Gouden dagen

by Berend Sommer

‘Eén incoherente schreeuw om aandacht, zo zal jullie generatie de geschiedenis ingaan. Ieder gevoel voor tragedie ontbreekt,’ zei Gabriël Gogel.
Hij was een man van vijftig, dus hij kon het onmogelijk begrijpen. Even aarzelde Wanda. Die ochtend had ze in zijn koffer een pistool gevonden.
‘Je bent een lafaard,’ zei ze, haar blik strak gericht op de Autobahn.
Vanuit haar ooghoek zag ze zijn onderkaak langzaam dalen. Als een kasteel van vlees zakte hij weg in de bijrijdersstoel.
Wanda gaf gas. Jaren geleden liet ze haar haar bleken om indruk te maken. Dat hoefde nu niet meer. Ze zat in haar gouden dagen.

Gouden dagen is een onthutsende roman over controleverlies, illusies en onthechting. Over mannen die worstelen met een veranderende wereld. Meedogenloos rekent Wanda Waldeck met hen af.

Berend Sommer (1990) schreef eerder het voor prijzen genomineerde Duchamp. Een detective en De onweerstaanbare val van Henri Furet. In zijn werk laat hij moderniteit en authenticiteit met een grimmig genoegen botsen. Hij woont en werkt in Parijs.

256 pages, Paperback

Published May 25, 2022

About the author

Berend Sommer (1990) werkt bij Elsevier Weekblad als redacteur en studeerde geschiedenis in Leiden.

Reviews

[Ramona]

Het begon goed. De stukken over de academische wereld waren herkenbaar. Maar na de eerste helft werd het een totaal ander boek. It didn’t make sense. Het einde was alsof de schrijver er bij de laatste alinea achterkwam dat hij op de laatste pagina was en er toen maar even snel een einde aan heeft gebreid. Toen ik ‘m dichtsloeg hoorde ik mezelf zeggen: what the fuck?

[Max Eerhart]

Wat is de man in de 21e eeuw nog waard?

Met die vraag in het achterhoofd schreef Sommer zijn boek Gouden Dagen. In het eerste deel, waarin het vooral gaat over de huidige millennial, komt het hoofdpersonage vooral sullige mannen tegen. De ene is saai geworden en de ander probeert de wereld te redden, ver buiten eigen kunnen.

In contrast komt ze in het tweede deel een oudere man tegen. Gevormd naar Michaël Zeeman. Hij is vooral een stuk cynischer dan haar tijdgenoten en dient zodoende als tegenhanger.

Wat mij opviel was juist de gelijkenis tussen alle mannen in het boek. Van alle mannen gaat een soort ongebreidelde zelfverzekerdheid uit, bij sommigen een façade en bij anderen niet, maar bij allen meer dan ze toe dient te komen.

Is dat dé man?

[Jette Mes]

De eerste helft is boeiend en meeslepend, twee dynamische levens in leuke eigentijdse details en dilemma's uiteengezet. De twee helft (het hele punt van het boek), is een clichematige roadtrip. Met een stom einde. Jammer van het einde, maar toch zeker de moeite waard.

Een vermakelijk boek over de mens, specifieker de man, specifieker de hoogopgeleide man, specifieker de zelfingenomen pannenkoek van de 21e eeuw. Er zijn er veel van, maar ze lijken allemaal een beetje op elkaar.

[Wienik Feijter]

Van ironie doorspekte zedenschets waar pas halverwege wat vaart in het verhaal komt. Jaja, ik vind Rituals ook verschrikkelijk. Jaja, de Correspondent is oppervlakkig. Jaja, die vrouwtjes he? Omdat Sommer zo iedereen te vriend lijkt te willen houden, komt de satire onoprecht over. Sterker is hij als hij over zaken schrijft waarin hij zich daadwerkelijk lijkt te interesseren, en wanneer hij gewoon een verhaal vertelt.

De tweede helft van het verhaal, waarin dat gebeurt, is voor mij niet genoeg om het toch wat lui geschreven boek te redden. Sommer heeft veel flashbacks en veel uitleg nodig om zijn eigen verhaallijn te rechtvaardigen.

[Emiel de Wit]

Vermakelijk boek verhaal zit goed in elkaar vol humor met sneren naar de academische, media en literaire wereld.

[Edwin Van Leeuwen]

Leuk onderhoudend boek. Grappig, leest lekker weg. Karakter Gogel is wel geestig. Snap de moraal niet echt. Einde ook niet.

[Karel Nijs]

Zwak verhaal en vlug-vlug einde. Het begon goed thans.
Onnodig etaleren van moeilijke woorden.

[Jochem Bodewes]

Meesterwerk