ΑΠΟΧΑΛΙΝΩΣΗ, ΞΕΦΑΝΤΩΜΑ Τραλαλά τραλαλό όταν φύγει κάποιος που αγαπώ, φτάνω μέχρι τον εκτραχηλισμό. Εκχωρώ κάθε ασφάλεια στην τύχη και τον φύλακα άγγελο που έχω για να μην πληγωθώ πέφτοντας κατά λάθος στο πάτωμα εννοώ και το ρίχνω στα βαρβιτουρικά και το ποτό. Βέβαια, όπως καταλαβαίνετε, και αυτή τη συμπεριφορά σκέφτηκα από μωρό παιδί πως, άμα μεγαλώσω τόσο όσο μου χρειαστεί, να την ακολουθήσω για να αποποιηθώ τη στενοχώρια, και –τι άλλο;– την εγκατάλειψη!
Η Μαρία Κοπανίτσα γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1956. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Κέιμπριτζ (Girton College, BA, MA), ζωγραφική στο City and Guilds of London Art School και χαρακτική στο Παρίσι με τους Frélaut και Calvert-Brun. Το 1982 εξέδωσε το βιβλίο Κυκνάνθρωποι – Ποιήματα και χαρακτικά (εκδ. Εστία) και το 2005 εικονογράφησε τους Ομηρικούς Ύμνους στη Δήμητρα, στον Απόλλωνα (εκδ. το Ροδακιό). Από το 2011 δημοσιεύει ποιήματά της στα περιοδικά Ποιητική και Νέα Εστία. Το 2019 κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή Ίδρωσα να το πω (εκδ. Πόλις) και το 2022 η δεύτερη, Έπεσα στα τέσσερα (εκδ. Πόλις).
μου αρέσει πολύ να διαβάζω βιώματα και γεγονότα, ούτως ή άλλως, αλλά και ειδικά σε μορφή που σε καλεί να την αποκωδικοποιήσεις, για να βρεις την ιστορία από πίσω. δεν τα κατάφερα σε όλα τα ποιήματα, νομίζω δεν τα κατάφερα στα περισσότερα. αλλά μου τράβηξε την περιέργεια, όλα τα διάβασα δύο φορές, κάποια μπορεί περισσότερες. μπορεί να φταίει και το ότι είμαι κουτσομπόλης, μπορεί να με εντυπωσιάζει και πόσο πυκνό μπορεί να είναι σύντομο κείμενο. μπορεί και τα δύο.
Δεν μου άρεσε. Εκτός από κάποια ελάχιστα ποιήματα είχα την αίσθηση ότι αυτό δεν είναι ποίηση και ότι δεν κατάφερε να αρθεί πάνω από το προσωπικό και την ανάγκη να αφηγηθεί βιώματα.