Ποίηση που καίει σαν αλάτι στην πληγή. Δεν σε παρηγορεί, σε ταρακουνά με την αλήθεια της. Κι όμως, μέσα στη σκληρότητά της κρύβει μια παράξενη ομορφιά που δεν ξεχνιέται.
"Με αδιάφορο το μέτωπο και πράο,
τα δείλια, τις αυγές θα χαιρετάω.
Δέντρο θα στέκομαι, όμοια να κοιτάζω
τη θύελλα ή τον ουρανό γαλάζο.
Είναι ζωή, θα λέω, το φέρετρο
όπου λύπη, χαρά τελειώνουνε του ανθρώπου."
🌿 Δέντρο