Σε πέμπτη, επαυξημένη έκδοση, η ανθολογία με "Tα ωραιότερα ποιήματα για τη μάνα" στοιχειοθετεί ήδη ένα εκδοτικό γεγονός: Περιλαμβάνει στις σελίδες της τα ποιήματα για τη μάνα που έχουν γράψει πασίγνωστοι ή λιγότεροι γνωστοί Έλληνες ποιητές μέσα στο μάκρος δεκαετιών. Άκρως συγκινητικό παραμένει, όπως προκύπτει από την ανθολογία αυτή, το γεγονός ότι, αν και η χρονική και αισθητική απόκλιση ανάμεσα στους ποιητές είναι τεράστια, η τοποθέτηση απέναντι στη μορφή της μάνας είναι πάντα η ίδια: λατρευτική. H ποίηση, με την ικανότητά της να μεταβάλλει σε μια άκρως προσωπική περιουσία ακόμη και τα πιο αυτονόητα πράγματα, αναγόρευσε την έννοια της μάνας σε σύμβολο, χωρίς να χάνει τίποτα η τελευταία από τη ζεστασιά της σωματικής της παρουσίας.
O Θανάσης Θ. Νιάρχος γεννήθηκε στον Bόλο. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Γαλλική Φιλολογία. Έχει εκδώσει τα βιβλία: Ποίηση: Εικοσιτέσσερα νυχτερινά τραγούδια (1970) και Έρως έρωτας (1979). Δοκίμια: Η ανθρώπινη ανησυχία (1973), Κατά μέτωπο (1980), O αόρατος χρόνος (1988), Ημερολόγιο μιας διαμαρτυρίας (1999), O έρωτας για τους άλλους (1999), Καθάπερ φερομένης βιαίας πνοής (1999), Για τον Άγγελο Τερζάκη (2002). Συνομιλίες με εκπροσώπους των ελληνικών γραμμάτων με τους τίτλους Πραγματογνωμοσύνη της εποχής (1976) και Tα παιδικά μου χρόνια (2003). Aπό το 1981 ως το 2011 εξέδιδε μαζί με τον Αντώνη Φωστιέρη το λογοτεχνικό περιοδικό η λέξη. Έχει την επιμέλεια της σειράς «Σκέψη, Χρόνος και Δημιουργοί» των Εκδόσεων Καστανιώτη, στην οποία φιλοξενούνται κείμενα σημαντικών δημιουργών του νεοελληνικού πολιτισμού. Έχει μεταφράσει βιβλία των Κάφκα, Μίλερ, Λούθερ Κινγκ, Κοκτώ κ.ά. Είναι επίσης συνεργάτης της εφημερίδας Tα Νέα.
Αφημένο (στην πρώτη του έκδοση) στη βιβλιοθήκη του πατρικού στο χωριό, δίπλα στη συλλογή με τα ποιήματα για τον πατέρα, νάναι έστω λίγες εκατοντάδες μέτρα από κει που κι οι δυο τους κείνται. Αφιερωμένο σ΄ αυτήν, τη μέρα που ο γιος της έγινε πατέρας. Τόσο μόνο, ως την πρώτη σελίδα της αφιέρωσης, μπορεί ν' ανοίξει σήμερα ένα τέτοιο βιβλίο - είναι νωρίς ακόμη για ποίηση για τη μητέρα που έφυγε, κι ίσως δεν έρθει ποτέ. Δεν γίνονται όλα αισθητική. Μάνα εδώ που βρίσκομαι δεν έχω τηλέγραφο Για να σου γράψω γράμμα δεν έχω ένα κραγιόν Κι όταν νυχτώνει με στάχτη και με σκόνη τα σημάδια μου σκεπάζω.