Η συνέχεια της χλιαρής ιστορίας του πώς ένας άοσμος μπακαλιάρος με το χλεμπονιάρικο όνειρο να γίνει ο Τζέημς Μποντ της Ρωσίας (Τζίμσκα Μπόντιτς;) κατέληξε να γίνει ο ηγέτης της μεγαλύτερης μη-δημοκρατίας στον κόσμο και τα έργα και οι ημέρες του από εκεί και μετά. Διαφθορά, ματσίλα εκ του ασφαλούς, καμία ανοχή για αντίθετη γνώμη ή πολυφωνία, Πούτιν κερνάει, οι φίλοι του πίνουν (ε, δροσίζεται κι αυτός λίγο).
Αυτή που λυπήθηκα περισσότερο είναι η πρώτη του σύζυγος, μια εξίσου άοσμη και άχρωμη κυράτσα την οποία μάλλον νυμφεύθηκε για λόγους καριέρας, επειδή στην KGB δεν έβλεπαν με καλό μάτι τους εργένηδες και μετά την έκανε "σαπέρα" για τα μάτια της ευλύγιστης γυμνάστριας των Ολυμπιακών με την ταταρική κεφάλα και το πλημμελώς αποτριχωμένο μεσόφρυδο.
Τα 3 αστέρια οφείλονται περισσότερο στο ότι ο τύπος πραγματικά δεν είναι περσόνα παγκόσμιας κλάσης, αλλά οφείλει κατά μείζονα λόγο τη δύναμή του σε παράγοντες όπως η τύχη, η ρωσική ιδιοσυγκρασία (που ας μην ξεχνάμε θεοποίησε τον Στάλιν), την αδιαλλαξία του σε συνδυασμό με τη ισχύ του ρωσικού κράτους και των πλουτοπαραγωγικών πηγών του καθώς και τον ουρανομήκη αμοραλισμό που τον διακατέχει. Σας αφήνω τώρα, γιατί κάποιος με φωνάζει έξω στα ρώσικα και μάλλον ένα τανκ δε μπορεί να στρίψει στο δρόμο. Α, τώρα βλέπω καλά από την τρύπα στον τοίχο του σπιτιού, είναι δύο τανκ...