Tabee, New York

by F. Springer

Tabee, New York is een verrukkelijk verhaal, komisch én ontroerend tegelijk, over de plichtsgetrouwe vice-consul Rudy, die op een feestje van Indisch-Nederlandse immigranten, ergens in de staat New York, zijn jeugdvriendinnetje Dollie tegenkomt. Maar nu is zij Dola en getrouwd met Menno Spanjer, vroeger zijn rivaal in de liefde.

Herinneringen komen terug als scherpe foto's - de laatste jaren van het koloniaal imperium, de komst van de Japanners, het interneringskamp... Rudy doorleeft weer het aarzelend begin van zijn liefde voor Dollie met de strikken in het haar en de angstige vraagogen. Tijden een feest in het New Yorkse Grosvenor Hotel wordt Dola weer Dollie - de tijd flitst terug - maar ook deze metamorfose duurt slechts een nacht lang. Daarna zegt men weer 'Tabee, New York'.

Deze in een vlotte heldere stijl, met veel ironie geschreven roman bewijst opnieuw dat Springers verteltalent niet voor niets herhaaldelijk met dat van Evelyn Waugh vergeleken is!

Genres: Fiction, Literature, Dutch Literature

94 pages, Mass Market Paperback

First published January 1, 1974

About the author

F. Springer (15 January 1932 – 7 November 2011) was the pseudonym of Carel Jan Schneider, a Dutch foreign service diplomat and writer.

Schneider was born in Batavia, Dutch East Indies. He spent World War II in a Japanese internment camp,[1] and afterward lived and worked in New Guinea, New York, Bangkok, Brussels, Dhaka, Luanda, East Berlin (he was the next-to-last Dutch ambassador there[1]), and Tehran all of which have served as locations for the novels and stories which he has published.

His laconic style is reminiscent of F. Scott Fitzgerald or Graham Greene,[1] and he often adopts an ironic perspective on his often tragic subject matter, such as in Teheran, een zwanezang, a love story set against the background of the Iranian Revolution. Especially important in his work is the Netherlands Indies[2] and the concept of tempo doeloe, the nostalgia associated with life in the former Dutch colonies in the East.[1]

For Bougainville he received the Ferdinand Bordewijk award in 1982 and was awarded the Constantijn Huygens Prize for his entire work in 1995. He died in The Hague.

Reviews

[Yan · Rating 4 out of 5]

Over Rudy, die in de jaren zestig als net afgestudeerde bij BuZa aan de slag gaat. Op zijn eerste post ontmoet hij een kalverliefde, Dola, met wie hij de het leven in en later de bezetting van Nederlands-Indië heeft meegemaakt.
Zoveel gemiste kansen in één boek. Het is gewoon knap. Als ik jonger was gewee toen ik dit las, was het misschien een life-changing vijf sterren-boek geworden. Maar: nog steeds vier sterren, want wat een mooie vertelling met daarin de wereld persoonlijk gemaakt.

[Dolf Patijn · Rating 4 out of 5]

Vice-Consul Rudy werkt in New York, zijn eerste post. Daar komt hij op een oprichtingsfeest voor een organisatie van oud Indiëgangers zijn eerste liefde, Dollie tegen, die nu getrouwd is met een vroegere vriend, ook uit de Indonesiëtijd. Dat brengt herinneringen aan zijn kindertijd in Indonesië naar boven.
Het boek beweegt zich vanaf dat moment tussen zijn kindertijd en zijn volwassen leven in New York.

Dit boek, dat voor het eerst in 1974 werd uitgegeven, is weer een echte Springer: licht melancholisch, met onderkoelde humor en een hoofdpersoon die net geen grip op het leven kan krijgen. Springer's boeken zijn niet omvangrijk qua bladzijden maar Springer benut de ruimte goed en weet in weinig pagina's een goed verhaal neer te zetten. Een aanrader.

[José Van Rosmalen · Rating 4 out of 5]

In Tabee, New York, vertelt Springer over de jonge diplomaat Rudy, die in New York zijn eerste baan als vice-consulent bij de Nederlandse ambassade heeft. De roman is zeker deels autobiografisch omdat Springer zelf ook diplomaat was, onder meer in New York. Rudy groeide ook net als Springer op in Bandoeng en maakte daar de Japanse bezetting mee. Dollie was zijn jeugdliefde, die hij na zijn veertiende uit het oog verloor. Het verlangen bleef en bleek wederzijds. Als diplomaat komt hij Dollie weer in New York tegen, nu getrouwd met Menno, een vroegere schoolgenoot en branieschopper. Ze heet nu Dola en is moeder van enkele kinderen. Menno wordt werkeloos en het huwelijk raakt ontwricht. Er ontstaat een korte en heftige seksuele relatie tussen ‘Dollie’ en Rudy. Oude beelden van het Indische verleden komen terug. Dit zijn mijns inziens de mooiste passages in het boek. Vermakelijk zijn verder de ironische beschrijvingen van het werk van de ambassade, zoals die van officiële bezoeken. Het verhaal eindigt ermee dat Rudy een andere post krijgt in een Afrikaans land en dat hij te laf is om dat tegen Dollie te zeggen, die inmiddels voor hem wil kiezen en smoorverliefd is. Hij voelt zich er rot bij, maar hij laat de momenten voorbij gaan om er iets mee te doen. Wat dit voor haar verder betekent, blijft in de roman onbeantwoord. In hoeverre deze episode autobiografisch is, weet ik niet. Als dat zo is, heeft de auteur zijn eigen lullige gedrag in ieder geval beschreven.
Trefwoorden: Indisch verleden, Verenigde Staten, Tweede Wereldoorlog.

[Fons Hendriks · Rating 2 out of 5]

Dankzij de vlotte, heldere stijl is het boek goed leesbaar. De auteur verzandt ook beslist niet in ellenlange uitweidingen. Toch kostte het mij moeite om in het verhaal te komen. Dat komt waarschijnlijk vooral doordat de auteur steeds heen en weer springt tussen het heden en het verleden. Gevoelsmatig komt het verhaal daardoor toch erg traag op gang.

Ruud, de hoofdpersoon, brengt zijn jeugd door in het voormalige Nederlands Indië. Zijn leeftijdsgenootje Dollie geldt daar als zijn grote liefde. Beiden hebben te maken met Menno, een vervelende pestkop die hen vaak dwarszit. De repatriatie na afloop van de Tweede Wereldoorlog leidt ertoe dat de onderlinge contacten volledig verloren gaan. Tot op dit punt ervaar ik het verhaal als geloofwaardig. Maar dan komt het: Dollie en Menno lopen elkaar op een gegeven moment weer tegen het lijf. Tegen alle logica in krijgen zij een relatie en trouwen zelfs met elkaar. Op een gegeven moment besluiten zij samen naar Amerika te emigreren. Wanneer Ruud als Nederlands diplomaat in New York wordt gestationeerd, dan komt hij daar in contact met Menno en Dollie. In mijn beleving gaat een dergelijk toeval sterk ten koste van de geloofwaardigheid van het verhaal.

Het ontbreekt in het verhaal niet aan humor. Soms gaat de scherts ten koste van de geloofwaardigheid van het verhaal. Zo beschrijft de auteur kinderen als kleine monsters die niets anders doen dan herrie maken, vernielingen aanrichten, drank morsen en knoeien met etenswaren.

Alles bij elkaar wil ik dit boek toch twee sterren geven.

[Cornelis Broekhof · Rating 3 out of 5]

Een vermakelijk verhaal, maar niet Springers beste. De flashbacks naar Nederlands-Indië zijn wel erg sterk en vermengen mooi het persoonlijke met het historische en het kinderlijke met het volwassene. De herinneringen van Rudy aan zijn kindertijd, die hij deels in het jappenkamp doorbracht, zijn het lezen van het boek al waard. De zinsnede ‘Tjihapit was een ‘gezellig’ kamp geweest’ is ongetwijfeld de meest wonderlijke die ooit over een jappenkamp is geschreven.

Een stuk minder sterk zijn de liefdesscenes tussen Rudy en Dollie. Hier vergaloppeert Springer zich nogal eens. Het beste wat Rudy over het liefdesspel zegt is ‘we verspilden er verder geen woorden aan’, maar even later krijgen we helaas toch beschrijvingen voorgeschoteld als ‘ik zag opeens een plekje aan haar dat ik nog niet gezoend had’ en ‘[o]ok al die andere dingen van haar noemde ik nog maar eens op en zoende ik.’ En het meest tenenkrommend: ‘O Ruud, zo heb ik het nog nooit gedaan, zo diep heb ik het nog nooit gevoeld’ – een heel ander register dan de rest van het verhaal en niet erg passend bij een Rudy die ‘toch niet zoveel ervaring had.’

[Peter Altena · Rating 4 out of 5]

Geschiedenissen van verraad, op onnadrukkelijke wijze verteld en ogenschijnlijk als onafwendbaar gepresenteerd. Rudy, type zoals Springer er vaak van vertelt, laat gebeuren en is passief als eigenlijk actie gevraagd wordt, maar hoe begrijpelijk zijn zijn kleine en grote lafhartigheden. Fantastisch is de dosering van sentiment.

[Gijs Zandbergen · Rating 3 out of 5]

De bekende F. Springerstijl: een beetje melancholiek en laconiek. Jonge diplomaat is eigenlijk nog even angstig en verlegen als destijds in Nederlands Indie, als hij een jeugdliefde Dola ontmoet en hervindt.

[Norah · Rating 4 out of 5]

I liked this book a lot but… hated the ending so much!!!!! It is an easy read and I liked the writing style a lot!!

[Laurens Monster · Rating 3 out of 5]

oeroeg type beat

[Jan]

Springer is een van mijn favoriete schrijvers. In prachtige taal komen in zijn boeken de wereld van de diplomatie, zijn eigen herinneringen maar vooral het mens zijn aan de orde. Om te lezen en herlezen. Dit geldt ook voor dit boek waarin de jeugdherinneringen van de jongen in Nederlands-Indië centraal staan samen met het begin van de diplomatieke carrière.

[Marijn Roos · Rating 4 out of 5]

Gelukkig blijkt de hoofdpersoon uiteindelijk dezelfde zwakkeling te zijn als hij zijn hele leven al is geweest. Daardoor is het een schitterend boek. En er zit zelfs een wijze les: als je de mensen met een grote bek hun gang laat gaan, dan krijgen ze alles voor elkaar.
Ik vond het ook wel mooi dat de mensen die in het verleden blijven hangen (tempo doeloe) uiteindelijk ook niet veel verder komen (en dat was les 2).

[Sanne · Rating 3 out of 5]

Leuk boekje over die de kans van z'n leven krijgt om het weer goed te maken met zijn jeugdliefde. Over zijn jeugd in Nederlands-Indië en zijn zijn huidige functie als diplomaat. Mooie personages, maar een beetje een dun verhaaltje.