Το 5ο τεύχος των Αλλόκοσμων ιστοριών Απρίλιος 2022
Τι θα διαβασετε:
Αφιερωματα
*Το Ελληνικό Φανταστικό ανά τους αιώνες μέρος Δ: στην αρχαιοελληνική γραμματεία. Το τέλος της Αρχαιότητας και πέρα από τα όρια της λογοτεχνίας. *Guy Gavriel Kay *Ο λαογραφικός τρόμος του Jeepers Creepers
Συνεντεύξεις
Βαγγέλης Ιωσηφίδης Νίκος Φαρούπος
Διήγημα Ο μονόλιθος- Κώστας Μίσσιος
Νυχτερινή φωνή μερος 8,9 και 10- Γιώργος Κωστόπουλος
Απόψεις για αλλόκοσμα βιβλία, κόμιξ, επιτραπέζια
Μαζί όπως πάντα, μια περιπέτεια της Baphometa, του Γιώργου Μπελαούρη
Όπως πάντα ένα ακόμα εξαιρετικό τεύχος! Λατρεύω την νυχτερινή φωνή τόσο πολύ, Γιώργο μου πρέπει να το κάνεις όντως εκπομπή, με χαρά να βοηθήσω σε ότι μπορώ για να το υλοποιήσεις. Οι προτάσεις βιβλίων, όπως κάθε φορά, γέμισαν και πάλι την λίστα μου! Πραγματικά λατρεύω τις αλλαγές που έχουν γίνει και το απολαμβάνω απίστευτα. Ανυπομονώ για το επόμενο τεύχος.
Onward we march! (κάποιες σκέψεις για τις Αλλόκοσμες Ιστορίες τεύχος 5)
Σε αυτό το τεύχος είχαν την τιμή και την ευκαιρία να πάρω συνέντευξη στον (πιθανότατα) αγαπημένο μου έλληνα συγγραφέα κάθε είδους: στον Νίκο Φαρούπο! Επίσης, κατάφερε να δικαιωθεί το ‘’Δράκουλάβ’’ μου, το οποίο ναι, μπορεί να μην άρεσε σε όλους τους αναγνώστες του τραγοκόριτσου, αλλά έχει ιδιαίτερη θέση μέσα μου για τον εξής λόγο: λίγες μέρες πριν ανέβει σε παράσταση (χώρος κλεισμένος, πρόβες σε ικανοποιητικό επίπεδο, πρώτο μου έργο που δεν θα έπαιζα και στο προμόσιον είχε ιντριγκαριστεί ο κόσμος) η πρωταγωνίστρια μας κρέμασε και ακυρώθηκε η παράσταση… Και έκτοτε δεν ασχολήθηκα ξανά με το θέατρο… Sad but true, at least u got to read it, with the GOAT narrator :P
Πέρα από τα αγαπημένα εντιτόριαλ και τη ιστορία του ελληνικού φανταστικού, το αφιέρωμα για τον Γκάβριελ Κέη το βρήκα τρομερά ενδιαφέρον, αλλά δυστυχώς δεν πρόκειται να τον διαβάσω ποτέ, η παλιότερη εμπειρία μου μαζί του ήταν αρκετά τραυματική…
Ο Μονόλιθος του Κώστα Μίσσιου, ήταν αρκετά νουάρ και λαβκραφτικό, οπότε εκτίμησα την ατμόσφαιρα, αλλά επειδή είχα πρόσφατο στην μνήμη μου το όγιο νέγκρο, ίσως να μην το απόλαυσα στο φουλ. Δεν κακοπέρασα όμως, απλά από συγκυρία ήμουν κάπως μιεχ.
Η νυχτερινή φωνή, μας φύλαγε έναν δασοφύλακα, ένα κρίπι ντάινερ και μία σκιά που δεν δρα όπως θα όφειλε… Το διάβασα μεσάνυχτα και όπως πάντα με την πένα το Κωστόπουλου, ένιωσα ένα σφίξιμο και στα τρία!
Πολύ χορταστικά περιοδικά ρε σεις! Και δεν το λέω επειδή αν δεν τιμήσεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει, αλλά πραγματικά τα απολαμβάνω εξίσου σαν αναγνώστης όσο και σαν αρθρογράφος, εύγε!