minst gek, verklaard is. Het is het begin van een opeenstapeling van griezelig hilarische verwikkelingen, waarin Sagan, zelf afkomstig uit zo’n bourgeoismilieu, met sardonisch plezier haar eigen wereldje de maat neemt. Met name de goed uitziende Fanny, de moeder van Marie-Laure, blijkt in staat de toch al onrustige verhoudingen in het met kitschvoorwerpen volgestouwde landhuis, verder te verhitten. Henri heeft besloten een groot feest te organiseren. Niet uit liefde voor zijn zoon of uit dankbaarheid, maar om alle praatjes de wereld uit te helpen en iedereen te laten zien dat zijn zoon niet gek is en weer helemaal gezond. Fanny, de moeder van Marie-Laure, wordt gevraagd de organisatie van het feest op zich te nemen. Zij komt om die reden tijdelijk in het landhuis wonen. Deze spontane en knappe jonge weduwe beleeft met stijgende verontwaardiging de dagelijkse intriges van deze ongelukkige, egoïstische en gevoelloze rijkelui, die alleen maar op hun eigen voordeel en plezier uit zijn. Ludovic was vroeger net als de rest van zijn familie, maar sinds zijn ongeluk is hij een stuk menselijker en gevoeliger geworden. Deze karakteromslag spreekt zijn vrouw Marie-Laure overigens niet aan en zij wil zo snel mogelijk van hem scheiden. Tussen Fanny en schoonzoon Ludovic ontstaat al snel een geheime liefdesrelatie. Maar ook andere familieleden hebben een oogje op Fanny …
Françoise Sagan is een icoon van de Franse literatuur, zij is nog steeds erg geliefd en er wordt haar veel vergeven. Maar deze roman werd toch wel met gemengde gevoelens onthaald. Er zitten heel wat slordigheden in en de Nederlandse vertaling is niet direct optimaal te noemen. Toch wist deze roman mij enorm te charmeren. De hoeken van het hart weet vooral de rouw om een geliefde van een van de personen heel mooi te verwoorden. Françoise sagan is terug, helaas echter voor maar één boek!
In 2019, vijftien jaar na haar dood, ontdekte haar zoon, Denis Westhoff, die zich eerder al met succes had ingespannen om het oeuvre van zijn moeder heruitgebracht te krijgen, het onvoltooide en ongedateerde manuscript van De hoeken van het hart. Deze kleine roman is nu, samen met een heruitgave van Bonjour tristesse, bij Meulenhoff in het Nederlands verschenen. Een ‘terugkeer’, die de jarenlange bijna-onzichtbaarheid van Sagan onvoorstelbaar maakt. In de onvoltooide roman van Françoise Sagan vinden we de afstandelijke en sarcastische stijl die de charme van haar werk is.
Het tweedelige boek " getypt, was zo gefotokopieerd dat de omtrek van de brieven niet meer helemaal duidelijk was", voegt de zoon van de schrijver toe. "De tekst had me verward door zijn heftige saganesque schrijven, zijn soms onbeschaamde karakter, zijn barokke toon en het ongelooflijke van bepaalde avonturen", zegt Denis Westhoff die ook toegeeft het werk te hebben geretoucheerd.
Het manuscript werd "beroofd van bepaalde woorden, soms zelfs hele passages",legt hij uit om zijn interventies te rechtvaardigen. Denis Westhoff stelt dat hij "correcties heeft aangebracht die hem echt noodzakelijk leken, waarbij hij ervoor zorgde dat hij de stijl of toon van de roman niet aanraakte".
In het teruggevonden manuscript, zorgvuldig geredigeerd en waar nodig aangevuld door Westhoff zelf, maken we kennis met Ludovic Cresson, die na een zwaar auto-ongeluk weer thuis komt in het omvangrijke familielandhuis La Cressonade na een jaren durend verblijf in uiteenlopende dure klinieken, waar hij, versuft door (onnodige) medicatie, tot niets in staat was. Zijn kille echtgenote Marie-Laure, in vrijwel niets anders geïnteresseerd dan in haar eigen luxe leventje, stelde zich in die periode alvast op als weduwe, om zo haar kansen op een nieuw bestaan te vergroten.
Voor haar was zijn terugkeer een ramp. Als weduwe was ze bewonderenswaardig geweest, maar om nu ‘de vrouw van een debiel’ te zijn, zoals ze het graag in bijzijn van haar intimi formuleert (degenen die heel openlijk hun sociale leven met elkaar deelden), was wat anders. Marie-Laure begon dus een hekel te krijgen aan die jongen, die ze tot dan toe had verdragen en zelfs enigszins had liefgehad.
Ludovics vader Henri, rijk, arrogant en ook al vooral begaan met zijn eigenbelang, dus afkerig van welke verplichting dan ook, hoort op een dag hoe zijn schoondochter zijn zoon seksueel bot afwijst. Ze heeft geen zin meer in de man, die door haar al dood, of op zijn minst gek, verklaard is. Het is het begin van een opeenstapeling van griezelig hilarische verwikkelingen, waarin Sagan, zelf afkomstig uit zo’n bourgeoismilieu, met sardonisch plezier haar eigen wereldje de maat neemt. Met name de goed uitziende Fanny, de moeder van Marie-Laure, blijkt in staat de toch al onrustige verhoudingen in het met kitschvoorwerpen volgestouwde landhuis, verder te verhitten. Henri heeft besloten een groot feest te organiseren. Niet uit liefde voor zijn zoon of uit dankbaarheid, maar om alle praatjes de wereld uit te helpen en iedereen te laten zien dat zijn zoon niet gek is en weer helemaal gezond. Fanny, de moeder van Marie-Laure, wordt gevraagd de organisatie van het feest op zich te nemen. Zij komt om die reden tijdelijk in het landhuis wonen. Deze spontane en knappe jonge weduwe beleeft met stijgende verontwaardiging de dagelijkse intriges van deze ongelukkige, egoïstische en gevoelloze rijkelui, die alleen maar op hun eigen voordeel en plezier uit zijn. Ludovic was vroeger net als de rest van zijn familie, maar sinds zijn ongeluk is hij een stuk menselijker en gevoeliger geworden. Deze karakteromslag spreekt zijn vrouw Marie-Laure overigens niet aan en zij wil zo snel mogelijk van hem scheiden. Tussen Fanny en schoonzoon Ludovic ontstaat al snel een geheime liefdesrelatie. Maar ook andere familieleden hebben een oogje op Fanny …
Françoise Sagan is een icoon van de Franse literatuur, zij is nog steeds erg geliefd en er wordt haar veel vergeven. Maar deze roman werd toch wel met gemengde gevoelens onthaald. Er zitten heel wat slordigheden in en de Nederlandse vertaling is niet direct optimaal te noemen. Toch wist deze roman mij enorm te charmeren. De hoeken van het hart weet vooral de rouw om een geliefde van een van de personen heel mooi te verwoorden. Françoise sagan is terug, helaas echter voor maar één boek!
October 2, 2020
De hoeken van het hart - Françoise Sagan (Meulenhoff)
Een echte Sagan zoals we haar kennen van Bonjour tristesse: een setting in een welvarend milieu, levendige personages en een ironische stijl.
Na een zwaar auto-ongeluk, waarvan niemand had gedacht dat hij het zou overleven, laat staan helemaal zou herstellen, moet Ludovic Cresson weer zien te wennen aan het leven thuis. De drie jaar durende tocht langs ziekenhuizen, revalidatiecentra en psychiatrische klinieken was zwaar voor hem, maar niet voor zijn vrouw Marie-Laure, die de rol van rijke weduwe maar al te graag speelde. Hun prachtige huis is eigendom van Ludovics vader, Henri, die er ook woont met zijn tweede vrouw. Henri heeft doorgaans weinig aandacht voor zijn familie maar als hij hoort hoe Marie-Laure zijn zoon op een avond bot afwijst als hij het bed met haar wil delen, besluit Henri hem te hulp te schieten. In afwachting van een groot feest dat op het landhuis zal plaatsvinden blijft ook Fanny, de aantrekkelijke moeder van Marie-Laure, een aantal weken logeren. Lang genoeg om de heren des huizes in verwarring te brengen en het precaire evenwicht in huis danig te verstoren.
Vijftien jaar na haar overlijden werd de literaire wereld verrast met de ontdekking van een ongepubliceerde roman van Françoise Sagan. De hoeken van het hart is een heerlijk tijdloos verhaal dat met de setting in een welvarend milieu, levendige, vileine personages en ironische stijl naadloos binnen haar oeuvre past.
Mijn eerste kennismaking met Françoise Sagan en ik ga absoluut nog meer lezen van deze auteur. Ik wil dat vooral doen zodat ik een ‘echte’ Sagan kan lezen. Dit werk is uitgebracht na haar dood en herschreven/volledig gemaakt door Sagan’s zoon. Dus in hoeverre is dit een classic Sagan?
‘De twee mensen die ertegenover op een bank zaten, elk op een hoek, leken zich er echter niet aan te storen. Lelijkheid laat zich vaak makkelijker aanschouwen dan schoonheid en harmonie, die tijd kosten om te staven en te bewonderen.’
Dat allemaal terzijde heb ik best genoten van dit boek, het bezorgd me enkele aangename ontspannen leesuren. Het verhaal is misschien wat stereotype en cliché en zelfs een beetje bizar maar ik heb echt genoten van dit verhaal.
Sagan’s schrijfstijl bevalt mij dus uitermate maar in hoeverre is dit Sagan’s boek en niet Denis zijn boek? Tijd voor bonjour tristesse dus.
Een echte Sagan zoals we haar kennen van Bonjour tristesse: een setting in een welvarend milieu, levendige personages en een ironische stijl.
Na een zwaar auto-ongeluk, waarvan niemand had gedacht dat hij het zou overleven, laat staan helemaal zou herstellen, moet Ludovic Cresson weer zien te wennen aan het leven thuis. De drie jaar durende tocht langs ziekenhuizen, revalidatiecentra en psychiatrische klinieken was zwaar voor hem, maar niet voor zijn vrouw Marie-Laure, die de rol van rijke weduwe maar al te graag speelde. Hun prachtige huis is eigendom van Ludovics vader, Henri, die er ook woont met zijn tweede vrouw. Henri heeft doorgaans weinig aandacht voor zijn familie maar als hij hoort hoe Marie-Laure zijn zoon op een avond bot afwijst als hij het bed met haar wil delen, besluit Henri hem te hulp te schieten. In afwachting van een groot feest dat op het landhuis zal plaatsvinden blijft ook Fanny, de aantrekkelijke moeder van Marie-Laure, een aantal weken logeren. Lang genoeg om de heren des huizes in verwarring te brengen en het precaire evenwicht in huis danig te verstoren.
Vijftien jaar na haar overlijden werd de literaire wereld verrast met de ontdekking van een ongepubliceerde roman van Françoise Sagan. De hoeken van het hart is een heerlijk tijdloos verhaal dat met de setting in een welvarend milieu, levendige, vileine personages en ironische stijl naadloos binnen haar oeuvre past.
Mijn eerste kennismaking met Françoise Sagan en ik ga absoluut nog meer lezen van deze auteur. Ik wil dat vooral doen zodat ik een ‘echte’ Sagan kan lezen. Dit werk is uitgebracht na haar dood en herschreven/volledig gemaakt door Sagan’s zoon. Dus in hoeverre is dit een classic Sagan?
‘De twee mensen die ertegenover op een bank zaten, elk op een hoek, leken zich er echter niet aan te storen. Lelijkheid laat zich vaak makkelijker aanschouwen dan schoonheid en harmonie, die tijd kosten om te staven en te bewonderen.’
Dat allemaal terzijde heb ik best genoten van dit boek, het bezorgd me enkele aangename ontspannen leesuren. Het verhaal is misschien wat stereotype en cliché en zelfs een beetje bizar maar ik heb echt genoten van dit verhaal.
Sagan’s schrijfstijl bevalt mij dus uitermate maar in hoeverre is dit Sagan’s boek en niet Denis zijn boek? Tijd voor bonjour tristesse dus.
October 20, 2020
Bij het zien van de schitterende cover van De hoeken van het hart van Françoise Sagan verwacht je een verhaal over de auteur te lezen, maar niets is minder waar, het is een verhaal dat haar zoon vorig jaar ontdekte in haar nalatenschap. In de inleiding vertelt haar zoon er meer over, over hoe hij het verhaal precies ontdekte en over de achtergrond van dit boek. De titel maakt in ieder geval nieuwsgierig, je wilt er meer over weten. Het boek is heel erg mooi vormgegeven. Aan de binnenkant van de kaft, zowel aan de voor- als aan de achterkant, is de coverfoto vergroot weergegeven.
In De hoeken van het hart van Françoise Sagan moet Ludovic weer zien te wennen aan een leven thuis nadat hij een auto-ongeluk heeft gehad en drie jaar lang in diverse ziekenhuizen, revalidatiecentra en psychiatrische klinieken heeft verbleven. Het wennen valt niet mee, zeker niet als zijn vrouw hem op een avond keihard afwijst. Toevallig krijgt zijn vader dat mee en besluit om hem te helpen. Er wordt een groot feest georganiseerd voor Ludovic om te bewijzen dat het echt goed met hem gaat en dat hij niet gek is. Zijn schoonmoeder komt een paar weken logeren en ook helpen met het organiseren van het feest en ze heeft nog een missie, maar het is maar de vraag of het lukt om die missie te voltooien.
Lees verder op https://surfingann.blogspot.com/2020/... .
In De hoeken van het hart van Françoise Sagan moet Ludovic weer zien te wennen aan een leven thuis nadat hij een auto-ongeluk heeft gehad en drie jaar lang in diverse ziekenhuizen, revalidatiecentra en psychiatrische klinieken heeft verbleven. Het wennen valt niet mee, zeker niet als zijn vrouw hem op een avond keihard afwijst. Toevallig krijgt zijn vader dat mee en besluit om hem te helpen. Er wordt een groot feest georganiseerd voor Ludovic om te bewijzen dat het echt goed met hem gaat en dat hij niet gek is. Zijn schoonmoeder komt een paar weken logeren en ook helpen met het organiseren van het feest en ze heeft nog een missie, maar het is maar de vraag of het lukt om die missie te voltooien.
Lees verder op https://surfingann.blogspot.com/2020/... .
Displaying 1 - 30 of 139 reviews