Op de vooravond van de halve finale van de Koningin Elisabethwedstrijd voor piano wordt een kandidaat brutaal overvallen en verdoofd achtergelaten. Bij het ontwaken merkt hij dat de ringvinger van zijn linkerhand werd weggesneden. Heeft de dure ring - een erfstuk - daar iets mee te maken? Wilde een concurrent hem uitschakelen? Of spelen er nog andere motieven mee?
Het Leuvense speurdersteam van Leyssens en Van Cattendyck staat voor hun opmerkelijkste onderzoek sinds jaren.
Quatre-mains is het zevende deel in de reeks rond het populaire speurdersduo Leyssens en Van Cattendyck en het twaalfde boek van auteur Bart Debbaut. Met zijn snedige, filmische schrijfstijl trekt de auteur de lezer mee in een bad vol intriges, spanning en verrassende plotwendingen.
Na marketingstudies belandde hij eerder toevallig in het bankwezen, waar hij een mooie carrière na 17 jaar inruilde voor iets totaal anders: hij werd - samen met zijn vrouw - eigenaar en zaakvoerder van herenkledingzaak 'De Gouden Schaar' in Tienen (2011). In 2003 publiceerde hij samen met Louis Verbruggen en Jan Ceuleers het managementboek ‘Hoe word ik een winnaar en hoe blijf ik het’. in 2008 debuteerde hij op de fictiemarkt met een eerste thriller (Scherven). Er volgden nog 4 titels met dezelfde speurders in de hoofdrol. De Facebookmoorden (2010) is daarvan de bekendste titel. In 2013 schreef Debbaut een mooie novelle 'Als ik wakker word, ga ik dood'. In 2014 verraste de auteur ons met een satirische roman 'En toen schiep God Kevin'.
De twee hoofdpersonages zijn naast partners op het werk ook een koppel. De evolutie hiervan kan je doorheen de verschillende delen lezen. Ze werken nauw samen met twee andere rechercheurs: Creten en Reynders.
In dit verhaal onderzoeken ze eens geen moord maar wel een bizar geval. Een pianist die de halve finale van de Elisabethwedstrijd bereikt heeft, wordt in shock gevonden met een afgesneden vinger. Verschillende pistes worden onderzocht maar als later nog een pianist hetzelfde meemaakt wordt duidelijk dat ze het in de richting van de wedstrijd moeten zoeken.
De verhalen van Bart Debbaut zitten steeds goed in elkaar. Een goede plotopbouw en voldoende spanning en een vlotte Vlaamse schrijfstijl houden de lezer vast aan het boek. Daarom wil ik de reeks ook volledig lezen.
Echter jammer genoeg stoor ik me vaak een beetje aan de hoofdpersonages. De mannen maken zich weinig sympathiek. Dat er al eens een grapje gemaakt wordt onderling, dat is ok maar het lijkt wel alsof ze nooit eens serieus reageren. Ook tegen mensen die nauw in verband staan met de slachtoffers. Verder worden doorheen de reeks de vrouwen vaak aan een volledige keuring onderworpen. Soms is het een beetje te veel. Al heb ik de indruk dat het in de laatste verhalen wel al wat minder is en dat het dus wat meer eigentijdser wordt. En gelukkig zorgt Mieke Van Cattendyck voor een beetje evenwicht tussen al die machomannen, al mag ze gerust nog wat meer op haar strepen staan.
Quatre-mains is het zevende deel van de populaire reeks rond inspecteurs Leyssens en Van Cattendyck, geschreven door auteur Bart Debbaut. Het is de eerste Debbaut-thriller die ik las, aangeraden door mijn contactpersoon bij uitgeverij Lannoo. De mysterieuze flaptekst belooft de lezer een spannende speurtocht en sprak me dan ook onmiddellijk aan.
Deze thriller bevat een goed evenwicht tussen spannende gebeurtenissen, het politieonderzoek en fragmenten uit het privéleven van de hoofdpersonages. Deze mix van verhaallijnen, neergeschreven in korte hoofdstukken, zorgt ervoor dat het boek erg vlot leest. De fans van klassieke muziek zullen zeker ook de vele verwijzingen naar bekende muziekstukken en componisten kunnen waarderen.
Het enige minpuntje voor mij waren de hoofdpersonages. Deze bevatten voor mij onvoldoende diepgang en karakterontwikkeling. Ik heb het gevoel dat deze twee aspecten verweven zijn door alle delen van deze reeks. Omdat ik de zes voorgaande boeken niet gelezen heb mis ik een hoop achtergrondinformatie over de deze personages waardoor ze in dit boek eerder oppervlakkig op mij overkomen. Ondanks dat je de boeken uit deze reeks los van elkaar kan lezen, zou ik toch aanraden om bij het begin te beginnen, zo mis je niets van de rode draad rond het privéleven van inspecteurs Leyssens en Van Cattendyck.
Quatre-mains gaf me een voorproefje van Bart Debbauts vlotte verhalen vol spanning, intriges en ironische humor. Ik ben alvast van plan om nog meer thrillers van deze auteur op te pakken.
Graag wil ik uitgeverij Lannoo bedanken voor het recensie-exemplaar.
De humor is wat grof en het gaat veel over de relaties van de speurders en minder over de misdaad zelf. Door een hint in het begin was het ook vrij snel duidelijk wie achter deze misdaden zat. Heb al betere van Debbaut gelezen.
Onderhoudende detective waar voor de verandering niet eens in gemoord wordt,maar wel lustig vingers afgesneden. Dat doet ook wel wat af aan de spanning, vind ik. De herkenbare Vlaamse situaties zijn grappig en herkenbaar, maar de dialogen vond ik soms onrealistisch en krom.
3,5 sterren voor wie iets met klassieke muziek heeft. En plezant dat het over Brussel, Leuven, Tienen gaat en niet over Chicago of New York . De plot is leuk maar voor mij te voorspelbaar. Ik wist wie de dader was toen die voor het eerst in het verhaal voorkwam.
Ik genoot van dit boek. Ik kreeg een beetje het gevoel alsof ik naar Vossenstreken (een Belgische politiereeks) aan het kijken was. Het tempo is vlot, het is best grappig en toch word je meegezogen in een niet alledaagse zaak die alles behalve grappig is. Balans.
De personages zijn misschien nog iets te in hun generatie blijven steken maar zolang ze ‘eruit leren’ zijn het gewoon heel leuke personages met een grappige dynamiek en bagage. Al heeft het ook wel zijn charmes hoor, de auteur beschrijft zijn personages goed dus je hebt voldoende sympathie om het een en ander door de vingers te zien.
Een stevig, degelijk, stabiel boek met een goed begin, midden en einde/plot. Een vlotte lees dat een breed publiek aan lezers zal kunnen bekoren omdat het tijdloos geschreven is. Dit is nummer 7 al in de reeks maar ik ga de serie helemaal lezen, dat staat vast.
Ik heb niet zo veel met klassieke muziek en al zeker niet met piano of de Koningin Elizabethwedstrijd. Daarom was ik in het begin wat terughoudend om dit boek te lezen. Maar aangezien ik de vorige boeken met de speurder Leyssens en van Cattendyck met veel plezier gelezen heb, heb ik ook dit boek een kans gegeven en met succes want het is een aanrader.
Het boek leest heel vlot en aangenaam en of je nu interesse hebt in klassieke muziek of niet is helemaal niet relevant. Het privéleven van de speurders komt ook weer aan bod in het boek en dat geeft een aangenaam extraatje aan het verhaal. Zeker omdat het nu niet beperkt blijft tot enkel Leyssens en van Cattendyck.
En zoals het hoort in dit soort verhaal zijn ook alle noodzakelijke ingrediënten aanwezig: zoals ingaan tegen het gezag van hogerhand, de goede afloop die ermee gepaard gaat en de verrassende plotwending op het einde.