Η Οργάνωση

Αστυνόμος Τρύπη #6

by Γρηγόρης Αζαριάδης

Είναι δομημένη στα πρότυπα μιας πολυεθνικής εταιρείας με διαχωρισμένους τομείς και διαφορετικούς υπεύθυνους για κάθε τομέα: πορνεία, ναρκωτικά, εκβιασμοί, δικαστικές αποφάσεις, δολοφονίες.Έχει απλώσει τα πλοκάμια της στη Δικαιοσύνη, στα ΜΜΕ, στην αστυνομία, στην πολιτική –παντού.
Είναι ένα πανίσχυρο και αόρατο κύκλωμα διαφθοράς και διαπλοκής που ελέγχει τα πάντα στην κοινωνία μας.
Είναι μια Υπερκυβέρνηση του οργανωμένου εγκλήματος.

Είναι η Οργάνωση.
Η αστυνόμος Τρύπη και η ομάδα του Τμήματος Εγκλημάτων Κατά Ζωής ταξιδεύουν σε αχαρτογράφητα ύδατα, στον θολό ωκεανό του οργανωμένου εγκλήματος, με αντιπάλους αδίστακτους κακοποιούς… Εκεί όπου βασιλεύει η διαφθορά σε κάθε επίπεδο και ελλοχεύει ο αμείλικτος κίνδυνος για τη ζωή τους ανά πάσα στιγμή.

ΚΡΙΤΙΚΕΣ
«Μπορεί ένας αστυνομικός συγγραφέας ν’ αναλύσει καλύτερα από έναν ποινικολόγο ή εγκληματολόγο τη δομή και λειτουργία του οργανωμένου εγκλήματος, τη διαπλοκή του με το πολιτικό σύστημα και την τρομοκρατία, την ομερτά και το φόβο, τις μνήμες και την εκδίκηση; Και βέβαια μπορεί. Απόδειξη το νέο αστυνομικό μυθιστόρημα του Γρηγόρη Αζαριάδη Η Οργάνωση, το οποίο αξίζει να το διαβάσετε γιατί δίνει –έστω έμμεσα κι υπαινικτικά– απαντήσεις σε πολλά ανοικτά ερωτήματα του καιρού μας για την εγχώρια και διεθνή εγκληματικότητα».
Γιάννης Πανούσης, ομότιμος καθηγητής Εγκληματολογίας
«Ο Γρηγόρης Αζαριάδης είναι μια πολύ ζωντανή φωνή στον χώρο του ελληνικού αστυνομικού μυθιστορήματος. Και με τα μυθιστορήματά του, που επικεντρώνονται στην ελληνική πραγματικότητα, αλλά και με την αρθρογραφία του για το αστυνομικό μυθιστόρημα, έχει μια σημαντική συμβολή στην ανάπτυξη και τη διάδοση του ελληνικού αστυνομικού μυθιστορήματος».
Πέτρος Μάρκαρης

408 pages, Mass Market Paperback

First published May 27, 2022

About the author

Ο Γρηγόρης Αζαριάδης γεννήθηκε το 1951 στην Αθήνα. Είναι μέλος της ΕΛΣΑΛ (Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας). ''Το μοτίβο του δολοφόνου'' (Γαβριηλίδης, 2015) είναι το τρίτο του αστυνομικό μυθιστόρημα. Έχουν προηγηθεί τα βιβλία ''Παλιοί λογαριασμοί'' (Γαβριηλίδης, 2012) και ''Η τελευταία παράσταση της Μαρίνας Φιλίππου'' (Γαβριηλίδης, 2013).

Reviews

[Χρήστος Αζαριάδης · Rating 5 out of 5]

Λόγω του κοινού επωνύμου, που μοιράζομαι με τον συγγραφέα, συγχωρέστε μου την έλλειψη αντικειμενικότητας. Θα προσπαθήσω, όμως, να είμαι δίκαιος.
Ο συγγραφέας κρατά τα στοιχεία που έκαναν επιτυχημένα τα προηγούμενα βιβλία. Χιούμορ, καταιγιστική δράση, ταχύτητα και γρήγορη ροή. Το πρώτο μισό του βιβλίου μας γνωρίζει την οργάνωση (με μπρος πίσω στον χρόνο) και το δεύτερο μισό δίνει ένα φρενήρη ρυθμό στο πόνημα με την προσπάθεια αποκάλυψης των μελών αυτού του εγκληματικού συνδικάτου.
Είναι ένα βιβλίο που δεν ψάχνουμε τον κακό της υπόθεσης. Αντίθετα τον γνωρίζουμε από πριν. Το θέμα είναι αν θα τον συλλάβουμε ή όχι. Και αυτό είναι το νέο στοιχείο που προσθέτει ο συγγραφέας στην επιτυχημένη συνταγή. Ένα βιβλίο με έντονους κοινωνικοπολιτικούς προβληματισμούς, που άπαξ και αναγνωστεί, ο κόσμος γύρω μας θα φαντάζει κατά τι πιο σκοτεινός.
Κατά την προσωπική μου άποψη, το καλύτερο της σειράς. Στα θετικά στοιχεία της έκδοσης, η πολύ καλή επιμέλεια.

[Νατάσσα · Rating 1 out of 5]

Αυτό το βιβλίο είναι πέρα απ΄ τον άξονα "καλό-κακό". Είναι ανεκδιήγητο. Αν καταφέρεις να διαβάσεις πέρα από την πρώτη παράγραφο, σε περιμένει ατέλειωτος εκνευρισμός ή ατέλειωτο γέλιο. Θα ήθελα να είχε - το goodreads, να βάλω -5 αστεράκια.
Αναλυτικότερα, η γνώμη του Γιώργου που την υπογράφω με 2 χέρια:
https://www.istos.gr/literature/revie...

[Χρήστος Γιαννάκενας · Rating 5 out of 5]

Αναλυτική κριτική σύντομα στον Ελεύθερο Τύπο, μέχρι τότε απλά διαβάστε το!
Γρηγόρη Αζαριάδη, τρελέ μου σατανά, πάλι τα κατάφερες...

[Ariadni · Rating 1 out of 5]

Μεχ! Δεν κατάφερα να διαβάσω 2 σελίδες χωρίς να εκνευριστώ. Και μου το 'καναν δώρο, πως "θα μ' αρέσει".
Ποτέ ξανά Αζαριάδη!

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Η αστυνόμος Τρύπη έρχεται αντιμέτωπη με μια μυστηριώδη Οργάνωση που έχει απλώσει τα πλοκάμια της παντού και αγωνίζεται να τη διαλύσει. Τι σχέση έχει ο αδιαφιλονίκητος Βασιλιάς με όλα αυτά και πώς συνδέεται με το νέο Αφεντικό που αναδύθηκε μυστηριωδώς μέσα από τα σκοτάδια; Ποιοι έχουν στήσει αυτόν τον λαβύρινθο και πόσο αδίστακτοι είναι για να κρατήσουν τις θέσεις τους και τον έλεγχο που αυτές συνεπάγονται; Τι θα επικρατήσει στην ψυχή των πρωταγωνιστών, το Φως ή το Σκοτάδι;

Ο Γρηγόρης Αζαριάδης επιστρέφει μ’ ένα δυνατό, πολυεπίπεδο και καλοσχεδιασμένο μυθιστόρημα που μας οδηγεί στα σκοτάδια των παράνομων κυκλωμάτων και των ανήθικων δοσοληψιών. Καταφέρνει να εντάξει σ’ ένα πυκνογραμμένο κείμενο τις ψυχολογικές διακυμάνσεις ενός ανθρώπου που θέλει να εκδικηθεί για τη δολοφονία της οικογένειάς του, την ανάρρηση στον κόσμο τη νύχτας μιας συμμορίας μέσα από μια επικερδή συμφωνία, τις διπλές ταυτότητες ανθρώπων που δεν είναι αυτό που δείχνουν και μια κλιμακούμενη ένταση μέχρι να αποκαλυφθούν τα περισσότερα από τα μπερδεμένα στοιχεία κι όλα αυτά με φόντο μια πολυπλόκαμη Οργάνωση που διοικείται από Επενδυτές, χωρίς να ξέρουμε όμως κάτι παραπάνω από τα ψευδώνυμά τους. Στον προσεκτικά σχεδιασμένο μυθιστορηματικό του ιστό ο συγγραφέας ξεδιπλώνει μια σειρά από περιπέτειες, δολοφονίες, εκβιασμούς και εκτελέσεις και καταγράφει τη μετάβαση μιας σημαντικής συμμορίας από την εποχή του Βασιλιά σε αυτήν του Αφεντικού, με τον Στράτο να είναι το δεξί χέρι και των δύο, ένας έμπιστος άνθρωπος κυρίως για τις δουλειές που χαρακτηρίζονται ως υψηλού ρίσκου. Έχουμε τον σχεδόν πλήρη έλεγχο των σημαντικών φορέων και ανθρώπων της εξουσίας, έχουμε ανακρίσεις, έχουμε έναν αγώνα δρόμου να βρεθούν οι άκρες από ένα άσχημα μπλεγμένο κουβάρι, έχουμε χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν για λίγο και ξαναφεύγουν εκόντες ή άκοντες κι όλα αυτά δίνονται με μέτρο, προσοχή και σεβασμό. Δεν μπερδεύτηκα ούτε με τα διαρκή πρωθύστερα ούτε με τα πολλά πρόσωπα ούτε με τα ψευδώνυμα των μελών της Οργάνωσης, αντίθετα, μέσα από σύντομα κεφάλαια που δε με άφηναν να ανασάνω, ταξίδεψα σε μια πλευρά της ζωής που δε θα ήθελα να γνωρίσω τους ανθρώπους της από κοντά.

Η ιστορία ξεκινάει το 1987, με την οικογένεια Ιωάννου να ξεκληρίζεται από πληρωμένους δολοφόνους, γλυτώνει όμως ο πεντάχρονος γιος της οικογένειας. Ο παππούς του τον κρατάει κοντά του και προσπαθεί να του εμφυσήσει θετικές εικόνες, απόψεις και στάση ζωής, μαθαίνοντάς του για το Σκοτάδι και το Φως, για την άβυσσο που, όσο την κοιτάμε εμείς άλλο τόσο μας κοιτάει κι αυτή και μας ρουφάει χωρίς να το καταλάβουμε. Το παιδί μεγαλώνει γεμάτο πάθος για εκδίκηση αλλά ο παππούς του του συνιστά υπομονή, βλέποντας το μέγεθος του μίσους του. «Δεν πρέπει ν’ αφήσεις το Κακό να μπει μέσα σου…Το Κακό θα σε καταστρέψει και η ζωή σου δε θα ‘χει κανένα νόημα», τον συμβουλεύει (σελ. 26). Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που ο νεαρός παίρνει το ψευδώνυμο Μαύρος κι αρχίζει να παρεισφρέει στην κλίκα του Αφεντικού, μόνο που αρχίζει μια πορεία με αμφίβολα αποτελέσματα. Θα βρει τους δολοφόνους της οικογένειάς του; Θα καταφέρει να μείνει αλώβητος ή θα παρασυρθεί από το σκοτάδι; Θα αλλάξει σε κάτι καλύτερο ή θα γίνει αυτό που απεύχεται ο παππούς του;

Ως προς την αστυνόμο Τρύπη και την ομάδα της, έχουμε μηδαμινές εξελίξεις σε προσωπικό επίπεδο, με τον δημοσιογράφο Καρυπίδη να είναι ακόμη στο πλάι της και με την κόρη της, Νεφέλη, να μεγαλώνει λίγο ακόμη. Σε επαγγελματικό επίπεδο όμως, η δράση δεν έχει τέλος, μιας και αναλαμβάνει την εξιχνίαση της διπλής δολοφονίας του εισαγγελέα Πάρη Τρωάδη και της ερωμένης του, Κασσάνδρας Λοκρού, συνοδού κυρίων με κάθε επόμενο στοιχείο να την οδηγεί όλο και πιο κοντά σε μια θανάσιμη αναμέτρηση. Ποια υπόθεση ερευνούσε ο Τρωάδης και θέλησαν να του κλείσουν το στόμα; Πώς συνδέεται η εκτέλεσή του με ένα έγκλημα από το μακρινό παρελθόν; Πώς θα καταφέρουν τα στάδια της εξιχνίασης να οδηγήσουν την Τρύπη στα ίχνη του Αφεντικού; Πώς θα έρθει αντιμέτωπη με την Οργάνωση; Στο μυθιστόρημα συναντάμε χαρακτήρες ήδη γνωστούς από προηγούμενα βιβλία της σειράς αλλά και καινούργιους, όπως οι υπαστυνόμοι Φούκουρας και Μόραλης, ο Μαύρος Βαρόνος, που είχε αποχωρήσει από την ΕΛΑΣ υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, ο αρχιφύλακας Μπρίνης, ο αστυνομικός διευθυντής Μπελκάντης, επικεφαλής της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Εγκλημάτων κατά Ζωής και Ιδιοκτησίας, ο ταξίαρχος Βεργίνης, ειδικός σύμβουλος του αρχηγού της ΕΛΑΣ, με εξαιρετική αναλυτική ικανότητα και διαολεμένη ευφυία, ο Λοκρός που δούλευε στη Δίωξη Ναρκωτικών και αποτάχτηκε με τη ρετσινιά της διαφθοράς, χωρίς να αποδειχτεί κάτι και πολλοί άλλοι.

Ο Γρηγόρης Αζαριάδης δεν παύει να γράφει μ’ ένα ιδιαίτερο, εντελώς προσωπικό στυλ που γοητεύει και ξαφνιάζει. Παράδοξες και ευφάνταστες παρομοιώσεις και μεταφορές («…το μόνο που ακούγεται είναι οι μικρές, πνιχτές κραυγές τους καθώς κατευθύνονται πλησίστιοι στο λιμάνι ενός ανεπανάληπτου οργασμού», σελ. 46), λεπτή ειρωνεία (όπως το όνομα του κακόφημου κέντρου διασκέδασης «Ξένοιαστη παιδούλα»), κοφτές προτάσεις, εναλλαγές μεταξύ παρατατικού, αορίστου και ενεστώτα διαρκείας, λιτοί διάλογοι, διαχωρισμός κεφαλαίων σε ημερομηνίες και ώρες οπότε μπορούμε να παρακολουθούμε τα γεγονότα χωρίς να χανόμαστε ή να μπερδευόμαστε, ακόμη και «κλείσιμο ματιού» στον κόσμο της αστυνομικής λογοτεχνίας όταν επιλέγει το Πουαρίδης για όνομα ιδιωτικού ερευνητή ή όταν μας συστήνει τον θείο Γιώργο Μαιγκρέ και τον ανιψιό Γιώργο Σιμενό. Ο συγγραφέας Αστεριάδης πάλι; Πόσο εύκολα θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε ως alter ego του Γρηγόρη Αζαριάδη, που θέλει έτσι να βοηθήσει την αστυνόμο Τρύπη με τα ευρήματά του; Χμ….

Από ποιους αποτελείται η πολυδαίδαλη Οργάνωση που ελέγχει μια μεγάλη γκάμα παράνομων δραστηριοτήτων, όπως ναρκωτικά, πορνεία, εκβιασμοί, ξέπλυμα χρήματος, συμβόλαια θανάτου; Πόσο δύσκολα μπορούν να βγουν τα ίχνη της στο φως, όταν μάλιστα η κάθε γκάμα, εν είδει υπουργείου, διοικείται από ένα άτομο που έχει την απόλυτη ευθύνη επί του θέματός του; Πώς συνδέεται η συμμορία του Αφεντικού μαζί της; Έχει αποσυρθεί ο Βασιλιάς; Και αν ναι, ποιος τη διοικεί τώρα και πίσω από ποιο ψευδώνυμο κρύβεται; Μια υπερκυβέρνηση του οργανωμένου εγκλήματος που ελέγχει τα πάντα, κόμματα, δικαστική εξουσία και πολιτικούς φορείς χτίζει έναν θεαματικό ιστό γύρω από τους χαρακτήρες του μυθιστορήματος και δίνει την ευκαιρία στον συγγραφέα να γράψει ένα κείμενο σφιχτοδεμένο, που θέλει αμέριστη προσοχή και ταυτόχρονα είναι συναρπαστικό, ανατρεπτικό και άκρως ρεαλιστικό. Αν προσθέσουμε σ’ αυτά το οικείο υποδόριο χιούμορ και τις εξεζητημένες, αναπάντεχες παρομοιώσεις, ε, έχουμε τότε ένα καλό, στιβαρό αστυνομικό μυθιστόρημα που αντικατοπτρίζει έστω και σε μεγαλύτερο μέγεθος από την πραγματικότητα αλήθειες του καιρού και της εποχής μας. Χάρηκα ιδιαίτερα για το τέλος γιατί δείχνει ξεκάθαρα πως θα υπάρξει και συνέχεια της μονομαχίας της Τρύπη (το θέλω πολύ, πάντως, αν δεν είναι στα άμεσα σχέδια) και του επιτελείου της με τον αόρατο εχθρό. Ο Γρηγόρης Αζαριάδης δε βιάζεται, δεν κάνει σπασμωδικές κινήσεις, δε στριμώχνει πρόσωπα και καταστάσεις για να βγάλει κάτι, αντίθετα, κρατώντας τον έλεγχο της πλοκής, αφήνει πρόσωπα και χαρακτήρες να αναπνεύσουν, να δράσουν, να συμμετάσχουν όπως δει στις εξελίξεις και κρατάει τους άσους του κρυμμένους για την επόμενη αναπάντεχη «γωνία» ανάγνωσης. Ενδιαφέρον και ασφυκτικό, το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%ce%b7-%ce%bf%...

[Γιώργος Σταφυλάς · Rating 5 out of 5]

Άφησα μερικές μέρες να περάσουν ώστε να κατασταλάξουν μέσα μου όσα ήθελα να γραψω πάνω σ αυτό το βιβλίο που ειναι μάλλον το καλύτερο απ όσα έχω διαβάσει από τον συγγραφέα. Θα κάνω εναν μικρό πρόλογοπ καταρχάς. Όπως λέει ο Μάρλοου στον Αποχαιρετισμό '' Το οργανωμένο έγκλημα ειναι η άλλη όψη του δολαρίου''. Γι αυτο τον λόγο δεν θα πάψει να υπάρχει μια κάποια Οργανωση. Οι κοινωνίες που υποσχέθηκαν να νικήσουν την εγκληματικότητα - οι σοσιαλιστικοι παράδεισοι ας πουμε - απλώς κρατικοποίησαν το έγκλημα. Ακόμα και αν το χρήμα παψει να κυκλοφορεί με την φυσικη του του μορφη και γινει απλώς μια καταγραφη σε υπολογιστυες -οπως σχεδιάζουν οι παγκοσμιοποιητές να κάνουν- ακομα και τόλτε θα οικοδομηθει μια εναλλακτική κοινωνία που θα κυβερνάται απο την Οργάνωση. Συνεπώς μια κάποια Οργάνωση θα υπάρχει όσο υπάρχει νόμος και νόμος θα υπάρχει όσο υπάρχουν ανθρώπινες κοινωνίες. Αυτά ως εισαγωγή. Το βιβλίο έχει γραφτει με τρόπο άνετο και αυτή η άνεση φαίνεται κάτω από τις γραμμές. Ο συγγραφέας γραφει ελευθερα και όταν ενας συγγραφεας γραφει ελευθερα γραφει καλα. Η φόρμα του ειναι πρωτότυπη. Γραφή για ακόμη μια φορα σε ενεστώτα χρόνο και τρίτο πρόσωπο και μικρά πολυ μικρά κεφάλαια και υποκεφάλαια που θυμίζουν κόμιξ. Υποκεφάλαια που αρχίζουμε με την ετικέτα ''την ίδια στιγμή'' 'ή ''δέκα λεπτά μετά'' θυμίζουν αρκετά κόμιξ όπως και το εξώφυλλο του βιβλίου(καθαρά κομιξάδικη αισθητική). Η πλοκή ακολουθεί τα χαρακτηρηστικά μπρος πισω στον χρόνο που μας εχει συνηθίσει ο συγγραφέας μόνο που εδώ εξυπηρετούν τέλεια την πλοκή ενημερώνοντας τον αναγνωστη για τα πράγματα εκείνα που αφορουν το παρελθόν της Οργάνωσης. Ο πρωταγωνιστικός ρόλος ανήκει αναμφισβήτητα στην αστυνόμο Τρύπη που οδηγεί την δράση από την αρχή μέχρι το τέλος. H δράση ειναι συνεχής χωρίς να διακόπτεται από βαθυστόχαστες ψυχολογικές αναλύσεις. Έντονα επίσης διακρίνονται οι χαρντμποιλάδικες επιρροές στο συχνό μπιστολίδι που πέφτει και η μετανουαρ ατμόσφαιρα των παρακμιακών κέντρων της διαφθοράς γοητεύει τον αναγνώστη. Γενικώς ολόκληρο το βιβλίο χαρτογραφεί τον τρόπο με τον οποίο δρα το οργανωμένο έγκλημα στην χώρα μας και την διαπλοκή του με την πολιτική. Δεν ξέρω πολλά ελληνικά crime βιβλία να το κάνουν αυτό. Και επειδή έχω γραψει κι εγω δυο βιβλία με θέμα το οργανωμενο έγκλημα (Κύκλωμα και Προσωπική υπόθεση) πιστευω ότι καπου τα βιβλία αυτα θα έπρεπε να τοποθετηθούν σαν μια ιδιαίτερη υποκατηγορία του Crime fiction. Μερικές παρατηρήσεις: α) Η Οργάνωση μεταξύ άλλων ασχολείτααι με το Τζεντριφικέισον.Η θεωρία ότι καποιοι από πίσω προσλαμβάνουν μπράβους να διώξουν τους μετανάστες απο τις συνοικίες του κέντρου για να κανουν το τζεντριφικεϊσον δεν εχει επιβεβαιωθεί στην πράξη. Αυτο που συμβαινει πραγματι ειναι ότι και οι τελευταοι Ελληνες κατοικοι πουλουν τα διαμερίσματα τους και φευγουν απο τις γειτονιες οι οποιες εποικίζονται πλεον απο μεταναστες σε σημειο να νομιζεις πως βρισκεσαι στο Ισλαμαμπαντ. Ξέρω ότι δεν θα αρσει σε πολλους αυτο που γραφω αλλά ΔΕΝ με ενδιαφερει καθόλου. Εγω αυτο βλέπω αυτο λέω. β) Ο Βαρόνος ως μια σκοτεινή φιγούρα που κινείται στα συνορα εγκλήματος και νομιμότητας ειναι ενας ενδιαφέρον χαρακτήρας αλλά επειδή τον Βαρόνο τον αφήσαμε πενηνταρη καπου στα τέλη της δεκαετίας του 70 αν θυμαμαι καπου δεν κολλαει να τον βλέπουμε παλι 4ο τόσα χρονια μετα. Επισης καπου αυτη η σχεση του με τον Βεργινη που τον εχει καλυψει σε άλλη ιστορια ειναι παραδοξη. γ) Τα ονόματα κ σε αυτο το έργο όπως και στην Παραπλάνηση θα ξενίσουν αρκετά. Ο συγγραφεας κλείνει το μάτι στον αναγνωστη με αρκετους τονους χιουμορ σε καποιους θα αρεσει σε καποιους αλλους οχι. Θέλει τόλμη παντως. δ) Και τελος καπου λιγο αυτο με το στριφτό τσιγάρο. Δεν γινεται όλοι να καπνίζουν στριφτό ρε φίλε! Αλλά ο κάθε συγγραφεας φτιάχνει το δικό του σύμπαν και αυτο ειναι το Σύμπαν Αζαριάδη! ε) Η σκηνή με το φέρετρο στο μπαρ ειναι η καλύτερη ολου του έργου. Αυθεντική κάλτ με μεγάλες δόσεις σουρεάλ! Σε τελική ανάλυση συγχαρητήρια στον Γρηγόρη Αζαριάδη και γι αυτο το τολμηρό έργο που νομίζω πως του αξίζει να γίνει μεγάλη εμπορική επιτυχίο.

[Σωτήρης Κατσιμίχας · Rating 5 out of 5]

Η Οργάνωση είναι μια πανίσχυρη και πανάρχαια (30+ ετών) συμμορία. Παρακολουθούμε μέρος της δράσης της και της εξέλιξής της κάθε 10 χρόνια, από το 1987 μέχρι το 2017. Μέσα σε αυτά τα χρόνια τα θύματα μεταμορφώνονται σε θύτες και οι θύτες σε θύματα.

Ο συγγραφέας - σε πολλά σημεία ρεαλιστικά, σε λιγότερα υπερρεαλιστικά - περιγράφει μια μαφιόζικη συμμορία που έχει ποτίσει την κοινωνία, σε βαθμό που να μην μπορούν, ακόμα και οι αρχές, αλλά και οι αναγνώστες, να ξεχωρίσουν τους μέσα από τους έξω, το Σκοτάδι από το Φως.

Το βιβλίο κινείται σε πολλά επίπεδα: το αστυνομικό, το μυστηριακό, το εγκληματολογικό, το κοινωνικό, το πολιτικό, το χιουμοριστικό, ακόμα και το φιλοσοφικό, με κυρίαρχη τη μάχη μεταξύ Φωτός και Σκότους. Σε όλα τα επίπεδα ο αναγνώστης έχει κάτι να κερδίσει.

Η πλοκή, λόγω του μεγέθους της Οργάνωσης και της αντίστοιχης αστυνομικής επιχείρησης, είναι πολύ μπλεγμένη, τόσο που η ανάγνωση συνίσταται να γίνεται χωρίς μεγάλα διαλείμματα. Τουλάχιστον ο συγγραφέας βοηθάει τη μνήμη του αναγνώστη με τα ονόματα που έχει επιλέξει. Με ντετέκτιβ Πουαρίδη, συγγραφέα αστυνομικών Αστεριάδη και τη μισή Ιλιάδα να παρελαύνει στην πλοκή, τουλάχιστον τα ονόματα απομνημονεύονται εύκολα.

Γενικά το χιούμορ και η ακομπλεξάριστη γραφή είναι σήμα κατατεθέν για τον Γρηγόρη και ατού για το βιβλίο. Οι παρομοιώσεις του, σχεδόν ομηρικές σε μέγεθος (προτείνω τον όρο αζαρικές) και σχεδόν πάντα χιουμοριστικές, αποφορτίζουν τη βαριά, αιματοβαμμένη και σκοτεινή ατμόσφαιρα του βιβλίου.

Στο κοινωνικό - εγκληματολογικό κομμάτι, ο συγγραφέας καταφέρνει, χωρίς φόβο και πάθος, να μας μεταφέρει μια ολοκληρωμένη εικόνα του κόσμου της μαφίας και της διαπλοκής. Η τόλμη, τουλάχιστον, πρέπει να του πιστωθεί.

Συμπερασματικά, η Οργάνωση, αν και δεν είναι από τα ευκολότερα αστυνομικά, διαβάζεται με μεγάλο ενδιαφέρον, από όσους θέλουν να εντρυφήσουν στο οργανωμένο έγκλημα και θέλουν να καταλάβουν - ανεξάρτητα αν συμφωνούν ή όχι σε όλα με τον συγγραφέα - πως αυτό επηρεάζει την κοινωνία μας και τη ζωή μας.

Το προτείνω στους λάτρεις της αστυνομικής λογοτεχνίας που δε αρκούνται στην επιφάνεια των γεγονότων.

[Bookish Bluestocking · Rating 2 out of 5]

Κρίμα και το έπιασα με μεγάλη όρεξη, έχοντας στο νου τα προηγούμενα βιβλία του κ. Αζαριάδη με την ίδια ηρωίδα αλλά δυστυχώς με έκανε να θυμηθώ τα αδύναμα σημεία της γραφής του. Υπερβολικά πολλές παρομοιώσεις και μεταφορές, αλόγιστη χρήση υποκοριστικών σχεδόν για κάθε ηρωα του βιβλίου σε σημείο που σε πιάνει από νευρικό γέλιο αρχικά μέχρι ενόχληση και ανυπομονησία (στο τέλος), πλοκή που δεν εξηγείται επαρκώς, τέλος που ουσιαστικά σε αφήνει ανικανοποίτητο αφού η αστυνομία δεν λύνει κανένα αίνιγμα και η λύση έρχεται ως "από μηχανής θεός". Μάλλον δεν είναι για μένα ο κ. Αζαριάδης αλλά δεν πειράζει καθόλου!

[Christos · Rating 2 out of 5]

Είναι ταυτόχρονα καλό αλλά και αρκετά κακό αυτό το βιβλίο. Κανένας δε σκέφτηκε να παρακολουθήσει τον Μαύρο / Piquet? Η εξέλιξη του χαρακτήρα του Μαύρου δεν είναι τεκμηριωμένη, απλά εξυπηρετεί το plot twist. Καλά οι αστυνομικοί σκοτώνουν τους κακούς με τη βοήθεια του Μαύρου και αυτό είναι police procedural και δεν τρέχει τίποτα? Ο Στράτος γιατί επέλεξε τον Μαύρο τελικά; Αυτοί οι αστυνομικοί στην ουσία δεν έλυσαν τίποτα μόνοι τους. Εντάξει αυτό το τελευταίο ίσως είναι αρκετά ρεαλιστικό αλλά εδώ διαβάσαμε ολόκληρο βιβλίο για να έρθει η λύση δωρεάν από αλλού.

Το επόμενο που θα διαβάσω του Αζαριάδη είναι οι Παλαιοί Λογαριασμοί. Εννοείται στηρίζουμε πάρα το 2/5 *

[Normita Normito]

Δεν θέλω να βάζω χαμηλές βαθμολογίες γιατί νιώθω ότι προσβάλω τον κόπο ενός ανθρώπου.
Θα πω μόνο ότι δεν χρειάζεται να βάζουμε ότι στοιχείο μας έρχεται στο μυαλό σε ένα βιβλίο. Ναρκωτικά, πορνεία, δολοφονίες, πολιτική, οικονομία, ιστορία, μυθολογία, φιλοσοφία, σκηνές σεξ, τσιτάτα από ταινίες, από βιβλία. Φτάνειιι.
Έχεις ένα story, μείνε σε αυτό, αποκλειστικά! :/

[Theologos · Rating 2 out of 5]

Καλό για διάβασμα «Αυγούστου», αλλά μέχρι εκεί.

[Ματίνα Νικολάου · Rating 3 out of 5]

Το βρήκα λίγο φορτωμένο σε καλλολογικα στοιχεία και αυτό ίσως καθυστερεί την ανάπτυξη. Ενδιαφέρον όμως και ρεαλιστικό. 3,5 αστεράκια

[Joanna · Rating 5 out of 5]

εάν και σκληρό το βιβλίο δίνει μία πραγματική οπτική του σημερινού οργανωμένου εγκλήματος. με έναν εξαιρετικό κεντρικό χαρακτήρα άκρως ερωτεύσιμο

[Ntina Kosma · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό!

[Evi Routoula · Rating 3 out of 5]

Αδιάφορη σχετικά πλοκή. Ίσως υπάρχει και η απογοήτευση επειδή δεν υπάρχει κάθαρση στο τέλος.

[Δήμος Καραχάλιος · Rating 4 out of 5]

Άφθονη δράση, φοβερό χιούμορ, πολιτικοκοινωνικές αναφορές. Το καλύτερο βιβλίο του Γρηγόρη Αζαριάδη!