#หลงยุคหลุดสมัย

by วัน รมณีย์

รวมเรื่องสั้น 3 เรื่องจาก ‘วัน รมณีย์’ นักเขียนลึกลับผู้มีสำเนียงการเล่าเรื่องจัดจ้าน กับการหยิบจับบริบท เทคโนโลยี และผู้คนจากต่างเวลามาอยู่ร่วมเหตุการณ์เดียวกัน เล่นล้อกับชีวิตและความคิดของตัวละคร เสียดสีกับความเป็นไปของยุคสมัย

เรื่องของชายชราที่ติดต่อคนรักผู้ล่วงลับผ่านโทรศัพท์หยอดเหรียญ ‘ร.คอยน์’, เรื่องของหญิงสาวที่ทำงานเพียง 7 วัน แต่ได้ค่าจ้างเท่ากับทำงาน 7 ปี และเรื่องการต่อสู้ของนักเขียนสายวรรณกรรมสายแข็งที่พยายามต้านทานกระแสความเปลี่ยนแปลง

Genres: Fiction, Short Stories

64 pages, Paperback

First published May 1, 2022

Reviews

[Makmild · Rating 4 out of 5]

หลงยุคหลุดสมัยคือเรื่องสั้นๆ สามเรื่องของนักเขียนมีชื่อ (เพราะถ้าไร้นามเราจะเรียกว่า "วัน รมณีย์" ได้อย่างไร) ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนี้ 5555 (พูดทำไมนะ) แต่เรื่องสั้นสามเรื่องนี้ทำให้เราขำคิกๆ แสยะยิ้มมุมปาก ในอารมณ์ขันเหลือร้ายของผู้แต่งจริง เรื่องสั้นสามเรื่องแฝงไปด้วยประเด็นร่วมสมัย-ล้ำสมัย-ล้าสมัย (เกือบทุกประเด็น/แต่ไม่มีมัลติเวิร์สนะ ถ้าคุณจะถามถึง แต่ก็เกือบๆ ใช่แต่ไม่) ไม่ได้ลงลึกประเด็นไหนเป็นพิเศษแต่ก็มากพอที่จะทำให้เรามีอารมณ์ร่วมไปกับตัวละครในเรื่องราวเหล่านั้นไม่สักประเด็นใดก็ประเด็นหนึ่งที่ทำให้เราต้องหัวเราะ "หึ" ออกมา

สงสัยบก. แซลมอนจริงๆ ว่าไปตามหานักเขียนอารมณ์ตลกร้ายแบบนี้มาจากไหน เก่ง หนังสือเล่มบางมาก อ่านแบบชั่วโมงเดียวก็จบ ซึ่งเป็นขนาดที่กำลังพอดี ไม่ยาวไปจนเรารู้สึกหนัก และน้อยไปจนเรารู้สึกแค่นี้หรอ? เป็นขนาดกำลังพอดีที่เหมาะจะเอาไปอ่านบนรถไฟฟ้า รอรถเมล์ (แต่ถ้าบางสายมาช้ามากๆ ก็พกเล่มอื่นไปด้วย เพราะบางทีเราอาจจะอ่านหนังสือจบก่อนที่จะได้ขึ้นรถเมลกลับบ้าน) แต่ไม่เหมาะที่จะรอใครบางคนกลับมา (อี๋)

ใดๆ ก็ตาม เล่มนี้ตรงบทบรรณาธิการบอกประมาณว่า "เป็นแซลมอนซาซิมิ" คือกินคำเล็กๆ พอดีๆ และเป็นเล่มแรก เราจึงอยากบอกอีกด้วยว่า เป็นซาซิมิที่เราอยากตามอ่านต่อ เพราะการได้อ่านเรื่องสั้นที่สนุกๆ เป็นความบันเทิงใหม่ของชีวิตเหมือนกัน

[gam s (Haveyouread.bkk) · Rating 4 out of 5]

รวมสามเรื่องสั้น เป็น Black Mirror ที่มีรสชาติแบบไทยๆ จิกกัดสังคมร่วมสมัยแบบปากคอเราะร้าย วิทยาการก้าวหน้าแต่เรื่องการเมืองบ้าๆยังย่ำอยู่ที่เดิม ชอบสำนวนคมคายที่ชวนให้เราทั้งหัวเราะและร้องไห้ได้ครบจบในกระบวนท่าเดียว

— จ๊ะเอ๋ เป็นเรื่องของการติดต่อคนรักที่ตายจากไป ผ่านเหรียญที่เรียกว่า ร.คอยน์
— บุษบา เด็กจบใหม่ที่ได้รับโอกาสแห่งชีวิต จะเป็นอย่างไรถ้าทำงานเจ็ดวัน แล้วได้เงินเดือนขั้นต่ำของเจ็ดปี
— หลงยุคหลุดสมัย ความช้ำใจของนักเขียนที่สำรอกออกมาเป็น monologue พร่ำบ่นมนุษย์ทุกด้อม และความ toxic ในวงการหนังสือ เป็น A Heartbreaking Work of Staggering Genius แบบไทยๆที่อ่านละก็พยักหน้าหงึกๆ

ปกติเราไม่ค่อยชอบอ่านเรื่องสั้น แต่ทั้งสามเรื่องนี้โดนใจเราทุกเรื่อง ชอบบุษบา กับจ๊ะเอ๋พอๆกัน เรื่องสุดท้ายไม่ใช่ไม่ชอบ แต่สองเรื่องแรกพีคกว่า ชอบความไม่สั้นไม่ยาวเกินไป มีลูกล่อลูกชนที่พอดี — เอาจริงๆคุณรักเขียนคนนี้ เขาเป็นใครเราก็ไม่รู้จัก แต่ถ้าออกผลงานอีกเราก็คงจะตามอ่านนะ

ให้ 4 ดาวเพราะทำหน้าที่ของเรื่องสั้นในตัวมันอย่างดีที่สุดแล้ว ตัด 1 ดาวเพราะส่วนตัวเราอยากให้มีรวมสัก 5-7 เรื่อง จึงจะพอให้ได้รับรสชาติที่เต็มเม็ดเต็มหน่วยกว่านี้

Disclaimer: ได้รับจากสำนักพิมพ์ แลกกับการรีวิวแบบตรงไปตรงมา

[moomooread · Rating 4 out of 5]

สนุก! อยากอ่านอีก! หลงยุคหลุดสมัยฉบับนี้เป็นหนังสือเล่มจิ๋ว รวมเรื่องราวสั้นกระชับ 3 เรื่องที่หลอมรวมอดีต ปัจจุบัน และอนาคตเข้าด้วยกัน เต็มไปด้วยน้ำเสียงเสียดสีและจิกกัดยุคสมัย ชวนให้สงสัยว่าสุดท้ายแล้วมีอะไรเปลี่ยนไปบ้างไหมเนี่ย?

เรื่องแรกชวนถกประเด็นความรัก ที่จะว่าไปมันคือความรักหรือการวางแผนให้รักกันแน่ แล้วไอ้ที่วางแผนเนี่ย แผนใคร? แผนเธอ แผนฉัน หรือแผนบริษัทไหนกันแน่

เรื่องที่สองชวนคุยเรื่องโอกาสในการทำงานของมนุษย์เอกปรัชญา ที่จบมาก็หางาน(ที่ทำเงิน)ลำบาก สุดท้ายเลยต้องไปเกาะบุญบารมีเทคโนโลยีแบบช่วยไม่ได้ แต่งานในศูนย์วิจัยก็ใช่ว่าจะมั่นคง ที่ว่ามั่นคงนี่หมายถึงเงินเดือนด้วยเช่นกัน

เรื่องที่สามว่าด้วยนักเขียนหัวเก่า กับโลกวรรณกรรมที่หมุนแปร เปลี่ยนผันจนตามไม่ทัน กระแสวรรณกรรมเดิมถูกกลบ คลื่นลูกใหม่เข้ามาแทรก แต่ธรรมชาติของคลื่นคือการซัดสาด สร้างแรงกระเพื่อม และสูญสลาย ก่อให้เกิดคลื่นลูกใหม่กว่าเดิม อ่านแล้วสงสัยว่าคิดได้ไงอะ เท่มาก!

เราชอบตรงมีการแทรกประเด็นสังคมการเมือง และผลกระทบต่อยุคสมัยมาในทุกเรื่อง (โดยเฉพาะเรื่องที่ 2) แต่แทรกมาแล้วไม่รู้สึกว่าแค่ยกมาแปะๆ ให้เห็นว่าเออแซะการเมืองนะแล้วจบจ้าา เล่มนี้ค่อนข้างทำให้เห็นผลกระทบที่ชวนหัวเราะ—พร้อมกลอกตาบนแล้ววนให้ครบ 360 องศา—ของการเมืองในแต่ละสมัยที่ก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่จริงๆ

ปล.อ่านแล้วนึกถึงเคนหลิว555555555555555

[loonchies · Rating 5 out of 5]

3 เรื่องสั้นจิกกัดแซะเรื่องราวชีวิตของผู้คนร่วมสมัยใหม่

ของสำนักพิมพ์แซลมอนในโปรเจคแซลมอนซาชิมิที่นักเขียนส่งงานมายังไงก็พิมพ์เลย ไม่มีแก้ไขปรับปรุง
เรา
พออ่านไปก็เข้าใจว่า ไม่แก้หนะดีแล้ว
ถึงการบรรยายให้ความรู้สึกแบบเราได้เข้าไปดูบันทึกความคิดคนนึง ๆ ที่พรั่งพรู่ออกมาไม่หยุด
ซึ่งเราว่าแบบนี้ก็ได้อีกรสชาตินึงนะ
สำนวนดี ใช้ภาษาได้สละสลวยมาก

จ๊ะเอ๋
เรื่องอยู่บนเซทติ้งโลกที่ดูจะอนาคตกว่าตอนนี้อยู่พอสมควร เหมือนอยู่ในช่วงรอยต่อ
มีตู้โทรศัพท์หยอดเหรียญให้คุยกับคนตาย(จำลอง)
ตัวละครนึกถึงคนรักที่จาก ผ่านไปที่ ๆ มีความทรงจำเก่า ๆ และย้อนนึกถึงสิ่งเดิมที่เคยคงอยู่ แบะขีวิตของอีกตัวละครที่เบื้องหลังการบังเอิญพบกันอาจจะเป็นผลพวงของความพยายาม
ซึ่งตรงนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องคนรักของเขา แต่พูดถึงบริบทสิ่งแวดล้อมและสังคมด้วย รวมถึงแซะปัญหาสังคมปัจจุบันแบบเนียน ๆ
อ่านไปก็นึกย้อนถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในชีวิตเราเหมือนกัน
แล้วก็ทำให้เราสงสัยว่ามนุษย์จะทำให้โลกเป็นยังไงต่อไป
พรหมลิขิตที่จริง ๆ แล้วอาจจะเป็น AIลิขิต
การที่เราปล่อยให้คนเฮงซวยกำหนดสิ่งสำคัญหลาย ๆ อย่าง
และเรื่องว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเอง

“อดีตคือสิ่งจำเป็น จะให้ลืมได้อย่างไร เพราะมนุษย์ไม่ใช่ใดอื่น หากคือผลรวมของประวัติศาสตร์ในวินาทีนี้”

เขียนเก่งนะ ใส่อะไรเข้ามาได้มากมายในความสั้นแค่นี้
คือชวนให้นึกถึงเรื่องจริงจังพอประมาณ และเอากลับมาสู่โลกนิยาย
และหยอดแบบนี้เป็นช่วง ๆ

บุษบา
หญิงสาวจบใหม่ไม่มีงานทำ ได้รับเสนองานทำความสะอาด แต่แปลกตรงที่ทำงาน1วันในห้องนั้นเวลาข้างนอกจะผ่านไปเจ็ดปี (เอ้ะหรือ 8)
อ่านไปก็รู้สึกพอเดาได้ว่าสุดท้ายก็น่าจะจบแบบที่คิด ตลกร้าย แล้วก็ไม่ผิดโผ
มองเรื่องจริงก็ขำแห้งแหละ
ปูพื้นเรื่องชีวิตครอบครัวของบุษบา เสียดสีมุมมองที่อาจจะเป็นชีวิตของในหลาย ๆ คนก็ได้ ความฝันความหวังที่ไม่รู้จะมาเมื่อไร คำพร่ำบอกให้อดทน เป็นคนดี ตั้งใจดำ��นินชีวิตให้ถูกให้ควร เหมือนเป็นเพียงคำกล่าวให้ยอมรับชีวิตที่ดีได้เท่านี้แหละ
อดทนนะ สู้ ๆ นะ ใคร ๆ เขาก็เจอแบบนี้เหมือนกัน เรื่องแค่นี้เองคนอื่นเจอหนักกว่านี้อีก
คำแนะนำเฮงซวย55 ที่บางทีเราก็พูดกับคนอื่นเหมือนกัน ถถถ


หลงยุคหลุดสมัย
ความกังวลของนักเขียนต่อการเจ้ามาของเทคโนโลยีที่ทำให้วงการสิ่งพิมพ์และและนิสัยของผู้บริโภคเปลี่ยนไป แซะความคิดที่ยกย่อง “วรรณกรรมดั้งเดิม” อันแสนมีคุณค่าและมองว่าการเข้ามาของนิยายวาย/NCอันโจ๋งครึ่ม/นิยายแชทช่างเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ไร้อารยธรรม ฉาบฉวย
คือเขียนได้แบบยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
พูดถึงคนที่ยึดถือกรรมวิธีการแบบเดิมและพยายามยกย่องและกดความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นว่าคงไม่มีคุณค่า จนวันหนึ่งพวกเดียวกันเองก็ล้มหายตายจาก ใครกันเล่าที่จะมาให้คุณค่าสิ่งที่ฉันเห็นว่ามันช่างดีเลิศประเสริฐศรีเสียเหลือเกิน สงสัยว่าทำไมโลกถึงไม่ให้คุณค่าสิ่งดีงามนี้อีกต่อไปกระทั่งแม้ว่าตายไปแล้วก็ยังคงนึกไม่ออกว่าทำไม
ไม่ช้าก็เร็ว ถ้าไม่ตายเสียก่อน สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องใช้ชีวิตต่อไปกับความเปลี่ยนแปลงที่เขาเกลียดชัง กลืนลงคอไปอย่างช่วยไม่ได้

[Attasit Sittidumrong · Rating 5 out of 5]

เรื่องสั้นทั้งสามเรื่องในเล่มนี้ เกาะเกี่ยวกันผ่านพล็อตแบบนิยายวิทยาศาสตร์ที่ใช้ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี เป็นเงื่อนไขย้อนกลับมาตรวจสอบและทำความเข้าใจคุณค่าของสังคมไทยร่วมสมัย ไม่ว่าจะเป็นคำถามถึงความรักและเสรีภาพในโลกที่เทคโนโลยีกลายเป็น mode หนึ่งที่เข้ามาบงการพฤติกรรมต่างๆของมนุษย์ หรือการส่องสะท้อนสังคมไทยผ่านมิติเรื่องเวลาอันเชื่องช้าและ "หลุดสมัย" กับโลกโดยรวม โดยเฉพาะสำหรับคน/ชนชั้นกลางระดับล่างที่ดำรงชีวิตในสังคมที่ไร้กาลเวลาทั้งที่เวลาเคลื่อนที่ไปข้างหน้าเรื้อยๆ หรือการกลับมาตั้งคำถามกับสถานะของงานเขียนและวรรณกรรม เมื่อเครื่องมือและสื่อกลางของการถ่ายทอดกลายเป็นสิ่งไม่จำเป็นอีกต่อไป

สนุก เหมาะสำหรับคนที่ชอบนิยายขนาดสั้นและต้องการความคิดสร้างสรรค์อันบรรเจิด

[Pawarut Jongsirirag · Rating 4 out of 5]

หนังสือเล่มจิ๋ว บรรจุเรื่องสั้น 3 เรื่องที่ เกริ่นมาว่า เป็นการจิกกัด เเซะเเถมเกายิกๆ ต่อผู้คนในสังคมร่วมสมัย

ก่อนที่จะไปพูดถึงเนื้อหา ออกตัวก่อนว่าผมประทับใจรูปเล่มเเละการตีพิมพ์หนังสือเล่มนี้มากเลย มันเป็นหนังสือเล่มเล็กขนาดยัดในกระเป๋ากางเกงพอดิบพอดี ราคาน่ารัก (85 บาท) เเละไม่นาไม่บางเกินไป เหมาะกับการอ่านระหว่างรอรถ รถคน รถอะไรก็ได้ที่ต้องรอเเล้วไม่อยากหยิบมือถือมาไถ ก็เอาเล่มนี้มาอ่านเเทน ดูซิครับ เเค่ตัวเล่มก็จิกกัดสังคมไปเเล้ว 1 กรุบ

มาถึงเนื้อหากันบ้าง

เรื่องเเรก จ๊ะเอ๋
เรื่องนี้พูดถึง การติดต่อคนรักที่ตายจากเราไปเเล้ว ด้วยการหยอดเหรียญที่บรรจุดีเอนเอของผู้วายชนม์ ในเครื่องโทรศัพท์เฉพาะที่มีโปรเเกรม AI ที่ทำให้เราสามารถคุยกับคนที่จากไปได้ในเเบบมัลติเวิร์ส ทำนองนั้นครับ

จากเรื่องย่อ ดูไม่เห็นจิกกัดอะไรเลย เเต่ช้าก่อนนนนนนนนนนนนนนน เรื่องย่อไม่จิกนะ เเต่ประเด็นยิบย่อยในเรื่องต่างหาก ที่เเซะเเถมขยี้จน เออเชื่อเเล้วว่าพี่เเซะสังคมร่วมสมัยอะ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเเอพหาคู่ หรือ อิทธิพลของเทคโนโลยี AI ที่ส่งผลต่อพฤติกรรมของมนุษย์ พี่เเกเล่นเอามายำกันสนุกสนาน จนรู้สึกว่าคนเรานี่เเม่งกระจอกจริงๆ โดนนู่นนี่ชักจูงจนหมดสภาพเเท้

เรื่องที่สอง บุษบา
เรื่องนี้ พูดถึง งานพิเศษสุดมหัศจรรย์ที่ทำเเค่ 1 วันเเต่มีรายได้เท่าทำงานมาถึง 7 ปี

สัมผัสกลิ่นอายไซไฟได้เต็มที่จากเรื่องสั้นเรื่องนี้ ที่หยิบเอาเรื่องทุนนิยม เเรงงาน การเรียนการสอนในคณะที่ถูกตีตราว่าจบมาก็ทำมาหาเเดกอะไรไม่ได้ มาปั่นรวมกัน ท็อปปิ้งด้วยความเป็นไทยเเลนด์เข้าไปอีกหน่อย จนได้ออกมาเป็น บุษบา ที่ผมว่าทุกคนเข้าใจในประเด็นทั้งหมดของเรื่องนี้ไม่ยากเย็นเลย เเถมด้วยตอนจบที่ผมค่อนข้างชอบเลยนะ หักมุมหัวเเทบทิ่มเเบบที่ได้รอยยิ้มเเต่ก็ฉายภาพความโคตรจริงได้เยี่ยมทีเดียว

เรื่องสุดท้าย หลงยุคหลุดสมัย
เรื่อนี้พูดถึงการยืนหยัดของนักเขียนสายวรรณกรรมเข้มข้น ที่ไม่ย่อท้อต่อคลื่นวรรณกรรมเเนวใหม่ใดๆทั้งสิ้นเเละเชื่อว่าวรรณกรรมที่เเท้จริงมันต้องเขียนเเบบนี้ซิ(วะ)

เป็นเรื่องที่นักอ่านเเละนักเขียนทุกคนน่าจะชอบ เพราะเปิดมาเเบบกวนตรีนว่า เกิดอุกกาบาตไปตกที่งานประกาศรางวัลวรรณกรรม อาจารย์ นักเขียนสายวรรณกรรมเข้มข้น ลาโลกไปหมดเลย เกิดกลายเป็นวันที่ไม่มีใครจะมาวัดคุณค่าของวรรณกรรมอีกเเล้ว เหลือเเต่พี่คนเขียนตัวเอกของเรานี่เเหละที่ยังดึงดัน รักษาวิถีวรรณกรรมดั้งเดิมไว้อย่างคงทนถาวร ถึงเเม้งานเขียนจะขายไม่ได้ กูก็จะเขียนโว้ยยยยย จนถึงวันที่เขาเเก่ตัวได้รับการยกย่อง เกิดวรรณกรรมเเนวใหม่ที่เขาสะทกสะท้าน จนอาจต้องยกธงยอมเเพ้เเหล่วๆๆๆๆ

ผมอยากบอกว่าตอนจบของเรื่องนี้ ไปสุดทางมาก บางคนอาจหัวเราะออกเสียงให้กับเรื่องนี้เลยนะ ยอดเยี่ยมขิงๆ

ในภาพรวมต้องยอมยกนิ้วให้คนเขียนเลยครับที่เขียนอะไรเเบบนี้ออกมา เหมือนอัดอั้นอยู่ในทรวงเลยปล่อยของออกมาเป็นหนังสือเล่มนี้

เเม้ความสนุกจะอัดอยู่เต็ม เเต่ผมก็เสียดายนิดว่าจริงเเล้ว มันไปได้ไกลกว่านี้มากเลยนะ คือเห็นภาพว่ายังเล่นอะไรได้อีก ยังมีของที่ปล่อยได้อีก ยังจิกได้อีก ยังเกาไม่พอ คือยังมียังงงงงงง ที่พูดถึงได้อีกเยอะ หวังว่าเรื่องสั้นเล่มนี้จะเป็นเพียงตัวทดลองต่องานมหากาพย์ความบรรลัยในอนาคต ที่จะมาจิกกัดให้คนอ่านได้ ซี๊ดซ๊าดดดต่อไปนะครับ

[toffy 🐆 · Rating 3 out of 5]

ออกตัวก่อนว่าเราไม่ใช่สายเรื่องสั้นเลย จะหยิบมาอ่านเฉพาะบางเล่มที่ชอบคอนเซ็ปต์ เล่มนี้เป็นรวมเรื่องสั้นเล่มบางๆ อ่านแปบเดียวก็จบ มีความจิกกัดสังคมเบาๆ อ่านแล้วคันๆ แต่เห็นด้วย

ในเล่มนี้ประกอบไปด้วยเรื่องสั้นทั้ง 3 เรื่องที่สำหรับเราคือมันมีความแฟนตาซีในตัว ดูมีความคิดสร้างสรรค์มาก อ่านเพลินๆ ส่วนตัวชอบเรื่องบุษบาที่สุด

ถ้าให้คะแนนรวมเล่มนี้เราก็คงให้ 3 ดาว ไม่ได้ไม่ชอบ แต่ก็ไม่ถึงกับชอบว้าว อ่านได้เพลินๆ

[Kitti · Rating 4 out of 5]

อ่านเพลินมาก ตลกร้าย จังหวะการใช้ภาษาเท่โคตรๆ เป็น 3 เรื่องสั้นที่พาดำดิ่งสู่ความหวัง ความฝัน ความลำบาก ความเศร้า ความไม่มั่นคง และค��ามหดหู่ของชนชั้นกลางในประเทศนี้ ที่ชนชั้นกลางหลายๆ คนต้องเข้าใจแน่ๆ

"Black Mirror แห่งชนชั้นกลาง"

[Phakawan Thinsoongnoen · Rating 4 out of 5]

เป็นเล่มที่สนุกเลยทีเดียวสำหรับเรา 3 เรื่องสั้นขนาดกะทัดรัดที่สามารถอ่านจบได้ในระหว่างที่กำลังรอทำแลปไปด้วย จากสารของบก.ที่ตั้งใจนำเสนองานเขียนแบบสดใหม่คือ สำนักพิมพ์อ่านปุ๊บคือส่งเข้าแท่นพิมพ์เลย สามารถเอาคนอ่านอยู่แม้จะไม่ใช่เรื่องยาวเป็นร้อยหน้า ซึ่งสำหรับเราถือว่าเอาอยู่เลย โดยทั้งสามเรื่องเป็นการเล่าเรื่องผ่านยุคสมัยตามชื่อเรื่องเลย #หลงยุคหลุดสมัย โดยใช้การ จิก กัด แซะเรื่องราวและเล่นล้อไปกับช่วงเวลา บวกกับการใช้คำเขียนที่ omg คนคนนี้ใช้คำเก่งจัง สามารถพูดแซะได้โดยที่ไม่ใช้คำหยาบแต่อ่านแล้วมันสะเทือนจิตใจอยู่นะแก รุนแรงใช้ได้และไม่เถียงสักคำกับสิ่งที่จิกกัดเพราะมันคืออย่างนั้นจริงๆ บนโลกของความเป็นจริงที่เราพบเจอ ณ ตอนนี้ ขออนุญาตยกมาสักเล็กน้อยสามารถอ่านข้ามไปได้เลยถ้าจะหลบสปอยล์ คือ เราต่างเชื่อมั่นในความสัมพันธ์ว่าคนสองคนต่างถูกลิขิตมาให้คู่กัน ซึ่งกามเทพที่มากำหนดนี้ ปัจจุบันอาจจำแลงร่างมาในรูปของควอนตัมคอมพิวเตอร์แล้วก็ได้ (ความเห็นส่วนตัวคือแอบน่ากลัวมาก มันเหมือนถูกจัและยัดเยียดให้เราได้รับสารตรงกับความชอบของเราอย่างถึงจุด แม้ในตอนท้ายแล้วนั้นเราอาจจะมีความรู้สึกรักกันจริงโดยเนื้อแท้ก็เถอะ) ส่วนอีกเรื่องก็มาในเทอมของชีวิต มีความตัดพ้อแท้หนอชีวิตและคำจิกกัดในเรื่องนี้คือแสบสันมากๆและสุดท้ายคือเทอมของการยืนหยัดความมั่นคง (แม้จะรู้สึกสั่นคลอนและกรีดร้องอยู่ภายในใจแทบตาย) ไม่ไหวเอนไปกับยุคสมัย ซึ่งใครที่ต้องมาพบเจอกับการเปลี่ยนแปลงไปขนาดนั้น ก็น่าจะมีทำใจไม่ได้ในจุดนึงไปเหมือนกัน

โดยรวมถือว่าแนะนำเลย ปล่อยจอยและลองอ่านดู สนุกๆเพลินๆ ใช้เวลาไม่นานจนรู้สึกว่ากำลังดีเลย

[Nutdanai Adjneeyakul · Rating 4 out of 5]

หากตอนจบของเรื่องสั้นเรื่องสุดท้ายในหนังสือเล่มนี้เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงแล้วละก็…มันคงเป็นอะไรที่แสนจะเจ็บปวดระคนตลกร้ายเลยทีเดียว

สามเรื่องสั้นที่แอบมีกลิ่นอายของความเป็นไซไฟนิดๆ พร้อมด้วยความแซะสังคมหน่อยๆ

ก็นับได้ว่า #หลงยุคหลุดสมัย เป็นหนังสือที่มี “รสชาติกลมกล่อม” ขนาดกำลัง “พอดีคำ” ตรงตามที่สนพ. แซลม่อนได้กล่าวเปรียบเปรยว่าหนังสือเล่มนี้เป็นดั่ง “ซาซิมิ” จานเด็ด

แต่สำหรับรสชาติที่ตัวละครนำในเรื่องสั้นเรื่องสุดท้ายต้องลิ้มลองในตอนจบนั้น คงอาจจะไม่ได้มีความใกล้เคียงกับรสชาติของซาซิมิเสียเท่าไหร่…

เขากำลังจะลิ้มลองอะไรและจะได้รับรู้ถึงรสชาติแบบไหน คงต้องไปหาอ่านกันเองแล้วล่ะ

ผมคิดว่าพวกคุณคงเดากันไม่ออกหรอก…หากคุณยังไม่ได้ละเมียดละไมไปกับรสชาติของหนังสือเล่มเล็กๆ เล่มนี้

#หลงยุคหลุดสมัย #salmonpublishing

[Patzh Eaimtrakul · Rating 4 out of 5]

เป็นหนังสือขนาดเล็กที่บรรจุเรื่องสั้นทั้งหมด 3 เรื่อง ซึ่งแต่ละเรื่องก็จะมีเรื่องที่เชื่อมอยู่กันในเชิงของมิติเวลา คนหลงยุค ความอาวรณ์ ที่ผสมความยั่วล้อและอารมณ์ขันสอดแทรกอยู่ในเนื้อเรื่องทั้ง 3 เรื่องอย่างแยบยลชวนให้เราอ่านต่อจนจบ

ซึ่งพอเป็นหนังสือขนาดเล็กแล้วมีเรื่องสั้นแค่ 3 ตอน บางทีก็แอบเสียดายอยู่เล็กๆ เพราะชั้นเชิงการเขียนค่อนข้างถูกจริตคนอ่านอย่างเรามาก และการบรรยายทั้งหมดในเรื่องให้ละเอียดและเห็นภาพค่อนข้างชัด จนทำให้เราอยากติดตามผลงานของนักเขียนคนนี้ต่อไปเรื่อยๆ

[Doublej · Rating 5 out of 5]

Can I say this is one of the book I have ever read in my entire life? The author wrote these stories in such a effective cold-satire way. During my reading, there were moments where shivers ran down my spine, being absolutely shocked, and being completely satisfied. Even the sentences, paragraph styles, and indent, they set the tone for each story perfectly. For me, that‘s a genius writing called.

[Chanamon Wangthip · Rating 4 out of 5]

งานวรรณกรรมแนวเสียดสีสังคม เสียดสีโลกรอบตัวนี่เป็นงานท้าทายเสมอสำหรับเรา ท้าทายในแง่ที่ว่า ถ้าน้อยไปก็อาจรู้สึกรำคาญว่าพูดทำไม ถ้ามากไปก็รู้สึกหงุดหงิดเหมือนถูกสั่งสอน ไม่อยากฟัง รวมเรื่องสั้นเล่มนี้คือตัวอย่างของงานที่พ้นจากสองข้อกังวลที่ว่า แสบ ร้าย ภาษาดี จังหวะคม แต่เคี้ยวง่าย พล็อตสนุก หลงยุคอย่างไม่หลุดสมัย

[MonoNoAware · Rating 3 out of 5]

จิกกัดเรื่องยุคสมัยตามสไตล์ salmonbooks เค้าล่ะ

[Wasin Waeosri · Rating 3 out of 5]

สั้นๆ ตรกร้ายที่แสบดี

[Kin · Rating 4 out of 5]

สนุก ได้เรื่องสั้นไปสอนวิชา Contem Lit ละ

[J. Pink · Rating 4 out of 5]

ครบรส เป็นเรื่องสั้นที่อ่านเพลิน ส่วนตัวชอบเรื่องที่หนึ่งสุด ความรักกับยุคสมัยใหม่ ๆ คนเขียนเขียนได้ดีมาก

ปล.ชีวิตชั้นก็คงจะเหมือนเรื่องที่สองแหละ รีเลทสุด ๆ

[Thananan · Rating 5 out of 5]

ชอบมาก

[Medrunnerjws · Rating 5 out of 5]

แม่งเอ้ย คุณเป็นใครกันวะ

[panuchread · Rating 3 out of 5]

หนังสือเล่มบางบรรจุ 3 เรื่องสั้นเกี่ยวกับเวลาและยุคสมัยที่เปลี่ยนไป มีความเซอร์เรียลนิดๆ เช่น เหรียญที่ทำให้คุยกับคนตายได้ งานที่ทำแค่ 7 ชม. แต่เวลาข้างนอกจะผ่านไป 7 ปี เทคโนโลยีที่จะทำให้การอ่านวรรณกรรมได้อรรถรสขึ้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ถึงจะไม่ได้อ่านหนังสือของแซลมอนมานา�� แต่งานของแซลมอนก็ยังมีกลิ่นอายความแซลมอนเสมอเลย ชอบสุดก็ฟอนต์แสนจะมินิมอลตะมุตะมิเนี่ย 🥺🍣

และความรู้สึกหลังอ่านงานแซลมอน ก็ยังเป็นอะไรสักอย่างที่อยู่กึ่งกลางระหว่าง ‘ชอบว่ะ’ กับ ‘เฉยๆ อ่าๆ อืมๆ’ เล่มนี้ก็ผสมปนเปนะ แต่เอนไปทางชอบมากกว่า ตอนสุดท้ายที่ชื่อเดียวกับหนังสือนี่แหละที่เป็นตัวดึงมีนขึ้นมา 55555 เกี่ยวกับชายที่ยึดติดขนบการเขียนวรรณกรรมแบบเก่า และค่อนข้างจะแอนตี้วรรณกรรมร่วมสมัย / กลวิธีการเขียนใหม่ๆ เช่น นิยายแชท แฟนฟิค คำคม ระหว่างอ่านก็มีพยักหน้าหงึกๆ ส่ายหน้ารัวๆ และแอบขำวงวารพี่แกด้วย ที่โลกมันหมุนไปเร็วเหลือเกินและเหมือนจะตอกย้ำตลอดเวลาว่าถึงเวลาของการเปลี่ยนแปลงแล้วนะ ต้องเปิดใจแล้ว ต้องเลิกยึดติดแล้ว

เราเองก็ด้วย เพราะถึงจะยังไม่ 30 แต่ก็รู้สึกตามอะไรใหม่ๆ ไม่ค่อยทันแล้วเหมือนกัน…

[muscle museum · Rating 3 out of 5]

A mawkish black-mirror poem