جهاننامه: متن جغرافیائی تالیف شده در ۶۰۵ هجری، با ۲ مقدمه و ۵ فهرست؛ تألیف: محمد بن نجیببکران؛ بکوشش: محمدامین ریاحی؛ کتابخانه ابن سینا، چاپ اول، تهران 1342 خورشیدی، 138 صفحه. جهاننامه کتاب جغرافی نوشته محمد بن نجیب بکران از ابتدای قرن هفتم هجری است. جهاننامه تألیف محمد بن نجیب بکران (خراسانی) در سال ۶۰۵ هجری قمری، در زمان سلطان علاءالدین خوارزمشاه نوشته شدهاست. نسخههایی از این کتاب از دهه ۱۸۶۰ میلادی شناخته شد و اطلاعاتی در باره آن ضمن نوشتههای خاورشناسان انتشار یافت. در سال ۱۹۶۰ یو.ا.بورشچفسکی خاورشناس روس نسخه خطی موجود در انستیتو خاورشناسی مسکو را همراه با نسخه خطی ناقص موجود در کتابخانه پاریس به صورت عکسی در مسکو به چاپ رساند. متن تصحیح شده جهاننامه بر اساس چاپ عکسی مسکو در سال ۱۳۴۲ به تصحیح دکتر محمدامین ریاحی در تهران انتشار یافت. ارزش و اهمیت جهاننامه، افزون بر اطلاعات جغرافیایی، به سبب شرح مؤلف درباره برخی آثار تاریخی، از جمله صورت سنگی شیرین و شبدیز کسری' در بیستون و چهره ملوک شهر بیشاپور بر روی کوهی در نزدیکی شهر است. وی همچنین درباره محل سکونت اقوام و جابهجایی آنها و اوضاع جامعه آن دوره، منابع زیرزمینی و نامهای مترادف شهرها اطلاعات سودمندی داده است.
زنده یاد محمدامین ریاحی مصصح جهاننامه در مقدمه مینویسد: «این کتاب هم از نظر زبان فارسی بعنوان یک متن کهن بازمانده از قرن هفتم برای دوستداران و پژوهشگران زبان فارسی گرامی است و هم از رهگذر جغرافیای تاریخی و اشتمال بر نوادر اطلاعات از اجتماع هشتصد سال پیش ایران است ... ارجمندترین مطالب جهاننامه آنجاست که مؤلف مواد لازم را از سر زبانها گرفته و هر نکته را با کلمه گویند بیان کرده است. این شیوه شاید بظاهر گاهی از ارزش تحقیقی کتاب بکاهد اما در عوض آن را گنجینهای از روایات شفاهی قرار میدهد و بعنوان اطلاعاتی ناگفته و نانوشته و از نظر آگاهی بر افکار و معتقدات عامه مردم آن روزگار بسیار ارجدار است.» منبع: ویکیپدیا