What do you think?
Rate this book
Diepdiepblauw
Zonder zwemdiploma slinken je overlevingskansen, weet de verteller in diepdiepblauw. Ze heeft geleerd hoe je in een onrustige zee de kalmte kunt bewaren. En dat je bij hoge golven het beste naar de bodem duikt en het gebulder over je heen laat komen. Maar in het echte leven heb je aan zulke lessen niet veel.
In diepdiepblauw onderzoekt Nikki Dekker onze relatie met de dieren onderwater, waarvan we maar weinig begrijpen, met de mensen om ons heen, die vaak al even raadselachtig zijn, en bovenal: de relatie met onszelf. Welke identiteiten meten we onszelf aan en wanneer laten we die weer los?
diepdiepblauw is een essayistische coming-of-ageroman over het onstuitbare verlangen naar onbekende plekken, naar andere levens en naar het water dat je altijd zal dragen.
In diepdiepblauw onderzoekt Nikki Dekker onze relatie met de dieren onderwater, waarvan we maar weinig begrijpen, met de mensen om ons heen, die vaak al even raadselachtig zijn, en bovenal: de relatie met onszelf. Welke identiteiten meten we onszelf aan en wanneer laten we die weer los?
diepdiepblauw is een essayistische coming-of-ageroman over het onstuitbare verlangen naar onbekende plekken, naar andere levens en naar het water dat je altijd zal dragen.
301 pages, Paperback
First published May 17, 2022
56 people are currently reading
1699 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 294 reviews
June 1, 2022
Dit boek krijgt veel te weinig aandacht. Het wordt dan ook verschrikkelijk slecht in de markt gezet als een 'rijke essayistische roman', een epitheton dat zo mogelijk van een nog bedenkelijker allooi is dan dat van de 'literaire thriller'. Alleen al door die omschrijving vond ik het boek tijdens het eerste dozijn bladzijden vervelend betuttelend, een gevoel dat, naarmate ik in het boek vorderde, steeds gemakkelijker werd ontkracht.
Diepdiepblauw is het verhaal van een zoektocht, naar een identiteit, of een plaats in de wereld, of een eigenheid. Een Bildungsroman zo je wil. In de vertelling worden elk hoofdstuk opgehangen aan de eigenschappen van een zeebewoner (ik schrijf bewoner, want het gaat van zoogdier tot weekdier en alles daartussen). Bij momenten zijn de parallellen of verbondenheden verschrikkelijk heel erg goed. (Mijn favoriete hoofdstuk is waarschijnlijk dat over de paling.)
De tijdslijn in de roman is niet lineair, maar op geen enkel moment verdwaalt de lezer. Wel integendeel, de roman leest in een rotvaart uit.
Diepdiepblauw is het verhaal van een zoektocht, naar een identiteit, of een plaats in de wereld, of een eigenheid. Een Bildungsroman zo je wil. In de vertelling worden elk hoofdstuk opgehangen aan de eigenschappen van een zeebewoner (ik schrijf bewoner, want het gaat van zoogdier tot weekdier en alles daartussen). Bij momenten zijn de parallellen of verbondenheden verschrikkelijk heel erg goed. (Mijn favoriete hoofdstuk is waarschijnlijk dat over de paling.)
De tijdslijn in de roman is niet lineair, maar op geen enkel moment verdwaalt de lezer. Wel integendeel, de roman leest in een rotvaart uit.
August 13, 2022
Dit was eigenlijk wat ik hoopte dat Geschiedenis van mijn seksualiteit zou zijn!
May 29, 2022
Absoluut één van de mooiste boeken die ik dit jaar (tot nu toe) las. Een doortastend en intelligent boek over opgroeien, biseksualiteit en non-monogame relatievormen.
January 11, 2023
Ik gooide mijn boterhammen in de prullenbak & ik haalde een Kitkat Chunky uit de automaat & ik las Diepdiepblauw uit in het hoekje bij de verwarming.
Read
November 28, 2022Drie maanden geleden jubelde ik reeds over de intrede van de zeekoe in de Nederlandse literatuur, en met Diepdiepblauw kan er een derde roman worden toegevoegd aan dat kleine canon. Na een interessante uiteenzetting over schippers die zeekoeien en zeemeerminnen niet uit elkaar konden houden, leerde ik hier dat de zeekoe het enige zoogdier is dat geen agressie vertoont tegen welke diersoort dan ook. Ik word een alsmaar grotere fan!
Ook naast de zeekoe-connectie zijn er overigens veel overeenkomsten tussen de manier waarop Dekker en Heitman de oceaan gebruiken om de fluïditeit van gender en seksualiteit te verbeelden. Waar De Wateraap echter één maritiem metafoor centraal stelt (namelijk de titel), is hier elk hoofdstuk gewijd aan een nieuw waterdier dat naast het hoofdpersonage wordt gejuxtapositioneerd. Altijd behulpzame poetslipvissen representeren het verlangen naar een levenspartner, praatgrage dolfijnen de onmogelijkheid van perfecte communicatie, en hermafrodiete zeenaaktslakken de onzinnigheid van genderbinariteit.
Dat ik dit uiteindelijk net niet het niveau vind halen van Heitman wordt eigenlijk een beetje samengevat door Dekker zelf:
Mijn gezicht begon in de tweede helft van de roman ook af en toe te betrekken. De relaties van de verteller worden mooi weergegeven en de zeefeitjes blijven interessant (hoewel het onzin is dat Columbus progressief was door te geloven dat de aarde rond was), maar ik kon niet altijd worden overtuigd dat de Nederlandse literatuur anno 2022 echt veel behoefte aan nog meer fragmentarische autofictie over de fluïditeit van millenial-relaties. Nadat de nieuwigheid van de non-fictionele passages eraf was ging het allemaal toch wat bekender aanvoelen, en passages over de onbetrouwbaarheid van herinneringen zijn ondertussen een beetje een verplicht nummer. Het laatste hoofdstuk sluit alles dan wel weer prachtig af, en niet alleen maar omdat zeekoeien daarin centraal staan.
Verder heel fijn dat de dieren – naast de emotionele betekenis die je aan ze kunt toeschrijven – ook gewoon heel duidelijk aanwezig zijn als dier zelf. Er bleef een passage uit J.M. Coetzees The Lives of Animals door mijn hoofd spoken, waarin een alter-ego van de schrijver een tirade houdt over alle critici die geweld tegen dieren alleen kunnen lezen als metafoor voor geweld tussen mensen – terwijl de schrijver gewoon bloedserieus de positie van dieren in onze maatschappij ter sprake wil brengen. Dekker wijst je net zozeer op overbevissing, watervervuiling en de gevolgen voor het ecosysteem wanneer je zelf een Nemo in je aquarium wilt. Soms is een eenzame dolfijn die zelfmoord pleegt gewoon een dolfijn. Ik voel me in ieder geval geïnspireerd om voortaan altijd een krop sla bij me te hebben voor het geval ik een hongerige zeekoe tegenkom.
Binnenkort maar eens aan De Bakvis van Nadia de Vries beginnen om mijn oceanische leeslust te stillen. Ik duim voor meer zeekoei-representatie.
Ook naast de zeekoe-connectie zijn er overigens veel overeenkomsten tussen de manier waarop Dekker en Heitman de oceaan gebruiken om de fluïditeit van gender en seksualiteit te verbeelden. Waar De Wateraap echter één maritiem metafoor centraal stelt (namelijk de titel), is hier elk hoofdstuk gewijd aan een nieuw waterdier dat naast het hoofdpersonage wordt gejuxtapositioneerd. Altijd behulpzame poetslipvissen representeren het verlangen naar een levenspartner, praatgrage dolfijnen de onmogelijkheid van perfecte communicatie, en hermafrodiete zeenaaktslakken de onzinnigheid van genderbinariteit.
Dat ik dit uiteindelijk net niet het niveau vind halen van Heitman wordt eigenlijk een beetje samengevat door Dekker zelf:
Ze vraagt of het boek ook een personage heeft, als ik het een roman ga noemen.
‘Natuurlijk’, zeg ik.
‘Nou, dan is het fictie’, zegt zij.
‘Ik ben het hoofdpersonage’, zeg ik.
Haar gezicht betrekt.
Mijn gezicht begon in de tweede helft van de roman ook af en toe te betrekken. De relaties van de verteller worden mooi weergegeven en de zeefeitjes blijven interessant (hoewel het onzin is dat Columbus progressief was door te geloven dat de aarde rond was), maar ik kon niet altijd worden overtuigd dat de Nederlandse literatuur anno 2022 echt veel behoefte aan nog meer fragmentarische autofictie over de fluïditeit van millenial-relaties. Nadat de nieuwigheid van de non-fictionele passages eraf was ging het allemaal toch wat bekender aanvoelen, en passages over de onbetrouwbaarheid van herinneringen zijn ondertussen een beetje een verplicht nummer. Het laatste hoofdstuk sluit alles dan wel weer prachtig af, en niet alleen maar omdat zeekoeien daarin centraal staan.
Verder heel fijn dat de dieren – naast de emotionele betekenis die je aan ze kunt toeschrijven – ook gewoon heel duidelijk aanwezig zijn als dier zelf. Er bleef een passage uit J.M. Coetzees The Lives of Animals door mijn hoofd spoken, waarin een alter-ego van de schrijver een tirade houdt over alle critici die geweld tegen dieren alleen kunnen lezen als metafoor voor geweld tussen mensen – terwijl de schrijver gewoon bloedserieus de positie van dieren in onze maatschappij ter sprake wil brengen. Dekker wijst je net zozeer op overbevissing, watervervuiling en de gevolgen voor het ecosysteem wanneer je zelf een Nemo in je aquarium wilt. Soms is een eenzame dolfijn die zelfmoord pleegt gewoon een dolfijn. Ik voel me in ieder geval geïnspireerd om voortaan altijd een krop sla bij me te hebben voor het geval ik een hongerige zeekoe tegenkom.
Binnenkort maar eens aan De Bakvis van Nadia de Vries beginnen om mijn oceanische leeslust te stillen. Ik duim voor meer zeekoei-representatie.
July 16, 2022
4,5. Een verslavend boek over liefde en keuzes en de wreedheid en kortzichtigheid van de mens, allemaal geïllustreerd door middel van contrast en vergelijking met kennis over verschillende dieren die in het water leven, waar maar zo bar weinig over bekend is (en vooral bij het grote publiek). Wat zit er allemaal onder de oppervlakte van ons eigen gedrag? Moeten we onszelf niet beter bestuderen, zoals we andere dieren ook bestuderen, ons niet wat vaker naast de dieren zetten in plaats van erboven of in een volledig andere orde, en met nog meer van dit soort vragen lijkt dit boek keer op keer de lezer te confronteren. Is dat dan ook mooi/fijn/leuk? Volmondig: ja.
August 21, 2022
Lastig. Fragmentarische autofictie moet een beetje je ding zijn, en dat is het voor mij niet per se, dus helemaal onbevooroordeeld ben ik niet. De eerste helft van het boek vond ik erg mooi. Veel van de scènes in het deel waarin de hoofdpersoon kind/tiener is zijn (pijnlijk) herkenbaar en intiem. Ik vond de koppeling met het onderwaterleven een leuk en vernieuwend element dat me zeker in het begin erg geboeid hield, en ik voelde me verbonden met en vertederd door de verteller.
Ergens halverwege het boek raakte Dekker me een beetje kwijt. Ik weet niet precies wat ik had verwacht. Door de opbouw voelde het, denk ik, alsof het naar iets emancipatoirs/radicalers ging, iets wat onverontschuldigend queer zou worden. Dat viel me nogal tegen. Richting het eind vond ik het boek teveel open deuren intrappen en dingen te herhaaldelijk uitleggen aan de lezer.Het werd voor mijn gevoel een steeds gehaastere afwisseling van gebeurtenissen en wetenswaardigheden, die naar mijn smaak een beetje teveel los zand waren. Ook vroeg ik me weer af voor wie dit boek precies is. Het was voor mij een beetje in lijn met het boek van Lakmaker (hoewel ik Diepdiepblauw een stuk beter vond): dat nogal pedagogisch uitleggen van vrij basale opvattingen en ervaringen rondom queer zijn, waarin de boodschap "ik ben goed zoals ik ben" aan het eind nog steeds met een vraagteken wordt gebracht.
Ergens halverwege het boek raakte Dekker me een beetje kwijt. Ik weet niet precies wat ik had verwacht. Door de opbouw voelde het, denk ik, alsof het naar iets emancipatoirs/radicalers ging, iets wat onverontschuldigend queer zou worden. Dat viel me nogal tegen. Richting het eind vond ik het boek teveel open deuren intrappen en dingen te herhaaldelijk uitleggen aan de lezer.Het werd voor mijn gevoel een steeds gehaastere afwisseling van gebeurtenissen en wetenswaardigheden, die naar mijn smaak een beetje teveel los zand waren. Ook vroeg ik me weer af voor wie dit boek precies is. Het was voor mij een beetje in lijn met het boek van Lakmaker (hoewel ik Diepdiepblauw een stuk beter vond): dat nogal pedagogisch uitleggen van vrij basale opvattingen en ervaringen rondom queer zijn, waarin de boodschap "ik ben goed zoals ik ben" aan het eind nog steeds met een vraagteken wordt gebracht.
October 1, 2023
Vissenfeitjes mogelijk leuk bij voldoende ontspanning, in mijn geval niet. Invalshoek van de verteller wel goed om te lezen. Overige personages erg oppervlakkig, wel grappig. Schrijfstijl prima, maar niet verrijkend. Thema springt er het meeste uit, je moet echter niet van traditionele huize komen. Gelukkig ben ik super progressief. Ik zal nog wel even denken aan suïcidale dolfijn Peter, Simon Watt zijn lelijke dieren club, Jordy die zijn feministische moeder een zure doos noemt en aan zeehond moeders die 80% lichaamsgewicht verliezen bij het geven van borstvoeding.
June 10, 2025
Dit las zó vlot! Sommige zinnen zó mooi! Weetjes over zeedieren zó interessant! Ik ben zó fan!!!!!!
August 17, 2022
Niet zeker wat ik van dit boek vond. Vaak vond ik het enorm cliché, herinneringen die inwisselbaar zijn en iedereen meegemaakt kan hebben/heeft (misschien gewoon ontzettende millennialervaringen en moet ik minder tijdgenoten lezen). Maar naar mate het vorderde vond ik het beter, puzzel stukken vielen in elkaar en ik snapte hoe elke anekdote meebouwde aan het grote geheel.
Mooiste zin:
Dat de zeekoe en de zeemeermin op elkaar lijken zoals liefde op verlangen lijkt: dat je het een achterna rent, maar het ander krijgt, en dat dat uiteindelijk beter is, omdat het echt bestaat.
Mooiste zin:
Dat de zeekoe en de zeemeermin op elkaar lijken zoals liefde op verlangen lijkt: dat je het een achterna rent, maar het ander krijgt, en dat dat uiteindelijk beter is, omdat het echt bestaat.
February 4, 2023
4.5* De achterflap heeft het over een essayistische roman. Qua afknapper kan dat best wel tellen. Edoch! Vanaf het eerste hoofdstuk, ´Zeemeermin´, werd ik in het verhaal gezogen van het naamloze hoofdpersonage. Een vertelling over het eigen liefdesleven, vol twijfels, aarzelingen, mijmeringen... afgewisseld met een kijk op de wereld van de zeedieren, een wereld die bijzonder fascinerend is en veel parallellen vertoont met het (liefdes)leven van het hoofdpersonage.
&
Over scholen vissen en de kenmerkende bakvisgroepen op middelbare scholen, over waarom zelfs natuurdocumentaires ons alleen maar heteroseksuele relaties tonen (en dat hoegenaamd niet logisch is)... Een boek waarin ik, met plezier, later nog hoofdstukken ga herlezen. Prima leesclubmateriaal!
&
(Mevrouw De Keersmaecker, mijn leerkracht biologie in vijf en zes, zou fier zijn mocht ze weten hoeveel ik heb opgestoken uit dit boek over de dierenwereld. Kwam het toch nog goed met die jongen die steevast gebuisd was voor haar vak...)
&
Over scholen vissen en de kenmerkende bakvisgroepen op middelbare scholen, over waarom zelfs natuurdocumentaires ons alleen maar heteroseksuele relaties tonen (en dat hoegenaamd niet logisch is)... Een boek waarin ik, met plezier, later nog hoofdstukken ga herlezen. Prima leesclubmateriaal!
&
(Mevrouw De Keersmaecker, mijn leerkracht biologie in vijf en zes, zou fier zijn mocht ze weten hoeveel ik heb opgestoken uit dit boek over de dierenwereld. Kwam het toch nog goed met die jongen die steevast gebuisd was voor haar vak...)
July 28, 2023
4,5. Ik denk dat ik het boek precies op tijd in mijn leven lees. Was echt ongelooflijk mooi en puur en ik hoop dat ik de levenslessen over de zee en het leven (wat eigenlijk hetzelfde is) niet ga vergeten. Also ik denk oprecht dat Nikki en ik bijna buren zijn??? De beschrijving van haar woonplek is te accuraat met die van mij.
September 4, 2025
Zo heerlijk queer met alle bijbehorende vraagstukken en dan dat alles verbinden met onderwaterwezens, geweldig. Ik wil het vaker lezen om al deze kennis echt tot me te kunnen laten komen en meer te kunnen verbinden met het verhaal.
February 26, 2023
Fucking goed boek. Ondergewaardeerd.
July 27, 2023
3: voor schrijfstijl en de prachtige vormgeving
Over de inhoud ben ik maar deels enthousiast. De ik-verteller lijkt zich volledig te isoleren van haar omgeving in haar denkprocessen en zoekt op momenten te vaak de zijlijn op. Ondanks het feit dat ik na het lezen van het boek urenlang naar beelden uit de zee wil kijken en meer bewondering heb voor de waterwereld (hoedje af!), verlies ik door het verhaal de interesse in een ander mensenleven totaal en voel ik ontzettend de individualisatie van alles primeren. Wat ik een ambetant gevoel vind, want vanuit de ander groei je even hard dan vanuit jezelf (denk ik dan, heb ik nergens gelezen of gehoord, maar neem ik aan voor waar). Dit boek legt de focus op de ik als individu, los van een maatschappij, met heel erg veel muren en verschillen tussen de ik en de ander en dat verontrust mij misschien wel even hard als de klimaatopwarming. De zoektocht naar jezelf kennen is belangrijk, maar je kan hier te ver in gaan waardoor je empathisch vermogen vermindert, vrees ik. In dit boek leren we enkel de ik kennen en het gender en de seksualiteit van anderen, maar niets over de ander hun persoonlijkheid. Het is vaak veel fijner om gelijkenissen tussen de mensen te zien dan voortdurend de verschillen. Ik eet vegetarisch, val op een witte man en heb een monogame relatie en zo zijn er veel, maar zo valt een deel van mijn omgeving op hetzelfde geslacht, vinden zij monogaam zijn maar niets of eten zij dagelijks vlees. Misschien eet ik volgend jaar weer vlees en ben ik gelukkig met een vrouw naast mij. Niet alles hoeft te volgen of te beginnen met een waarom-vraag, want niet alles hoeft tot in het detail ontleed te worden. Je duwt jezelf net meer in hokjes daardoor, terwijl het ontwijken van een waarom-vraag deuren openhoudt. Leven en laten leven is zo een kutgezegde, maar nu ergens wel van toepassing. Ik denk dat dit ook wel is wat de ik-verteller wou meegeven, maar ik heb er misschien wat overgelezen of ik vond het niet terug.
Alleen zou ik het aantal mensen dat wél vlees eet uiteraard graag zien verminderen, want daar doe je het merendeel van de personages uit dit boek, maar ook buiten dit boek en in feite de hele wereld wel kwaad mee :)))))) grtjs
‘Misschien is dat wel waarom ik graag op de bus of trein zit: het verhaal is onderweg, maar nog niet begonnen. Nu hoef ik niks. Alles gaat gebeuren. Wacht maar’ (170)
Over de inhoud ben ik maar deels enthousiast. De ik-verteller lijkt zich volledig te isoleren van haar omgeving in haar denkprocessen en zoekt op momenten te vaak de zijlijn op. Ondanks het feit dat ik na het lezen van het boek urenlang naar beelden uit de zee wil kijken en meer bewondering heb voor de waterwereld (hoedje af!), verlies ik door het verhaal de interesse in een ander mensenleven totaal en voel ik ontzettend de individualisatie van alles primeren. Wat ik een ambetant gevoel vind, want vanuit de ander groei je even hard dan vanuit jezelf (denk ik dan, heb ik nergens gelezen of gehoord, maar neem ik aan voor waar). Dit boek legt de focus op de ik als individu, los van een maatschappij, met heel erg veel muren en verschillen tussen de ik en de ander en dat verontrust mij misschien wel even hard als de klimaatopwarming. De zoektocht naar jezelf kennen is belangrijk, maar je kan hier te ver in gaan waardoor je empathisch vermogen vermindert, vrees ik. In dit boek leren we enkel de ik kennen en het gender en de seksualiteit van anderen, maar niets over de ander hun persoonlijkheid. Het is vaak veel fijner om gelijkenissen tussen de mensen te zien dan voortdurend de verschillen. Ik eet vegetarisch, val op een witte man en heb een monogame relatie en zo zijn er veel, maar zo valt een deel van mijn omgeving op hetzelfde geslacht, vinden zij monogaam zijn maar niets of eten zij dagelijks vlees. Misschien eet ik volgend jaar weer vlees en ben ik gelukkig met een vrouw naast mij. Niet alles hoeft te volgen of te beginnen met een waarom-vraag, want niet alles hoeft tot in het detail ontleed te worden. Je duwt jezelf net meer in hokjes daardoor, terwijl het ontwijken van een waarom-vraag deuren openhoudt. Leven en laten leven is zo een kutgezegde, maar nu ergens wel van toepassing. Ik denk dat dit ook wel is wat de ik-verteller wou meegeven, maar ik heb er misschien wat overgelezen of ik vond het niet terug.
Alleen zou ik het aantal mensen dat wél vlees eet uiteraard graag zien verminderen, want daar doe je het merendeel van de personages uit dit boek, maar ook buiten dit boek en in feite de hele wereld wel kwaad mee :)))))) grtjs
‘Misschien is dat wel waarom ik graag op de bus of trein zit: het verhaal is onderweg, maar nog niet begonnen. Nu hoef ik niks. Alles gaat gebeuren. Wacht maar’ (170)
April 11, 2024
Een boek om diep in te duiken en dat je dan soms weer even naar boven drijft, de oppervlakte waar je reflectie je begroet, een onmoeting geleid door deinende golven.
Mooi hoe de hoofdpersoon in de zwemles-hoofdstukken het hoofd even boven water houdt om de situatie te observeren, om vervolgens weer herinneringen en observaties, feiten en fabels, op te duiken en naast elkaar te leggen als een verzameling schelpen die je vond op het strand. Elk hoofdstuk is anders gekleurd, de schelpen bevatten allemaal een eigen verhaal, maar betekenen iets in het geheel dat ze vormen.
Er speelt zich zoveel onder het oppervlak af waar mensen geen weet van hebben.
“Ik besta op elk moment dat ik de revue passeer, nu net zo makkelijk als in 2008 of 1994, en elke keer ben ik dezelfde ik: geheel iemand anders. Natuurlijk is ik een personage. Ik heb me leren kennnen, inmiddels kan ik mijn gedrag voorspellen als dat van een goede vriendin. En ik kan zo ontzettend moe van me worden. Ik wil me vasthouden en door elkaar rammelen. Ik wil me het huis uit duwen. Ik snap steeds beter waarom ik zo doe. Dit is wie ik ben. Ik heb schijt aan wat ik van me denk. Ik maak me zoveel zorgen. Ik heb kramp in mijn handen.”
(overigens echt eng hoe het lijkt alsof ik echt naast de hoofdpersoon woonde, dat ze in het boek wandelt langs mijn plekje toen in de befaamde vergulde doodskist)
Mooi hoe de hoofdpersoon in de zwemles-hoofdstukken het hoofd even boven water houdt om de situatie te observeren, om vervolgens weer herinneringen en observaties, feiten en fabels, op te duiken en naast elkaar te leggen als een verzameling schelpen die je vond op het strand. Elk hoofdstuk is anders gekleurd, de schelpen bevatten allemaal een eigen verhaal, maar betekenen iets in het geheel dat ze vormen.
Er speelt zich zoveel onder het oppervlak af waar mensen geen weet van hebben.
“Ik besta op elk moment dat ik de revue passeer, nu net zo makkelijk als in 2008 of 1994, en elke keer ben ik dezelfde ik: geheel iemand anders. Natuurlijk is ik een personage. Ik heb me leren kennnen, inmiddels kan ik mijn gedrag voorspellen als dat van een goede vriendin. En ik kan zo ontzettend moe van me worden. Ik wil me vasthouden en door elkaar rammelen. Ik wil me het huis uit duwen. Ik snap steeds beter waarom ik zo doe. Dit is wie ik ben. Ik heb schijt aan wat ik van me denk. Ik maak me zoveel zorgen. Ik heb kramp in mijn handen.”
(overigens echt eng hoe het lijkt alsof ik echt naast de hoofdpersoon woonde, dat ze in het boek wandelt langs mijn plekje toen in de befaamde vergulde doodskist)
June 13, 2022
“Ik krijg de dingen die ik wil, en ik ben gewild, gepolijst, onafhankelijk, emotieloos.”
Precies zoals ik wil lezen. 🧡
Korte, niet-chronologische anekdotes uit het leven van een jonge vrouw, afgewisseld met vergelijkbare (en fascinerende (omg dat verhaal over die dolfijn in dat huis)) anekdotes over zeedieren. De herkenbare stukjes over Utrecht maken me extra fan.
Ps: in de laatste drie romans die ik las (deze, Zeld doen en Buitenleven) wordt zo lyrisch geschreven over zwemmen, dat ik me vanmiddag weer eens naar het zwembad ga slepen 🥲
Precies zoals ik wil lezen. 🧡
Korte, niet-chronologische anekdotes uit het leven van een jonge vrouw, afgewisseld met vergelijkbare (en fascinerende (omg dat verhaal over die dolfijn in dat huis)) anekdotes over zeedieren. De herkenbare stukjes over Utrecht maken me extra fan.
Ps: in de laatste drie romans die ik las (deze, Zeld doen en Buitenleven) wordt zo lyrisch geschreven over zwemmen, dat ik me vanmiddag weer eens naar het zwembad ga slepen 🥲
July 6, 2022
Was dit boek maar eindeloos..
July 31, 2024
elke zomer één keer lezen en dan komt het goed
April 24, 2024
4,5
dit is anders dan alles wat ik ooit heb gelezen, hoe iemand op zo’n idee komt vind ik echt impressive. het is ontzettend creatief en een heel intelligent boek. het heeft ook voor me bewezen dat ik boeken die zich aflopen in het heden wel heel leuk en mooi kan vinden (ik twijfelde na “yellowface”). dit boek is alternatief in zijn structuur maar je kan voelen dat elke keuze dat gemaakt wordt een doel heeft en dat doel ook bereikt. kleine shout-out naar de MUNA reference aan het einde, ik voelde me heel erg gezien!
dit is anders dan alles wat ik ooit heb gelezen, hoe iemand op zo’n idee komt vind ik echt impressive. het is ontzettend creatief en een heel intelligent boek. het heeft ook voor me bewezen dat ik boeken die zich aflopen in het heden wel heel leuk en mooi kan vinden (ik twijfelde na “yellowface”). dit boek is alternatief in zijn structuur maar je kan voelen dat elke keuze dat gemaakt wordt een doel heeft en dat doel ook bereikt. kleine shout-out naar de MUNA reference aan het einde, ik voelde me heel erg gezien!
October 21, 2022
De groene Amsterdammer spreekt over "een roman als een plakboek", erg goede omschrijving vind ik. 'Diepdiepblauw' deed me in dat opzicht ook wat denken aan 'Alle mensen die ik ken' van Lisa Huissoon: het idee is goed, er staan schitterende passages en mooie overpeinzingen in, maar het geheel blijft net wat minder hangen dan je hoopt wanneer je aan een boek begint.
January 13, 2025
Dit vond ik zó steengoed.
&
"Wat is ervoor nodig om te worden wie je bent?
De vraag is irrelevant, het antwoord zal je nooit krijgen. Het heeft geen zin om te vragen waar de zeeën vandaan komen, maar als je begrijpt hoe het water zich gedraagt, kun je erachter komen waar je bent en welke kant je op beweegt."
&
Nu luister ik naar: It's gonna be okay, baby.
&
"Wat is ervoor nodig om te worden wie je bent?
De vraag is irrelevant, het antwoord zal je nooit krijgen. Het heeft geen zin om te vragen waar de zeeën vandaan komen, maar als je begrijpt hoe het water zich gedraagt, kun je erachter komen waar je bent en welke kant je op beweegt."
&
Nu luister ik naar: It's gonna be okay, baby.
December 10, 2025
❤️ prachtig
August 13, 2025
“Een herinnering is geen samenvatting van wat je hebt meegemaakt, maar eerder een voorstelling. De ervaring wordt als een summier script opgetekend, en elke keer dat je eraan denkt, herlees je het, interpreteert het opnieuw, herschrijft het en laat het opvoeren door een nieuwe cast met een andere regisseur, in het licht van wat je inmiddels weet.”
March 17, 2024
Prachtig boek. Vond ik al, maar vond ik nog meer nadat ik het laatste deel las met het college erover in mijn achterhoofd. Fris, vernieuwend, exploratief en daarmee neigend naar wetenschappelijk, maar tegelijkertijd zo ontzettend menselijk en warm.
August 14, 2024
"Ik begon met zwemmen omdat ik iets wilde meemaken, een handeling die ik kon verbinden aan al deze herinneringen, een manier waarop ik me door het verleden kon verplaatsen, het de toekomst in kon duwen. Ik wilde iets in bewegen zetten."
Mooi essayistisch debuut over de diepdiepblauwe zee en haar bewoners, (queer) liefdesrelaties- en vriendschappen, en wat er van je overblijft als de oceaan (of de wereld) over je heen stroomt. In elk verhaal zet Dekker een zeedier in de spotlight en vergelijkt hun leven - gevormd door de natuur of menselijk ingrijpen - met die van de mens. Zijn wij nu echt veel beter in communiceren dan dolfijnen, meer betrouwbare liefdespartners dan een zeepaardje, of minder gedreven om onze grenzen op te zoeken dan een tiktaalik die het water uit kruipt?
Ik was het meest onder de indruk van Dekker's intelligente en intieme schrijfstijl: in elk hoofdstuk vervlecht ze mooi de wereld van onderwater en bovenwater met elkaar. Voor mij hadden niet alle verhalen verbonden te worden aan hetzelfde (naamloze) hoofdpersonage - elk hoofdstuk is al sterk genoeg op zichzelf.
Tijdens het lezen moest ik denken aan (non-fictie) romans als Wormmaan en Everybody: A Book About Freedom, en ik ben heel benieuwd naar het volgende boek van de schrijfster: wat gebeurt er als ze het water achter zich laat? 3,5 sterren.
Mooi essayistisch debuut over de diepdiepblauwe zee en haar bewoners, (queer) liefdesrelaties- en vriendschappen, en wat er van je overblijft als de oceaan (of de wereld) over je heen stroomt. In elk verhaal zet Dekker een zeedier in de spotlight en vergelijkt hun leven - gevormd door de natuur of menselijk ingrijpen - met die van de mens. Zijn wij nu echt veel beter in communiceren dan dolfijnen, meer betrouwbare liefdespartners dan een zeepaardje, of minder gedreven om onze grenzen op te zoeken dan een tiktaalik die het water uit kruipt?
Ik was het meest onder de indruk van Dekker's intelligente en intieme schrijfstijl: in elk hoofdstuk vervlecht ze mooi de wereld van onderwater en bovenwater met elkaar. Voor mij hadden niet alle verhalen verbonden te worden aan hetzelfde (naamloze) hoofdpersonage - elk hoofdstuk is al sterk genoeg op zichzelf.
Tijdens het lezen moest ik denken aan (non-fictie) romans als Wormmaan en Everybody: A Book About Freedom, en ik ben heel benieuwd naar het volgende boek van de schrijfster: wat gebeurt er als ze het water achter zich laat? 3,5 sterren.
March 9, 2024
Ontzettend mooi. De wereld is niet zwart-wit, maar diepdiepblauw. 4,5 ster! Misschien dat ik het ooit 5 sterren wil geven. Het deed alles wat ik van een goed boek verlang. Het laat me anders kijken naar mijn wereld, zit vol met nerdy weetjes die leuk zijn maar ook een soort schilderpalet van kleur en textuur over de verhalende stukken leggen. En de menselijkheid spat er vanaf. Verplichte kost voor iedereen met interesse in gender, seksualiteit en identiteit - of dat nou een persoonlijke zoektocht is of algemene interesse…
April 4, 2024
Een verhaal over het zoeken naar een eigen identiteit, waarbij in elk hoofdstuk een zeewezen gebruikt wordt als parallel. Échte aanrader!
July 27, 2022
Ik moest er flink inkomen, met name wegens de structuur en vorm. Zodra ik echter eenmaal de zwemslag te pakken had ging ik als een trein!! Of als potvis/zeekoe/whatever. Vergelijkingen van liefdeservaringen met het onderwaterleven, heel verfrissend en bijzonder, maar toch ook zo in eenvoud dat je denkt ‘hoe had ik dit niet zelf kunnen bedenken’. Erg van genoten, give us more Dekker!
🐟🐬🐠🐙🐡
‘Wat is ervoor nodig om te worden wie je bent?
De vraag is irrelevant, het antwoord zal je nooit krijgen. Het heeft geen zin om te vragen waar de zeeën vandaan komen, maar als je begrijpt hoe het water zich gedraagt, kun je erachter komen waar je bent en welke kant je op beweegt.’
🌊
🐟🐬🐠🐙🐡
‘Wat is ervoor nodig om te worden wie je bent?
De vraag is irrelevant, het antwoord zal je nooit krijgen. Het heeft geen zin om te vragen waar de zeeën vandaan komen, maar als je begrijpt hoe het water zich gedraagt, kun je erachter komen waar je bent en welke kant je op beweegt.’
🌊
August 21, 2024
Nadat Nikki Dekker haar opwachting had gemaakt in De slimste mens, was ik toch nieuwsgierig geworden naar dit boek. In elk hoofdstuk vergelijkt ze een evenement of periode in het leven van de hoofdpersoon met een fenomeen uit de oceaan. Soms was de link meteen helder, en soms was het even zoeken. Doordat je elk hoofdstuk weer op zoek moet naar de gelijkenis tussen bijvoorbeeld een speciale soort vis en de nieuwe liefde van de hoofdpersoon, word je telkens weer uitgedaagd en blijf je alert. Ik houd ervan als boeken volgens een ‘uniek’ principe werken, en dit boek valt daar zeker onder. Maar op gegeven moment valt het wel in herhaling: weer wordt een van de scharrels of nieuwe liefdes van de hoofdpersoon geïntroduceerd, en weer loopt het op niets uit. Het boek was wat mij betreft dus net te lang, maar ik heb wel van alles geleerd over bijzondere vissen :)
Displaying 1 - 30 of 294 reviews