Volume 4 is a survey of every aspect of the civilisations which flourished in the Iranian region from the Arab conquests to the Saljuq in particular, it studies the gradual transition of Iran from Zoroastrianism to Islam, the uniting of all Iranians under one rule, the flowering into full magnificence of the Persian language, and the establishment of those other acts which were to flourish so brilliantly after the Mongol conquest. The volume as a whole provides a comprehensive record of the formative centuries of Islam in Iran.
از ایرادات بزرگ کتاب هایی که هر فصل رو بدی یک نفر بنویسه، عدم انسجام و هماهنگی بین محتوای فصل های مختلف کتابه. البته بیشتر اوقات یک سرپرست برای خراب نشدن کار هست اما اون فرد هم که نمیتونه معجزه کنه. این جلد از تاریخ ایران کمبریج یک مثال بارز و اکستریم از این مسئله ست. به نظرم قابل دفاع ترین فصل کتاب، فصل 7 یعنی تاریخ بوئیان از هریبرت بوسه ست که یک گزارش مختصر و مفید و جمع و جور از دوره حاکمیت آل بویه ارائه داده. فصل آخر درباره ساختار اجتماعی ایران از کلود کاهن مهم ولی بسیار ناکافیه. فصل 5 یعنی تاریخ غزنویان از باسورث هم کار ارزشمندیه. اما فصلهای اول تا سوم به قلم زرینکوب، فصل 4 درباره تاریخ سامانیان به قلم فرای و فصل 6 به قلم مادلونگ آشفتگیهایی دارند. چهار قرن اول تاریخ ایران بعد از اسلام به اندازه کافی گیجکننده و شلوغ هست. این کتاب بدترش کرده که بهتر نکرده. از اون فاجعهبارتر ترجمه و ویرایش کتابه. حتی خیلی از اسمها درست ترجمه نشده. بعضی سطرها آدم رو یاد مقالهای میندازه که استاد به دانشجو میده براش ترجمه کنه و دانشجو یه چیز سرهمبندیشده تحویل میده. در مجموع این کار در شأن پروژه تاریخ ایران کمبریج نیست. برای مطالعه درباره این دوره خاص از تاریخ ایران هم توصیه نمیشه.
For those who are interested in the history of Iran, this 7 volume editions of Cambridge is a good source, especially the last 3, (5., 6. and 7.) which are edited by Peter Avery, Gavin Hambly and Charles Melville, published 1968 - 1991, mostly about the Iranian contemporary modern time (Pahlavis and the religious powers). پنج مقاله از کل انتشارات تاریخ ایران، کمبریج، با عنوان "سلسله ی پهلوی و نیروهای مذهبی" توسط عباس مخبر ترجمه شده و در 1371 توسط طرح نو منتشر شده است. دو مقاله ی آخر که توسط "حامد الگار" نوشته شده، از بخش های جالت این ترجمه ی فارسی اند.