What do you think?
Rate this book
Η ιέρεια με το τατουάζ
αγοκοιμήθηκε, και ανάμεσα στον ύπνο και στον ξύπνιο της νόμιζε πως ξεπρόβαλε στο δωμάτιο η παράξενη ελαφίνα που είδαν στον δρόμο τους.
Ένας άγριος άνεμος ανάδευε ξανά το τρίχωμά της, παρότι ο χώρος ήταν κλειστός σαν κονσέρβα.
Κοιτάζονταν ακίνητες. Το χρώμα των ματιών του ζώου είχε την κοβαλτένια απόχρωση των δικών της ματιών.
Όταν όμως η Αίθρα έκανενα το χαϊδέψει, εκείνο αποτραβήχτηκε και πήρε τη μορφή μιας γυναίκας με παράξενα, έγχρωμα τατουάζ.
Η φιγούρα ενός ελαφιού ξεχώριζε ανάμεσά τους...
Έπειτα από τον θάνατο του γιου της, η αρχαιολόγος και συγγραφέας Αίθρα Μπάξερ βυθίζεται στο ποτό και την κατάθλιψη.
Όταν όμως της γίνεται η πρόταση από την ανθρωποαρχαιολόγο Άντριαν Μάγιορ να συμμετέχει σε μια αρχαιολογική αποστολή
στα Αλτάια όρη προκειμένου να αποδειχτεί πως οι Αμαζόνες ήταν πρόσωπα υπαρκτά, αποφασίζει να ενδώσει.
Μια κόκκινη κλωστή, ο πίνακας Πληγωμένο ελάφι της Φρίντα Κάλο, το νερό απ’ την πηγή των ελαφιών και το βοτάνι του θανάτου, μαζί με μια πλειάδα ηρώων που αλληλεπιδρούν σε παρόν και παρελθόν με διπλές ταυτότητες, δημιουργούν έναν ισχυρό ιστό μυστηρίου, προσφέροντας ένα απίστευτο ταξίδι στον χρόνο.
Ένα βιβλίο για μια εποχή όπου τα όρια ήταν ρευστά ανάμεσα στην πραγματικότητα και τον θρύλο, την ιστορία και τον μύθο, τους ανθρώπους και τους θεούς.
Ένας άγριος άνεμος ανάδευε ξανά το τρίχωμά της, παρότι ο χώρος ήταν κλειστός σαν κονσέρβα.
Κοιτάζονταν ακίνητες. Το χρώμα των ματιών του ζώου είχε την κοβαλτένια απόχρωση των δικών της ματιών.
Όταν όμως η Αίθρα έκανενα το χαϊδέψει, εκείνο αποτραβήχτηκε και πήρε τη μορφή μιας γυναίκας με παράξενα, έγχρωμα τατουάζ.
Η φιγούρα ενός ελαφιού ξεχώριζε ανάμεσά τους...
Έπειτα από τον θάνατο του γιου της, η αρχαιολόγος και συγγραφέας Αίθρα Μπάξερ βυθίζεται στο ποτό και την κατάθλιψη.
Όταν όμως της γίνεται η πρόταση από την ανθρωποαρχαιολόγο Άντριαν Μάγιορ να συμμετέχει σε μια αρχαιολογική αποστολή
στα Αλτάια όρη προκειμένου να αποδειχτεί πως οι Αμαζόνες ήταν πρόσωπα υπαρκτά, αποφασίζει να ενδώσει.
Μια κόκκινη κλωστή, ο πίνακας Πληγωμένο ελάφι της Φρίντα Κάλο, το νερό απ’ την πηγή των ελαφιών και το βοτάνι του θανάτου, μαζί με μια πλειάδα ηρώων που αλληλεπιδρούν σε παρόν και παρελθόν με διπλές ταυτότητες, δημιουργούν έναν ισχυρό ιστό μυστηρίου, προσφέροντας ένα απίστευτο ταξίδι στον χρόνο.
Ένα βιβλίο για μια εποχή όπου τα όρια ήταν ρευστά ανάμεσα στην πραγματικότητα και τον θρύλο, την ιστορία και τον μύθο, τους ανθρώπους και τους θεούς.
624 pages, Paperback
Published January 1, 2022
3 people are currently reading
104 people want to read
About the author
Πασχαλία Τραυλού
23 books70 followersΗ ΠΑΣΧΑΛΙΑ ΤΡΑΥΛΟΥ γεννήθηκε στην Τρίπολη Αρκαδίας. Μέχρι τα δεκαοκτώ της έζησε σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Το 1988 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα, όπου σπούδασε ελληνική κλασική φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή. Τότε έκανε και τις πρώτες συγγραφικές της απόπειρες με μικρά διηγήματα που εκδόθηκαν σε τοπική εφημερίδα της Βέροιας. Ασχολείται με τη μουσική και τη ζωγραφική και ταξιδεύει συχνά. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν με μεγάλη επιτυχία τα οκτώ μυθιστορήματά της: ΜΕ ΜΠΑΛΑΝΤΕΡ ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ, ΗΘΕΛΑ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ, Η ΜΑΤΖΙΚΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ, ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΟ ΣΥΡΤΑΡΙ, ΦΤΕΡΑ ΑΠΟ ΜΕΤΑΞΙ, το οποίο ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών 2008,ΕΣΤΩ ΜΙΑ ΦΟΡΑ, Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΦΑΡΟΥ και ΤΑ ΡΟΔΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ, καθώς και το δοκίμιο ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
August 19, 2022
H Αίθρα Μπάξερ (ωραίο όνομα παρεμπιπτόντως) είναι μία κλασική ελληνίδα αρχαιολόγος που η φοιτητική της ζωή μαρτυρούσε πως θα γίνει μία μάχιμη αρχαιολόγος, μία θηλυκή Σλήμαν έστω μία θηλυκή Έβανς άντε μία Παντερμαλής αλλά κατέληξε αρχαιολόγος γραφείου (πιο θλιβερός επαγγελματικός προσανατολισμός, πεθαίνεις…). Όμως μάλλον αυτό δεν την ενοχλεί και ιδιαίτερα γιατί το ελληνικό δημόσιο είναι μύλος και σε αλέθει και μια χαρά είναι στο γραφείο ‘μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει, ο μισθός να πέφτει’ αλλά στην προσωπική ζωή της ηρωίδας έρχονται απανωτές κατραπακιές, θάνατοι, διαζύγια και γενικώς λιμοί και καταποντισμοί και μέσα σ’όλη τη μαυρίλα, της έρχεται η ευκαιρία να πάρει μέρος σε μια ανασκαφή στα Αλτάια Όρη, κάπου στη Μογγολία, όπου έχει βρεθεί μία άψογα διατηρημένη γυναικεία μούμια, γεμάτη τατουάζ…
Το βιβλίο χωρίζεται στην ουσία σε δύο μέρη… στο πρώτο μέρος η ιστορία εστιάζει στην προσωπική ζωή της Αίθρας Μπάξερ, ένα μίνι πέρασμα στο βιογραφικό της και στη συνέχεια στην ανασκαφή, στα μέλη της, στο τι ψάχνουν, πως το ψάχνουν, μέχρι τη στιγμή που κάνουν τη βασική ανακάλυψη (εδώ μαζί με την επιστήμη, μπλέκονται και τοπικές δοξασίες, επιστήμης vers τοπικών σαμάνων κλπ κλπ).
Από τη στιγμή της ανακάλυψης, έχουμε το δεύτερο μέρος, το οποίο κάλλιστα θα μπορούσε να σταθεί και σαν βιβλίο από μόνο του, τον μύθο ή την ιστορία που βρίσκεται πίσω από την ανακάλυψη… αρχαίες δοξασίες, μυθολογία ελληνική και μη, θεοί απίστευτα εγωιστές και ‘παρτάκηδες’, Σκύθες, αμαζόνες που κόβουν το στήθος μόνες τους και οι οποίες παιδιά θεωρούν μόνο τα κορίτσια, η γυναίκα – ελάφι και ο άντρας – λύκος, κι αυτός ο έρωτας που πάει και φυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνουν κι οδηγεί σε ένα ‘ανίερο σμίξιμο’…
Κι όταν τελειώνει ο μύθος, έρχεται η επιστροφή στην πραγματικότητα, άραγε η Αίθρα ακολουθεί ένα μεταφυσικό μονοπάτι ή τελικά είναι η κυτταρική μνήμη του μυαλού που γεννά όλα τα παράδοξα;
Μου άρεσε γενικά όλη η ιδέα του βιβλίου, αρκετά πρωτότυπη για τα ελληνικά δεδομένα, ίσως και θαρραλέα. Σαφώς το δεύτερο κομμάτι (το μυθολογικό κομμάτι εάν μπορώ να το χαρακτηρίσω έτσι, μου άρεσε πολύ περισσότερο και μου φάνηκε και πολύ πιο δουλεμένο). Το πρώτο κομμάτι φαινόταν πως γράφτηκε για να οδηγήσει στο δεύτερο μέρος και ώρες – ώρες πλατείαζε με κάποιες αναφορές που θα μπορούσαν να είχαν εκλείψει (έτσι κι αλλιώς το βιβλίο είναι ήδη τούβλο, δεν θυμάμαι καν πόσες σελίδες είναι. Ομολογώ πως έχω κάποια ηλικία και τα ονόματα όλων αυτών των ηρώων από ελληνικά σε αγγλικά και από ρώσικα σε μογγολικά και άλλα με περίεργες καταλήξεις έκαναν το κεφάλι μου να βρίσκεται σε μία συνεχή κατάσταση hangover.
Τα θέματα που διαπραγματεύεται πολλά όπως η γυναικεία χειραφέτηση, φεμινισμός από την αρχαιότητα και όχι από τα lidl, η αέναη μάχη αρσενικού – θηλυκού, αχ! αυτός ο έρωτας που όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει, η σχέση μάνας – κόρης που δεν είναι πάντα και η πιο εύκολη, ενοχές κι απωθημένα, επιστήμη και μεταφυσική, πολιτισμικές διαφορές κι αφήνω για το τέλος αυτό το άτιμο το πανεπιστημιακό κατεστημένο που μόνο αθώο δεν το λες…
Η γεύση που μου άφησε το βιβλίο ήταν πολύ καλή με μια μελαγχολική επίγευση στο τέλος και θα άξιζε σίγουρα ένα πέντε που το βάζω όμως στην άκρη και δίνω ένα τεσσάρι γιατί ο ψυχαναγκασμός μου δεν πέρασε απαρατήρητα κάποια λάθη που μου χτύπησαν στο μάτι και δεν μπόρεσα να τα προσπεράσω
Π.χ. η Αίθρα ταξιδεύει με απ’ευθείας πτήση από την Αθήνα στο Γκόρνο Αλτάισκ (δεν χρειάζεται να είσαι πουλί πετάμενο για να ξέρεις πως η Αθήνα έχει συγκεκριμένους προορισμούς με απ’ευθείας πτήσεις), η ζωοφόρος του Παρθενώνα (εντάξει μιλήσαμε για γυναίκα ελάφι, αλλά μην γεμίσουμε και ζώα, ζωφόρος είναι το σωστό), η ρεαλιστική πραγματικότητα (γιατί η πραγματικότητα δεν είναι ρεαλιστική;), η Ατθίδα που τρεις χιλιάδες χρόνια πριν ζητάει ένα ‘λαβομάνο’ για να πλύνει τα χέρια της – χτυπάει κάπως να χρησιμοποιείς μια λέξη που είναι δάνειο από έναν λαό που ακόμα δεν είχε καν εμφανιστεί στην ιστορία, φαντάσου δε η γλώσσα του, ένα αράβικο άγριο άτι μόνο που οι Άραβες δεν είχαν εμφανιστεί ακόμα στον παγκόσμιο χάρτη κι ο Μπακταγιάρ, ένας Μογγόλος που σπούδασε στη Ρωσία, έκανε μεταπτυχιακό στο Στάνφορντ στην Αμερική και μιλάει και νέα ελληνικά (μα που τα έμαθε; Θα σκάσω…), και όχι αρχαία όπως θα ήταν το φυσιολογικό…
Αυτά όμως είναι πταίσματα, δεν χαλάει το όλον του βιβλίου, εάν θέλετε να διαβάσετε κάτι διαφορετικό στη νεοελληνική λογοτεχνία, από μένα είναι ναι (το ξέρω πως δεν σας ενδιαφέρει η γνώμη μου αλλά όλοι έχουμε από μία…)
Το βιβλίο χωρίζεται στην ουσία σε δύο μέρη… στο πρώτο μέρος η ιστορία εστιάζει στην προσωπική ζωή της Αίθρας Μπάξερ, ένα μίνι πέρασμα στο βιογραφικό της και στη συνέχεια στην ανασκαφή, στα μέλη της, στο τι ψάχνουν, πως το ψάχνουν, μέχρι τη στιγμή που κάνουν τη βασική ανακάλυψη (εδώ μαζί με την επιστήμη, μπλέκονται και τοπικές δοξασίες, επιστήμης vers τοπικών σαμάνων κλπ κλπ).
Από τη στιγμή της ανακάλυψης, έχουμε το δεύτερο μέρος, το οποίο κάλλιστα θα μπορούσε να σταθεί και σαν βιβλίο από μόνο του, τον μύθο ή την ιστορία που βρίσκεται πίσω από την ανακάλυψη… αρχαίες δοξασίες, μυθολογία ελληνική και μη, θεοί απίστευτα εγωιστές και ‘παρτάκηδες’, Σκύθες, αμαζόνες που κόβουν το στήθος μόνες τους και οι οποίες παιδιά θεωρούν μόνο τα κορίτσια, η γυναίκα – ελάφι και ο άντρας – λύκος, κι αυτός ο έρωτας που πάει και φυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνουν κι οδηγεί σε ένα ‘ανίερο σμίξιμο’…
Κι όταν τελειώνει ο μύθος, έρχεται η επιστροφή στην πραγματικότητα, άραγε η Αίθρα ακολουθεί ένα μεταφυσικό μονοπάτι ή τελικά είναι η κυτταρική μνήμη του μυαλού που γεννά όλα τα παράδοξα;
Μου άρεσε γενικά όλη η ιδέα του βιβλίου, αρκετά πρωτότυπη για τα ελληνικά δεδομένα, ίσως και θαρραλέα. Σαφώς το δεύτερο κομμάτι (το μυθολογικό κομμάτι εάν μπορώ να το χαρακτηρίσω έτσι, μου άρεσε πολύ περισσότερο και μου φάνηκε και πολύ πιο δουλεμένο). Το πρώτο κομμάτι φαινόταν πως γράφτηκε για να οδηγήσει στο δεύτερο μέρος και ώρες – ώρες πλατείαζε με κάποιες αναφορές που θα μπορούσαν να είχαν εκλείψει (έτσι κι αλλιώς το βιβλίο είναι ήδη τούβλο, δεν θυμάμαι καν πόσες σελίδες είναι. Ομολογώ πως έχω κάποια ηλικία και τα ονόματα όλων αυτών των ηρώων από ελληνικά σε αγγλικά και από ρώσικα σε μογγολικά και άλλα με περίεργες καταλήξεις έκαναν το κεφάλι μου να βρίσκεται σε μία συνεχή κατάσταση hangover.
Τα θέματα που διαπραγματεύεται πολλά όπως η γυναικεία χειραφέτηση, φεμινισμός από την αρχαιότητα και όχι από τα lidl, η αέναη μάχη αρσενικού – θηλυκού, αχ! αυτός ο έρωτας που όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει, η σχέση μάνας – κόρης που δεν είναι πάντα και η πιο εύκολη, ενοχές κι απωθημένα, επιστήμη και μεταφυσική, πολιτισμικές διαφορές κι αφήνω για το τέλος αυτό το άτιμο το πανεπιστημιακό κατεστημένο που μόνο αθώο δεν το λες…
Η γεύση που μου άφησε το βιβλίο ήταν πολύ καλή με μια μελαγχολική επίγευση στο τέλος και θα άξιζε σίγουρα ένα πέντε που το βάζω όμως στην άκρη και δίνω ένα τεσσάρι γιατί ο ψυχαναγκασμός μου δεν πέρασε απαρατήρητα κάποια λάθη που μου χτύπησαν στο μάτι και δεν μπόρεσα να τα προσπεράσω
Π.χ. η Αίθρα ταξιδεύει με απ’ευθείας πτήση από την Αθήνα στο Γκόρνο Αλτάισκ (δεν χρειάζεται να είσαι πουλί πετάμενο για να ξέρεις πως η Αθήνα έχει συγκεκριμένους προορισμούς με απ’ευθείας πτήσεις), η ζωοφόρος του Παρθενώνα (εντάξει μιλήσαμε για γυναίκα ελάφι, αλλά μην γεμίσουμε και ζώα, ζωφόρος είναι το σωστό), η ρεαλιστική πραγματικότητα (γιατί η πραγματικότητα δεν είναι ρεαλιστική;), η Ατθίδα που τρεις χιλιάδες χρόνια πριν ζητάει ένα ‘λαβομάνο’ για να πλύνει τα χέρια της – χτυπάει κάπως να χρησιμοποιείς μια λέξη που είναι δάνειο από έναν λαό που ακόμα δεν είχε καν εμφανιστεί στην ιστορία, φαντάσου δε η γλώσσα του, ένα αράβικο άγριο άτι μόνο που οι Άραβες δεν είχαν εμφανιστεί ακόμα στον παγκόσμιο χάρτη κι ο Μπακταγιάρ, ένας Μογγόλος που σπούδασε στη Ρωσία, έκανε μεταπτυχιακό στο Στάνφορντ στην Αμερική και μιλάει και νέα ελληνικά (μα που τα έμαθε; Θα σκάσω…), και όχι αρχαία όπως θα ήταν το φυσιολογικό…
Αυτά όμως είναι πταίσματα, δεν χαλάει το όλον του βιβλίου, εάν θέλετε να διαβάσετε κάτι διαφορετικό στη νεοελληνική λογοτεχνία, από μένα είναι ναι (το ξέρω πως δεν σας ενδιαφέρει η γνώμη μου αλλά όλοι έχουμε από μία…)
August 26, 2022
Είναι μερικοί συγγραφείς ρε παιδί μου που μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη στην πένα τους, είναι σχεδόν αδύνατο να σε απογοητεύσουν. Σε αυτούς ανήκει η Τραυλού, η ποιότητα των βιβλίων της είναι εξαιρετική και κλείνοντας το τελευταίο βιβλίο της καταλήγω για άλλη μια φορά σε αυτό το συμπέρασμα.
Διαβάζω στο οπισθόφυλλο για ανθρωποαρχαιολόγους και αρχαιολογικές αποστολές, για μύθους και θρύλους, για Θεούς και ανθρώπους... Ξυπνάει αυτόματα όλη η αγάπη μου για την μυθολογία (όλων των λαών), νοσταλγώ τις ώρες που πέρασα σε αρχαιολογικά μουσεία αρχικά ως παιδί (ακούγοντας την φιλόλογο μαμά μου να μας εξηγεί όσα χρειαζόταν να ξέρουμε για τα εκθέματα) και τώρα ως γονιός (να εξηγώ με τη σειρά μου τη σπουδαιότητα των όσων έχουμε την τύχη να αντικρίζουμε). Από δίπλα φυσικά ξυπνά και η ζήλεια για όσους έχουν την τύχη να εργάζονται σε αρχαιολογικούς χώρους (η ατμόσφαιρα είναι πάντα διαφορετική, ήρεμη, μου δημιουργεί πολύ θετικά συναισθήματα). Ε, δεν υπήρχε περίπτωση να μην το διαβάσω αυτό το βιβλίο, με καταλαβαίνετε ε;
Εδώ, η συγγραφέας χωρίζει την ιστορία σε δύο μέρη. Στο παρόν, όπου γίνονται ανασκαφές στα Αλτάια Όρη από μια ομάδα αρχαιολόγων που προσπαθούν να βρουν αποδείξεις για την ύπαρξη των Αμαζόνων, και στο παρελθόν, την χρονιά που ξεκινά ο Τρωικός πόλεμος. Η κ. Τραυλού κατάφερε και με εντυπωσίασε και στις δύο εποχές, αγάπησα την Αίθρα και όλους τους άλλους πρωταγωνιστές.
Οι περιγραφές για την ανασκαφή και για τα ευρήματα είναι αρκετές για να πάρουμε μια ιδέα, το ίδιο και οι αναφορές σε μύθους, θρύλους ή ακόμη και νεότερα έγγραφα που παραπέμπουν στην ύπαρξη της φυλής των Αμαζόνων. Αν και στην αρχή, για όσες σελίδες περιγράφονται τα συναισθήματα και η απώλεια της Αίθρας η ιστορία κινείται αργά, όταν πια ξεκινά η ανασκαφή ανεβαίνουν οι ρυθμοί, η πλοκή γίνεται πιο γρήγορη και σαφώς πολύ ενδιαφέρουσα.
Όμως όσο καλή κι αν βρήκα την ιστορία που διαδραματίζεται στο σήμερα, όταν μεταφερόμαστε στα αρχαία χρόνια γίνεται πραγματικά δύσκολο να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου. Δεν μιλά πολύ για την καθημερινή ζωή των αρχαίων, η πρωταγωνίστρια εξάλλου είναι Ιέρεια και όχι απλή πολίτης. Μιλά με αρκετές λεπτομέρειες για τη ζωή των Αμαζόνων, για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, για τις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους και με του Θεούς (τους δώδεκα Θεούς προφανώς) και είναι πολύ ωραίες όλες αυτές οι πληροφορίες έτσι όπως έχουν ενσωματωθεί στην πλοκή, αυτό όμως που βρήκα μοναδικά υπέροχο είναι ο τρόπος που η συγγραφέας έχει μπλέξει τους μύθους με την πραγματικότητα. Ένα μόνο θα πω: μας μεταφέρει λεκτικά σε ένα περιβάλλον που είναι φυσιολογικό να μετατρέπεται τακτικά μια γυναίκα σε ελάφι επειδή έτσι το θέλησε μια Θεά....
Επειδή μου είναι δύσκολο να μην αναφερθώ σε σκηνές από το βιβλίο που με εντυπωσίασαν και επειδή αν συνεχίσω να γράφω φοβάμαι ότι θα πω πράγματα που δεν πρέπει, θα σταματήσω εδώ. Όμως ειλικρινά, πιστεύω ότι είναι ένα βιβλίο που θα ικανοποιήσει όσους θέλουν να διαβάσουν ένα καλό κοινωνικό βιβλίο ή ένα βιβλίο που έχει αντλήσει το θέμα του από τη μυθολογία, είναι καλογραμμένο και η ιστορία του πολύ προσεγμένη από την πρώτη μέχρι την τελευταία του σελίδα.
https://kiallovivlio.blogspot.com/
https://thematofylakes.gr/
Διαβάζω στο οπισθόφυλλο για ανθρωποαρχαιολόγους και αρχαιολογικές αποστολές, για μύθους και θρύλους, για Θεούς και ανθρώπους... Ξυπνάει αυτόματα όλη η αγάπη μου για την μυθολογία (όλων των λαών), νοσταλγώ τις ώρες που πέρασα σε αρχαιολογικά μουσεία αρχικά ως παιδί (ακούγοντας την φιλόλογο μαμά μου να μας εξηγεί όσα χρειαζόταν να ξέρουμε για τα εκθέματα) και τώρα ως γονιός (να εξηγώ με τη σειρά μου τη σπουδαιότητα των όσων έχουμε την τύχη να αντικρίζουμε). Από δίπλα φυσικά ξυπνά και η ζήλεια για όσους έχουν την τύχη να εργάζονται σε αρχαιολογικούς χώρους (η ατμόσφαιρα είναι πάντα διαφορετική, ήρεμη, μου δημιουργεί πολύ θετικά συναισθήματα). Ε, δεν υπήρχε περίπτωση να μην το διαβάσω αυτό το βιβλίο, με καταλαβαίνετε ε;
Εδώ, η συγγραφέας χωρίζει την ιστορία σε δύο μέρη. Στο παρόν, όπου γίνονται ανασκαφές στα Αλτάια Όρη από μια ομάδα αρχαιολόγων που προσπαθούν να βρουν αποδείξεις για την ύπαρξη των Αμαζόνων, και στο παρελθόν, την χρονιά που ξεκινά ο Τρωικός πόλεμος. Η κ. Τραυλού κατάφερε και με εντυπωσίασε και στις δύο εποχές, αγάπησα την Αίθρα και όλους τους άλλους πρωταγωνιστές.
Οι περιγραφές για την ανασκαφή και για τα ευρήματα είναι αρκετές για να πάρουμε μια ιδέα, το ίδιο και οι αναφορές σε μύθους, θρύλους ή ακόμη και νεότερα έγγραφα που παραπέμπουν στην ύπαρξη της φυλής των Αμαζόνων. Αν και στην αρχή, για όσες σελίδες περιγράφονται τα συναισθήματα και η απώλεια της Αίθρας η ιστορία κινείται αργά, όταν πια ξεκινά η ανασκαφή ανεβαίνουν οι ρυθμοί, η πλοκή γίνεται πιο γρήγορη και σαφώς πολύ ενδιαφέρουσα.
Όμως όσο καλή κι αν βρήκα την ιστορία που διαδραματίζεται στο σήμερα, όταν μεταφερόμαστε στα αρχαία χρόνια γίνεται πραγματικά δύσκολο να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου. Δεν μιλά πολύ για την καθημερινή ζωή των αρχαίων, η πρωταγωνίστρια εξάλλου είναι Ιέρεια και όχι απλή πολίτης. Μιλά με αρκετές λεπτομέρειες για τη ζωή των Αμαζόνων, για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, για τις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους και με του Θεούς (τους δώδεκα Θεούς προφανώς) και είναι πολύ ωραίες όλες αυτές οι πληροφορίες έτσι όπως έχουν ενσωματωθεί στην πλοκή, αυτό όμως που βρήκα μοναδικά υπέροχο είναι ο τρόπος που η συγγραφέας έχει μπλέξει τους μύθους με την πραγματικότητα. Ένα μόνο θα πω: μας μεταφέρει λεκτικά σε ένα περιβάλλον που είναι φυσιολογικό να μετατρέπεται τακτικά μια γυναίκα σε ελάφι επειδή έτσι το θέλησε μια Θεά....
Επειδή μου είναι δύσκολο να μην αναφερθώ σε σκηνές από το βιβλίο που με εντυπωσίασαν και επειδή αν συνεχίσω να γράφω φοβάμαι ότι θα πω πράγματα που δεν πρέπει, θα σταματήσω εδώ. Όμως ειλικρινά, πιστεύω ότι είναι ένα βιβλίο που θα ικανοποιήσει όσους θέλουν να διαβάσουν ένα καλό κοινωνικό βιβλίο ή ένα βιβλίο που έχει αντλήσει το θέμα του από τη μυθολογία, είναι καλογραμμένο και η ιστορία του πολύ προσεγμένη από την πρώτη μέχρι την τελευταία του σελίδα.
https://kiallovivlio.blogspot.com/
https://thematofylakes.gr/
May 16, 2022
Η αρχαιολόγος Αίθρα Μπάξερ αφήνεται στο αλκοόλ και στην κατάθλιψη μετά τον θάνατο του γιου και του συζύγου της σε τροχαίο και παραιτείται από τη ζωή. Μια ενδιαφέρουσα επαγγελματική πρόταση όμως και ένα αναπάντεχο γεγονός σπάνε το κουκούλι της και ξαναδίνουν σκοπό και νόημα στην καθημερινότητά της. Υπήρξαν πραγματικά οι Αμαζόνες; Τι κρύβεται στο υψίπεδο Ουκόκ στα Αλτάια όρη και πόσο επικίνδυνο είναι για την επιστημονική αλήθεια; Ποιοι θέλουν να οικειοποιηθούν την ανακάλυψη; Υπάρχουν ακόμη κατάρες; Αν όχι, γιατί τα μέλη της αρχαιολογικής αποστολής στην οποία συμμετέχει η Αίθρα Μπάξερ αρχίζουν να πεθαίνουν ή να παθαίνουν ατυχήματα; Τ�� μπορεί να συνδέει την Αίθρα με ένα μακρινό παρελθόν γεμάτο παγίδες και αγώνες επιβίωσης; Ποια είναι η μορφή με το τατουάζ που την επισκέπτεται στον ύπνο της και την περιμένει κάθε βράδυ να νιώσει το άγγιγμά της;
Η Πασχαλία Τραυλού έγραψε ένα εντελώς διαφορετικό από τα προηγούμενά της μυθιστόρημα και έψαξε βαθιά στην προϊστορία και στη μυθολογία για να ζωντανέψει τον θρυλικό λαό των Αμαζόνων αλλά και να μελετήσει τις διάφορες κοινωνικές και άλλες συνθήκες που οδήγησαν στη δημιουργία ομάδων από ανεξάρτητες, αυτάρκεις και σκληραγωγημένες γυναίκες. Στο πρώτο μέρος ο μύθος μάς περιβάλλει διακριτικά και παλεύει με τον ρεαλισμό και την επιστημονικότητα όσο γνωρίζουμε την Αίθρα, τα προβλήματα στον γάμο της με τον Παύλο, την αποστασιοποίηση και τη σκληρότητα της μητέρας της, Ιφιγένειας, τη θέση του Κορνήλιου Μπλεκ στη ζωή της, το έρεβος στο οποίο βυθίστηκε όταν έχασε άντρα και παιδί και πώς ξαναβγήκε στο φως με την πρόταση της σημαντικής ανθρωποαρχαιολόγου Άντριαν Μάγιορ να ανακαλύψουν μαζί μέσω των ανασκαφών στα Ουράλια όρη αν υπήρξαν πραγματικά οι Αμαζόνες ή αν ήταν αποκύημα φαντασίας και μύθων. Θα βρεθούν άραγε ίχνη γυναικών πολεμιστριών στην Ευρασία αν υλοποιηθεί πλάνο ερευνών από τη Θράκη ως την Ιλλυρία και τη Μαύρη Θάλασσα; Μια σειρά από γεγονότα και η υποτιμητική στάση του καθηγητή της στο Πανεπιστήμιο του Λιντς Κριστόφ Λεντίνσκι είχαν αναγκάσει την Αίθρα να θάψει μέσα της τον ενθουσιασμό, τις έρευνες και τη μελέτη που έριξε πάνω σε αυτό ακριβώς το αντικείμενο. Ήταν μια γυναίκα που σταδιακά και μέσα από την εξωσυζυγική της σχέση με τον Κορνήλιο Μπλεκ βρήκε επιτέλους τον εαυτό της και οδηγήθηκε σε ρηξικέλευθες αποφάσεις που σημάδεψαν για πάντα τη μετέπειτα ζωή της. Έχουμε απτή καταγραφή της κατάθλιψης και των συμπτωμάτων της, καθώς και σωστή σκιαγράφηση μιας γυναίκας που τόλμησε να βγει από τον τελματωμένο γάμο της και να σηκώσει κεφάλι, μόνο και μόνο για να νιώσει ένοχη και υπόλογη από μια σύμπτωση.
Η Αίθρα Μπάξερ δέχεται την πρόσκληση της ανθρωποαρχαιολόγου Άντριαν Μάγιορ από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, η οποία Μάγιορ οργανώνει αποστολή στα Αλτάια όρη και ζητάει αρχαιολόγο με ειδίκευση στην παλαιογραφία και γνώσεις σιβηρικών διαλέκτων. Η καταθλιπτική γοητεία του τοπίου ταιριάζει στην Αίθρα και η ιδέα αρχίζει να την ξυπνάει από τον λήθαργό της. Μια επιστημονική ανακάλυψη στο υψίπεδο Ουκόκ την περιμένει εκεί που θα προκαλέσει σοκ στην επιστημονική κοινότητα ενώ με τρόμο διαπιστώνει πως ανάμεσα στα μέλη της αποστολής είναι και ο κοντόφθαλμος Κριστόφ Λεντίνσκι. Γιατί όμως τον κάλεσε η Μάγιορ σε μια αποστολή όπου όλοι ξέρουν το ποιόν του ενώ η συνήθειά του να βαδίζει σε σίγουρα χνάρια, χωρίς να θέλει να ρισκάρει σε θεωρίες και φρέσκες ιδέες, τον χαρακτηρίζουν ως μια κακόβουλη μετριότητα, υπερόπτη, νάρκισσο και μισογύνη; Η Αίθρα πλαισιώνεται από πολύ ενδιαφέρουσες και διαφορετικές μεταξύ τους προσωπικότητες, υπαρκτές και μη, όπως η λιγομίλητη και διακριτική Νατάλια Πολόσμακ, μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, με επαναστατική μέθοδο στη διενέργεια των ερευνών, ο επίσης αρχαιολόγος Βαλερί Γκουλιάεφ, πεισματάρης, διαβαστερός και ακαταπόνητος, η ιστορικός Ελένα Κουζνέτσοβα, ο γιατρός Βλαντιμίρ Σιντόροφ, ο μυστηριώδης Μπακτιγιάρ, με καταγωγή από την πρωτεύουσα της Δημοκρατίας των Αλτάι, «ένας επιτυχημένος συνδυασμός σοβαρότητας, επιστημονικής κατάρτισης και οίστρου για μάθηση, με το μπρίο ηθοποιού και τη σπιρτάδα ατίθασου εφήβου» (σελ. 72) κ. ά.
Αυτό το συγγραφικά και αναγνωστικά προκλητικό σύνολο εργάζεται σε αντίξοες συνθήκες, έρχεται αντιμέτωπο με αφόρητο κρύο και δυσμενείς συνθήκες διαβίωσης, ξημεροβραδιάζεται στην απόλυτη μοναξιά του οροπεδίου, καταπονείται σωματικά κι όμως όλοι τους παρακινούνται από τη φλόγα της μάθησης, της πληροφόρησης, της ανακάλυψης, όχι από εγωισμό και φιλαργυρία αλλά για να προχωρήσει η επιστήμη. Δυστυχώς, οι έρευνες των αρχαιολόγων δυσαρεστούν τους ντόπιους, οι οποίοι δε χάνουν ευκαιρία, παρακινημένοι από σαμάνους ή άλλα σημαντικά πρόσωπα της κοινότητάς τους, να επιτίθενται φραστικά ή ακόμη και σωματικά στους επιστήμονες. Λάφυρα πολύτιμης γνώσης αντιμάχονται την ανεμελιά των γηγενών κι η εισβολή αυτή βεβηλώνει την αταραξία τους, αυτό πρεσβεύουν κι αυτό πάντα θα είναι η διελκυστίνδα ανάμεσα στην πρόοδο και την οπισθοδρόμηση. Στα δυσπρόσιτα οροπέδια μαίνεται ένας πόλεμος με λεία την αλήθεια, όπως λέει χαρακτηριστικά η συγγραφέας. Ακόμη και στον χώρο της επιστήμης πάντως υπάρχουν δολοπλοκίες, ρουσφέτια και μικρότητες κι όλα αυτά συγκροτούν ένα μεστό, γεμάτο συναισθήματα, εκπλήξεις και εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες μυθιστόρημα, φόρος τιμής σε ανθρώπους που «με απολαβή μια αβέβαιη υστεροφημία αφοσιώνονταν στη σκαπάνη τους» (σελ. 140).
Το αντικείμενο του βιβλίου από ανθρωπογεωγραφικής άποψης είναι άκρως εντυπωσιακό, με την αλήθεια να αναμιγνύεται αρμονικά με τον μύθο. Οι στέπες της Μογγολίας είναι από τα πιο πρωτότυπα τοπόσημα που έχω συναντήσει σε ελληνικό μυθιστόρημα, με τις απέραντες εκτάσεις τους, τους άγνωστους στην ελληνική νοοτροπία ντόπιους με τα έθιμα, τα ήθη και τις συνήθειές τους, τον θρύλο της γυναίκας-ελάφι που λένε πως, όποτε εμφανίζεται, δεν είναι για καλό και με τόσα άλλα πραγματολογικά στοιχεία που συγκροτούν το ιδανικό φόντο για αυτήν την περιπέτεια φαντασίας και έρωτα. Η μυθολογία του τόπου είναι άκρως συναρπαστική κι έχει πολλές ομοιότητες με την ελληνική, παρ’ όλο που βρισκόμαστε στα σύνορα της Ρωσίας με το Καζακστάν, την Κίνα και τη Μογγολία, χιλιάδες μίλια μακριά από τη Μεσόγειο. Η γλώσσα τους είναι τα σιβηρικά τουρκικά και η αρχαΐζουσα εκδοχή της, η οϊρότ, την οποία μιλούνε κάποιοι επισκέπτες που απομένει στην Αίθρα, όταν καλείται σ’ έναν απρόσμενο ρόλο, να ανακαλύψει αν είναι καλοδεχούμενοι ή όχι. Επίσης η συγγραφέας παραθέτει αφειδώς τις μεθόδους που ακολουθούνται σε ανασκαφές και σε ταυτίσεις ευρημάτων: οστεοαρχαιολογική ανάλυση, ιστοχρονολόγηση, μέθοδος ραδιοϊσοτόπων του άνθρακα, γενετική αρχαιολογία και πολλά άλλα.
Εκεί λοιπόν που φτάνει η πλοκή σε κρίσιμο σημείο, η αφήγηση μας μεταφέρει 3000 χρόνια πίσω στο παρελθόν για να συμπληρώσει τα κενά που δημιουργήθηκαν και να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα που γεννήθηκαν κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης. Στο δεύτερο μέρος γνωρίζουμε τη γυναίκα του Θόα, του βασιλιά της Ταυρίδας, σε μια ιστορία που παντρεύει έξυπνα τον μύθο με τον ρεαλισμό. Αιμοδιψείς και αδίστακτοι βασιλιάδες, παιδιά ημίθεα, καταδικασμένα να μην είναι ούτε θεοί ούτε άνθρωποι, όμορφες γυναίκες που υποτάσσονται στους συζύγους τους, ζουν και αναπνέουν σε μια εποχή που τη διακατέχει η φοβέρα της ενοχής, της ποινής και της ατίμωσης. Η ιστορία αυτή μας ανοίγει τις πόρτες σε μια από τις πιο γνωστές οικογένειας της ελληνικής μυθολογίας και ζωντανεύει με τέχνη και επιδεξιότητα την εποχή που έζησαν και τράνεψαν τα μέλη της. Φήμες διαψεύδονται, γνωστοί μυθολογικοί ήρωες πέφτουν από το βάθρο τους κι όλα αυτά όχι για χάρη κουτσομπολιού αλλά για να μπουν τα πράγματα στη θέση τους και να τεκμηριωθεί περισσότερο η ψυχοσύνθεση της κόρης του Θόα. Ταυτόχρονα, γνωρίζουμε και τη θεραπαινίδα της, την Ατθίδα, που το έσκασε από τη σκληρή ζωή των Αμαζόνων και κατάφερε να βρει θέση στην οικογένεια που ανέφερα, οπότε ζούμε από κοντά, μέσω του παρελθόντος της, τα ήθη, τα έθιμα, τις συνήθειες, την αυστηρή καθημερινότητα της γυναικείας αυτής φυλής. Το δεύτερο αυτό σκέλος δεν υπολείπεται σε τίποτα από άποψη πλοκής και ενδιαφέροντων χαρακτήρων, αντίθετα, η πρόσμιξη της ελληνικής με τη σκυθική μυθολογία και πραγματικότητα γίνονται με τέτοιο τρόπο που δίνουν άλλη διάσταση σε πρόσωπα και καταστάσεις ήδη γνωστά σε όσους αγαπούν τους μύθους. Κι όσο προχωράμε στο καλοστημένο σύμπαν του βιβλίου τόσο αρχίζουν να μπαίνουν αθόρυβα στη θέση τους κάποια πράγματα, τόσο επεξηγούνται κάποιες εκκρεμότητες από το πρώτο μέρος και η πρωτότυπη ιδέα της Πασχαλίας Τραυλού ολοκληρώνεται με υποδειγματικό τρόπο, χωρίς να απογοητεύει ή να δείχνει ακρότητες, υπερβολές ή βεβιασμένες κινήσεις για να δικαιολογηθούν τα πάντα. Το χτες είναι άρρηκτα δεμένο με το σήμερα, η Αίθρα είναι ένα σημαντικό κομμάτι ενός παζλ που κανείς δεν μπορεί να φανταστεί την πλήρη εικόνα του και το τέλος επαινεί την αυτοθυσία, τη μητρότητα, την ίδια την αγάπη.
Ποιοι ήταν οι Σκύθες που κυριάρχησαν στην κεντρική Ασία και πώς συνέβαλαν στη γέννηση και την ανάπτυξη των μύθων για τις Αμαζόνες; Πώς άλλαξε η κοινωνία αρχικά της Ευρασίας εξαιτίας τους από μητριαρχική σε πατριαρχική; Τι κοινό έχουν η Πυθία και η Κασσάνδρα με τις μάντισσες και τις σαμάνες αλλά και με τις γυναίκες πολεμίστριες του Ηροδότου, του Παυσανία και του Στράβωνα, όπως και η Πενθεσίλεια και η Αντιόπη με την Αμεζάν των Περσών, τη Σεμίραμι των Ασσύριων, τη Φου Χάο και τη Χουτουλούν; Πώς είναι δυνατόν οι Αμαζόνες να αναφέρονται στην τέχνη και στην ποίηση σε τέτοιο βαθμό και να μην υπήρξαν ποτέ; Πώς συνδέονται τα ευρήματα των λεγόμενων Altai men με τη δοξασία των Γιων του Ουρανού και πώς θα ανατρέψουν κάθε επιστημονική θεωρία έτσι και τεκμηριωθούν επιστημονικά, φέρνοντας στο φως πλάσματα που δεν έχουν γονι��ιακή συγγένεια με τα γνωστά πρωτόγονα ανθρώπινα είδη; Αυτές και χιλιάδες άλλες πληροφορίες εμφανίζονται κατά την πορεία της ανάγνωσης και αναλύονται, συγκρίνονται, αλληλοαναιρούνται με εύληπτο και κατανοητό τρόπο. «Η ιέρεια με το τατουάζ» φωτίζει μιαν άγνωστη ως τώρα πλευρά της γυναικείας ιστορίας, αναδεικνύει με τον γνωστό, οικείο και αγαπημένο αφηγηματικό τρόπο της συγγραφέως σημαντικές κοινωνικές και οικογενειακές μεταβολές της αρχαιότητας που έβαλαν όμως τα θεμέλια για τον μετέπειτα ιστορικό παραγκωνισμό της γυναίκας κι όλα αυτά ζωντανεύουν μέσα από την ιστορία της Αίθρας, της Ιφιγένειας, της Ατθίδας και όχι μόνο. Πρόκειται για ένα πυκνογραμμένο, πολυεπίπεδο και πολυδιάστατο μυθιστόρημα που τονίζει την αξιοκρατία και την αξιοσύνη της γυναίκας μέσα από τον μύθο και την πραγματικότητα, δυο στοιχεία που, όσο κι αν δείχνουν αντικρουόμενα, «…αποδεικνύεται ότι αποτελούν το ευφάνταστο περίβλημα μιας σκληρής και αναμφισβήτητης αλήθειας» (σελ. 13), γιατί «…οι μύθοι… φαντάζουν γοητευτικοί και αθώοι, μα κρύβουν μέσα τους αλήθειες που αδυνατεί συνήθως να αντέξει ο νους του απλού ανθρώπου» (σελ. 284).
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%ce%b7-%ce%b9%...
Η Πασχαλία Τραυλού έγραψε ένα εντελώς διαφορετικό από τα προηγούμενά της μυθιστόρημα και έψαξε βαθιά στην προϊστορία και στη μυθολογία για να ζωντανέψει τον θρυλικό λαό των Αμαζόνων αλλά και να μελετήσει τις διάφορες κοινωνικές και άλλες συνθήκες που οδήγησαν στη δημιουργία ομάδων από ανεξάρτητες, αυτάρκεις και σκληραγωγημένες γυναίκες. Στο πρώτο μέρος ο μύθος μάς περιβάλλει διακριτικά και παλεύει με τον ρεαλισμό και την επιστημονικότητα όσο γνωρίζουμε την Αίθρα, τα προβλήματα στον γάμο της με τον Παύλο, την αποστασιοποίηση και τη σκληρότητα της μητέρας της, Ιφιγένειας, τη θέση του Κορνήλιου Μπλεκ στη ζωή της, το έρεβος στο οποίο βυθίστηκε όταν έχασε άντρα και παιδί και πώς ξαναβγήκε στο φως με την πρόταση της σημαντικής ανθρωποαρχαιολόγου Άντριαν Μάγιορ να ανακαλύψουν μαζί μέσω των ανασκαφών στα Ουράλια όρη αν υπήρξαν πραγματικά οι Αμαζόνες ή αν ήταν αποκύημα φαντασίας και μύθων. Θα βρεθούν άραγε ίχνη γυναικών πολεμιστριών στην Ευρασία αν υλοποιηθεί πλάνο ερευνών από τη Θράκη ως την Ιλλυρία και τη Μαύρη Θάλασσα; Μια σειρά από γεγονότα και η υποτιμητική στάση του καθηγητή της στο Πανεπιστήμιο του Λιντς Κριστόφ Λεντίνσκι είχαν αναγκάσει την Αίθρα να θάψει μέσα της τον ενθουσιασμό, τις έρευνες και τη μελέτη που έριξε πάνω σε αυτό ακριβώς το αντικείμενο. Ήταν μια γυναίκα που σταδιακά και μέσα από την εξωσυζυγική της σχέση με τον Κορνήλιο Μπλεκ βρήκε επιτέλους τον εαυτό της και οδηγήθηκε σε ρηξικέλευθες αποφάσεις που σημάδεψαν για πάντα τη μετέπειτα ζωή της. Έχουμε απτή καταγραφή της κατάθλιψης και των συμπτωμάτων της, καθώς και σωστή σκιαγράφηση μιας γυναίκας που τόλμησε να βγει από τον τελματωμένο γάμο της και να σηκώσει κεφάλι, μόνο και μόνο για να νιώσει ένοχη και υπόλογη από μια σύμπτωση.
Η Αίθρα Μπάξερ δέχεται την πρόσκληση της ανθρωποαρχαιολόγου Άντριαν Μάγιορ από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, η οποία Μάγιορ οργανώνει αποστολή στα Αλτάια όρη και ζητάει αρχαιολόγο με ειδίκευση στην παλαιογραφία και γνώσεις σιβηρικών διαλέκτων. Η καταθλιπτική γοητεία του τοπίου ταιριάζει στην Αίθρα και η ιδέα αρχίζει να την ξυπνάει από τον λήθαργό της. Μια επιστημονική ανακάλυψη στο υψίπεδο Ουκόκ την περιμένει εκεί που θα προκαλέσει σοκ στην επιστημονική κοινότητα ενώ με τρόμο διαπιστώνει πως ανάμεσα στα μέλη της αποστολής είναι και ο κοντόφθαλμος Κριστόφ Λεντίνσκι. Γιατί όμως τον κάλεσε η Μάγιορ σε μια αποστολή όπου όλοι ξέρουν το ποιόν του ενώ η συνήθειά του να βαδίζει σε σίγουρα χνάρια, χωρίς να θέλει να ρισκάρει σε θεωρίες και φρέσκες ιδέες, τον χαρακτηρίζουν ως μια κακόβουλη μετριότητα, υπερόπτη, νάρκισσο και μισογύνη; Η Αίθρα πλαισιώνεται από πολύ ενδιαφέρουσες και διαφορετικές μεταξύ τους προσωπικότητες, υπαρκτές και μη, όπως η λιγομίλητη και διακριτική Νατάλια Πολόσμακ, μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, με επαναστατική μέθοδο στη διενέργεια των ερευνών, ο επίσης αρχαιολόγος Βαλερί Γκουλιάεφ, πεισματάρης, διαβαστερός και ακαταπόνητος, η ιστορικός Ελένα Κουζνέτσοβα, ο γιατρός Βλαντιμίρ Σιντόροφ, ο μυστηριώδης Μπακτιγιάρ, με καταγωγή από την πρωτεύουσα της Δημοκρατίας των Αλτάι, «ένας επιτυχημένος συνδυασμός σοβαρότητας, επιστημονικής κατάρτισης και οίστρου για μάθηση, με το μπρίο ηθοποιού και τη σπιρτάδα ατίθασου εφήβου» (σελ. 72) κ. ά.
Αυτό το συγγραφικά και αναγνωστικά προκλητικό σύνολο εργάζεται σε αντίξοες συνθήκες, έρχεται αντιμέτωπο με αφόρητο κρύο και δυσμενείς συνθήκες διαβίωσης, ξημεροβραδιάζεται στην απόλυτη μοναξιά του οροπεδίου, καταπονείται σωματικά κι όμως όλοι τους παρακινούνται από τη φλόγα της μάθησης, της πληροφόρησης, της ανακάλυψης, όχι από εγωισμό και φιλαργυρία αλλά για να προχωρήσει η επιστήμη. Δυστυχώς, οι έρευνες των αρχαιολόγων δυσαρεστούν τους ντόπιους, οι οποίοι δε χάνουν ευκαιρία, παρακινημένοι από σαμάνους ή άλλα σημαντικά πρόσωπα της κοινότητάς τους, να επιτίθενται φραστικά ή ακόμη και σωματικά στους επιστήμονες. Λάφυρα πολύτιμης γνώσης αντιμάχονται την ανεμελιά των γηγενών κι η εισβολή αυτή βεβηλώνει την αταραξία τους, αυτό πρεσβεύουν κι αυτό πάντα θα είναι η διελκυστίνδα ανάμεσα στην πρόοδο και την οπισθοδρόμηση. Στα δυσπρόσιτα οροπέδια μαίνεται ένας πόλεμος με λεία την αλήθεια, όπως λέει χαρακτηριστικά η συγγραφέας. Ακόμη και στον χώρο της επιστήμης πάντως υπάρχουν δολοπλοκίες, ρουσφέτια και μικρότητες κι όλα αυτά συγκροτούν ένα μεστό, γεμάτο συναισθήματα, εκπλήξεις και εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες μυθιστόρημα, φόρος τιμής σε ανθρώπους που «με απολαβή μια αβέβαιη υστεροφημία αφοσιώνονταν στη σκαπάνη τους» (σελ. 140).
Το αντικείμενο του βιβλίου από ανθρωπογεωγραφικής άποψης είναι άκρως εντυπωσιακό, με την αλήθεια να αναμιγνύεται αρμονικά με τον μύθο. Οι στέπες της Μογγολίας είναι από τα πιο πρωτότυπα τοπόσημα που έχω συναντήσει σε ελληνικό μυθιστόρημα, με τις απέραντες εκτάσεις τους, τους άγνωστους στην ελληνική νοοτροπία ντόπιους με τα έθιμα, τα ήθη και τις συνήθειές τους, τον θρύλο της γυναίκας-ελάφι που λένε πως, όποτε εμφανίζεται, δεν είναι για καλό και με τόσα άλλα πραγματολογικά στοιχεία που συγκροτούν το ιδανικό φόντο για αυτήν την περιπέτεια φαντασίας και έρωτα. Η μυθολογία του τόπου είναι άκρως συναρπαστική κι έχει πολλές ομοιότητες με την ελληνική, παρ’ όλο που βρισκόμαστε στα σύνορα της Ρωσίας με το Καζακστάν, την Κίνα και τη Μογγολία, χιλιάδες μίλια μακριά από τη Μεσόγειο. Η γλώσσα τους είναι τα σιβηρικά τουρκικά και η αρχαΐζουσα εκδοχή της, η οϊρότ, την οποία μιλούνε κάποιοι επισκέπτες που απομένει στην Αίθρα, όταν καλείται σ’ έναν απρόσμενο ρόλο, να ανακαλύψει αν είναι καλοδεχούμενοι ή όχι. Επίσης η συγγραφέας παραθέτει αφειδώς τις μεθόδους που ακολουθούνται σε ανασκαφές και σε ταυτίσεις ευρημάτων: οστεοαρχαιολογική ανάλυση, ιστοχρονολόγηση, μέθοδος ραδιοϊσοτόπων του άνθρακα, γενετική αρχαιολογία και πολλά άλλα.
Εκεί λοιπόν που φτάνει η πλοκή σε κρίσιμο σημείο, η αφήγηση μας μεταφέρει 3000 χρόνια πίσω στο παρελθόν για να συμπληρώσει τα κενά που δημιουργήθηκαν και να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα που γεννήθηκαν κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης. Στο δεύτερο μέρος γνωρίζουμε τη γυναίκα του Θόα, του βασιλιά της Ταυρίδας, σε μια ιστορία που παντρεύει έξυπνα τον μύθο με τον ρεαλισμό. Αιμοδιψείς και αδίστακτοι βασιλιάδες, παιδιά ημίθεα, καταδικασμένα να μην είναι ούτε θεοί ούτε άνθρωποι, όμορφες γυναίκες που υποτάσσονται στους συζύγους τους, ζουν και αναπνέουν σε μια εποχή που τη διακατέχει η φοβέρα της ενοχής, της ποινής και της ατίμωσης. Η ιστορία αυτή μας ανοίγει τις πόρτες σε μια από τις πιο γνωστές οικογένειας της ελληνικής μυθολογίας και ζωντανεύει με τέχνη και επιδεξιότητα την εποχή που έζησαν και τράνεψαν τα μέλη της. Φήμες διαψεύδονται, γνωστοί μυθολογικοί ήρωες πέφτουν από το βάθρο τους κι όλα αυτά όχι για χάρη κουτσομπολιού αλλά για να μπουν τα πράγματα στη θέση τους και να τεκμηριωθεί περισσότερο η ψυχοσύνθεση της κόρης του Θόα. Ταυτόχρονα, γνωρίζουμε και τη θεραπαινίδα της, την Ατθίδα, που το έσκασε από τη σκληρή ζωή των Αμαζόνων και κατάφερε να βρει θέση στην οικογένεια που ανέφερα, οπότε ζούμε από κοντά, μέσω του παρελθόντος της, τα ήθη, τα έθιμα, τις συνήθειες, την αυστηρή καθημερινότητα της γυναικείας αυτής φυλής. Το δεύτερο αυτό σκέλος δεν υπολείπεται σε τίποτα από άποψη πλοκής και ενδιαφέροντων χαρακτήρων, αντίθετα, η πρόσμιξη της ελληνικής με τη σκυθική μυθολογία και πραγματικότητα γίνονται με τέτοιο τρόπο που δίνουν άλλη διάσταση σε πρόσωπα και καταστάσεις ήδη γνωστά σε όσους αγαπούν τους μύθους. Κι όσο προχωράμε στο καλοστημένο σύμπαν του βιβλίου τόσο αρχίζουν να μπαίνουν αθόρυβα στη θέση τους κάποια πράγματα, τόσο επεξηγούνται κάποιες εκκρεμότητες από το πρώτο μέρος και η πρωτότυπη ιδέα της Πασχαλίας Τραυλού ολοκληρώνεται με υποδειγματικό τρόπο, χωρίς να απογοητεύει ή να δείχνει ακρότητες, υπερβολές ή βεβιασμένες κινήσεις για να δικαιολογηθούν τα πάντα. Το χτες είναι άρρηκτα δεμένο με το σήμερα, η Αίθρα είναι ένα σημαντικό κομμάτι ενός παζλ που κανείς δεν μπορεί να φανταστεί την πλήρη εικόνα του και το τέλος επαινεί την αυτοθυσία, τη μητρότητα, την ίδια την αγάπη.
Ποιοι ήταν οι Σκύθες που κυριάρχησαν στην κεντρική Ασία και πώς συνέβαλαν στη γέννηση και την ανάπτυξη των μύθων για τις Αμαζόνες; Πώς άλλαξε η κοινωνία αρχικά της Ευρασίας εξαιτίας τους από μητριαρχική σε πατριαρχική; Τι κοινό έχουν η Πυθία και η Κασσάνδρα με τις μάντισσες και τις σαμάνες αλλά και με τις γυναίκες πολεμίστριες του Ηροδότου, του Παυσανία και του Στράβωνα, όπως και η Πενθεσίλεια και η Αντιόπη με την Αμεζάν των Περσών, τη Σεμίραμι των Ασσύριων, τη Φου Χάο και τη Χουτουλούν; Πώς είναι δυνατόν οι Αμαζόνες να αναφέρονται στην τέχνη και στην ποίηση σε τέτοιο βαθμό και να μην υπήρξαν ποτέ; Πώς συνδέονται τα ευρήματα των λεγόμενων Altai men με τη δοξασία των Γιων του Ουρανού και πώς θα ανατρέψουν κάθε επιστημονική θεωρία έτσι και τεκμηριωθούν επιστημονικά, φέρνοντας στο φως πλάσματα που δεν έχουν γονι��ιακή συγγένεια με τα γνωστά πρωτόγονα ανθρώπινα είδη; Αυτές και χιλιάδες άλλες πληροφορίες εμφανίζονται κατά την πορεία της ανάγνωσης και αναλύονται, συγκρίνονται, αλληλοαναιρούνται με εύληπτο και κατανοητό τρόπο. «Η ιέρεια με το τατουάζ» φωτίζει μιαν άγνωστη ως τώρα πλευρά της γυναικείας ιστορίας, αναδεικνύει με τον γνωστό, οικείο και αγαπημένο αφηγηματικό τρόπο της συγγραφέως σημαντικές κοινωνικές και οικογενειακές μεταβολές της αρχαιότητας που έβαλαν όμως τα θεμέλια για τον μετέπειτα ιστορικό παραγκωνισμό της γυναίκας κι όλα αυτά ζωντανεύουν μέσα από την ιστορία της Αίθρας, της Ιφιγένειας, της Ατθίδας και όχι μόνο. Πρόκειται για ένα πυκνογραμμένο, πολυεπίπεδο και πολυδιάστατο μυθιστόρημα που τονίζει την αξιοκρατία και την αξιοσύνη της γυναίκας μέσα από τον μύθο και την πραγματικότητα, δυο στοιχεία που, όσο κι αν δείχνουν αντικρουόμενα, «…αποδεικνύεται ότι αποτελούν το ευφάνταστο περίβλημα μιας σκληρής και αναμφισβήτητης αλήθειας» (σελ. 13), γιατί «…οι μύθοι… φαντάζουν γοητευτικοί και αθώοι, μα κρύβουν μέσα τους αλήθειες που αδυνατεί συνήθως να αντέξει ο νους του απλού ανθρώπου» (σελ. 284).
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%ce%b7-%ce%b9%...
August 28, 2022
Μοναδική η ατμόσφαιρα του βιβλίου! Σε ταξιδεύει,σε μεταφέρει σε άλλους χρόνους κι εποχές προσφέροντας ταυτόχρονα πολλές αρχαιολογικές και ιστορικές γνώσεις πλεγμένες με μύθους και δοξασίες. Υπέροχο βιβλίο, κυρίως, για όσους ενδιαφέρονται για την αρχαιολογική επιστήμη. Το απόλαυσα ιδιαίτερα.
August 31, 2022
Η ιέρεια με το τατουάζ ίσως να είναι το πιο απρόβλεπτο, πρωτότυπο και ανατρεπτικό βιβλίο των τελευταίων ετών στην Ελλάδα, αν αναλογιστεί κανείς πως οι περισσότεροι Έλληνες συγγραφείς επικεντρώνονται θεματικά είτε σε ιστορικές μυθιστορίες είτε σε θέματα σύγχρονου κοινωνικού προβληματισμού και ερωτικής αναφοράς. Η νέα συγγραφική κατάθεση της Τραυλού απέχει πολύ από το να αποτελεί μια χιλιοειπωμένη ιστορία. Το έργο της δεν είναι απλώς ένα μυθιστόρημα κοινωνικό, ιστορικό, ψυχογραφικό ή μυστηρίου αλλά διαθέτει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά και επιπλέον ο αναγνώστης θα συναντήσει μες στις σελίδες του αρχετυπικά σύμβολα, λαογραφικά και μυθολογικά στοιχεία, διαχρονικές φιλοσοφικές αναζητήσεις και φεμινιστικές ανησυχίες με την πιο ορθολογική, εξισορροπιστική και ελκυστική μυθιστορηματικά προσέγγιση που θα έχει διαβάσει ποτέ.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Το βιβλίο απαρτίζεται από τρία ευδιάκριτα μέρη, εκ των οποίων τα δύο πρώτα είναι ιδίας περίπου έκτασης ενώ το τρίτο συνοπτικότερο με σαφή στόχο να συγκεράσει και να συνδέσει τα δύο προηγούμενα κλείνοντας τους μυθιστορηματικούς κύκλους που έχει δημιουργήσει η συγγραφέας στις δύο άλλες ενότητες, στις οποίες η πλοκή διαδραματίζεται με χρονική απόσταση τριών χιλιάδων ετών της μιας απ’ την άλλη.
Στα δύο πρώτα πολυσέλιδα μέρη του ο αναγνώστης θα ανακαλύψει όχι μόνο μια άκρως ενδιαφέρουσα πρωτοεπίπεδη μυθοπλασία αλλά θα διαπιστώσει πως αυτή τη φορά τα «υλικά», τα ερεθίσματα και οι επιρροές της συγγραφέως εκπέμπουν σε άλλο μήκος κύματος και οι αναλύσεις μπορούν να φτάσουν σε απίστευτο βάθος για έναν εμβριθή αναλυτή.
Στην πρώτη ενότητα γνωρίζουμε τους δύο βασικούς ήρωες την συγγραφέα και αρχαιολόγο Αίθρα Μπάξερ και τον αρχαιολόγο Κορνήλιο Μπλεκ, ένα ζευγάρι εραστών στη φάση του χωρισμού για έναν τραγικό λόγο: Η Αίθρα έχει πρόσφατα χάσει τον σύζυγο και τον γιο της σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα που συνέβη τη μέρα που ανακοίνωσε στη μητέρα και τον άντρα της την απόφασή της να πάρει διαζύγιο. Από την κατάθλιψή της επιχειρεί να την βγάλει ο Κορνήλιος παραχωρώντας της τη θέση του στις ανασκαφές που διενεργεί η διάσημη ανθρωποαρχαιολόγος Άντριαν Μάγιορ η οποία αναζητά αρχαιολογικές αποδείξεις για την ιστορική ύπαρξη των Αμαζόνων, θέμα που είχε απασχολήσει την Αίθρα Μπάξερ κατά τα φοιτητικά της χρόνια οδηγώντας την να εκπονήσει μια πρόταση για έρευνα η οποία ουδέποτε ευοδώθηκε. Ένα κομβικό συμβάν και μια συγκυρία καταλυτική ωθούν την Αίθρα να δεχτεί την πρόταση, να βρεθεί στα Αλτάια όρη στο πλευρό της Μάγιορ και μιας πλειάδας ακόμη επιστημόνων και να πραγματοποιήσει την έρευνα που αποτελούσε τη νεανική της φιλοδοξία, καταλήγοντας όχι μόνο να είναι παρούσα τη στιγμή που ανακαλύπτουν τη μούμια μιας ιέρειας με σώμα γεμάτο τατουάζ αλλά και να εντοπίσει μια βαθύτερη αλήθεια για την ίδια της την ύπαρξη, ανασκάπτοντας ταυτόχρονα την ψυχή της και το μακρινό της παρελθόν.
Σε αντίθεση με το άκρως ρεαλιστικό πρώτο μέρος του βιβλίου που ξεκινά σαν την εκρηκτική εισαγωγή μιας όπερας με τον θρήνο και τη συντριβή της πρωταγωνίστριας για το χαμό του γιου της, στο δεύτερο εκπλήσσει ευχάριστα τον αναγνώστη μεταφέροντάς τον νοερά περίπου στα 1000 π.Χ., σε μια εποχή που η Αίθρα Μπάξερ αναλαμβάνει τον ουσιαστικό της ρόλο στο μυθιστόρημα. Στις σχεδόν τριακόσιες σελίδες αυτού του μέρους μια ηρωίδα-έκπληξη μιλά σε πρώτο πρόσωπο και αφηγείται την ιστορία της, μια αφήγηση με τη γοητεία παραμυθιού, γεμάτη θεϊκή μαγεία και μια πλοκή γοητευτική στην οποία κινούν τα νήματα κακόβουλοι αρχαίοι θεοί που λειτουργούν σαν μάγισσες με άγρια ένστικτα, Αμαζόνες και αιμοσταγείς ιέρειες, φτερωτά άλογα και αλλόκοτα μαγεμένα πλάσματα οδηγώντας ωστόσο αβίαστα τον αναγνώστη να συλλάβει τα μηνύματα της συγγραφέως και τους ιδεολογικούς άξονες που διατρέχουν το έργο της. Τα συμβολιστικά και τα μυθικά στοιχεία κυριαρχούν. Η Τραυλού οικοδομεί τον δικό της μύθο πάνω σε λαογραφικά στοιχεία, αρχετυπικά σύμβολα και θρύλους τόσο της αρχαίας ελληνικής όσο και της αρχαίας Σκυθικής παράδοσης, παρουσιάζοντας τους ήδη γνωστούς από το Α’ μέρος του βιβλίου της ήρωες σε καινούριους ρόλους, αποσαφηνιστικούς συμπεριφορών στην τωρινή τους ζωή.
Η σκηνή που ανασύρεται η μούμια της ιέρειας από τον τάφο, η συνάντηση της Αίθρας με τη γυναίκα-ελάφι, η στιγμή που εντοπίζει στην τωρινή της ζωή θαμμένο το αρχαίο της σώμα ή η στιγμή που ανακαλύπτει ποια στην πραγματικότητα ήταν η μητέρα της αποτελούν κορυφαία δείγματα συγγραφικής δεινότητας για τα οποία το βιβλίο αξίζει όχι απλώς να διαβαστεί αλλά να μελετηθεί σε βάθος.
Κορυφαίο εύρημα του βιβλίου αποτελεί ένας απίστευτα απρόβλεπτος και κατ’ ουσίαν αδύνατος έρωτας ανάμεσα σε ένα ελάφι και έναν λύκο, σύμβολα εμφανή των δύο φύλων μέσα από τα οποία η Τραυλού υπογραμμίζει το ρόλο του ιδεολογικού και θρησκειολογικού πλαισίου όπου τα φύλα αναγκάζονται να διαμορφώσουν τις σχέσεις τους και να καθορίσουν τις ταυτότητές τους.
Πυρήνες του βιβλίου αποτελούν αφενός ο μύθος των Αμαζόνων, των γυναικών πολεμιστριών που εμφανίζονται σε πάμπολλα έργα τέχνης από την αρχαιότητα ως σήμερα σε όλους τους πολιτισμούς, σε όλες τις εποχές και στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και που η αρχαιολογική σκαπάνη και η εξέταση DNA απέδειξαν πως εμπεριέχει υψηλό ποσοστό ιστορικής αλήθειας, αφετέρου η μούμια της ιέρειας που εντοπίστηκε στο υψίπεδο Ουκόκ, καλυμμένη ολόκληρη με τατουάζ στα οποία κυριαρχούσε το σύμβολο του ελαφιού. Εντυπωσιάζει πραγματικά ο τρόπος με τον οποίο η Τραυλού οικοδομεί αυτό το πολυσέλιδο μυθιστόρημα πάνω σε αυτά τα δύο επιστημονικά δεδομένα προχωρώντας πέρα από τα γνώριμα συγγραφικά της ύδατα. Ενώ και πάλι φλερτάρει με τις φεμινιστικές θεωρίες, αυτή τη φορά είναι εξισορροπιστική εκπέμποντας μέσα από τα σύμβολα του βιβλίου ένα μήνυμα αποφυγής των υπερβολών και των ακροτήτων, παρουσιάζοντας τα τρωτά όχι μόνο του πατριαρχικού κοινωνικού μοντέλου αλλά και της μητριαρχικής κοινωνίας των Αμαζόνων. Αναδεικνύει με έμφαση τον ρόλο των κοινωνικών ιδεών και των θρησκειολογικών κατασκευών για τον καθορισμό των έμφυλων ρόλων σε μια κοινωνία και στηλιτεύει την όποια μορφή βίας υιοθετείται για την θεμελίωση οιασδήποτε εξουσίας. Καθόλου τυχαία η παρουσία των ιερέων και των μάντηδων στο βιβλίο που αντιπροσωπεύουν τους υποδαυλιστές του ανθρώπινου φόβου μπροστά στον θεό-φόβητρο αλλά και η παρουσία του Θόα, βασιλιά της Ταυρίδας ως σκεπτικιστή και αμφισβητία των ανθρωπόμορφων εκδικητικών θεών.
Όποιος όμως ακολουθεί τα βιβλία της Τραυλού θα είναι εύκολο να διαπιστώσει πως υπάρχει μια σταθερή αναφορά που συναντάται τόσο στο Έστω μια φορά όσο και στο η Μήδεια δεν χόρεψε ποτέ: Πρόκειται για την προσέγγιση της μητρότητας σε σχέση με τους υπόλοιπους γυναικείους ρόλους που διαμορφώνουν τόσο την ψυχοσύνθεση των παιδιών όσο και την προσωπικότητα της γυναίκας και η οποία πρέπει πάντα να αξιολογείται ως μία από τις συνιστώσες διαμόρφωσης της γυναικείας ύπαρξης. Δεν βάζει καθόλου τυχαία στα χε��λη του ήρωά της Κορνήλιου Μπλεκ τη φράση: Είσαι τόσα άλλα πράγματα ακόμα, Αίθρα, πέρα από μάνα, έχεις τόσους ακόμα εαυτούς, και είναι λάθος να τους καταδικάσεις σε μαρασμό.
Ταυτόχρονα, μέσα από τη μυθιστορηματική προσέγγιση της αλήθειας και του μύθου γύρω από τις Αμαζόνες αποτυπώνεται και ο διαχρονικός προβληματισμός για τον γρίφο της πρώιμης δημιουργίας των μύθων από τους πρωτόγονους ήδη ανθρώπους και για τις δόσεις αλήθειας που πάντα εμπεριέχουν και που συνήθως κρύβονται κάτω από μια επίφαση υπερβατικότητας και υπερβολής.
Ενώ όμως το βιβλίο βασίζεται σε επιστημονικά, μυθολογικά και θρησκειολογικά δεδομένα και χρησιμοποιεί για την ανοικοδόμηση της πλοκής του άφθονα σύμβολα, κάθε άλλο παρά άψυχο και δυσνόητο είναι. Πρόκειται για ένα έργο «γήινο», οικείο και σαγηνευτικό, όπως είναι πάντα οι μύθοι για την ανθρώπινη σκέψη, γεμάτο διάφανους ψυχοσυναισθηματικά και άρτια δομημένους χαρακτήρες. Η κόκκινη μαγική κλωστή στο δάχτυλο των νεόνυμφων Σκυθών, ο μύθος της γυναίκας-ελάφι στα Αλτάια όρη, το νερό από την πηγή των ελαφιών, ο μανδραγόρας-πεθαμός ως βοτάνι του θανάτου μαζί με τις εμβριθείς αναφορές στους έμφυλους ρόλους πριν 3.000 χρόνια, την ανασύσταση μιας μακρινής εποχής, τους προβληματισμούς που βρίθουν στο μυθιστόρημα και ενεργοποιούν τη σκέψη και τη φαντασία του αναγνώστη, ζυμώνονται αριστοτεχνικά στον συγγραφικό «αναδευτήρα» της Τραυλού για να αναδυθεί ο δικός της μυθικός ιστός, γαρνιρισμένος με φιλοσοφικές πινελιές και αναφορές στα πεδία της συμπαντικής μνήμης, της θρησκευτικής αναζήτησης, της μεταθανάτιας ζωής και της μετενσάρκωσης.
Εν κατακλείδι, θα έλεγα πως αυτό το βιβλίο της Τραυλού είναι ένας φόρος τιμής στην επιστήμη, στη γυναίκα, στους μύθους και εν γένει στην ανθρώπινη ψυχή και τα άβατα σκότη της που η λογοτεχνία επιδιώκει πάντα να τα διασχίζει και να τα διαλύει.
Τέλος, θα σταθώ σε μια δευτερεύουσα σκηνή του βιβλίου. Η ηρωίδα στο β’ μέρος έχει στερηθεί την κόρη της Αγχιμάχη από την θεά Άρτεμη και ψάχνει διέξοδο για τη ματαιωμένη μητρική της στοργή, μεταμορφωμένη σε ελάφι στο ιερό δάσος της θεάς. Η Τραυλού γράφει:
Ένα ελαφίσιο κλαψούρισμα τράβηξε πάνω στην ώρα την προσοχή μου. Κοίταξα παραξενεμένη ολόγυρα. Ένα νεογέννητο ελάφι έκανε τα πρώτα του βήματα δίπλα στην αιμόφυρτη μάνα του που ψυχορραγούσε απ’ το βέλος κάποιου κυνηγού. Η Άρτεμις ήταν πάλι φουρτουνιασμένη, όπως τότε που είχε εξοργιστεί με τον πατέρα μου. Η ελαφίνα είχε ένα άδειο βλέμμα. Η ζωή της στέρευε από στιγμή σε στιγμή. Το ελαφάκι τρέκλιζε τρομαγμένο όσο παρατηρούσε τη μάνα του κι έμπηξε τα κλάματα όταν έσβησε η τελευταία ανάσα της. Απέμεινε μόνο δίπλα στο αδειανό από γάλα και αγάπη κουφάρι της. Την πλησίασε κι έπιασε απελπισμένο τη θηλή της, περιμένοντας να νιώσει τη μουσούδα της να το χαϊδεύει όσο βύζαινε. Σφίχτηκε η καρδιά μου. Έτρεξα κοντά του και άρχισα να το αγγίζω, να συνηθίσει τη μυρωδιά μου, να πάρει θάρρος και να γυρέψει απ’ το στήθος μου το γάλα που του στέρησε ο κυνηγός. Ένιωσα αγαλλίαση μόνο όταν έπιασε τη ρώγα μου, στην αρχή δειλά κι έπειτα λαίμαργα, χαρίζοντας επιτέλους στο σώμα μου την πληρότητα που του στέρησε η Άρτεμις παίρνοντας μακριά μου την κόρη μου.
Ήδη ανέφερα πολλά. Κάθε αναγνώστης, ανάλογα με το συναισθηματικό, γνωστικό και ιδεολογικό του οπλοστάσιο θα κάνει τη δική του ανάγνωση. Όμως επειδή η Ιέρεια με το τατουάζ είναι ένα βιβλίο πολυεπίπεδο με πυκνή διαστρωμάτωση, απίστευτη ροή, με αξεπέραστα, ευανάγνωστα σύμβολα και απρόβλεπτη, πρωτότυπη πλοκή, στοιχηματίζω πως θα εκπλήξει ευχάριστα καθένα που θα ενσκύψει στις σελίδες του. Και όχι μόνο θα γοητεύσει ως και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη αλλά θα γίνει αντικείμενο μελέτης και συζήτησης.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Το βιβλίο απαρτίζεται από τρία ευδιάκριτα μέρη, εκ των οποίων τα δύο πρώτα είναι ιδίας περίπου έκτασης ενώ το τρίτο συνοπτικότερο με σαφή στόχο να συγκεράσει και να συνδέσει τα δύο προηγούμενα κλείνοντας τους μυθιστορηματικούς κύκλους που έχει δημιουργήσει η συγγραφέας στις δύο άλλες ενότητες, στις οποίες η πλοκή διαδραματίζεται με χρονική απόσταση τριών χιλιάδων ετών της μιας απ’ την άλλη.
Στα δύο πρώτα πολυσέλιδα μέρη του ο αναγνώστης θα ανακαλύψει όχι μόνο μια άκρως ενδιαφέρουσα πρωτοεπίπεδη μυθοπλασία αλλά θα διαπιστώσει πως αυτή τη φορά τα «υλικά», τα ερεθίσματα και οι επιρροές της συγγραφέως εκπέμπουν σε άλλο μήκος κύματος και οι αναλύσεις μπορούν να φτάσουν σε απίστευτο βάθος για έναν εμβριθή αναλυτή.
Στην πρώτη ενότητα γνωρίζουμε τους δύο βασικούς ήρωες την συγγραφέα και αρχαιολόγο Αίθρα Μπάξερ και τον αρχαιολόγο Κορνήλιο Μπλεκ, ένα ζευγάρι εραστών στη φάση του χωρισμού για έναν τραγικό λόγο: Η Αίθρα έχει πρόσφατα χάσει τον σύζυγο και τον γιο της σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα που συνέβη τη μέρα που ανακοίνωσε στη μητέρα και τον άντρα της την απόφασή της να πάρει διαζύγιο. Από την κατάθλιψή της επιχειρεί να την βγάλει ο Κορνήλιος παραχωρώντας της τη θέση του στις ανασκαφές που διενεργεί η διάσημη ανθρωποαρχαιολόγος Άντριαν Μάγιορ η οποία αναζητά αρχαιολογικές αποδείξεις για την ιστορική ύπαρξη των Αμαζόνων, θέμα που είχε απασχολήσει την Αίθρα Μπάξερ κατά τα φοιτητικά της χρόνια οδηγώντας την να εκπονήσει μια πρόταση για έρευνα η οποία ουδέποτε ευοδώθηκε. Ένα κομβικό συμβάν και μια συγκυρία καταλυτική ωθούν την Αίθρα να δεχτεί την πρόταση, να βρεθεί στα Αλτάια όρη στο πλευρό της Μάγιορ και μιας πλειάδας ακόμη επιστημόνων και να πραγματοποιήσει την έρευνα που αποτελούσε τη νεανική της φιλοδοξία, καταλήγοντας όχι μόνο να είναι παρούσα τη στιγμή που ανακαλύπτουν τη μούμια μιας ιέρειας με σώμα γεμάτο τατουάζ αλλά και να εντοπίσει μια βαθύτερη αλήθεια για την ίδια της την ύπαρξη, ανασκάπτοντας ταυτόχρονα την ψυχή της και το μακρινό της παρελθόν.
Σε αντίθεση με το άκρως ρεαλιστικό πρώτο μέρος του βιβλίου που ξεκινά σαν την εκρηκτική εισαγωγή μιας όπερας με τον θρήνο και τη συντριβή της πρωταγωνίστριας για το χαμό του γιου της, στο δεύτερο εκπλήσσει ευχάριστα τον αναγνώστη μεταφέροντάς τον νοερά περίπου στα 1000 π.Χ., σε μια εποχή που η Αίθρα Μπάξερ αναλαμβάνει τον ουσιαστικό της ρόλο στο μυθιστόρημα. Στις σχεδόν τριακόσιες σελίδες αυτού του μέρους μια ηρωίδα-έκπληξη μιλά σε πρώτο πρόσωπο και αφηγείται την ιστορία της, μια αφήγηση με τη γοητεία παραμυθιού, γεμάτη θεϊκή μαγεία και μια πλοκή γοητευτική στην οποία κινούν τα νήματα κακόβουλοι αρχαίοι θεοί που λειτουργούν σαν μάγισσες με άγρια ένστικτα, Αμαζόνες και αιμοσταγείς ιέρειες, φτερωτά άλογα και αλλόκοτα μαγεμένα πλάσματα οδηγώντας ωστόσο αβίαστα τον αναγνώστη να συλλάβει τα μηνύματα της συγγραφέως και τους ιδεολογικούς άξονες που διατρέχουν το έργο της. Τα συμβολιστικά και τα μυθικά στοιχεία κυριαρχούν. Η Τραυλού οικοδομεί τον δικό της μύθο πάνω σε λαογραφικά στοιχεία, αρχετυπικά σύμβολα και θρύλους τόσο της αρχαίας ελληνικής όσο και της αρχαίας Σκυθικής παράδοσης, παρουσιάζοντας τους ήδη γνωστούς από το Α’ μέρος του βιβλίου της ήρωες σε καινούριους ρόλους, αποσαφηνιστικούς συμπεριφορών στην τωρινή τους ζωή.
Η σκηνή που ανασύρεται η μούμια της ιέρειας από τον τάφο, η συνάντηση της Αίθρας με τη γυναίκα-ελάφι, η στιγμή που εντοπίζει στην τωρινή της ζωή θαμμένο το αρχαίο της σώμα ή η στιγμή που ανακαλύπτει ποια στην πραγματικότητα ήταν η μητέρα της αποτελούν κορυφαία δείγματα συγγραφικής δεινότητας για τα οποία το βιβλίο αξίζει όχι απλώς να διαβαστεί αλλά να μελετηθεί σε βάθος.
Κορυφαίο εύρημα του βιβλίου αποτελεί ένας απίστευτα απρόβλεπτος και κατ’ ουσίαν αδύνατος έρωτας ανάμεσα σε ένα ελάφι και έναν λύκο, σύμβολα εμφανή των δύο φύλων μέσα από τα οποία η Τραυλού υπογραμμίζει το ρόλο του ιδεολογικού και θρησκειολογικού πλαισίου όπου τα φύλα αναγκάζονται να διαμορφώσουν τις σχέσεις τους και να καθορίσουν τις ταυτότητές τους.
Πυρήνες του βιβλίου αποτελούν αφενός ο μύθος των Αμαζόνων, των γυναικών πολεμιστριών που εμφανίζονται σε πάμπολλα έργα τέχνης από την αρχαιότητα ως σήμερα σε όλους τους πολιτισμούς, σε όλες τις εποχές και στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και που η αρχαιολογική σκαπάνη και η εξέταση DNA απέδειξαν πως εμπεριέχει υψηλό ποσοστό ιστορικής αλήθειας, αφετέρου η μούμια της ιέρειας που εντοπίστηκε στο υψίπεδο Ουκόκ, καλυμμένη ολόκληρη με τατουάζ στα οποία κυριαρχούσε το σύμβολο του ελαφιού. Εντυπωσιάζει πραγματικά ο τρόπος με τον οποίο η Τραυλού οικοδομεί αυτό το πολυσέλιδο μυθιστόρημα πάνω σε αυτά τα δύο επιστημονικά δεδομένα προχωρώντας πέρα από τα γνώριμα συγγραφικά της ύδατα. Ενώ και πάλι φλερτάρει με τις φεμινιστικές θεωρίες, αυτή τη φορά είναι εξισορροπιστική εκπέμποντας μέσα από τα σύμβολα του βιβλίου ένα μήνυμα αποφυγής των υπερβολών και των ακροτήτων, παρουσιάζοντας τα τρωτά όχι μόνο του πατριαρχικού κοινωνικού μοντέλου αλλά και της μητριαρχικής κοινωνίας των Αμαζόνων. Αναδεικνύει με έμφαση τον ρόλο των κοινωνικών ιδεών και των θρησκειολογικών κατασκευών για τον καθορισμό των έμφυλων ρόλων σε μια κοινωνία και στηλιτεύει την όποια μορφή βίας υιοθετείται για την θεμελίωση οιασδήποτε εξουσίας. Καθόλου τυχαία η παρουσία των ιερέων και των μάντηδων στο βιβλίο που αντιπροσωπεύουν τους υποδαυλιστές του ανθρώπινου φόβου μπροστά στον θεό-φόβητρο αλλά και η παρουσία του Θόα, βασιλιά της Ταυρίδας ως σκεπτικιστή και αμφισβητία των ανθρωπόμορφων εκδικητικών θεών.
Όποιος όμως ακολουθεί τα βιβλία της Τραυλού θα είναι εύκολο να διαπιστώσει πως υπάρχει μια σταθερή αναφορά που συναντάται τόσο στο Έστω μια φορά όσο και στο η Μήδεια δεν χόρεψε ποτέ: Πρόκειται για την προσέγγιση της μητρότητας σε σχέση με τους υπόλοιπους γυναικείους ρόλους που διαμορφώνουν τόσο την ψυχοσύνθεση των παιδιών όσο και την προσωπικότητα της γυναίκας και η οποία πρέπει πάντα να αξιολογείται ως μία από τις συνιστώσες διαμόρφωσης της γυναικείας ύπαρξης. Δεν βάζει καθόλου τυχαία στα χε��λη του ήρωά της Κορνήλιου Μπλεκ τη φράση: Είσαι τόσα άλλα πράγματα ακόμα, Αίθρα, πέρα από μάνα, έχεις τόσους ακόμα εαυτούς, και είναι λάθος να τους καταδικάσεις σε μαρασμό.
Ταυτόχρονα, μέσα από τη μυθιστορηματική προσέγγιση της αλήθειας και του μύθου γύρω από τις Αμαζόνες αποτυπώνεται και ο διαχρονικός προβληματισμός για τον γρίφο της πρώιμης δημιουργίας των μύθων από τους πρωτόγονους ήδη ανθρώπους και για τις δόσεις αλήθειας που πάντα εμπεριέχουν και που συνήθως κρύβονται κάτω από μια επίφαση υπερβατικότητας και υπερβολής.
Ενώ όμως το βιβλίο βασίζεται σε επιστημονικά, μυθολογικά και θρησκειολογικά δεδομένα και χρησιμοποιεί για την ανοικοδόμηση της πλοκής του άφθονα σύμβολα, κάθε άλλο παρά άψυχο και δυσνόητο είναι. Πρόκειται για ένα έργο «γήινο», οικείο και σαγηνευτικό, όπως είναι πάντα οι μύθοι για την ανθρώπινη σκέψη, γεμάτο διάφανους ψυχοσυναισθηματικά και άρτια δομημένους χαρακτήρες. Η κόκκινη μαγική κλωστή στο δάχτυλο των νεόνυμφων Σκυθών, ο μύθος της γυναίκας-ελάφι στα Αλτάια όρη, το νερό από την πηγή των ελαφιών, ο μανδραγόρας-πεθαμός ως βοτάνι του θανάτου μαζί με τις εμβριθείς αναφορές στους έμφυλους ρόλους πριν 3.000 χρόνια, την ανασύσταση μιας μακρινής εποχής, τους προβληματισμούς που βρίθουν στο μυθιστόρημα και ενεργοποιούν τη σκέψη και τη φαντασία του αναγνώστη, ζυμώνονται αριστοτεχνικά στον συγγραφικό «αναδευτήρα» της Τραυλού για να αναδυθεί ο δικός της μυθικός ιστός, γαρνιρισμένος με φιλοσοφικές πινελιές και αναφορές στα πεδία της συμπαντικής μνήμης, της θρησκευτικής αναζήτησης, της μεταθανάτιας ζωής και της μετενσάρκωσης.
Εν κατακλείδι, θα έλεγα πως αυτό το βιβλίο της Τραυλού είναι ένας φόρος τιμής στην επιστήμη, στη γυναίκα, στους μύθους και εν γένει στην ανθρώπινη ψυχή και τα άβατα σκότη της που η λογοτεχνία επιδιώκει πάντα να τα διασχίζει και να τα διαλύει.
Τέλος, θα σταθώ σε μια δευτερεύουσα σκηνή του βιβλίου. Η ηρωίδα στο β’ μέρος έχει στερηθεί την κόρη της Αγχιμάχη από την θεά Άρτεμη και ψάχνει διέξοδο για τη ματαιωμένη μητρική της στοργή, μεταμορφωμένη σε ελάφι στο ιερό δάσος της θεάς. Η Τραυλού γράφει:
Ένα ελαφίσιο κλαψούρισμα τράβηξε πάνω στην ώρα την προσοχή μου. Κοίταξα παραξενεμένη ολόγυρα. Ένα νεογέννητο ελάφι έκανε τα πρώτα του βήματα δίπλα στην αιμόφυρτη μάνα του που ψυχορραγούσε απ’ το βέλος κάποιου κυνηγού. Η Άρτεμις ήταν πάλι φουρτουνιασμένη, όπως τότε που είχε εξοργιστεί με τον πατέρα μου. Η ελαφίνα είχε ένα άδειο βλέμμα. Η ζωή της στέρευε από στιγμή σε στιγμή. Το ελαφάκι τρέκλιζε τρομαγμένο όσο παρατηρούσε τη μάνα του κι έμπηξε τα κλάματα όταν έσβησε η τελευταία ανάσα της. Απέμεινε μόνο δίπλα στο αδειανό από γάλα και αγάπη κουφάρι της. Την πλησίασε κι έπιασε απελπισμένο τη θηλή της, περιμένοντας να νιώσει τη μουσούδα της να το χαϊδεύει όσο βύζαινε. Σφίχτηκε η καρδιά μου. Έτρεξα κοντά του και άρχισα να το αγγίζω, να συνηθίσει τη μυρωδιά μου, να πάρει θάρρος και να γυρέψει απ’ το στήθος μου το γάλα που του στέρησε ο κυνηγός. Ένιωσα αγαλλίαση μόνο όταν έπιασε τη ρώγα μου, στην αρχή δειλά κι έπειτα λαίμαργα, χαρίζοντας επιτέλους στο σώμα μου την πληρότητα που του στέρησε η Άρτεμις παίρνοντας μακριά μου την κόρη μου.
Ήδη ανέφερα πολλά. Κάθε αναγνώστης, ανάλογα με το συναισθηματικό, γνωστικό και ιδεολογικό του οπλοστάσιο θα κάνει τη δική του ανάγνωση. Όμως επειδή η Ιέρεια με το τατουάζ είναι ένα βιβλίο πολυεπίπεδο με πυκνή διαστρωμάτωση, απίστευτη ροή, με αξεπέραστα, ευανάγνωστα σύμβολα και απρόβλεπτη, πρωτότυπη πλοκή, στοιχηματίζω πως θα εκπλήξει ευχάριστα καθένα που θα ενσκύψει στις σελίδες του. Και όχι μόνο θα γοητεύσει ως και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη αλλά θα γίνει αντικείμενο μελέτης και συζήτησης.
March 2, 2024
Η Πασχαλία Τραυλού σε ένα διαφορετικό βιβλίο από τα προηγούμενα της, διεισδύει με μία ενδελεχή έρευνα στα άδυτα της μυθολογίας, ζωντανεύοντας μέσα από τις σελίδες του βιβλίου της με τίτλο « Η ιέρεια με το τατουάζ», τον θρυλικό λαό των Αμαζόνων.
Μέσα από μια έντονη πλοκή γεμάτη παραστατικές εικόνες η συγγραφέας υφαίνει την αφήγηση της, χωρίζοντας το μυθιστόρημα της σε τρία μέρη εκ των οποίων τα δυο πρώτα είναι μεγάλα, εξιστορώντας έτσι μια άκρως μαγευτική ιστορία. Το τρίτο μέρος του βιβλίου είναι αυτό που συνδέει τα κομμάτια των άλλων δυο και δίνει απαντήσεις στα ερωτηματικά που δημιουργήθηκαν, φέρνοντας στην επιφάνεια κρυμμένα μυστικά που έχουν σχέση με την κεντρική ηρωίδα του μυθιστορήματος την αρχαιολόγο Αίθρα Μπάξερ.
Αλήθειες που βγαίνουν στο φως επηρεάζουν βαθιά την μοίρα της ηρωίδας, χωρίς η ίδια να το έχει συνειδητοποιήσει.
Η συγγραφέας εμβαθύνει στην γυναικεία ψυχοσύνθεση, διαβαίνοντας από τον μύθο στην πραγματικότητα με τη γυναίκα σε πρώτο πλάνο.
Η Πασχαλία Τραυλού υπογράφει ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα με καταιγιστική πλοκή, που αλήθεια και μύθος περιπλέκονται παρασύροντας τον αναγνώστη στα Αλτάια Όρη, ωθώντας τον να βιώσει την έξαψη της αρχαιολογικής σκαπάνης με ανατριχιαστικές αποκαλύψεις που έρχονται στο φως.
Ένα βιβλίο που σε σαγηνεύει με την πρώτη ματιά από το εξώφυλλο. Ένα ελάφι και μια γυναίκα, σε προδιαθέτουν για το μαγευτικό ταξίδι που θα ακολουθήσει. Ένα ταξίδι με συμβολισμούς, ιστορικές ,μυθολογικές και αρχαιολογικές αναφορές, με επίκεντρο τις ανθρώπινες σχέσεις.
Μέσα από τις σελίδες του μυθιστορήματος ο αναγνώστης καλείται να αφουγκραστεί τη σχέση αρσενικού και θηλυκού, την σχέση μάνας και κόρης ανά τους αιώνες. Ιδιαίτερος είναι ο συμβολισμός ελαφιού και λύκου, θηλυκό και αρσενικό και η σχέση τους μέσα στο χρόνο δίνει το έναυσμα για έντονους προβληματισμούς. Η Αίθρα, το ιερό ελάφι, η Ιφιγένεια και όλοι οι χαρακτήρες του βιβλίου μια κόκκινη κλωστή, ο πίνακας της Φρίντα Κάλο «Πληγωμένο ελάφι», το βοτάνι του θανάτου και το νερό από την πηγή των ελαφιών, μαζί και με άλλους χαρακτήρες με διπλές ταυτότητες στο παρελθόν και το παρόν, μαρτυρούν αλήθειες που λυτρώνουν σε ένα διαφορετικό ταξίδι στο χρόνο.
Η Πασχαλία Τραυλού υφαίνει με μαεστρία την ιστορία, την μυθολογία, τον έρωτα, και πολύ ευαίσθητα κοινωνικά θέματα που απασχολούν τον άνθρωπο εδώ και αιώνες, γύρω από την ανθρώπινη φύση, τον ρόλο της θεϊκής παρουσίας στην ζωή μας, αλλά και τον φόβο του θανάτου.
….«Λαγοκοιμήθηκε και ανάμεσα στον ύπνο και στον ξύπνιο της νόμιζε πως ξεπρόβαλε στο δωμάτιο η παράξενη ελαφίνα που είδαν στον δρόμο τους. Ένας άγριος άνεμος ανάδευε ξανά το τρίχωμά της, παρότι ο χώρος ήταν κλειστός σαν κονσέρβα. Κοιτάζονταν ακίνητες. Το χρώμα των ματιών του ζώου είχε την κοβαλτένια απόχρωση των δικών της ματιών. Όταν όμως η Αίθρα έκανε να το χαϊδέψει, εκείνο αποτραβήχτηκε και πήρε τη μορφή μιας γυναίκας με παράξενα, έγχρωμα τατουάζ. Η φιγούρα ενός ελαφιού ξεχώριζε ανάμεσά τους…».
Μυστήριο, γρίφοι, μύθοι…, όλα ζωντανεύουν με την υπέροχη πένα της Πασχαλίας Τραυλού, παίρνουν "σάρκα και οστά" μέσα από μια καθηλωτική γραφή, κάνοντας το ταξίδι με την "Ιέρεια του τατουάζ", μοναδικό και ανεπανάληπτο!!!
Μέσα από μια έντονη πλοκή γεμάτη παραστατικές εικόνες η συγγραφέας υφαίνει την αφήγηση της, χωρίζοντας το μυθιστόρημα της σε τρία μέρη εκ των οποίων τα δυο πρώτα είναι μεγάλα, εξιστορώντας έτσι μια άκρως μαγευτική ιστορία. Το τρίτο μέρος του βιβλίου είναι αυτό που συνδέει τα κομμάτια των άλλων δυο και δίνει απαντήσεις στα ερωτηματικά που δημιουργήθηκαν, φέρνοντας στην επιφάνεια κρυμμένα μυστικά που έχουν σχέση με την κεντρική ηρωίδα του μυθιστορήματος την αρχαιολόγο Αίθρα Μπάξερ.
Αλήθειες που βγαίνουν στο φως επηρεάζουν βαθιά την μοίρα της ηρωίδας, χωρίς η ίδια να το έχει συνειδητοποιήσει.
Η συγγραφέας εμβαθύνει στην γυναικεία ψυχοσύνθεση, διαβαίνοντας από τον μύθο στην πραγματικότητα με τη γυναίκα σε πρώτο πλάνο.
Η Πασχαλία Τραυλού υπογράφει ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα με καταιγιστική πλοκή, που αλήθεια και μύθος περιπλέκονται παρασύροντας τον αναγνώστη στα Αλτάια Όρη, ωθώντας τον να βιώσει την έξαψη της αρχαιολογικής σκαπάνης με ανατριχιαστικές αποκαλύψεις που έρχονται στο φως.
Ένα βιβλίο που σε σαγηνεύει με την πρώτη ματιά από το εξώφυλλο. Ένα ελάφι και μια γυναίκα, σε προδιαθέτουν για το μαγευτικό ταξίδι που θα ακολουθήσει. Ένα ταξίδι με συμβολισμούς, ιστορικές ,μυθολογικές και αρχαιολογικές αναφορές, με επίκεντρο τις ανθρώπινες σχέσεις.
Μέσα από τις σελίδες του μυθιστορήματος ο αναγνώστης καλείται να αφουγκραστεί τη σχέση αρσενικού και θηλυκού, την σχέση μάνας και κόρης ανά τους αιώνες. Ιδιαίτερος είναι ο συμβολισμός ελαφιού και λύκου, θηλυκό και αρσενικό και η σχέση τους μέσα στο χρόνο δίνει το έναυσμα για έντονους προβληματισμούς. Η Αίθρα, το ιερό ελάφι, η Ιφιγένεια και όλοι οι χαρακτήρες του βιβλίου μια κόκκινη κλωστή, ο πίνακας της Φρίντα Κάλο «Πληγωμένο ελάφι», το βοτάνι του θανάτου και το νερό από την πηγή των ελαφιών, μαζί και με άλλους χαρακτήρες με διπλές ταυτότητες στο παρελθόν και το παρόν, μαρτυρούν αλήθειες που λυτρώνουν σε ένα διαφορετικό ταξίδι στο χρόνο.
Η Πασχαλία Τραυλού υφαίνει με μαεστρία την ιστορία, την μυθολογία, τον έρωτα, και πολύ ευαίσθητα κοινωνικά θέματα που απασχολούν τον άνθρωπο εδώ και αιώνες, γύρω από την ανθρώπινη φύση, τον ρόλο της θεϊκής παρουσίας στην ζωή μας, αλλά και τον φόβο του θανάτου.
….«Λαγοκοιμήθηκε και ανάμεσα στον ύπνο και στον ξύπνιο της νόμιζε πως ξεπρόβαλε στο δωμάτιο η παράξενη ελαφίνα που είδαν στον δρόμο τους. Ένας άγριος άνεμος ανάδευε ξανά το τρίχωμά της, παρότι ο χώρος ήταν κλειστός σαν κονσέρβα. Κοιτάζονταν ακίνητες. Το χρώμα των ματιών του ζώου είχε την κοβαλτένια απόχρωση των δικών της ματιών. Όταν όμως η Αίθρα έκανε να το χαϊδέψει, εκείνο αποτραβήχτηκε και πήρε τη μορφή μιας γυναίκας με παράξενα, έγχρωμα τατουάζ. Η φιγούρα ενός ελαφιού ξεχώριζε ανάμεσά τους…».
Μυστήριο, γρίφοι, μύθοι…, όλα ζωντανεύουν με την υπέροχη πένα της Πασχαλίας Τραυλού, παίρνουν "σάρκα και οστά" μέσα από μια καθηλωτική γραφή, κάνοντας το ταξίδι με την "Ιέρεια του τατουάζ", μοναδικό και ανεπανάληπτο!!!
December 1, 2022
Πολλοί θα διαφωνήσουν μαζί μου και δεν με πειράζει. Άλλωστε η γνώμη είναι γνώμη και ο καθένας δικαιούται την δίκη του.
Αγόρασα αυτό το βιβλίο το καλοκαίρι αφού το έβλεπα παντού στα ράφια. Διαβάζοντας την περίληψη θεώρησα ότι είχε σίγουρα πολλές προοπτικές και σίγουρα μου τράβηξε την προσοχή.
Αφού όμως ξεκίνησα να το διαβάζω, δεν πρέπει να ήταν πάνω από τρεις σελίδες προτού γυρίσω πίσω και διαβάσω την βιογραφία της συγγραφέως. Ο μόνος λόγος ήταν το περιττά εξειδικευμένο λεξιλόγιο που συναντούσα πρόταση παρά πρόταση.
Συνέχισα να το διαβάζω έως ένα σημείο πριν το αφήσω στο ράφι μου και ψάξω το επόμενο ανάγνωσμά μου. Σίγουρα έχει μια ενδιαφέρουσα πλοκή και η συγγραφέας έκανε εξαιρετική δουλειά στο να ζωγραφίζει ζωντανές εικόνες με τις λέξεις της, όμως εξακολουθούσε να με παραπέμπει σε ελληνική δραματική σειρά. Σε συνδυασμό με την επιλογή του λεξιλογίου που φαινόταν σαν υπενθύμιση ότι η συγγραφέας γνωρίζει πολύπλοκες και εξεζητημένες λέξεις, αποφάσισα ότι αυτό το βιβλίο απλά δεν ήταν για εμένα.
Προφανώς και η κριτική μου είναι απόλυτα υποκειμενική, δεδομένου της επιτυχίας που είχε το βιβλίο και την πληθώρα καλών κριτικών, αλλά ένιωσα τη να ανάγκη να παρουσιάσω και την δίκη μου οπτική σε περίπτωση που κάποιος άλλος μοιράζεται τις ίδιες απόψεις μαζί μου.
Αγόρασα αυτό το βιβλίο το καλοκαίρι αφού το έβλεπα παντού στα ράφια. Διαβάζοντας την περίληψη θεώρησα ότι είχε σίγουρα πολλές προοπτικές και σίγουρα μου τράβηξε την προσοχή.
Αφού όμως ξεκίνησα να το διαβάζω, δεν πρέπει να ήταν πάνω από τρεις σελίδες προτού γυρίσω πίσω και διαβάσω την βιογραφία της συγγραφέως. Ο μόνος λόγος ήταν το περιττά εξειδικευμένο λεξιλόγιο που συναντούσα πρόταση παρά πρόταση.
Συνέχισα να το διαβάζω έως ένα σημείο πριν το αφήσω στο ράφι μου και ψάξω το επόμενο ανάγνωσμά μου. Σίγουρα έχει μια ενδιαφέρουσα πλοκή και η συγγραφέας έκανε εξαιρετική δουλειά στο να ζωγραφίζει ζωντανές εικόνες με τις λέξεις της, όμως εξακολουθούσε να με παραπέμπει σε ελληνική δραματική σειρά. Σε συνδυασμό με την επιλογή του λεξιλογίου που φαινόταν σαν υπενθύμιση ότι η συγγραφέας γνωρίζει πολύπλοκες και εξεζητημένες λέξεις, αποφάσισα ότι αυτό το βιβλίο απλά δεν ήταν για εμένα.
Προφανώς και η κριτική μου είναι απόλυτα υποκειμενική, δεδομένου της επιτυχίας που είχε το βιβλίο και την πληθώρα καλών κριτικών, αλλά ένιωσα τη να ανάγκη να παρουσιάσω και την δίκη μου οπτική σε περίπτωση που κάποιος άλλος μοιράζεται τις ίδιες απόψεις μαζί μου.
December 25, 2022
Η Πασχαλία Τραυλού ως υφάντρα της γραφής, δημιουργεί την "Ιέρεια με το τατουάζ", ένα βιβλίο πλασμένο και γραμμένο για τον άνθρωπο. Με βάση ένα�� μύθο, αποκαλύπτει την πραγματική αλήθεια: την ύπαρξη και την ζωή των Αμαζόνων. Μέσα από μια καταιγιστική πλοκή, μύθος και αλήθεια γίνονται ένα και ο αναγνώστης αφήνεται στα χέρια της έμπειρης "θεάς" της γραφής, να ανακαλύψει μυστικά της αρχαιότητας, να περιπλανηθεί στα Αλτάια Όρη, να νιώσει την έξαψη της αρχαιολογικής σκαπάνης και να ανατριχιάσει με τις αποκαλύψεις που έρχονται στο φως. Η Αίθρα, η Ιφιγένεια και το ιερό ελάφι, καθώς και όλοι οι χαρακτήρες του βιβλίου, έρχονται να λυτρώσουν τον αναγνώστη από Θεούς ή Θεό που τον κρατάνε δέσμιο εδώ και αιώνες. Βαθιά φεμινιστικό και ανθρωποκεντρικό, καυτηριάζει τα εγκλήματα που έχουν γίνει για θρησκευτικό χαρακτήρα. Ένα είναι σίγουρο: Η κυρία Τραυλού δεν φοβάται να πει την αλήθεια της μέσα από μύθο και πραγματικότητα. Το συγκεκριμένο βιβλίο σπάει τα δεσμά του ανθρώπου, τον ελευθερώνει και δίνει διέξοδο σε έναν κόσμο ελεύθερο, χαρισματικό και κυρίως αληθινό.
May 14, 2024
Συμφωνώ με κάποια κριτική που λέει ότι η ιστορία ήταν φιλόδοξη, όπως κι ότι υπήρχαν κάποια λαθάκια, ίσως αναχρονιστικά, ίσως "τρύπες" στην ιστορία, όμως φαίνεται ξεκάθαρα ότι η συγγραφέας έκανε εκτενή έρευνα και αυτά τα λαθάκια προσωπικά τα προσπέρασα και τα συγχώρησα. Η Ιέρεια με το Τατουάζ είναι ένα βιβλίο που ευχαριστήθηκα από την αρχή μέχρι το τέλος. Σε πολλά σημεία αναρωτήθηκα τί ήταν πραγματικότητα και τί μυθοπλασία και όταν το τελείωσα έψαξα για το οροπέδιο Ukok και τις ανασκαφές εκεί, όπως επίσης και για την Ιέρεια (Ice Maiden). Το βιβλίο είναι μεγάλο και σίγουρα απαιτεί επένδυση χρόνου, αλλά εμένα με αποζημίωσε. Σίγουρα δεν είναι για όλους. Το μόνο που με "ενόχλησε" είναι οι διάλογοι που δεν ήταν φυσικοί και σε κάποια σημεία ήταν εντελώς αταίριαστοι με το κλίμα. Όπως είπα όμως μου άρεσε πολύ και βρήκα το μπλέξιμο της πραγματικότητας και της μυθοπλασίας και της μυθολογίας και της ιστορίας εξαιρετικό.
February 12, 2024
Είναι από εκείνα τα βιβλία που δεν μπορείς να αφήσεις από τα χέρια σου. Και η συγγραφέας... έχει μια πένα μαγική! Αγάπησα τόσο πολύ τη γραφή της και δέθηκα με τους ήρωες που αφού το τελείωσα μου πήρε μερικές μέρες για να σταματήσω να σκέφτομαι την ιστορία. Μου άρεσαν ιδιαίτερα οι περιγραφές με τις ανασκαφές!
July 30, 2025
Σχετικά με το 1ο μέρος σε κάποια σημεία με τραβούσε σε κάποια σημεία έχανα εντελώς το ενδιαφέρον μου. Υπέρ ανέλυε και φλυαρούσε με τρομερές λεπτομέρειες αρχαιολογίας. Στο 2ο μέρος έχασα το ενδιαφέρον μου παντελώς. Προσπάθησα να το κάνω skip και να περάσω στο 3ο μέρος αλλά τελικά το έκανα dnf στην σελίδα 356.
August 24, 2023
Υπερβολικά φιλόδοξο; Πίστεψε πως μπορεί να μιλήσει ταυτόχρονα και για το πένθος, και για τις αρχαιολογικες ανασκαφές και το παρασκήνιο τους παραλληλα με την υπερφυσικη παρουσία των Αμαζόνων, του δωδεκαθέου, ένος κύκλου συνεχών μετενσαρκωσεων και τόσα άλλα στοιχεία που ζάλιζε.
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 23, 2024
4,5 - Σα να βιάστηκε να τελειώσει το βιβλίο, ενώ ήταν πολύ όμορφα γραμμένο.
August 26, 2024
3.75 ⭐️
September 21, 2024
Το πρώτο κομμάτι είναι πολύ ωραίο, με μία αίσθηση μυστηρίου που βασίζεται στην μυθολογία/ιστορία. Το δεύτερο κομμάτι που βασίζεται κυρίως στο φανταστικό στοιχείο, δεν μου άρεσε καθόλου.
August 31, 2022
Είχα πολύ καιρό να διαβάσω μυθιστορηματικό βιβλίο και χαίρομαι που η αρχή έγινε πάλι με την ιέρεια. Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω! Από το εξώφυλλο, τον τίτλο, την ιστορία??? Η κυρία Τραυλού κατάφερε να συνδέσει τόσο υπέροχα και τέλεια, παρακλάδια πραγματικών γεγονότων και ιστοριών που προέρχονται από διαφορετικές μυθολογίες και χρονικές περιόδους, και παράλληλα να προσφέρει στον αναγνώστη τόσες γνώσεις ιστορικές και αρχαιολογικές. Η γραφή της ήταν τόσο καλή και η αφήγηση της ιστορίας τόσο πειστική και λεπτομερής, που εμένα προσωπικά με έκανε να αναρωτιέμαι για το τι από όλα αυτά θα μπορούσε να είναι αλήθεια. Μία λέξη για αυτό το βιβλίο: Ατμοσφαιρικό.
Αξίζει σίγουρα να διαβαστεί.
4,5/5 αστεράκια
Αξίζει σίγουρα να διαβαστεί.
4,5/5 αστεράκια
Displaying 1 - 16 of 16 reviews