Տարօրինալ է, բայց այս ուրբանիստական վեպը կարճ ժամանակ տեղ ունեցավ իմ ձեռքի տակ, զարմանու՞մ եք, որ միգուցե չի հետաքրքել։ Չարաչար սխալվում եք։ Վերջին տարիներին բախտ եմ ունեցել քրոջս՝ Աստղիկի հետ, պարբերաբար շրջել Թբիլիսիի քարոտ փողոցներով, տեսնել զարմանալի փողոցային վաճառականների, խեթ-խեթ նայող ծերունիների, ոչ մի փեշ բաց չթողող երիտասարդ տղաների և փողոցի տարբեր անկյուններոմ ծխող կանանց։ Քիքոձեյի վեպը ինձ չսահմանափակեց, սեփական հիշողություններս կարողացա ներառել հաջորդող պատմություններում։ Ծանր էր մարսվում պատմությունը՝ ծանրամարս խինկալիների նման ու հանկարծ սկսվում է հիշողությունը Նելլիի ու կատուների մասին։ Ամեն բան փոխվեց Նելիի գալով ու գնալով, քնքշությամբ ու համառությամբ։ -Լավ մարդ է։ Ինչ արած, միակ հիմնական զբաղմունքը ինտերնետում Նելիի նկարները անվերջ թերթելն է, թերթելը ու շուրջ բոլորը նոր պատմություններ հիշելը։ Իսկ Թազոն, իսկ Թազոն լավագույն կերպարն է, ով այդպես էլ չասեց, թե ինչ եղավ նրա տանը։ Հավերժական նմանություն ունենք այս՝ մեզ տանել չկարողացող ազգի հետ՝ «․․․վատ ժողովուրդ չենք, թեկուզ մենակ նրա համար, որ անտեր մեռելին տիրություն անել ենք կարողանում․․․»։ Շատ երկար չգրեմ՝ միևնույն է կարդացողները քիչ են, իսկ «Հարավային փիղը» անպայման մի պահ կարդալու գիրք է։