Kilometer 101

by Maxim Osipov, Boris Dralyuk (Editor)

An NYRB Classics Original

The town of Tarusa lies 101 kilometers outside Moscow, far enough to have served, under Soviet rule, as a place where former political prisoners and other “undesirables” could legally settle. Lying between the center of power and the provinces, between the modern urban capital and the countryside, Tarusa is the perfect place from which to observe a Russia that, in Maxim Osipov’s words, “changes a lot [in the course of a decade], but in two centuries—not at all.” The stories and essays in this volume—a follow-up to his debut in English, Rock, Paper, Scissors—tackle major questions of modern life in and beyond Russia with Osipov’s trademark blend of daring and subtlety. Deceit, political pressure, ethnic discrimination, the urge to emigrate, and the fear of abandoning one’s home, as well as myriad generational debts and conflicts, are as complexly woven through these pieces as they are through the lives of Osipov’s fellow Russians and through our own. What binds the prose in this volume is not only a set of concerns, however, but also Osipov’s penetrating insights and fearless realism. “Dreams fall away, one after another,” he writes in the opening essay, “some because they come true, but most because they prove pointless.” Yet, as he reminds us in the final essay, when viewed from ground level, “life tends not towards depletion, towards zero, but, on the contrary, towards repletion, fullness.”

Genres: Short Stories, Fiction, Russia, Literature, Essays, Russian Literature, 21st Century

296 pages, Paperback

First published January 1, 2019

About the author

Maxim Osipov is a Russian writer and cardiologist. In the early 1990s he was a research fellow at the University of California, San Francisco, before returning to Moscow, where he continued to practice medicine and also founded a publishing house that specialized in medical, musical, and theological texts. In 2005, while working at a local hospital in Tarusa, a small town ninety miles from Moscow, Osipov established a charitable foundation to ensure the hospital’s survival. Since 2007, he has published short stories, novellas, essays, and plays, and has won a number of literary prizes for his fiction. He has published five collections of prose, and his plays have been staged all across Russia. Osipov’s writings have been translated into more than a dozen languages. He lived in Tarusa up until February 2022, when he left Russia and settled in Amsterdam, the Netherlands.

Reviews

[Thomas Voss · Rating 4 out of 5]

In het qua omvang kleine Koudwatervis - dat eerder als essay verscheen in De Groene Amsterdammer - gaat een man naar zijn eerste corona-vaccinatie, ergens in Moskou. Aanvankelijk lijkt hij niet verder te komen dan voorspelbare reflecties op corona (hoe erg is het allemaal, doe ik er goed aan om spoetnik te nemen?) maar juist die alledaagsheid dient een doel. Want eenmaal ter plaatse, vooraan in die chaotische vaccinatiehal waar zieken en gevaccineerden in dezelfde rijen belanden, blijkt er geen prik meer voorradig te zijn voor de hoofdfiguur. Er volgt geen ruzie en geen aftocht, want ‘een verzoek of een bedreiging is nooit zo effectief als kennis van zaken’. Dus zegt hij alleen tegen de verpleegkundige: ‘U bent arts. Ik ben ook arts. En we zijn hier in Rusland. En zodoende weten we… dat als iets op is, dat het dan wel op is… maar soms niet helemaal.’

De verpleegkundige sputtert niet tegen, ze geeft hem vrijwel meteen gelijk: inderdaad, er zijn nog drie doses over, loopt u maar verder.

Juist die kalme, terloopse manier waarop dit alles zich voltrekt, maakt de scène krachtig. Rusland is een klassenmaatschappij, ongelijkheid hoort erbij, dat lijkt het besef bij Osipovs personages. En zo laat de schrijver via indringende, aardse scènes voortdurend zien hoe het is om te leven in het disfunctionele Rusland. Ongelijkheid, corruptie, geweld, antisemitisme, geldzucht: het zijn de bekende Osipov-thema’s, ze komen allemaal terug in deze bijna vierhonderd pagina’s verhalen. En toch is Kilometer 101 geen zware bundel (net zoals Bevrijdingsdag dat nergens wordt.) Die man die zich laat vaccineren moppert nauwelijks, hij dobbert vrij mild en zelfs een beetje sardonisch grappig mee. ‘Ik weet niet hoe het u vergaat’, merkt hij op tegen de lezer, ‘maar in staatsinstellingen ga ik meteen in de halve-slaapstand om me af te schermen tegen de te verwachten vernederingen.’

Veel personages in deze bundel zouden iets vergelijkbaars kunnen zeggen, op hetzelfde moment ernstig en relativerend. Soms zijn ze ondanks alles zelfs best gelukkig, soms maken ze er gewoon het beste van. Zoals de man in het lange, geweldige verhaal Matthew Ivanov, waarin hoofdpersoon Ivanov zojuist aan een amateurschaaktoernooi heeft deelgenomen. De schakers kwamen uit allerlei verschillende kringen en landen, ‘waren zelf zowel toeschouwer, scheidsrechter als organisator’, maar vooral: rondom dat bord, met eenduidige regels, waren ze even allemaal gelijk. Maar na afloop, in het vliegtuig terug, is dat verbond alweer opgeheven: Ivanov kijkt naar zijn medespelers van zojuist, tot op het bot succesvolle Amerikanen, een gewezen ambassadeur en de stevig gebouwde Don. Ze maken een gebaar naar hem, maar wat het betekent kan hij maar niet achterhalen. Kort daarna staat er: ‘Waarom kan hij eigenlijk niet in zo’n comfortabele brede stoel zitten? (…)

Omdat hij een ticket heeft voor de economyclass, antwoordt de stewardess.

Wat dan nog? Hij stoort toch niemand? (…)

Nee, zegt de stewardess, het zou onrechtvaardig zijn (…) en immoreel.’

Ivanov denkt lang na over dat laatste woord, waarom wordt het met zo veel genoegen uitgesproken?

En zo is de klassenstrijd alweer begonnen, nog voor Ivanov terug is in Rusland. Osipov is een meester in het tonen van zulke maatschappelijke mechanismes via kleine, af en toe komisch banale taferelen. Wat verder opvalt aan Kilometer 101, ook in vergelijking met eerder werk van Osipov: hij kiest ervoor om behalve vrij klassieke korte verhalen ook essayistische stukken in de bundel op te nemen, over de dood van zijn moeder bijvoorbeeld. Een verhaal bevat een naschrift uit maart 2022, toen de grootschalige invasie van Oekraïne net begonnen was.

Alsof fictie alleen voor Osipov niet meer volstond. Misschien is fantaseren en ongeremd vooruitkijken simpelweg een luxe, voorbehouden aan degenen die nog niet midden in een oorlog hebben gezeten.

(Voor De Groene Amsterdammer.)

[Raulito · Rating 4 out of 5]

Hay mucha ironía y mucha guasa pero, también, mucha tristeza.

[André · Rating 4 out of 5]

Osipov’s Kilometer 101 , is zijn tweede verzameling verhalen die in het Engels verschijnt, maar wel op zijn voormalige woonplaats in Rusland focust. Het boek handelt in wezen over vluchten en ballingschap. De titel verwijst naar de uitsluitings-zones van 100 km die rond grote Sovjetsteden zijn geplaatst, waarbinnen degenen die door de staat als "ongewenst" wer-den beschouwd, niet mochten verblijven. Zelfs in het huidige Rusland suggereert de uitdrukking "de 101ste kilometer" een plaats van verbanning die synoniem staat voor dissidentie, criminaliteit en sociale deprivatie.
De auteur beschrijft een wereld van alcoholisme, geweld en apathie totdat hij stuit op wat misschien wel de dodelijkste nationale eigenschap van allemaal is: tolerantie voor wat on-draaglijk is.
Gelegen net buiten een van deze historische grenzen, op de westelijke oever van de rivier de Oka in de oblast Kaluga, was Tarusa niet alleen de stad die Osipov thuis noemde, maar ook waar zijn familie een historische band had. Zoals hij in een van de stukken in dit boek vertelt, kwam zijn overgrootvader hier terecht - "niet geheel uit vrije wil, zoals veel politieke ge-vangenen" - nadat hij in 1933 valselijk was beschuldigd van samenzwering om de schrijver Maxim Gorky te vermoorden.
De 11 werken die Osipov in de afgelopen 15 jaar heeft ge-schreven, zijn opgenomen in Kilometer 101 zijn opgesplitst in "verhalen" en "essays", hoewel de laatste autobiografisch zijn is het kunstenaarschap van Osipovs fictie. Van een ontmoe-ting tussen twee schaakrivalen in een vliegtuig, tot een ver-slag van een vrouw die door een invloedrijke ‘weldoener’ wordt geholpen het land te ontvluchten, tot een kroniek van antisemitisme in de Sovjet-Unie. Keer op keer gaan deze schijnbaar alledaagse verhalen over wrede geschiedenissen en barbaarse werkelijkheden.
De combinatie van scherp realisme en ingetogen verfijning die kenmerkend is voor Osipovs proza, brengt prachtig de kwalen, het kwaad en de verdovende grijsheid over die symptomatisch zijn voor het leven in het provinciale Rusland, vroeger en nu.
Het is onmogelijk om Kilometer 101 los van de huidige poli-tieke realiteit te lezen. In de context van de golven van mas-sale emigratie als gevolg van de Russische invasie van Oekra-ine en de recente aankondiging van "gedeeltelijke mobilisatie", graaft de collectie laag na laag verschillende soorten balling-schap op: historische en hedendaagse, interne en externe, fy-sieke en psychologische. Osipov is echter een banneling zon-der nostalgie. Als er enig verlangen is om terug te keren, wordt het voor altijd getemperd met een nuchter pragmatis-me. Zijn personages weten dat als en wanneer ze teruggaan, er een afrekening wacht. En om dat zelfs maar mogelijk te maken, is er veel verandering nodig.

[Brett Glasscock · Rating 4 out of 5]

"I want you to smile every time you think of me. Might be difficult at first, but you'll get used to it. It'll become a habit."

the short stories are 11/10 moving, melancholic, simple, human, life affirming. the essays are just meh.

[Charlotte · Rating 3 out of 5]

3,5-3,75

Lang over gedaan, niet van mijn gewente. Ik vond De wereld is niet stuk te krijgen wat beter, maar kan Osi’s humor en schrijfstijl wel nog altijd appreciëren. Laatste kwart van het boek = best.

[Stephen Howell · Rating 3 out of 5]

Probably three and a half stars. The short stories were ok but nothing particularly memorable. The best part were the essays which showed daily Russian life, the institutions, the tasks of a doctor, the characters and personalities of a Russian town and the issues in modern day Russia.

[Gini · Rating 5 out of 5]

A reason to continue when there doesn't seem like there's a reason to do so. Tenacity, grit, patience, endurance and even joy through frustration, despair, and loss. Osipov does not avoid revealing some of the shortcomings of his country's governmental agencies as he weaves stories that show the resilience of the citizenry. That's my take away from this set of stories.

[Jan Koster · Rating 4 out of 5]

"Zo gaat het er vandaag de dag ook ongeveer aan toe: in vijf jaar tijd verandert er veel in Rusland, maar in tweehonderd jaar niets."
Het zal ongetwijfeld op meer landen van toepassing zijn, maar van Rusland in het bijzonder kun je wel zeggen dat hoe vaak je de zakken ook vernieuwt, de wijn oud blijft. Of je nu deze vrij recente verhalen van Osipov leest, en die zijn zeer de moeite waard, of pak hem beet Dostojevski of Gontsjarov, Rusland blijft Rusland. Handeltjes, fraude, illegale drank, lethargie, lijdzaamheid zijn eigenschappen waarover schrijvers 200 jaar geleden al schreven en dat blijkbaar nog steeds kunnen doen. Maar wat je er ook van vindt, het blijft wel fascinerend om over te lezen.

[Jan-Joost · Rating 3 out of 5]

Tweede boek dat ik van deze man lees, tweede keer een bundel korte verhalen, tweede keer dat ik de eerste verhalen aan het genieten was en de laatste verhalen helemaal klaar ben met het boek. 3 sterren

[Tim Weemhoff · Rating 4 out of 5]

Prachtige opvolger van De wereld is niet stuk te krijgen, deze Kilometer 101. De oorlog in Oekraïne is in de tussentijd uitgebroken en Osipov heeft afgelopen voorjaar via Armenië Rusland verlaten (met hem vele anderen). Hij is gastschrijver aan de Universiteit van Leiden.

De titel verwijst naar de straal rondom grote steden waarbinnen je je niet mocht vestigen in de Sovjettijd, zoals teruggekeerde politieke gevangenen uit de goelags. De honderdeerste kilometer staat symbool voor dissidenten en non-conformisten in Rusland.

Een fraai voorwoord en opnieuw tien memorabele korte verhalen en essays vol bitterzoete humor en scherpe inzichten. Uiteenlopend van een broeierige ontmoeting in een vliegtuig tussen rivaliserende schakers tot een liefdesverhaal dat niet over liefde gaat, van koudwatervissen tot sovjet-antisemitisme en van grdontsjiks (snorders) tot emigratie en ballingschap.

[Arnold]

Korte verhalen van regime-kritische Russische cardioloog, die nu na de inval in Oekraïne naar het westen is gevlucht. Geeft goed beeld van armoede, terreur, bureaucratie etc. in Rusland. Valt wel wat in herhalingen. Goed geschreven en goed vertaald.

[Arturo Real · Rating 5 out of 5]

El mejor descubrimiento literario que me ha traído 2024, y de la mano de una editorial que me ha dado muchos de los mejores descubrimientos literarios de estos últimos años. La prosa de Ósipov me ha parecido increíble, y sus relatos ágiles y brillantes. Muy recomendable.

[Arnau Fernández Pasalodos · Rating 2 out of 5]

Decepcionante. No aprendo con lo de controlar las expectativas...

[pulita reads books · Rating 4 out of 5]

primer autor rus que llig i ni tan mal. A nivell antropològic es increíble i a partir de una clínica mèdica, un retrat molt complet de la societat rural rusa post-soviètica i pre-putin. Si poguera resumir-ho: водка и нестабильность a 101km de Moscou

[Inge · Rating 4 out of 5]

Mooie verhalen maar ook verhalen die ik niet goed kon volgen. Ik denk door een kennis achterstand op de Russische cultuur en normen en waarden.

[Dylan Kraaij · Rating 1 out of 5]

Niet de moeite. 1 verhaal uitgelezen. De rest wel geprobeerd maar niet doorheen te komen.

[Laine · Rating 2 out of 5]

If anyone reads this book hoping for psychological insight into a nation presently waging war crimes on peaceful Ukrainian civilians including women and children, they will likely be chilled. It appears the majority of Russians, especially in rural areas are phlegmatic to the point of being politically comatose. They cannot shake their follower mentality, indeed, have a fetish for "Big Man" boot-on-the throat leaders from czars to communists to kleptocrats including diminutive KGB agent Putin who are mass murdering blots on history.

It's been said that Russians will eat sawdust at home as long as they are respected (feared) on the world stage. They "win" wars, by scorching the earth and reducing cities to rubble (Chechnya, Syria, now Ukraine) and throwing enough cannon fodder at other armies who are not as cavalier with military or civilian lives and are eventually overwhelmed in a war of attrition. Russian military break every Geneva Convention, looting, raping, torturing and murdering civilians. Instead of ordinary Russians feeling shame they act proud of these tactics by their undisciplined Red Army and successors.

The small heroic group of Russians who protest this kind of inhumanity and want to join the civilized world are imprisoned for their activism and eventually murdered through beatings (like lawyer Magnitsky) or denial of health care (Navalny) an echo of the inhumane gulags run for decades in the USSR, staffed by psychopaths of which there seems to be no shortage. Putin also assassinates anyone speaking out against his despotic rule (the list of bodies is long including Boris Nemtsov shot in front of the Kremlin and extra-territorial murders such as Litvinenko in Britain. Poisoning with polonium has been used several times. There has also been a recent epidemic of Russian oligarchs falling out of windows.

The essays in this book are ultimately depressing because they describe an unethical people incapable of shame or of becoming less aggressive toward non-Russians in a centuries old quest to dominate an empire. Their barbaric government reflects them because otherwise they'd be out protesting Putin's ego trip in Ukraine in the millions.

[Iñigo · Rating 2 out of 5]

«Y el mundo no se rompe, pase lo que pase. Así está hecho.»

Me ha costado un triunfo acabar este libro.

Una colección de relatos cortos, dentro de la que destaca "Kilómetro 101”, un cuento sobre la vida del autor en una población periférica a Moscú, ejerciendo la medicina en un contexto pos-soviético decadente.

Las historias no presentan ninguna reflexión que se pueda decir profunda. Más bien presentan un mosaico por el que se filtran los prejuicios del autor hacia su país y su historia. Me llama la atención como todos los relatos traslucen una sensación de superioridad moral e intelectual hacia sus compatriotas (a fin de cuentas, el autor no deja de ser un médico). Vaya, que el bueno de Maxim no me ha caído demasiado bien.

Se salva de que le ponga 1 estrella porque el último relato, “Frío, Vergüenza y Liberación. Crónica de un viaje” me ha encantado.

En este relato, Ósipov examina lo que siente mientras sale por patas de Rusia según empieza la invasión de Ucrania. Pese a que sigue vigente ese estilo con el que tan mal me ha caído Maxim, aquí el trasfondo de la cuestión si me ha resultado muy atractivo.

Lo recomiendo a quien tenga mucha afición a la literatura rusa, o a quien quiera ver un retrato de un país en decadencia, en el que encontrará la confirmación de que el modo de vida de occidente es el mejor de los mundos posibles.

«Y las noticias son, al parecer, que a nuestro ejército le espera una derrota. Cuesta alegrarse de ello, pero una victoria sería algo mucho más espantoso todavía.»

[Teo García · Rating 3 out of 5]

Una curiosa recopilación de relatos de probablemente una de las voces más respetadas de la disidencia rusa, los emigrés de este siglo. Algunos hablan sobre la naturaleza de Rusia y los rusos, siempre desde la perspectiva de un médico, es decir, la suya, encarnada en varios personajes o relatadas directamente por él.

Algunos relatos son mejores que otros, pero en general me ha gustado relativamente, el problema es que al principio es difícil coger el hilo de las historias. Cuando se mete en política con el tema de la guerra para mí el libro gana y pierde casi a partes iguales, no soy muy fan de la disidencia intelectual rusa y creo que se pierde el relato del ruso medio, pero aun así, es un buen libro.

Algo que me ha gustado: la mención en varios relatos (como ya lo hace Ósipov en "Piedra, papel, tijera.) a los inmigrantes del centro de Asia y el racismo presente en Rusia hacia ellos y el aborrecimiento tan auténtico de él y muchos otros rusos a la ciudad de Moscú como centro del engranaje burocrático ruso.

[Peter Keough · Rating 3 out of 5]

from a review I wrote for the Arts Fuse:
https://artsfuse.org/265076/book-revi...

[Jack · Rating 3 out of 5]

Interesting perspectives

[Luke Spiegler · Rating 4 out of 5]

I saw Maxim Osipov speak at McNally Jackson in Manhattan earlier this week, primarily because NYRB published his book. In the interview, he mostly answered questions about Russia, about how scholars may reconsider Russian literature after the horrors the Russian military is committing in Ukraine, and how he feels about emigration. From the event, I didn't learn much about his book other than that it was often autobiographical and written before the war. That being the case, the book was oddly topical, seemingly fulfilling what was needed of a Russian author at this time, as his message from the inside.

The book is a collection of short stories and essays, and although they are not all directly connected, the stories primarily concern the same few things. A prevalent theme is Russian antisemitism. In the short story Luxemburg, which takes place in a small town in Russia, Osipov describes, through his narrator, the difficulty of applying to Russian colleges with a Jewish surname. Another scene depicts a sculptor finding swastikas and the words "DETH TO YIDS" on Jewish gravestones at the local cemetery. While certainly disturbing, the story is important for its honesty. Osipov is a proud Russian but is brutally aware in his writing, showing uncomfortable truths about Russian society in his stories.

Threads that run throughout the whole book, between fiction and essay, are nostalgia and the death of one's parents. Several stories are about the death of a protagonist's parent and the "year of mental illness" that follows the loss of one's mother. Osipov, who until recently practiced as a cardiologist, has many angles on this matter of death. It seems as though he hints at distance nostalgia and the closure of death being the only way to assess one's previous conditions accurately. About "The town of N.", he says the following:

The best way to see N., though, is from the ground-or better yet, from beneath it. And here time doesn't flow as it should, according to classical physics-it's as if someone had raised it to the power of minus one. Viewed from this perspective, life tends not towards depletion, toward zero, but, on the contrary, toward repletion, fullness.

Osipov is not naive about the power of nostalgia, though, and attempts to confront its inaccuracies, at one point saying:

Memory is an odd faculty: sometimes you'll sit there and listen to an entire concert, but later the only thing you'll remember is that the conductor wore red socks.

One of my favorite things about the entire book was its translation, taking Russian phrases and turning them into beautiful quotes in English. Again, in Luxemburg, he says, "Sometimes a car rolls over, lands back on its wheels, and drives on," she offers- but this seems more applicable to their relationship."

There's also a moment in the essay A Sin to Complain that sounds like something out of an Anthony Bourdain documentary (although I'm aware Opisov detests being compared to other writers):

Looking at Moscow from outside, you begin to notice all sorts of trivialities. The closer you get to the city, the shorter the distance a man walks from the road to urinate-

At Osipov's book talk at McNally Jackson, the interviewer shared what she felt was the most poignant part of Kilometer 101, and after completing it, her point resonated with me. She said that the book's strongest quality is how it voices a Russian perspective rarely heard. Today, international media on Russia is filled (arguably rightfully) with its violent invasion of Ukraine. It is a huge country, though, and over a hundred million people live outside of its major cities, yet most of the west knows nothing of this. Kilometer 101 is a necessary glimpse into that world at a time when the Russian narrative is controlled by one man, a small, evil man.

[Pedro · Rating 3 out of 5]

Medicina y literatura son viejos compañeros de viaje. Explicar el mundo a través de la visión que la literatura permite a quien conoce los funcionamientos orgánicos del ser humano es quizá tan común como el propio ejercicio de la medicina.

No son pocos los profesionales y estudiosos de la medicina que la literatura ha ganado a sus huestes. Quizá uno de los más conocidos resulte Arthur Conan Doyle. El creador del probablemente detective más conocido de la historia de la literatura y tal vez de la ficción tuvo a su alcance, por su conocimiento en medicina, dotar de éstos a la labor de investigación y configurar a su notorio ayudante, el doctor John H. Watson.

También cuentan con estudios en medicina William Somerset Maugham, el autor de la novela de carga existencialista que es El filo de la navaja, Anton Chejov, el gran maestro del relato o Mijail Bulgakov, quien reflejara su experiencia con el regimen opresor socialista en El maestro y Margarita. Una obra que llegó a influir en los Rolling Stones para componer su gran hit Sympathy for the devil.

En un ámbito de mayor calado mainstream se encuentra Michael Crichton. El resucitador de dinosaurios a través de Parque jurásico también ha ejercido la medicina.

En España también se cuenta con autores literarios que proceden de la medicina. Además de Pio Baroja, cabe mencionar la figura de Luis Martín Santos, quien ejerciera de psiquiatra. En su celebérrima y única obra conclusa, Tiempo de silencio, el protagonista es un médico que al realizar un aborto de forma clandestina, siendo un delito penal, es perseguido tras fallecer la embarazada. Este hecho es el punto de partida que le permite a Martín Santos elaborar un boceto de la miserable sociedad española de mediados de siglo XX.

A veces es la medicina la que entra en la literatura a través de escritores que la toman como un bastión sin contar con conocimentos teóricos. Quizá el caso más paradigmático sea el extraordinario Frankestein de Mary Shelley. Un científico trata de revivir a un ser compuesto de retazos de muertos, resultando un clásico del terror, sin olvidar su importantísima carga filosófica.

Otros ejemplos serían La peste de Albert Camus, en la que la plaga se convierte en la excusa narrativa, del mismo modo que fue la tuberculosis para Thomas Mann en Der Zauberberg. No me gustaría pasar sin hacer mención a una obra de la siempre denostada narrativa histórica. El médico de Noah Gordon, que resulta un entretenido y etnocéntrico homenaje a la medicina en la Edad Media.

En la Unión Soviética, los derechos de quienes habían cumplido condena por delitos políticos estaban seriamente restringidos: entre otras cosas, se les prohibía vivir a menos de 101 kilómetros de las grandes ciudades.

Kilómetro 101 se muestra como un honroso heredero de esta literatura de imposible distinción con la medicina. Osipov también es médico. Ha ejercido la medicina de familia en la actual Rusia. De su experiencia trata de explicar a través de una serie de relatos la configuración de la Rusia actual. En ella se destaca el poder que ejercen el dinero y el alcohol. El extremo individualismo de los individuos en un territorio en el que hace pocas décadas regía un sistema comunista, que aun se sigue venerando.

[Pablo E · Rating 3 out of 5]

En la antigua Unión Soviética, los condenados que hubiesen cumplido su pena se encontraban impedidos de vivir a menos de 101 kilómetros de las grandes ciudades, dando un color propio a la vida lejos de las capitales. La ciudad de N. es una de ellas, lugar donde el narrador de la historia principal, médico de profesión, vive una especie de autoexilio. Se trata de una crónica de la vida en provincias en la Rusia moderna, aunque eternamente influenciada por la ex Unión Soviética, donde los códigos son distintos, las herramientas son escasas, y donde salir al extranjero -y el contacto con el mundo exterior- es especialmente chocante. La perspectiva del perdedor da un sabor especial a las historias, algunas de las cuales se basan en hechos tan actuales como la crisis del Covid o la invasión de Rusia a Ucrania.

“Vivir en provincias, si tienes algo que hacer, es mucho mejor. Dos minutos para llegar al trabajo y si te das prisa, uno y medio. En las noches de invierno y de luna llena se ve el paisaje a muchos kilómetros a la redonda y además, las estaciones del año en la franja media de Rusia son muchas más que cuatro. Lo que envenena el día a día del hombre de provincias es la falta de elección. La vista tras la ventana permanecerá inamovible hasta el final de tus días: sabes en qué parte del cementerio te van a enterrar y «donde sin remedio yacerás», en palabras de Alexandr Blok”.

[Jack McClelland · Rating 3 out of 5]

Struggled to enjoy this as much as I wanted to. Having read the author's other collection, published in 2019, I thought this would have only more recently written works, but was surprised to find a healthy mix of stories and essays penned over the past 15 or so years. While these were filled with clever quips and details a Russia-obsessed nerd like myself would catch, I also found myself tired by the over-litterariness of Osipov's prose (countless references to Pushkin, and other writers of course, but mostly Pushkin).

There were a couple of standouts that detail rural Russia's struggle with corruption, and descent into authoritarianism (one of which comes in the final essay), but I still expected more from this.

A few years ago, Osipov would have been the first author I'd recommend to folks wanting to learn about Russia by way of its contemporary fiction. But now I feel less certain of his originality, as he—to this reader, at least—has fallen into the trap of divulging too much reverence to his literary predecessors. That being said, I'll still be curious as to what he comes up with next.

[A · Rating 4 out of 5]

ILL. Russian doctor fellow writes stories... some seem pretty personal. Others just reflections on the journey of modern Russians. Special favorite: Cape Cod - about a russian couple that meets and couples in Cape Cod on vacation trip. Sentimental rocks are collected with the characters of hero for our times. Then they marry go back to russia, come back to us - he becomes rich. Their son goes his own way and finally winds up entering the military - where he may be sent to Afghanistan- which is where we started long ago back in Russia. Poignant. Read half.

[Lila · Rating 3 out of 5]

This is a collection of short stories focused on Russian experiences in a town just outside Moscow proper, thus the title, and in the U. S. academic world. The selection and footnoting is a bit uneven with three translators. The stories that treat ethnic discrimination against Jews and medical experiences in a Russian hospital are far more engaging than the U. S.-based stories that begin the collection.

NYRB Classics selection for Nov. 2022.

[Randall DeVallance · Rating 4 out of 5]

A book of collected works divided into two parts - first half fiction, second half essays, mostly centered around the author's work as a village doctor 101 kilometers outside of Moscow (the closest to the capital that "undesirables" could legally reside, at one time. The common theme linking them - what to do when the country you love doesn't love you back? Fight for change? Emigrate? Or simply suffer in silence?

[Noel Brey · Rating 3 out of 5]

Conjunto de crónicas y relatos donde el autor, médico en uno de esos pueblos alejados de las ciudades donde la URSS obligaba a vivir a los condenados por delitos políticos, disecciona no solo la corrupción y la desidia generalizados en su país, sino también la resignación de buena parte de la población. Muy recomendable para conocer la vida en la Rusia actual.

[LeonHunneman · Rating 3 out of 5]

Pas op driekwart van het boek beginnen de verhalen rond “Kilometer 101” pas echt. Dat deel was heel goed. In het deel daarvoor is er een hele rits van korte verhalen waarbij het gros matig (geen peil op de trekken) was.